Author: tran nhuan

กล่อมวิญญาณ: ‘ลูกเลี้ยง’ แห่งความวิปลาส เสียงนาฬิกาแขวนผนังดังติ๊กต็อก มันเป็นเสียงเดียวที่เคลื่อนไหวในความเงียบยามวิกาลของโรงพยาบาลศิริราช นิดา (นิดา) พยาบาลเวรดึก ถอนหายใจยาว อากาศในเดือนตุลาคมเริ่มเย็น แต่เครื่องแบบสีกาวน์ของเธอกลับชื้นเหงื่อเล็กน้อย เวลาเที่ยงคืนห้านาที แสงไฟฟลูออเรสเซนต์บนทางเดินยาวกะพริบเป็นจังหวะ หนึ่ง… สอง… ดับ… แล้วก็สว่างวาบขึ้นมาใหม่ นิดาเดินตรวจคนไข้ตามวอร์ด เสียงฝีเท้าของเอดังก้องไปตามทางเดินที่ว่างเปล่า มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้ง…

ความลับหนามลวด: ตุ๊กตาอาฆาตและหนี้เลือดที่กาญจนบุรี เสียงน้ำไหลเอื่อยกระทบกับเสียงโลหะเก่าของสะพานแม่น้ำแควในยามเย็น เสียงนั้นดังทับถมกันมานานหลายสิบปี อากิ หรือ อากิระ ทานากะ หนุ่มอเมริกันเชื้อสายญี่ปุ่น วัย 30 ปี กำลังยกกล้องวิดีโอขึ้น เขาคือ Vlogger ท่องเที่ยวชื่อดัง ช่องของเขามีผู้ติดตามหลายล้านคน เพราะความกล้าในการ “เปิดโปง” เรื่องลี้ลับ…

เสียงกรีดร้องกุมารทอง: เมื่อวิญญาณร้ายกลืนกินองค์พระ รุ่งอรุณสาดแสงแรกจับขอบฟ้า แสงสีทองอ่อนจางลอดผ่านช่องเขาของถ้ำเขาหลวง จังหวัดเพชรบุรี มันไม่ใช่แสงแห่งความอบอุ่น แต่เป็นแสงที่อาบไล้ความเย็นเยียบลงบนหินปูนเก่าแก่ภายในถ้ำ ที่นี่คือดินแดนศักดิ์สิทธิ์ที่หลับใหล อากาศนิ่งสงบและหนักอึ้งด้วยกลิ่นกำยานจางๆ แสงนั้นค่อยๆ เดินทางลึกเข้ามา เผยให้เห็นหมู่พระพุทธรูปนับร้อยองค์ ประดิษฐานอยู่ตามชะง่อนผาและพื้นถ้ำ แต่ละองค์มีท่วงท่าและขนาดแตกต่างกันไป บางองค์เล็กเท่าฝ่ามือ บางองค์ใหญ่ตระหง่าน ทุกองค์ล้วนสงบนิ่งอยู่ในสมาธิชั่วนิรันดร์ ณ ใจกลางโถงถ้ำหลัก ร่างของพระพุทธไสยาสน์องค์ใหญ่ทอดกายนิ่งสงบ…

กุมารทองเจ้าพระยา: เงาแค้นใต้ผืนน้ำ พู่กันในมือของพิมสั่นเล็กน้อย เธอจุ่มมันลงในถ้วยน้ำล้างสี แปรงสีแดงชาดเก่าๆ ถูกชะล้างจนน้ำกลายเป็นสีขุ่น พิมจินตนาการว่ามันคือสีของแม่น้ำเจ้าพระยาในตอนค่ำ สีแดงขุ่นเหมือนเลือดที่ถูกเจือจาง เธอลองอีกครั้ง แต้มสีฟ้าครามลงบนกระดาษวาดเขียนราคาแพง แต่น้ำที่มากเกินไปทำให้สีกระจายตัว มันซึมผ่านเส้นขอบที่เธอร่างไว้ ไหลรวมกันจนกลายเป็นรอยด่างพร้อยน่าเกลียด เหมือนคราบน้ำมัน… หรือคราบเลือดจางๆ ที่ล้างไม่ออก พิมถอนหายใจ เธอวาดภาพแม่น้ำสายนี้มานับครั้งไม่ถ้วน แต่ไม่เคยสำเร็จ มันควรจะงดงาม…

คำสาบานเลือด: กุมารทองผู้หิวกระหายชัยชนะ ลมหายใจของนนท์กระแทกเข้ากับหน้าอกราวกับค้อนทุบ ปอดของเขากำลังลุกเป็นไฟ ทุกเส้นใยกล้ามเนื้อที่น่องและต้นขากรีดร้องประท้วง เหงื่อไม่ได้ไหล มันทะลักออกมาจากทุกรูขุมขน สาดกระเซ็นลงบนเฟรมคาร์บอนไฟเบอร์ของจักรยานคู่ใจ แว่นตากันลมของเขาพร่ามัวไปด้วยไอน้ำและความพยายาม เขาเงยหน้าขึ้น หรี่ตามองผ่านม่านเหงื่อ เสื้อสีเหลืองสดใส—เสื้อของแชมป์—ยังคงอยู่ข้างหน้า ห่างออกไปราวห้าสิบเมตร เอกขยับไปตามจังหวะการปั่นที่มั่นคงและราบรื่นราวกับเครื่องจักร มันเป็นจังหวะที่นนท์เกลียดชัง จังหวะที่บอกว่า ‘ฉันควบคุมได้’ “โธ่เว้ย!” นนท์สบถออกมา คำพูดนั้นหายไปในสายลมที่พัดผ่านใบหู…

นรกคนจร: เพลงกล่อมเด็กกุมารทอง ณ สุสานเครื่องบิน เสียงฝนกระทบโลหะดังเหมือนเสียงกลองสงคราม มันคือเสียงเดียวที่ทิวได้ยินมาตลอดคืน กรุงเทพฯ ร้องไห้ และสุสานเครื่องบินแห่งนี้คืออ่างรับน้ำตาของมัน ทิวนั่งขดตัวอยู่ในสิ่งที่เคยเป็นที่นั่งชั้นเฟิร์สคลาสของเครื่องโบอิ้ง 747 ที่ถูกควักไส้ในออกไปหมดแล้ว อากาศเย็นและชื้น กลิ่นสนิมเหล็กผสมกับกลิ่นอับของเบาะที่นั่งเก่าๆ ลอยคละคลุ้งอยู่ในอากาศ เทียนไขเล่มเล็กที่ปักอยู่บนกระป๋องถั่วเก่าๆ สั่นไหวอย่างน่าเวทนา แสงของมันเผยให้เห็นใบหน้าที่ซูบตอบและเหนื่อยล้าของชายวัยสี่สิบห้าปี ดวงตาของเขาจ้องมองออกไปนอกหน้าต่างห้องนักบินที่แตกละเอียด เขาเคยเป็นช่างซ่อมบำรุงอากาศยาน…

แม่ผู้สาปแช่งและไหดินเผาผู้กระหายเลือด นั่นคือเสียงของพัทยา เสียงอึกทึก เสียงของถนนคนเดิน แสงไฟ สีแดง สีน้ำเงิน สีชมพู พวกมันสว่างวาบ กัดสายตา ข้างในบาร์ “บลู ดราก้อน” เสียงดนตรีเหมือนค้อน ทุบเข้าที่หน้าอก บนเวที ผู้หญิงกำลังเคลื่อนไหว ร่างกายของพวกเธอคือสินค้า อาบด้วยแสงนีออน ท่ามกลางพวกเธอ…

เสียงร่ำไห้จากสายน้ำ: กุมารทองหวนคืนทวงแม่ ณ ตลาดน้ำดำเนินสะดวก ฉันชื่อพิม ชีวิตของฉันคือเรือลำนี้… และเรือลำนี้กำลังจะจม ฉันอายุสี่สิบห้า สามีตายจากไปหลายปี ทิ้งไว้เพียงหนี้สินกับภาระ ทุกวัน… ก่อนฟ้าสาง ฉันต้องตื่นมาจุดไฟต้มน้ำซุปในเรือลำเล็กๆ ที่โยกเยกไปมาลำนี้ คลองดำเนินสะดวกยังมืดมิด น้ำในคลองเป็นสีดำข้น ส่งกลิ่นโคลนตมและกลิ่นควันไฟที่ลอยอ้อยอิ่ง เสียงไม้พายกระทบน้ำ เสียงพ่อค้าแม่ค้าเริ่มตั้งลำ บางคนเริ่มส่งเสียงเจื้อยแจ้ว…

เลือดของแม่ ความโลภของลูก: กุมารทองและแรงอาฆาตที่พระโขนง ฉันยืนอยู่หน้าศาลย่านาค ที่วัดมหาบุศย์… กลิ่นมะลิ กลิ่นธูป กลิ่นดอกไม้ที่ถูกทับถมกันมานานหลายสิบปี มันอวลอยู่ในอากาศ กลิ่นแห่งความหวัง… และกลิ่นแห่งความสูญเสีย ฉันมาที่นี่ทุกวันศุกร์ มาจนแม่ค้าแถวนี้จำหน้าได้ ฉันไม่ใช่คนโลภมาก ฉันไม่เคยขอหวย ไม่เคยขอโชคลาภ สิ่งที่ฉันขอจากย่านาคมีเพียงอย่างเดียว “ย่าคะ… ได้โปรด” ฉันกระซิบ…

มื้อค่ำเนื้อดิบ: คำสาปกุมารทอง ณ วัดสามง่าม นครปฐม สายฝนกระหน่ำลงบนกระจกหน้าต่างของโรงพยาบาลในกรุงเทพฯ เสียงฝนกลบเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆ ภายในห้องตรวจที่เย็นเฉียบ ดำรงนั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกแข็ง มาลัย ภรรยาของเขา นั่งอยู่ข้างๆ เธอนั่งนิ่งราวกับรูปปั้น สายตาเธอมองเหม่อไปยังโปสเตอร์เด็กยิ้มแป้นบนผนัง นายแพทย์ชราถอนหายใจยาว เขาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษเสียดสีกันดังบาดหู “ผมเสียใจด้วยครับ คุณดำรง คุณมาลัย”…