[gtranslate]
ครัวสีเลือด: พิธีสังเวยอันเงียบงัน การเดินทางที่ยาวนานและเงียบงันสิ้นสุดลงที่หน้าบ้านไม้เก่าหลังหนึ่ง รถกระบะจอดนิ่ง เครื่องยนต์ดับลง เหลือเพียงเสียงจิ้งหรีดที่ดังระงมอยู่ในความอับชื้นของบ่ายแก่ๆ ธีระชัย หรือ ติระ ก้าวลงจากรถเป็นคนแรก เขาพยายามยืดตัวไล่ความเมื่อยขบ ใบหน้าวัยสี่สิบปีของเขา พยายามฉาบรอยยิ้มเอาไว้ แม้ดวงตาจะซ่อนความพ่ายแพ้ไม่มิด “ถึงแล้ว… บ้านใหม่ของเรา” เขาพูด เสียงดังกว่าที่ตั้งใจ เหมือนพยายามกลบเกลื่อนความจริงที่ว่า พวกเขาไม่ได้…
เงาอาฆาตในกระจก หมอกสีเทาจางๆ ลอยอ้อยอิ่ง ปกคลุมหุบเขาที่ซ่อนตัวจากโลกภายนอก. กลางม่านหมอกนั้น คือบ้านไม้สักโบราณหลังใหญ่. มันยืนตระหง่านอย่างเงียบงัน. เหมือนกำลังเก็บงำความลับมานานหลายชั่วอายุคน. ชิยืนมองมันจากท้ายรถแท็กซี่. ความรู้สึกหนักอึ้งกดทับในอก. นี่คือบ้านของตระกูลลาง. ตระกูลเก่าแก่ของเธอ. เธอกลับมาที่นี่อีกครั้ง. สถานที่ที่เธอพยายามหนีมาตลอด. คนขับรถช่วยยกลงกระเป๋าเดินทางลง. สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีนัก. “คุณแน่ใจนะครับ ว่าจะพักที่นี่” เขาถามเสียงเบา. ชิพยักหน้า.…
ปรสิตเคมี: สารพิษในรอยยิ้มปอบ ผมชื่อธนา ผมเป็นหมอ ผมมาถึงหมู่บ้านหนองไทรในวันที่อากาศร้อนที่สุดของปี ฝุ่นดินลูกรังสีแดงเกาะติดเสื้อเชิ้ตสีขาวของผมจนเหนียวเหนอะหนะ ที่นี่ไม่ใช่กรุงเทพ ที่นี่คือขอบโลก คือที่ที่ผมถูกส่งมา… หรือถูกเนรเทศมา หลังจากความผิดพลาดครั้งนั้น สถานีอนามัยหลังเก่าซอมซ่อตั้งอยูท้ายหมู่บ้าน กลิ่นอับชื้นของไม้เก่ากับกลิ่นฝุ่นตลบอบอวล มันไม่ใช่กลิ่นของความสะอาด ไม่ใช่กลิ่นของโรงพยาบาล แต่มันคือกลิ่นของความสิ้นหวัง ผมจัดของเข้าที่ พยายามทำความคุ้นเคยกับเสียงจิ้งจกที่ดังกว่าเสียงรถ ชาวบ้านมองผมด้วยสายตาแปลกๆ สายตาของคนที่ไม่ไว้ใจคนนอก…
มูลค่าแห่งความมั่งคั่ง: น้ำตาโลหิต ฝนกำลังตกหนัก. เสียงเม็ดฝนกระทบหน้าต่างกระจกของสำนักงาน. แต่มันไม่สามารถกลบเสียงความเงียบที่อยู่ข้างในได้. ความเงียบที่หนักอึ้ง. ความเงียบของการสิ้นสุด. นิสานั่งนิ่ง. มือของเธอกำแน่นบนตัก. เธอจ้องมองกฤต, สามีของเธอ. ผู้ชายที่เคยเต็มไปด้วยความฝันและพลังงาน. ผู้ชายที่เคยสัญญากับเธอว่าจะสร้างอนาคตที่ยิ่งใหญ่. ตอนนี้… เขานั่งอยู่ตรงนั้น. หลังโต๊ะทำงานที่ว่างเปล่า. ดวงตาของเขามองเหม่อไปยังผนัง. ดวงตาที่กลวงเปล่า. เหมือนกับบัญชีธนาคารของพวกเขา. กฤตไม่ได้พูดอะไรมาหลายชั่วโมงแล้ว.…
กุมารทองอาถรรพ์: พันธะสัญญาเลือดแลกอำนาจ ในคืนเดือนแรมที่พัทยา ความชื้นและกลิ่นไอทะเลผสมกับกลิ่นสาบของป่าสน Thanin ขับรถกระบะตำรวจนำทีมมุ่งหน้าสู่คฤหาสน์ไม้สักโบราณของ Saen พิมนั่งข้างเขา ใบหน้าของเธอเคร่งเครียดสะท้อนแสงไฟนีออนจากถนนที่ร้างผู้คน “ธานินทร์ นายแน่ใจนะว่าแหล่งข่าวของเราเชื่อถือได้” เธอถาม เสียงของเธอแหบต่ำด้วยความกังวล “นี่คือแสนนะ เจ้าพ่อตลาดมืด ไม่มีใครเคยจับเขาได้จริงจัง” ธานินทร์กำพวงมาลัยแน่น มองไปยังแสงไฟสลัวที่ปลายทาง “ข้อมูลบอกว่าสมุดบัญชีดำและกุมาทองของเขาซ่อนอยู่ในหีบไม้มะเกลือ ซึ่งอยู่ในห้องใต้ดินของคฤหาสน์นี้…
ตุ๊กตาเย็บปาก: ทายาทแห่งคำสาป ห้องสี่เหลี่ยมแคบๆ หายใจด้วยฝุ่น กลิ่นของมันคือกลิ่นของผ้าป่านดิบ กาว และความเหงาที่จับตัวเป็นก้อน นี่คือโลกทั้งใบของไหม บนพื้นพรมเก่าๆ ที่สีซีดจนแทบไม่เหลือลวดลายเดิม เธอนั่งขดตัวอยู่ท่ามกลางผลงานของเธอ… ครอบครัวของเธอ ตุ๊กตาผ้าหลายสิบตัวจ้องมองเธอจากทุกมุมห้อง พวกมันนั่งอยู่บนชั้นหนังสือไม้ราคาถูก บนขอบหน้าต่างที่รอยยาแนวเริ่มปริแตก บนหัวเตียงเหล็กเย็นเฉียบ และพวกมันทั้งหมด… กำลังยิ้ม รอยยิ้มที่ถูกเย็บตรึงด้วยด้ายสีดำเส้นหนา ปากของพวกมันโค้งขึ้นเป็นรอยพระจันทร์เสี้ยวที่ผิดธรรมชาติ…
รังมารใต้ผิวา ลมหายใจของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน คือส่วนผสมของความมั่งคั่งและไอเสียจางๆ พิมพ์ชนก หรือ พิม ยืนพิงแผงกระจกหนาของสกายบาร์ห้าดาว แสงไฟนับล้านดวงจากเบื้องล่างส่องประกายราวกับอัญมณีที่ถูกโปรยทิ้งไว้ แต่ในดวงตาของเธอ มันกลับดูแบนราบและไร้ชีวิต เธอสวย… สวยแบบเย็นชาและอันตราย เส้นผมสีดำขลับถูกรวบตึงจนไร้ที่ติ ชุดเดรสซิลค์สีมิดไนท์บลูรัดร่างสมบูรณ์แบบของเธอ แต่เธอกลับยืนอยู่ตรงนี้เพียงลำพัง เสียงหัวเราะใสๆ ลอยมาจากด้านใน… เสียงของนิศรา พิมหันกลับไปมองผ่านแผงกระจกบานเดิม…
ขวัญเรียน: แรงแค้นที่เกิดใหม่ในผ้าขาว เสียงฝนสาดกระทบหลังคาสังกะสีดังครืนครืนตลอดเวลา อนันต์เหยียบย่ำโคลนสีแดงก่ำ กลิ่นดินชื้นและกลิ่นธูปปนกันจนเวียนหัว บ้านไม้ยกพื้นสูงหลังนี้ดูเก่าแก่และน่าขนลุกยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก เขาเป็นสถาปนิกที่เคยมีชื่อเสียงโด่งดัง แต่ตอนนี้… ไม่มีอะไรเหลือ เขามาที่นี่เพื่อขอพรจากอาจารย์นิรันดร์ ขอให้งานที่พังทลายของเขากลับมามีชีวิตอีกครั้ง “คุณอนันต์ใช่ไหมคะ เข้ามาด้านในเถอะค่ะ” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น เธอชื่อไพลิน ใบหน้าของเธอซีดเซียวแต่ดวงตาฉายแววความเมตตา เธอเป็นพยาบาลที่มาที่นี่เพื่อขอให้แม่ของเธอหายจากโรคร้าย ทั้งอนันต์และไพลินต่างก็มาด้วยความสิ้นหวังแบบเดียวกัน พวกเขาพยักหน้าให้กันอย่างเงียบ ๆ…
ผู้กลืนวิญญาณ ค่ำคืนที่เชียงใหม่ควรจะงดงามและเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา แต่สำหรับอรทัย มันคือสุสานที่อึกทึกครึกโครม เสียงจอแจของผู้คนที่เดินขวักไขว่ในไนต์บาซาร์ มันไม่ได้ฟังดูเหมือนความสุข มันดังเหมือนเสียงกรีดร้องที่เสียดแทงแก้วหู แสงไฟนีออนสว่างวาบจากร้านค้าฝั่งตรงข้าม สาดส่องเข้ามาในร้าน “อรทัยผ้าไหม” ที่มืดสลัวของเธอ… ส่องให้เห็นความว่างเปล่า ฝุ่นจับอยู่บนม้วนผ้าไหมสีหม่นที่ไม่มีใครแตะต้องมานานหลายสัปดาห์ อากาศในร้านอับชื้นและหนักอึ้ง มันคือกลิ่นของความล้มเหลว กลิ่นของความตายที่คืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ ช่างแตกต่างจากกลิ่นหอมของดอกไม้สดและน้ำปรุงราคาแพงที่ลอยมาจากร้าน “มาลัยดีไซน์” ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเหลือเกิน อรทัยนั่งนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้เก่าๆ…
สร้อยวิญญาณ: อาถรรพ์แรงกรรม แสงไฟนีออนสีส้มจากป้าย “สตูดิโอ ภาพยนตร์ยามค่ำ” สาดส่องลงบนพื้นถนนยางมะตอยเปียกชื้น ปัญญา (Panya) วัย 45 ปี ยืนอยู่ใต้ร่มเงาที่ดูเหมือนจะปกป้องเขาจากโลกภายนอกและสายตาของผู้คนที่กำลังจับจ้องมอง เขาไม่ได้มองดูตึกสูงระฟ้า แต่จ้องมองไปยังถ้วยกาแฟพลาสติกที่ถืออยู่ในมือ มันเย็นชืดและไร้รสชาติ เหมือนกับความสำเร็จที่เขาเคยไขว่คว้ามาก่อนหน้านี้ สามเดือนที่แล้ว ปัญญาคือราชาแห่งวงการโทรทัศน์ไทย ทุกซีรีส์ที่เขาผลิตกลายเป็นปรากฏการณ์ นักแสดงทุกคนอยากทำงานกับเขา…
