Con Quỷ Đã Trưởng Thành: Người Cha Ác Quỷ
ปิศาจเติบใหญ่: พ่อผู้กลืนกิน เสียงใบไผ่เสียดสีกันแหบพร่า มันไม่เหมือนเสียงธรรมชาติ แต่มันเหมือนเสียงกระซิบแห้งๆ ที่ดังมาจากลำคอของคนใกล้ตาย อาร์ตปาดเหงื่อที่ชื้นอยู่บนหน้าผาก เขารู้สึกถึงความอับชื้นของป่าคำชะโนด มันเกาะกุมผิวหนังของเขาเหมือนใยแมงมุมที่มองไม่เห็น กล้องวิดีโอในมือของเขาหนักอึ้งราวกับบรรจุความหวาดกลัวเอาไว้เต็มพิกัด “มึงแน่ใจนะอาร์ต ว่าที่นี่มีจริง” เสียงของไบร์ทดังขึ้นจากข้างหลัง สั่นเครือเล็กน้อย พยายามแสร้งทำเป็นใจกล้า “กูเช็กมาแล้ว” อาร์ตตอบเสียงห้วน เขาซูมกล้องไปยังแนวป่าทึบเบื้องหน้า “ตำนาน ‘ไผ่เกล็ดงู’…