Category: kinh dị thái

โรงยิมผีสิง: พันธสัญญาเลือดของแชมป์ เสียงประกาศดังก้องอยู่ในโถงใหญ่ของเวทีประกวด เสียงที่ Poom รู้จักดี… เสียงที่ไม่ได้เรียกชื่อเขาในฐานะผู้ชนะ ภูมิยืนอยู่หลังเวทีในชุดที่เปื้อนเหงื่อและสีแทน ร่างกายที่เขาใช้เวลาหลายปีปั้นแต่งจนแข็งแกร่งดูอ่อนแอลงทันทีภายใต้แสงไฟที่จางลง เขาแพ้ แพ้อีกครั้งและแพ้ให้กับ Chai คู่ปรับเก่าที่หัวเราะเยาะเขาอย่างเปิดเผย Chai ชูถ้วยรางวัลทองคำขึ้นสูง แสงสะท้อนจากถ้วยนั้นทำให้ Poom รู้สึกเหมือนมีดกรีดใส่ตา “แกมันไม่ได้เรื่องว่ะ Poom!”…

รอยเลือดบนกำแพง: คำสาปสุโขทัย คืนนั้นอากาศเย็นจัดจนความชื้นเกาะเป็นเม็ดน้ำค้างบนพื้นหินนิรันดร์นั่งอยู่บนรถกระบะเก่าๆ จ้องมองไปยังกำแพงศิลาด้านหลังวัดมหาธาตุความมืดสนิทกลืนกินทุกสิ่งเว้นแต่แสงจันทร์สีเงินที่สาดกระทบให้เห็นผิวหินตะปุ่มตะป่ำเขาอยู่ที่นี่มาสามคืนแล้วหลังจากผู้ดูแลคนสุดท้ายกลับบ้านไปความหลงใหลของเขาไม่ใช่ลายสลักอันวิจิตรแต่เป็นสิ่งที่ไม่มีใครสนใจสิ่งที่นักโบราณคดีรุ่นก่อนสรุปว่าเป็นเพียงริ้วรอยตามธรรมชาติหรือความเสียหายจากกาลเวลา นิรันดร์หยิบไฟฉายพลังสูงขึ้นมากระแสแสงส่องเจาะความมืดมิดเผยให้เห็นความผิดปกตินับพันบนผิวหินมันไม่ใช่รอยแตกแต่เป็นร่องตื้นๆ ที่ดูคล้ายกับการถูกกดด้วยแรงมหาศาลเขาค่อยๆ ลากนิ้วไปตามร่องรอยเหล่านั้นความรู้สึกที่ได้คือความแข็งกระด้างและเย็นเฉียบนิรันดร์ใช้กล้องจุลทรรศน์แบบพกพาส่องดูใกล้ๆ ภายใต้กำลังขยายสูงเขาเห็นโครงสร้างที่ละเอียดอ่อนบางอย่างที่ฝังลึกอยู่ในเนื้อหินมันมีสีน้ำตาลเข้มเกือบดำบางจุดมีสีแดงเรื่อๆ ซึ่งไม่น่าจะเป็นแร่ธาตุตามธรรมชาติมันดูเหมือน…ผิวหนังและเลือดแห้งกรัง เขาจำคำพูดของครูสักได้ผู้เฒ่าที่ดูแลบริเวณนี้มาหลายสิบปีครูสักพูดด้วยเสียงแหบพร่าและหนักแน่นว่า”อย่าแตะต้องกำแพงนั้นมันไม่ใช่หินมันคือคำสาบาน”นิรันดร์ในฐานะนักวิทยาศาสตร์หัวเราะในลำคอต่อคำเตือนนั้นแต่ตอนนี้เขากลับรู้สึกเย็นวาบที่สันหลังความรู้สึกนี้ไม่ใช่ความกลัวผีแต่เป็นความกลัวต่อความจริงที่กำลังจะถูกเปิดเผยเขาต้องการความถูกต้องทางประวัติศาสตร์เขาต้องการพิสูจน์ว่าโลกได้มองข้ามสิ่งสำคัญที่สุดของสุโขทัยไป วันรุ่งขึ้นนิรันดร์จัดเตรียมตัวอย่างหินเล็กๆ พร้อมเศษอินทรียวัตถุที่เขาขูดได้ส่งไปยังห้องปฏิบัติการที่เชื่อถือได้ในกรุงเทพฯเขาต้องการหลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์ก่อนที่เรื่องนี้จะรั่วไหลออกไปสู่สาธารณะและถูกตีความผิดๆนิรันดร์รู้ดีว่าสังคมต้องการเรื่องราวที่น่าตื่นเต้นมากกว่าข้อเท็จจริงที่ซับซ้อนและนั่นทำให้เขาต้องพบกับแพรวแพรวเป็นนักข่าวสายสืบสวนอิสระที่มีชื่อเสียงด้านความไม่ประนีประนอมและความสามารถในการเข้าถึงข้อมูลลึกๆเขาไม่ชอบวิธีการของเธอที่เน้นการสร้างความแตกตื่นแต่เขาต้องการกระบอกเสียงที่มีอำนาจ การพบกันครั้งแรกเป็นไปอย่างตึงเครียดในร้านกาแฟเล็กๆ แพรวมองนิรันดร์ด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยและเหยียดหยามเล็กน้อย”คุณหมอนิรันดร์คุณบอกว่าคุณค้นพบร่องรอยของมนุษย์ที่ถูกฝังไว้ในกำแพงอายุเจ็ดร้อยปีฟังดูเหมือนพล็อตเรื่องหนังสยองขวัญชั้นสองนะคะ”แพรวพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่คมกริบ นิรันดร์กุมมือที่เย็นชื้นของตัวเองไว้บนโต๊ะ”ผมไม่ได้บอกว่ามันเป็นเรื่องเหนือธรรมชาติคุณแพรวผมบอกว่ามันเป็นหลักฐานทางโบราณคดีที่ถูกละเลยที่บ่งชี้ถึงความโหดร้ายที่คาดไม่ถึงและพิธีกรรมที่น่าสะพรึงกลัวในช่วงต้นของอาณาจักรนี่คือชิ้นส่วนของผิวหนังและเลือดที่ติดอยู่ในหิน”เขาเปิดภาพถ่ายความละเอียดสูงของร่องรอยนั้นให้เธอดูร่องรอยที่ดูคล้ายนิ้วมือที่บิดเบี้ยวและเกร็งค้างในหิน แพรวเงียบไปครู่หนึ่งสายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่ภาพนั้นเธอเป็นคนที่มีเหตุผลและไม่เชื่อเรื่องงมงายแต่ภาพเหล่านั้นมีความจริงจังบางอย่างที่ทำให้เธอหยุดคิด”คุณต้องการให้ฉันทำอะไรกับมันคะเงินทุนวิจัยหรือพื้นที่ข่าว”เธอกลับมาเป็นมืออาชีพอีกครั้ง”ผมต้องการทั้งสองอย่างและผมต้องการให้คุณสัญญาว่าจะไม่บิดเบือนข้อเท็จจริงผมกำลังสืบสวนเรื่องการสังเวยเหยื่อที่ไม่ใช่แค่การประหารชีวิตธรรมดา”นิรันดร์ตอบ ความร่วมมือที่ไม่เต็มใจจึงเริ่มต้นขึ้นแพรวเริ่มศึกษาตำนานท้องถิ่นอย่างลึกซึ้งขึ้นเธอพบเรื่องเล่าที่ถูกเลือนหายไปเกี่ยวกับนักโทษที่ไม่ได้ถูกประหารชีวิตด้วยดาบแต่ถูก ‘ผูกติด’ ไว้กับกำแพงขณะที่ปูนยังไม่แห้งเพื่อใช้เป็นโล่กำบังวิญญาณPrachuen Khamphra…

บูชายันต์: วิญญาณฉกฉวย (ตัวตายตัวแทนหลอน) ธนัทเหงื่อกาฬไหลซึมเสื้อเชิ้ตลายทางของเขา แม้แอร์ในรถจะเย็นจัด เขากำพวงมาลัยแน่นขณะที่โทรศัพท์มือถือสั่นครืดอยู่บนคอนโซล มันเป็นเบอร์ที่เขาไม่ต้องการรับที่สุดในโลก เสียงกรีดร้องเงียบ ๆ ของมันคือหนี้สินก้อนโต หนี้ที่พอกพูนจนกลืนกินความสุขในบ้านหลังงามไปหมดแล้ว บ้านที่ตอนนี้เป็นเพียงฉากละครฉากสุดท้ายของชีวิต เขาจอดรถข้างทาง ปล่อยให้สายเข้าดังจนตัดไป แล้วสูดลมหายใจลึก กัญญา ภรรยาของเขากำลังรออยู่ที่บ้าน เธอไม่รู้ว่าสถานการณ์เลวร้ายแค่ไหน เธอคิดว่าเขายังควบคุมทุกอย่างได้ ธนัทรู้ว่ากัญญารักเขา…

เรือนจำวิญญาณ: ที่ที่ความมืดมิดทวงสิทธิ์ครอบครอง เสียงนาฬิกาแขวนผนังในห้องนั่งเล่นหรูหราดังติ๊กต็อกอย่างเชื่องช้า ลาลิน (LALIN) สวมชุดคลุมอาบน้ำผ้าไหมสีนวลนั่งอยู่บนโซฟาหนังวัวแท้ มองออกไปนอกกระจกบานใหญ่ เห็นแสงไฟระยิบระยับของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนในย่านสุขุมวิทซอย 39 แสงเหล่านี้ดูห่างไกลและเย็นชา เหมือนหลอดไฟที่ถูกเปิดเพื่อคนอื่น ไม่ใช่เพื่อเธอ เธอหยิบกล่องไม้เล็ก ๆ ที่ทำจากไม้มะขามเก่าขึ้นมาข้างในมีผงสีขาวอมชมพูบรรจุอยู่เล็กน้อย มีกลิ่นหอมของดอกไม้ป่าผสมกับกลิ่นสาบเฉพาะตัวที่ทำให้รู้สึกขนลุก นี่คือ เสน่ห์จันทร์ หรือ…

ว่านนางพญา: เคียวเกี่ยวความงาม แสงไฟแฟลชสว่างวาบทั่วพรมแดง เสียงผู้คนกรีดร้องก้องกังวาน ปรบมือดังสนั่นราวกับฟ้าผ่า แต่ท่ามกลางความโกลาหลนั้น มีเพียงใบหน้าเดียวที่นิ่งสงบ เย็นชา และสมบูรณ์แบบ “พิมพรรณ” เดินผ่านมวลชนด้วยรอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดี รอยยิ้มที่ทำให้ผู้คนเชื่อว่าเธอคือ “ราชินีผู้ไม่เคยแก่” เธอสวมชุดราตรีสีแดงเข้มดุจโลหิต เพชรเม็ดงามระยิบระยับอยู่บนลำคอที่ดูอ่อนเยาว์และตึงเป๊ะ วัยสามสิบคือสิ่งที่สื่อมวลชนกล่าวขาน แต่ในความจริง ร่างกายที่แท้จริงของเธอมีอายุเกือบเจ็ดสิบปีแล้ว ทุกย่างก้าวคือชัยชนะ ทุกรอยยิ้มคือหน้ากากแห่งความกลัวที่ถูกซ่อนไว้ลึกที่สุด…

วัดพระธาตุดอยสุเทพ (เชียงใหม่) และระฆังที่สร้างขึ้นเอง บนดอยสุเทพนี้ ความเงียบคือเสียงที่ดังที่สุด ผมขับรถขึ้นมาเชียงใหม่เมื่อหกเดือนก่อน ตอนนั้น นิสา… ภรรยาของผมเพิ่งจากไปได้ไม่นาน ทุกคนบอกให้ผม “ทำใจ” “เริ่มต้นใหม่” “ลืมมันซะ” คำพูดเหล่านั้นเหมือนมีดที่ทื่อแล้วกรีดลงบนบาดแผลที่เปิดอยู่ พวกเขาไม่เข้าใจว่าการ “ลืม” คือการทรยศ ผมเลยหนี หนีขึ้นมาอยู่บนภูเขาแห่งนี้ ดอยสุเทพ…

วิญญาณที่ถูกสถาปนิกผนึก ฉัน (Praw) เป็นสถาปนิก ฉันเชื่อในความสมมาตรและกฎเกณฑ์ ฉันไม่เชื่อในเรื่องเล่าที่พิสูจน์ไม่ได้จนกระทั่งฉันก้าวข้ามธรณีประตูนั้น บ้านตระกูลรุ่งฤทธิ์ไม่ใช่บ้าน แต่มันคือพิพิธภัณฑ์แห่งความมืดและกลิ่นหอมของดอกมะลิแห้งๆ กลิ่นที่ทำให้เยื่อบุโพรงจมูกฉันแสบและทำให้ฉันรู้สึกหนาวสั่นแปลกๆ เคมคู่หมั้นของฉันบอกว่านี่คือกลิ่นของความมั่งคั่งที่สั่งสมมานานหลายชั่วอายุคน แต่ฉันได้กลิ่นความตายและอะไรบางอย่างที่ถูกปิดบัง เคมเป็นชายคนเดียวในชีวิตที่ฉันรักอย่างไม่มีข้อกังขา เขาทั้งอบอุ่นและเปราะบางในเวลาเดียวกัน แต่เมื่อเรามาถึงบ้านหลังนี้ ความเปราะบางของเขาดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวเงียบๆ ทันอินทร์พ่อของเคม ผู้เป็นประมุขตระกูล ให้การต้อนรับฉันด้วยรอยยิ้มที่เย็นชาและสายตาที่ประเมินค่า ฉันถูกจ้างมาในฐานะสถาปนิกเพื่อปรับปรุงบ้านหลังนี้ให้ “มีชีวิตชีวาขึ้น”…

พินัยกรรมเลือดและคำสาบานของกระหัง ร่างของท่านอาบน้ำอบร่ำด้วยกลิ่นดอกไม้สีขาว ในโลงศพแกะสลักที่หรูหรานั้น ดูสงบนิ่งราวกับภาพวาดสีน้ำมันเก่าแก่ แต่ความสงบนั้นเป็นเพียงฉากหน้า สำหรับความขัดแย้งที่กำลังก่อตัวอยู่เบื้องหลัง ราริน ยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าของเธอถูกซ่อนไว้ด้วยผ้าลูกไม้สีดำบางเบา เธออายุสี่สิบปี แต่ความเยาว์วัยของเธอถูกกัดกร่อน ด้วยความอิจฉาริษยาที่เธอเก็บงำมานานหลายปี เธอเป็นพี่สาวคนโต เป็นผู้หญิงที่ควรจะได้รับ ทุกสิ่งทุกอย่างของตระกูลนี้ แต่เธอกลับได้เพียงเศษเสี้ยว เมื่อเทียบกับน้องชายของเธอ ภูผา น้องชายของราริน ยืนอยู่ข้างโลงศพด้วยความโศกเศร้าอย่างแท้จริง…

จมดิ่งสู่ดินขาว: วินาทีแห่งการไถ่บาปด้วยเลือดและน้ำตา เสียงเครื่องจักรกลดังกระหึ่ม. มันคือเสียงเดียวที่ดังต่อเนื่อง. ไม่เคยหยุด. เสียงเหล็กบดขยี้ดิน. เสียงค้อนตอกเสาเข็ม. เสียงรถบรรทุกหนักที่คำรามไปมา. ทั้งหมดผสมปนเปกัน. กลายเป็นเสียงครวญครางของความทะเยอทะยาน. อากาศร้อนอบอ้าว. ฝุ่นผงสีส้มแดงลอยคลุ้ง. ปกคลุมทุกสิ่ง. มันเกาะจับผิวหนังที่ชื้นเหงื่อ. เข้าไปในปาก. ทำให้ลิ้นสาก. ที่นี่คือโครงการก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรู. ชานเมืองกรุงเทพมหานคร. แผ่นดินที่เคยสงบนิ่ง. กำลังถูกฉีกกระชากเพื่อรองรับตึกสูงเสียดฟ้า.…

สองวิญญาณ หนึ่งเรือนจำ: วิบากกรรมแห่งตัณหา เสียงค้อนไม้กระทบโต๊ะดังขึ้น. เบาๆ. มันไม่ใช่การประมูลทั่วไป. ที่นี่คือห้องใต้ดินของโรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่ง. อับชื้น. กลิ่นซิการ์เก่าๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง. แขกที่มามีไม่กี่คน. แต่ละคน… คือคนที่เงินซื้อได้ทุกอย่าง. พวกเขานั่งจิบไวน์ในความมืดสลัว. มองดูโบราณวัตถุที่ถูกนำเสนอทีละชิ้น. บางชิ้นเป็นทองคำ. บางชิ้นเป็นหยก. กวิน (อายุ 32)…