แม่ผู้สาปแช่งและไหดินเผาผู้กระหายเลือด
นั่นคือเสียงของพัทยา เสียงอึกทึก เสียงของถนนคนเดิน
แสงไฟ สีแดง สีน้ำเงิน สีชมพู พวกมันสว่างวาบ กัดสายตา ข้างในบาร์ “บลู ดราก้อน” เสียงดนตรีเหมือนค้อน ทุบเข้าที่หน้าอก
บนเวที ผู้หญิงกำลังเคลื่อนไหว ร่างกายของพวกเธอคือสินค้า อาบด้วยแสงนีออน ท่ามกลางพวกเธอ คือ อร
อร อายุ 25 แต่ดวงตาของเธอดูแก่กว่านั้น เธอเต้น ท่วงท่าของเธอพริ้วไหว ผ่านการฝึกฝนมาอย่างดี แต่นี่ไม่ใช่การเต้น นี่คือการล่า
ดวงตาของเธอสแกนไปทั่วห้องที่อบอวลด้วยควัน ผ่านพวกนักท่องเที่ยว ผ่านพวกผู้ชายขี้เมา เป้าหมายของเธออยู่ที่มุมวีไอพี
เสี่ยชัย เขากำลังถือแก้วเหล้า น้ำแข็งกระทบกัน เขาไม่ได้มองเวทีหลัก เขามองอร ดวงตาของเขาเย็นชา ประเมินค่า เหมือนคนที่กำลังมองม้าแข่ง
อรรู้จักสายตานั้น มันคือสายตาของอำนาจ สายตาของการเป็นเจ้าของ เธอยิ้ม ยิ้มช้าๆ ไม่ใช่เพื่อเขา แต่เพื่อตัวเธอเอง รอยยิ้มแห่งชัยชนะ
คืนนี้ เขาเป็นของเธอ แต่จริงๆ แล้ว… เธอเป็นของเขา อร คือ “เด็ก” ของเสี่ยชัย
ตำแหน่งนี้มีความหมายทุกอย่างในพัทยา มันหมายถึงคอนโดหรูที่มองเห็นวิวทะเล มันหมายถึงรถเก๋งสีขาวที่เธอขับ มันหมายถึงเด็กผู้หญิงคนอื่นๆ ใน “บลู ดราก้อน” มองเธอด้วยความอิจฉา
อร คือราชินีแห่งอะโกโก้ เบอร์หนึ่ง เพื่อแลกกับสิ่งเหล่านั้น เธอคือเครื่องประดับที่งดงาม เธอต้องสมบูรณ์แบบ ยิ้มแย้มเสมอ พร้อมเสมอ เธอต้องเป็นทุกอย่างที่เขาต้องการ เมื่อไหร่ก็ตามที่เขาต้องการ เธอคือตุ๊กตา ตุ๊กตาที่แพงมาก แต่ตุ๊กตา… ก็ถูกแทนที่ได้
ช่วงหลังๆ เสี่ยชัยเริ่มเงียบ เขายังมาที่บาร์ แต่สายตาของเขาวอกแวก เขาใช้นิ้วเคาะแก้วเหล้า สัญญาณของความเบื่อหน่าย
อรรู้สึกถึงก้อนเย็นๆ ในท้องของเธอ ความเบื่อหน่ายนั้นอันตราย ความเบื่อหน่ายคือศัตรู เธอพยายามมากขึ้น เต้นยั่วยวนมากขึ้น หัวเราะให้กับมุกตลกฝืดๆ ของเขา
แต่ความเบื่อหน่ายนั้นยังคงอยู่ เหมือนเงาในดวงตาของเขา แล้ว… เงาก็มีรูปร่าง ชื่อของเธอคือ พิม
พิม อายุ 19 เพิ่งมาจากต่างจังหวัด สดใหม่ เธอมีสิ่งหนึ่งที่อรกำลังจะเสียไป …ความสาว เธอยังเต้นเก้ๆ กังๆ บนเวที รอยยิ้มของเธอดูจริงใจ ไม่ได้เสแสร้ง เสี่ยชัยมองพิม
เขาไม่ได้ประเมินค่าเธอ เขา… ยิ้ม รอยยิ้มจริงๆ อรเห็นมัน ความอิจฉาที่เธอเคยได้รับจากคนอื่น ตอนนี้เธอกำลังรู้สึกมัน ต่อพิม มันแหลมคม มันขมขื่น
คืนนั้น เสี่ยชัยกลับก่อน เขาไม่ได้พาอรกลับบ้าน อรยืนอยู่คนเดียว ท่ามกลางแสงไฟกะพริบของถนนคนเดิน เสียงเพลงจากบาร์ต่างๆ เหมือนเสียงหัวเราะเยาะเธอ
เธอกลับไปที่คอนโด คอนโดที่สวยงาม แต่มันรู้สึกว่างเปล่า หนาว เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในหน้าต่างที่มืดมิด วิวทะเลข้างนอกเป็นสีดำ เธออายุ 25 ในพัทยา… นั่นคือ “แก่”
เธอต้องการความมั่นคง เธอต้องการทางหนี เสี่ยชัย เคย เป็นทางหนีของเธอ ตอนนี้ เขากำลังจะเป็นของพิม ความตื่นตระหนกเริ่มก่อตัว เธอให้เขาทุกอย่าง ร่างกาย เวลา เธอจะกลับไปเป็น “ศูนย์” อีกไม่ได้ เธอต้องแย่งเขากลับมา
เธอพยายามทุกอย่าง ชุดชั้นในใหม่ๆ น้ำหอมใหม่ๆ เธอทำอาหารให้เขาทาน เธออ้อนวอน เขาแค่ตบหัวเธอเบาๆ “อย่าคิดมากสิอร เธอก็เด็กของเสี่ย” แต่คำพูดของเขามันกลวงเปล่า เขาไปค้างกับพิม… สองคืนติด พวกเด็กในร้านเริ่มซุบซิบ ราชินีกำลังจะตกบัลลังก์ อรรู้สึกเหมือนพื้นดินกำลังถล่ม เธอต้องการอะไรที่มากกว่าชุดชั้นใน เธอต้องการโซ่ โซ่ทอง… ที่จะล่ามเขาไว้
ไม่กี่สัปดาห์ต่อมา ความตื่นตระหนกหายไป มันถูกแทนที่ด้วยความรู้สึกใหม่ แปลกๆ อาการคลื่นไส้ตอนเช้า ร่างกายที่เปลี่ยนแปลง อร… รู้ตัว เธอท้อง
ตอนแรก มันคือความกลัว การมีลูกคือจุดจบของอาชีพเธอ แต่แล้ว… ความคิดใหม่ก็แวบเข้ามา ความคิดที่มืดมิด และเปี่ยมความหวัง นี่ไม่ใช่จุดจบ นี่คือ… โซ่ ลูก ลูกของเขา เสี่ยชัยอายุมากแล้ว เขามีภรรยาหลายคน แต่เมียหลวงไม่มีลูกชาย ลูกชาย… นี่อาจจะเป็นทางรอดของเธอ นี่ไม่ใช่ “เด็ก” นี่คือ “กุญแจ”
เธอนัดเขา ไม่ใช่ที่บาร์ แต่เป็นร้านอาหารหรู เธอใส่ชุดสุภาพ ดูเรียบร้อย “เสี่ยคะ” เธอพูด เสียงสั่น (เธอซ้อมความสั่นนี้มาแล้ว) “อรมีข่าวดีจะบอกค่ะ” เสี่ยชัยจิบไวน์ “ว่ามาสิ” “คือ… อร… เรา… กำลังจะมีลูกค่ะ” เธอจ้องหน้าเขา รอคอยความดีใจ หรืออย่างน้อย… ความประหลาดใจ
เสี่ยชัยวางแก้วไวน์ลง ช้าๆ เขาไม่มองหน้าเธอ เขามองผ้าปูโต๊ะ ความเงียบ… ยาวนาน “ไปเอาออกซะ” เขาพูด ลมหายใจของอรสะดุด “อะไรนะคะ…?” “ไปจัดการซะ อร” คราวนี้เขามองเธอ ดวงตาเขาไม่เย็นชา แต่มัน… ว่างเปล่า “แต่เสี่ยคะ… นี่ลูกเสี่ยนะคะ อาจจะเป็นลูกชาย”
เขาหัวเราะ เสียงสั้นๆ ห้วนๆ “เธอคิดว่าเธอเป็นคนแรกรึไง คิดว่ามุกตื้นๆ แบบนี้จะได้ผลเหรอ” เขาหยิบกระเป๋าเงิน โยนเงินปึกหนึ่งลงบนโต๊ะ “นี่เงิน มากพอสำหรับคลินิก ฉันไม่อยากได้ยินเรื่องนี้อีก”
เขาลุกขึ้นยืน “แล้วก็อร…” เขาพูด พลางจัดนาฬิกาข้อมือราคาแพง “ไม่ต้องมายุ่งกับฉันอีก พิมจะย้ายเข้าคอนโดพรุ่งนี้ ของของเธอน่ะ ฉันให้คนเอาไปไว้ข้างนอกแล้ว” เขาเดินจากไป
อรนั่งอยู่คนเดียว อาหารยังไม่ถูกแตะ เงินวางอยู่บนโต๊ะ นี่ไม่ใช่แค่ความสิ้นหวัง นี่คือการถูกทำลาย เธอเสียทุกอย่าง คอนโด เงิน ตำแหน่ง และผู้ชายที่เธอ… เธอรักเขา? หรือเธอแค่ “ต้องการ” เขา? มันไม่สำคัญอีกต่อไป
เธอเดินออกจากร้าน เธอทิ้งเงินไว้บนโต๊ะ เธอเดินไปตามถนนพัทยา เมืองนี้… ดูเหมือนกำลังเยาะเย้ยเธอ เธอกลับมาที่จุดเริ่มต้น ไม่สิ… แย่กว่าเดิม เธออายุ 25 ท้อง และถูกทิ้ง
ความสิ้นหวัง… เปลี่ยนเป็นอย่างอื่น มันเปลี่ยนเป็นความโกรธ ความโกรธที่เงียบ และเย็นชา เขาเรียก “ลูก” ของเธอว่า “มุกตื้นๆ” เขาเรียก “ลูก” ของเธอว่า “ปัญหา” เธอกลับไปที่คอนโด กุญแจยังใช้ได้ พิมยังไม่มา เธอมองเฟอร์นิเจอร์หรูหรา ของขวัญจากเขา เธอจะไม่ยอมถูกลบเลือนไปง่ายๆ เธอจับที่ท้องของเธอ “เขาจะต้องไม่ลืมเรา” เธอกระซิบ
อรนึกถึงคำกระซิบ เรื่องเล่าที่พวกเด็กในร้าน มักจะเล่ากันตอนเมา หรือตอนกลัว เรื่องของมนต์ดำ วิธี… “มัดใจ” ผู้ชาย วิธี… “แก้แค้น” เธอนึกถึง ป้าน้อย
ป้าน้อย คนทำความสะอาดแก่ๆ ที่ “บลู ดราก้อน” ป้าแกกวาดพื้น แต่ป้าแกเห็นทุกอย่าง ป้าน้อยรู้ความลับดำมืดของเมืองนี้ อรไปหาป้าน้อยที่ตรอกหลังร้าน ป้าแกกำลังสูบยาเส้นมวนเอง “ป้าน้อย” อรเรียก เสียงแหบแห้ง ป้าแกเงยหน้าขึ้น ดวงตาขุ่นมัว… แต่คมกริบ “ราชาองค์เก่าตายแล้ว” ป้าแกพ่นควัน “ราชินีองค์ใหม่จงเจริญ พิม… มันก็สวยดีนะ”
“หนูต้องการความช่วยเหลือ” อรพูด ไม่สนใจคำพูดทิ่มแทง “เขา… ทิ้งหนู เขาบอกให้หนู… ไปเอามันออก” เธอชี้ไปที่ท้อง สีหน้าป้าน้อยไม่เปลี่ยน “มันก็เป็นวิถีของถนนเส้นนี้ เด็กเอ๊ย… ผู้ชายมันหว่านเมล็ด แล้วก็เดินหนีไป”
“หนูไม่ต้องการเขากลับมา” อรโกหก “หนูแค่อยากให้เขา… จำ อยากให้เขา… ชดใช้” ป้าน้อยมองเธอ นิ่งนาน “ความแค้นมันเป็นผีตายโหงนะ” ป้าแกพูด “มันจะกินตัวมึงก่อน” “หนูไม่สน บอกหนูเถอะ… ต้องทำยังไง”
ป้าน้อยอัดควันยาเข้าปอดอีกครั้ง “มันก็มีวิธี” ป้าแกกระซิบ “วิธีที่จะใช้ ‘เด็ก’ นั่น ไม่ใช่เพื่อเอาผัวกลับมา แต่เพื่อ… ผูกดวงของมัน… ไว้กับมึง” “ยังไงคะ?” “มันไม่ใช่ ‘เด็ก’ อีกต่อไปแล้ว อร มันคือ ‘เครื่องมือ’ มันคือ… กุมารทอง”
อรตัวสั่น เธอเคยได้ยินชื่อนี้ “ลูกกรอก… กุมารทอง” “แต่… นั่นมันต้องใช้… ต้องใช้… ร่าง” “มึงก็มีร่างอยู่แล้วนี่” ป้าน้อยพูด สายตาเหลือบไปที่ท้องของอร “มึงไม่ต้องไปคลินิก แต่ต้องไปหา… อีกคน คนที่อยู่นอกเมือง” ป้าน้อยให้ที่อยู่มา ให้ชื่อ และให้คำเตือน
“ถ้ามึงทำ มึงต้องเลี้ยงเขา ต้องรักเขา เขาจะเป็นลูกมึง แต่เขาจะไม่ใช่มนุษย์ และความหิวของเขา… ความหิวของเขา… ไม่มีที่สิ้นสุด” อรตัดสินใจแล้ว เธอจะไม่แพ้
เธอนั่งรถออกไปนอกเมือง ชลบุรี มันเป็นกระท่อมโทรมๆ กลิ่นธูป กลิ่นสมุนไพร และกลิ่นคาว… คล้ายเหล็ก ชายคนหนึ่ง แก่กว่าป้าน้อย มีรอยสักเต็มหน้า ออกมาต้อนรับ เขาไม่ถามอะไร แค่พยักหน้า “ป้าน้อยส่งมึงมา กูรู้ว่ามึงมาทำไม”
พิธีกรรม… คือความเจ็บปวด เราไม่เห็นภาพ เราได้ยิน… เสียงสวด กลิ่นไหม้ เสียงร้องครวญคราง… ที่ถูกอุดไว้ของอร เมื่อทุกอย่างจบลง ตะวันก็ตกดิน อรซีดเซียว อ่อนแรง และ… ว่างเปล่า
หมอผีส่ง “โถดินเผา” เล็กๆ ให้เธอ มีผ้าสีแดงคลุมไว้ มัดด้วยสายสิญจน์ มันหนัก หนักกว่าที่ควรจะเป็น “เสร็จแล้ว” หมอผีพูด “เขาเป็นของมึงแล้ว ลูกชายมึง” “หนู… หนูต้องทำยังไง” “เอากลับบ้าน ตั้งชื่อให้เขา แล้ว ‘เลี้ยง’ เขา เขาชอบน้ำหวาน น้ำแดง แล้วก็…” หมอผีมองไปที่แขนของอร “เขาต้องการ ‘แม่’ เลือดของมึง… วันละหยด เพื่อ ‘ผูก’ เขาไว้”
อรพยักหน้า กอดโถดินเผาไว้ มันอุ่น… “แล้วก็จำไว้นะ อร” หมอผีพูดเสียงต่ำ “อย่าลืมเขา อย่าทิ้งเขา เขาคือลูกมึง แต่เขาก็คือ… ความหิวโหย”
อรกลับมาพัทยา เธอต้องไปเช่าห้องเล็กๆ ถูกๆ ในตึกโทรมๆ เธอเสียคอนโดไปแล้ว เธอวางโถดินเผาไว้บนหิ้งเล็กๆ เธอซื้อแฟนต้าน้ำแดง ซื้อรถของเล่นคันเล็กๆ
เธอค่อยๆ เปิดผ้าแดงออกเล็กน้อย ข้างใน เธอเห็นร่างแห้งๆ เล็กๆ ปิดด้วยทองคำเปลว เธอตัวสั่น แต่ใจเธอก็เด็ดเดี่ยว เธอหยิบมีดเล็กๆ กรีดปลายนิ้ว เลือดสีแดงหยดหนึ่ง หล่นลงบนร่างนั้น “หวัดดี… ลูกแม่” เธอกระซิบ เธอยังไม่ตั้งชื่อให้เขา เธอเรียกแค่ “ลูก”
คืนนั้น เธอรู้สึกเหมือนมี “ใคร” อยู่ในห้อง เงาดำเล็กๆ เธอยิ้ม วันต่อมา เธอไปที่ “บลู ดราก้อน” ไม่ได้ไปเต้น ไป… เพื่อ “ดู” พิมอยู่บนเวที ใส่ชุด “เบอร์หนึ่ง” … ชุดเก่าของอร เสี่ยชัยนั่งอยู่ที่มุมวีไอพี กำลังหัวเราะ
อรนั่งในมุมมืด สั่งน้ำเปล่าแก้วหนึ่ง เธอกระซิบกับสร้อยคอ ที่ซ่อนเครื่องรางไว้ใต้เสื้อ “เห็นมั้ยลูก นั่นคือผู้ชายที่ทิ้งเรา” “เห็นนังผู้หญิงที่แย่งบ้านเรามั้ย” “เขา… ต้องจำเราให้ได้”
บางอย่างเริ่มเกิดขึ้น ตอนแรก… เล็กๆ น้อยๆ พิมสะดุดล้มบนเวที ล้มแรงมาก ข้อเท้าพลิก แก้วไวน์ราคาแพงของเสี่ยชัย จู่ๆ ก็ร้าว แตกคามือ ไวน์สีแดง… สาดกระจายเต็มเสื้อเชิ้ตสีขาว เหมือนเลือด เขาดูหัวเสีย อรมอง… และยิ้ม
วันต่อมา เธอกลับห้อง เธอ “เลี้ยง” ลูกชาย เลือดหนึ่งหยด น้ำแดงหนึ่งแก้ว “เด็กดีของแม่” เธอกระซิบ “แม่ภูมิใจในตัวลูก”
มนต์ได้ผล ได้ผลเร็วกว่าที่เธอฝัน สองวันต่อมา เสี่ยชัยมาหาเธอ เขาไม่ได้เจอเธอที่บาร์ เขาตามมาหาเธอ… ที่อพาร์ตเมนต์โทรมๆ นี่ เขาดู… เปลี่ยนไป ดวงตาเหนื่อยล้า แต่มีความลุ่มหลง “อร” เขาเรียก เสียงแหบ “เสี่ย” เธอแกล้งทำเป็นประหลาดใจ เขากระชากเธอ จูบเธอ มันไม่ใช่จูบของความรัก มันคือจูบของ… ความใคร่ ความหลงใหล “เสี่ยคิดถึงเธอ” เขาคำราม “เสี่ย… หยุดคิดถึงเธอไม่ได้เลย” เขาผลักเธอเข้าไปในห้อง เขาไม่ทันสังเกตเห็นหิ้งเล็กๆ นั่น เขาเหวี่ยงเธอลงบนเตียง
อร… กลับมาแล้ว เธอย้ายกลับเข้าคอนโดหรู พิมหายไปแล้ว ถูกส่งกลับบ้านนอก เสี่ยชัย… ทุ่มเทให้เธอยิ่งกว่าเดิม แต่มันเป็นความทุ่มเทที่ประหลาด เขาหึงหวง หวาดระแวง เขาแทบไม่ให้เธอออกจากห้อง เขาซื้อเครื่องประดับให้เธอ แต่สายตา… จับจ้องเธอตลอดเวลา และความต้องการของเขา… มันรุนแรง เกือบจะสิ้นหวัง
อรกลับมาเป็นราชินีอีกครั้ง เธอชนะแล้ว เธอซ่อนโถกุมารไว้ในตู้เสื้อผ้า ในสุด เธอเลี้ยงเขาทุกวัน เลือด น้ำแดง “เราทำได้นะลูก” เธอกระซิบกับโถ “เราได้เขากลับมาแล้ว เขาเป็นของเรา” ในห้อง อากาศเย็น… เย็นตลอดเวลา เธอเริ่มได้ยินเสียงกระซิบ เสียงเล็กๆ “แม่… หิว…” อรมองโถ เธอยิ้ม เธอหยดเลือดให้เขาอีก “แม่อยู่นี่แล้ว แม่จะป้อนลูกเอง”
นี่คือจุดสูงสุด ชัยชนะ แต่ชัยชนะ… มันเปราะบาง เสียงกระซิบดังขึ้น “หิว… หิว…” อรเริ่มดูซีดเซียว เลือดหยดเดียว… เริ่มไม่พอ “เขา” ต้องการมากกว่านั้น
และเสี่ยชัย… ความลุ่มหลงของเขา เริ่มบิดเบี้ยว มนต์ดำมันแรง แต่เสี่ยชัยก็ดื้อด้าน เขาเริ่ม “สู้” เขาเริ่มหายไปตอนกลางคืนอีกครั้ง ไม่ได้ไปหาพิม แค่… หายไป อรเริ่มตื่นตระหนกอีกครั้ง เธอ “เลี้ยง” กุมารมากขึ้น สองหยด สามหยด เธอเริ่มอ่อนแอลง แต่เสี่ยชัย… ก็ยังห่างออกไป มนต์ดำ… เริ่มเอาไม่อยู่
แล้ว… หมัดสุดท้ายก็มาถึง เสี่ยชัยมาที่คอนโด เขาใส่สูทเต็มยศ เขากลับมาเย็นชาอีกครั้ง สัตว์ป่าที่ลุ่มหลง… หายไปแล้ว เขามองเธอด้วยดวงตาว่างเปล่า… คู่เดิมกับที่ร้านอาหาร “อร ฉันจะแต่งงาน” อรรู้สึกเลือดในกาย… หายไปหมด “อะไรนะคะ แต่… เรา…” “เราเหรอ?” เขาหัวเราะ “มันก็สนุกดี ไอ้อาการ ‘กลับมาหลง’ รอบนี้น่ะ แต่มันจบแล้ว” เขาอธิบาย แต่งงาน… คลุมถุงชน ลูกสาวของหุ้นส่วนธุรกิจ มันเกี่ยวกับเงิน เกี่ยวกับอำนาจ “เธอเป็นแค่ ‘ของเล่น’ อร ของเล่นที่… ทำให้ติดงอมแงม” เขามองเธอ เกือบจะสงสัย “ไม่รู้เธอใช้มนต์อะไรนะ แต่ตอนนี้… มันหมดฤทธิ์แล้ว” เขาโยนสมุดเช็คลงบนโต๊ะ “เขียนตัวเลขไปเลย เท่าไหร่ก็ได้ ถือเป็นค่าจ้าง… ครั้งสุดท้าย”
อรจ้องเขา ความโกรธ ความสิ้นหวัง ความอัปยศ มันกลับมาหมด “ออกไป” เธอกระซิบ “ยินดีเลย” เสี่ยชัยพูด “งานแต่งอาทิตย์หน้า อย่าลืมดูข่าวล่ะ” เขาจากไป
อรอยู่คนเดียว ในตู้เสื้อผ้า เสียงกระซิบ… ดังลั่น เหมือนคนคลั่ง “หิว! หิว! แม่! หิว!!” อรกรีดร้อง เสียงร้องของความเจ็บปวด เธอพังตู้เสื้อผ้า เธอคว้าโถดินเผานั่น “แกมันล้มเหลว!” เธอตะโกนใส่โถ “ฉันให้แกทุกอย่าง! ให้เลือดฉัน! แต่แกมันล้มเหลว!!” โถดินเผา… เย็นชืด ในมือเธอ เธอมองรถของเล่น มองคราบน้ำแดงที่แห้งกรัง เธอถูกหักหลัง จากผู้ชาย และจาก… มนต์ดำ เธอวิ่งออกจากคอนโด เธอไม่แตะต้องสมุดเช็ค เธอวิ่งฝ่าความมืด พัทยา เมืองที่กัดกินลูกหลานของมันเอง เธอวิ่งไปที่ท่าเรือแหลมบาลีฮาย สุดทางถนนคนเดิน น้ำทะเลสีดำของอ่าวไทย ซัดเข้าหาตอม่อ เธอชูโถดินเผา… ขึ้นเหนือหัว “แกมันไร้ค่า!” เธอตะโกนใส่ท้องฟ้า “เขาทิ้งฉัน! เขาทิ้งเรา!” เธอร้องไห้ น้ำตาของความแค้น “ในเมื่อฉันไม่ได้ ก็ไม่ต้องมีใครได้! แกมันไร้ประโยชน์!” เธอมองโถนั่น… เป็นครั้งสุดท้าย “กูไม่ใช่แม่มึง! กูไม่มีอะไรทั้งนั้น! มึงก็ไม่มีอะไรทั้งนั้น!”
ด้วยแรงเฮือกสุดท้าย อรขว้างโถดินเผานั่น… ลงไปในมหาสมุทรสีดำ มันหายไปทันที ไม่มีแม้แต่เสียงน้ำกระเซ็น แค่… ความเงียบ เสียงกระซิบ… หยุดลงแล้ว เป็นครั้งแรกในรอบหลายสัปดาห์ ที่อรรู้สึก… เงียบสงบ เธอล้มลงบนพื้นท่าเรือ ร้องไห้ มันจบแล้ว ทุกอย่าง… จบแล้ว เธอไม่เหลืออะไรเลย เธอ “ทิ้ง” ลูกของเธอ เป็นครั้งที่สอง
อรเดินกลับคอนโด ขาสั่น ตัวเปล่า ลมทะเลพัทยา… ไม่ได้ทำให้เธอสดชื่น มันพัดพาเอาความเหน็บหนาว ความตาย มาสู่ผิวของเธอ
คอนโดหรู… ยังคงเงียบ คืนนี้เป็นคืนสุดท้าย ก่อนที่คนของเสี่ยชัยจะมาเปลี่ยนกุญแจ เธอทรุดตัวลงบนโซฟา โซฟาที่เขาเคยนั่ง เธอไม่ร้องไห้อีกแล้ว น้ำตาเหือดแห้งไปแล้ว
ความเงียบ… มันควรจะปลดปล่อย แต่เปล่าเลย มันหนักอึ้ง เหมือนแรงกดของน้ำทะเลลึก ไม่มีเสียงกระซิบ “หิว” จากในตู้ แต่มีบางอย่าง… หนักกว่า คือ “ความไม่มี” ความว่างเปล่าที่เธอกอดไว้
เธอพยายามจะนอน คืนสุดท้ายบนเตียงนุ่ม เธอหลับตา แต่ความเหนื่อยล้า… ไม่ได้นำไปสู่การพักผ่อน เธอกระสับกระส่าย มัน… หนาว หนาวจนขนลุก เธอคว้าผ้าห่ม แต่ความหนาว… มันมาจากข้างใน เธอเปิดตา แอร์ปิดอยู่ หน้าต่างระเบียง… ก็ปิดสนิท
เธอฝัน ฝันว่าเธอกำลังจมน้ำ น้ำทะเลสีดำ มีมือเล็กๆ เล็กมากๆ เย็นเฉียบ… คว้าข้อเท้าเธอไว้ ดึงเธอลง เธอสะดุ้งตื่น
ตีสาม ทั้งห้องเงียบกริบ มีเพียงเสียงหัวใจของเธอ เธอคอแห้ง ต้องการน้ำ เธอลุกจากเตียง เดินโซเซไปที่ห้องครัว แสงจันทร์… สาดผ่านประตูกระจกบานใหญ่ ส่องลงบนพื้นไม้ขัดมัน
และเธอก็เห็นมัน รอยเท้า รอยเท้าเล็กๆ ขนาดเท่าฝ่ามือเด็กทารก เปียกโชก เต็มไปด้วยทราย มันเริ่มจาก… ประตูระเบียง (ที่ล็อคอยู่) เดินเป็นทาง ตรงมายัง… ห้องนอนของเธอ หยุดอยู่ข้างเตียง ที่ๆ เธอนอนเมื่อกี้
หัวใจของอร… หยุดเต้น เป็นไปไม่ได้ เธอขยี้ตา มือสั่น เธอคลำหาสวิตช์ไฟ “ปัง!” แสงไฟสว่างจ้า บนพื้น… ไม่มีอะไร ว่างเปล่า แห้งสนิท
“ฉัน… ฉันคงเมา” เธอกระซิบ “ฉันเหนื่อย ฉันแค่… เสียสติไปแล้ว” เธอพยายามหัวเราะ แต่เสียงที่ออกมา… มันแหบ เหมือนเสียงคราง เธอดื่มน้ำ แต่แล้ว… เธอก็ได้กลิ่น กลิ่นจางๆ ที่ลอยมากับอากาศ กลิ่นคาว… เหมือนกลิ่นน้ำทะเลตอนน้ำลง กลิ่นสาหร่ายที่เน่าเปื่อย และ… กลิ่นคาว… เหมือนนมบูด
เธอทนอยู่ในคอนโดนั่นไม่ได้อีก เธอคว้ากระเป๋า ข้าวของไม่กี่ชิ้นที่เหลือ หนีออกมาตอนตีสี่ เธอทิ้งความหรูหรานั้นไว้ข้างหลัง ทิ้งรอยเท้าที่มองไม่เห็น… และกลิ่นคาวนั่น เธอกลับไปยังจุดเริ่มต้น อพาร์ตเมนต์โทรมๆ ห้องเช่าราคาถูก ห้องเดียวกับที่เธอ… “เลี้ยง” เขาครั้งแรก
มันคับแคบ ร้อน พัดลมเพดานหมุนเอื่อยๆ เหมือนคนใกล้ตาย เธอวางโถดินเผาไว้บนหิ้งเล็กๆ นั้น แต่ตอนนี้… หิ้งมันว่างเปล่า มันเหมือนแท่นบูชา… ที่ถูกทอดทิ้ง เธอทิ้งตัวลงบนฟูกแข็งๆ “มันจบแล้ว” เธอพยายามบอกตัวเอง “เขาไปแล้ว กูทิ้งเขาไปแล้ว” เธอหลับ ด้วยความอ่อนเพลีย แต่การนอน… ไม่ใช่การพักผ่อน
สองวันต่อมา เงินหมด ความจริง… มันโหดร้าย เธอต้องกิน เธอต้องจ่ายค่าห้อง ราชินี… ต้องกลับไปเป็นขอทาน เธอต้องกลับไปที่ “บลู ดราก้อน”
เธอแต่งหน้า พยายามปกปิดรอยคล้ำใต้ตา พยายามซ่อนความแตกสลาย แต่กระจก… มันไม่โกหก เธอ… ดูแย่มาก เมื่อเธอก้าวเท้าเข้าไปในบาร์ เสียงเพลง… ไม่ได้ต้อนรับเธอ มันกระแทกหน้าเธอ บนเวทีหลัก เวทีของ “เบอร์หนึ่ง” พิม… กำลังเต้นอยู่ตรงนั้น เธอสวมชุดขนนกสีขาว… ชุดโปรดของอร พิมยิ้ม รอยยิ้มสดใส… ที่ตอนนี้ดูเหมือน… ผู้ชนะ
พวกเด็กเสิร์ฟ พวกผู้หญิงคนอื่นๆ หันมามองอร พวกเขาไม่ได้อิจฉาอีกแล้ว พวกเขากำลัง… ซุบซิบ หัวเราะคิกคัก อร… คือเรื่องตลก ราชินีตกบัลลังก์ เธอเดินก้มหน้า ไปนั่งที่ “มุม” มุมสำหรับผู้หญิงที่ “ไม่มีใครจอง” รอ… ให้ใครสักคนมาเลือก
เธอรู้สึกถึงสายตา ไม่ใช่สายตาดูถูกจากพวกผู้หญิง แต่เป็นสายตา… ที่หนักแน่น ป้าน้อย คนทำความสะอาด ป้าแกกำลังกวาดพื้นอยู่ไม่ไกล ป้าแกหยุด มองอร นิ่ง ดวงตาของป้าแก… ไม่ได้สงสาร ไม่ได้สมน้ำหน้า ป้าแก… “รู้” และในแววตานั้น… มีความกลัว ป้าน้อยรู้ว่าอรไปทำอะไรมา และป้าแก… คงเดาได้ว่าอร… “ทำอะไร” ต่อ ป้าน้อยส่ายหัวช้าๆ แล้วก้มหน้ากวาดพื้นต่อ เหมือนกวาดเอาความโชคร้าย …หรืออาจจะกวาดเพื่อต้อนรับมัน
คืนนั้น… มันยาวนาน ไม่มีใครเลือกอร ผู้ชายมองเธอ แล้วก็มองผ่านไป เธอ “แก่” เธอ “โทรม” เธอหมด “แสง” แล้ว จนกระทั่ง… เกือบตีสอง นักท่องเที่ยวขี้เมา พุงพลุ้ย เดินโซเซมา “เฮ้… ยู” เขายกนิ้วชี้หน้าเธอ “ไอ… จำยูได้ ยูเคยเป็น… เบอร์หนึ่ง ฮ่าๆๆ ตอนนี้… ตกกระป๋องแล้วเหรอ” อรหลับตา กลั้นความอับอาย “อยากดื่มอะไรมั้ยคะ” เธอถาม เสียงราบเรียบ
“ดื่มเหรอ? ไออยากได้… อย่างอื่น” เขายื่นมือมันๆ ที่เต็มไปด้วยขน พยายามจะคว้า… ต้นขาของอร อรสะดุ้ง เตรียมจะปัด แต่… ยังไม่ทันที่มือเขาจะแตะตัวเธอ “เพล้ง!” ที่เขี่ยบุหรี่แก้วหนาๆ ที่วางอยู่กลางโต๊ะ จู่ๆ มันก็… “เลื่อน” เลื่อนเอง… เหมือนมีคนปัด ร่วงลงจากขอบโต๊ะ แตกกระจาย… บนรองเท้าหนังราคาแพงของนักท่องเที่ยวคนนั้น “อ๊ากกกก!” เขากรีดร้อง ก้มลงกุมเท้า เลือด… ซึมออกมา “มึง! อีบ้า!” เขาตะโกนใส่เธอ “มึงปัดมันใช่มั้ย!”
อรจ้องมองเศษแก้วที่พื้น โต๊ะ… มันเรียบสนิท มันไม่ได้เอียง “เปล่า… หนูเปล่า” ผู้จัดการร้านวิ่งเข้ามา เกิดความวุ่นวาย นักท่องเที่ยวคนนั้นถูกพาตัวออกไป พร้อมกับด่าทออรไม่หยุด อรถูกไล่ออกจากร้าน “กลับบ้านไปเลยอร!” ผู้จัดการตะคอก “แกมันตัวซวย!” เธอเดินออกมา ถนนคนเดิน… เริ่มวาย เธอเดินกลับห้อง ความกลัว… เริ่มก่อตัวอีกครั้ง แต่คราวนี้… มันไม่ใช่ความกลัวการสูญเสีย มันคือความกลัว… บางอย่างที่ “กลับมา”
คืนนั้น ในห้องเช่าที่ร้อนอบอ้าว พัดลม… หยุดหมุน มันพัง ความเงียบ… น่าสะพรึงกลัว อรนอนลืมตาในความมืด เหงื่อ… ซึมไปทั่วร่าง เธอได้ยินเสียง “ติ๋ง…” “ติ๋ง…” เสียงหยดน้ำ เหมือนก๊อกน้ำรั่ว แต่… ห้องน้ำอยู่ไกลออกไป เสียงนี้… มันดังอยู่ข้างเตียง “ติ๋ง…” น้ำ… หยดลงบนพื้นไม้เก่า เธอค่อยๆ หันไปมอง ในความมืด เธอเห็นพื้น… เปียก เป็นวง เหมือนมีคน… สลัดน้ำ อรตัวแข็งทื่อ
แล้ว… เธอก็ได้ยิน ไม่ใช่ในหัว ไม่ใช่ในความฝัน มันคือเสียงจริงๆ เสียงกระซิบ แหบ เย็น เหมือนออกมาจากลำคอที่จมน้ำ ดังมาจาก… มุมห้องที่มืดที่สุด “…หนาว…”
อรกลั้นหายใจ เธอจ้องเข้าไปในความมืดนั้น “…แม่…” เสียงนั้น… เรียกเธอ “…หนาว…” “…หนู… หนาว…”
“มัน” กลับมาแล้ว “มัน” ไม่ได้จมอยู่ในทะเล “มัน” ตามเธอกลับมา อรดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุมโปง สั่นเทา เธอทิ้งเขา เธอปฏิเสธเขา และตอนนี้… ลูกชายของเธอ… กลับมาหา “แม่” เขาไม่ได้ “หิว” น้ำแดงอีกต่อไป เขา… หนาว และเขา… โกรธ
อรตัวแข็งทื่อ เธอนอนอยู่บนฟูก จ้องมองความมืด เสียงนั้น… มันจริง “…แม่… หนาว…”
นี่คือผลของการทอดทิ้ง นี่คือราคาของความโกรธ ผี… มันไม่จมน้ำ โดยเฉพาะผีที่ถูกสร้าง… จากเลือดของเธอเอง
“ลูก…” เธอกระซิบ เสียงสั่น พยายามปลอบประโลม สิ่งที่มองไม่เห็น “แม่… ขอโทษ” “แม่ไม่มีอะไรจะให้แล้ว” “แม่ไม่เหลืออะไรแล้ว… ไปเถอะ… ไปผุดไปเกิดเถอะนะ”
ความเงียบ เสียงกระซิบหยุดแล้ว แต่ความหนาว… ยังอยู่ กลิ่นคาวทะเล กลิ่นเน่าเหม็นของสาหร่าย และกลิ่นนมบูด มันไม่หายไป มัน… ตลบอบอวลอยู่ในห้อง เหมือนมันกำลัง “นั่ง” อยู่ตรงนั้น …จ้องมองเธอ
เธอรู้ว่าเธอหลับตาไม่ลง คืนนั้น อรนั่งกอดเข่า พิงกำแพง รอให้พระอาทิตย์ขึ้น รอให้แสงสว่าง… ขับไล่ความหนาว ขับไล่ “ลูก” ของเธอ
แสงแรกของวัน ส่องผ่านหน้าต่างที่สกปรก กลิ่นนั้นจางลง ความหนาว… คลายตัว เหมือนมัน… ถอยกลับไป ไปซ่อนตัว… ในเงามืด รอคอย
อรลุกขึ้น เหมือนซากศพ ร่างกายปวดร้าว เธอต้องหนี แต่… หนีไปไหน เธอไม่มีเงิน ไม่มีที่ไป พัทยา… คือคุก และเธอก็ติดอยู่ที่นี่ พร้อมกับ… “มัน”
เธอต้องหาเงิน ทางเดียว… “บลู ดราก้อน” เธอต้องกลับไปที่นั่น กลับไปนรกขุมเดิม เผื่อว่าคืนนี้… จะมีใครสักคน สงสารเธอ เลือกเธอ
เธอใช้เวลาทั้งวัน เดินเตร็ดเตร่ ไปตามชายหาด พยายามหลบแดด เธอเห็นนักท่องเที่ยว ครอบครัว กำลังหัวเราะ มันเหมือนโลกอีกใบ โลกที่เธอไม่มีวันได้สัมผัส เธอรอ… รอให้ความมืดกลับมา ความมืด… ที่เคยเป็นเพื่อน แต่ตอนนี้… คือศัตรู คือเวลา… ที่ “เขา” ตื่น
ตกค่ำ เธอฝืนตัวเอง กลับไปที่ “บลู ดราก้อน” เธอแต่งหน้าทับรอยเดิม ทาลิปสติกสีแดงสด เหมือน… ทาสีทับกำแพงที่ผุพัง เสียงเพลง แสงไฟ วันนี้… มันดูน่ารังเกียจ เธอนั่งที่มุมเดิม มุมของ “คนถูกลืม” เธอรู้สึกเหมือนตัวเอง… โปร่งแสง ไม่มีใครเห็นเธอ เธอคือผี… อีกตัว… ในเมืองที่เต็มไปด้วยผี
แล้ว… พิม ก็เดินผ่าน พิม… สวยตระการตา ในชุดใหม่ แพงกว่า สั้นกว่า เธอกำลังจะขึ้นเวที เธอคือ “เบอร์หนึ่ง” คนใหม่ เธอเห็นอร พิมหยุด รอยยิ้ม… ฉายขึ้นบนใบหน้า ไม่ใช่รอยยิ้มสดใส… แบบที่เคยมี มันคือรอยยิ้ม… ของผู้ชนะ ที่มองผู้แพ้
“อ้าว… พี่อร” พิมทัก เสียงหวาน… แต่เคลือบยาพิษ “นึกว่าไปดีแล้วซะอีก เห็นเงียบไป” อรไม่ตอบ ก้มหน้า “อ๋อ… หรือว่า…” พิมแกล้งทำเป็นนึกขึ้นได้ “เสี่ยชัย… เขาฝากมาถามน่ะ” อรเงยหน้า “เขาฝากมาถามว่า… เงินที่ให้ไปวันนั้น… พอใช้มั้ย ถ้าไม่พอ… ก็บอกนะ เดี๋ยวหนู… ‘ขอ’ ให้”
มันคือคำโกหก เสี่ยชัยไม่มีวันพูดแบบนั้น นี่คือ… การเหยียบย่ำ การตอกย้ำ… ว่าอร… ไม่มีค่าอะไรเลย ความเกลียดชัง… ที่อรพยายามกดมันไว้ มันพุ่งขึ้นมาอีกครั้ง ความรู้สึกเดียวกับ… คืนที่ท่าเรือ คืนที่เธอขว้างโถดินเผานั่นทิ้ง เธอจ้องพิม ตาไม่กะพริบ
ทันใดนั้น วูบ! ลมเย็น… พัดกรู… ผ่านกลางบาร์ ทั้งที่เป็นห้องแอร์! เพลง… สะดุดไปแวบหนึ่ง ไฟนีออน… กะพริบ พิม… ขนลุก เธอกอดอก “อะไรวะ… แอร์เจ๊งเหรอ” เธอหันไปโวยวาย แล้วก็เดินสะบัด… ขึ้นเวทีไป อร… รู้สึกถึงมัน ความหนาว… ที่ข้างๆ ตัว “เขา”… อยู่ที่นี่ “เขา”… ได้ยิน “เขา”… เห็น… คนที่รังแก “แม่” ของเขา
เวลาผ่านไป เที่ยงคืน อรยังนั่งอยู่ที่เดิม ไม่มีใครเรียก เธอเหนื่อย เธออยากกลับ แต่อเธอกลัว เธอไม่อยากกลับไปที่ห้อง ที่ๆ “เขา” รออยู่ เธอตัดสินใจ… ไปเข้าห้องน้ำ ไปล้างหน้า ไปตั้งสติ เธอเดินไป… ที่ห้องแต่งตัวพนักงาน ด้านหลังร้าน มันเป็นห้องเล็กๆ เหม็นอับ มีตู้ล็อกเกอร์เก่าๆ
เธอกำลังก้มหน้า เช็ดเครื่องสำอางที่เลอะเทอะ พยายามซ่อมแซม… สิ่งที่ซ่อมไม่ได้ ประตู… เปิดออก พิม… เดินเข้ามา พิมเพิ่งลงจากเวที เหงื่อชุ่ม ดูหงุดหงิด “ยังอยู่อีกเหรอ” พิมถาม เสียงจิก “ที่นี่เขาไม่ต้อนรับตัวซวยนะ กลับบ้านไปเลี้ยง… อ้อ… ลืมไป ไม่มีบ้านนี่นา” อรเงยหน้า จ้องพิมผ่านกระจกที่ร้าว “เธอต้องการอะไร” “เปล่า” พิมหัวเราะ เดินมาหยิบของในล็อกเกอร์ “ก็แค่… สมเพช ดูสารรูปพี่สิ ไม่น่าเชื่อเลย… ว่านั่นคือคนที่ ‘เสี่ย’ เคย ‘หลง’ จนแทบจะเลียเท้า”
“ปัง!” ประตูห้องแต่งตัว… กระแทกปิด… อย่างแรง! ลูกบิด… บิดล็อค… “คลิก!” เสียงดังฟังชัด
พิมสะดุ้ง เลิกหัวเราะ “ใครเล่นบ้าอะไร!” เธอตะโกน เดินไปบิดลูกบิด มันล็อค ล็อคแน่น… เหมือนถูกเชื่อม “อร! นี่แกใช่มั้ย!” พิมหันมาตวาด “เปิดเดี๋ยวนี้!” อร… กำลังสั่น เธอยืนตัวแข็ง ไกลจากประตูที่สุด “เปล่า… ฉันอยู่นี่… ฉันไม่ได้ทำ”
“พรึ่บ!” ไฟ… ไฟทุกดวงในห้อง… ดับสนิท ความมืด… มืดแบบ… มองไม่เห็นมือตัวเอง มีเพียงแสงสีแดง… จากป้าย “ทางออกฉุกเฉิน” ที่อยู่นอกประตู ส่องลอดใต้ช่องประตู… เป็นเส้นบางๆ
“กรี๊ดดด!” พิมกรีดร้อง เธอเกลียดความมืด “เปิดไฟนะ! อีอร! แกเล่นอะไร! เปิด!” “ฉันเปล่า!” อรตะโกนกลับ เสียงสั่นเครือ เธอ… รู้สึกถึงมัน ความหนาว… กลิ่นคาวทะเล… มัน… อยู่ในห้องนี้
ความเงียบ… เข้ามาแทนที่ เสียงเพลงจากข้างนอก… เหมือนอยู่ไกลออกไป ได้ยินแค่เสียงหอบหายใจ… ของคนสองคน และ… “คิก… คิก… คิก…” เสียงหัวเราะ เสียงเด็ก เสียงแหลมเล็ก… กำลังหัวเราะคิกคัก มันไม่ได้มาจากอร มันดังมาจาก… ทุกทิศทาง บนเพดาน… ในผนัง… ใต้ล็อกเกอร์…
“ใคร… ใครน่ะ” พิมถาม เสียงเปลี่ยนเป็นความกลัว “ออกไปนะ! กูไม่ตลก!” “คิก… คิก… คิก…” เสียงหัวเราะ… ดังขึ้น ใกล้เข้ามา อร… อิงแผ่นหลัง… ติดกำแพง เธอเห็น ในความมืด พิมกำลังคลำทาง และ… ตรงพื้น ใกล้ๆ เท้าพิม มีบางอย่าง… เคลื่อนไหว “ติ๋ง… ติ๋ง…” เสียงน้ำหยด หยดลงบนพื้น
พิม… ก็เห็น เธอหยุดนิ่ง จ้องลงไปที่พื้น “อะไร… อะไรน่ะ” ในความมืด มีดวงตา เล็กๆ สองดวง ส่องแสง… เหมือนตาแมว เรืองแสงสีเขียวจางๆ มันอยู่ต่ำ ระดับข้อเท้า
“คิก… คิก…” ดวงตานั้น… กระพริบ แล้วมันก็… พุ่งเข้าใส่! “กรี๊ดดดดดดดดดดดด!” พิมกรีดร้อง เสียงร้อง… ที่ไม่ใช่คน เธอล้มลง “ช่วยด้วย! ช่วยด้วย! มันกัด! อะไรกัดกู!”
เสียงฉีกขาด เสียงผ้าขาด เสียง… เล็บ… ครูดไปกับ… ผิวเนื้อ “อ๊ากกกก!” พิมดิ้นรน บนพื้น เธอตะกุยตะกาย “เอา… มัน… ออก… ไป!” อร… ยืนตัวแข็ง ขยับไม่ได้ เธอเห็นเงาดำเล็กๆ ตะครุบ ข่วน ฉีก พิม… เหมือนกำลังสู้กับ… สิ่งที่มองไม่เห็น อรกรีดร้องออกมา… ด้วยความกลัว เธอรู้สึก… มีบางอย่าง… เย็นๆ… เปียกๆ… วิ่ง… “เฉียด” ขาเธอไป!
“ปัง! ปัง! ปัง!” ข้างนอก! คนเริ่มทุบประตู “เปิดประตู! เกิดอะไรขึ้นข้างใน! พิม! อร!”
“คลิก!” ลูกบิด… ปลดล็อค… เอง ประตู… ถูกกระชากเปิด แสงสว่าง… ทะลักเข้ามา ไฟในห้อง… กะพริบ… แล้วก็… ติด ผู้จัดการร้าน การ์ดสองคน ยืนอึ้ง… อยู่ที่ประตู
ภาพที่เห็น… คือ… อร… ยืนตัวสั่น อยู่ที่มุมห้อง หน้าซีด… เหมือนกระดาษ และ… พิม… นอนกองอยู่บนพื้น เธอกำลังร้องไห้ ตัวสั่น พูดไม่เป็นภาษา
ใบหน้าของเธอ… แขน… ขา… เสื้อผ้า… ขาดวิ่น… เต็มไปด้วย… รอยข่วน รอยยาว ลึก เหมือนถูก… สัตว์ตัวเล็กๆ …ที่มีเล็บคมกริบ รุมทึ้ง เลือด… ไหลซิบๆ
พิม… ค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เธอเห็นผู้จัดการ แล้วเธอก็… เห็นอร ดวงตาของพิม… เบิกกว้าง ด้วยความบ้าคลั่ง และความกลัวสุดขีด “มึง! มึง! อีปีศาจ! มึงทำ! มึงเลี้ยงผี!” พิมตะโกน แล้วเธอก็… คลาน คลานหนีอร เหมือนหนี… สัตว์ร้าย “เอา… มัน… ออก… ไป!” เธอกรีดร้องไม่หยุด
ทุกคน… จ้องอร… เป็นตาเดียว ผู้จัดการ การ์ด ทุกคน… อรมองมือตัวเอง เธอไม่ได้แตะพิม เธอมองไปที่มุมห้อง… ที่ๆ เธอได้ยินเสียงหัวเราะ ว่างเปล่า แต่… บนพื้น ตรงที่พิมเคยนอน นอกจากเลือดแล้ว… ยังมี… รอยเท้า รอยเท้าเล็กๆ เปียกๆ เต็มไปด้วยทราย …กำลังเดิน… หายไป… ใต้ล็อกเกอร์
“มัน” ทำ “เขา” ทำ “ลูก” ของเธอ “เขา”… ปกป้องเธอ “เขา”… แก้แค้นให้เธอ วินาทีนั้น ในห้องที่เต็มไปด้วยเสียงกรีดร้อง ความกลัวของอร… เริ่มจางหาย มันถูกแทนที่… ด้วยความรู้สึกใหม่ ความรู้สึก… เย็นเยียบ แต่… ทรงพลัง เธอมองรอยเท้านั้น แล้ว… เธอก็เกือบจะ… ยิ้ม
ข่าว… มันแพร่กระจายเร็วยิ่งกว่าไฟลามทุ่ง ในพัทยา ความลับไม่มีอยู่จริง มีแต่เรื่องเล่า… ที่ถูกขยายให้ใหญ่ขึ้น
คืนนั้น “บลู ดราก้อน” ปิดร้านก่อนเวลา รถพยาบาลมา… เสียงไซเรนดัง… หามพิมออกไป เธอคลุมโปง กรีดร้องไม่หยุด พูดแต่คำว่า “ผี” “ผีเด็ก” “อีอรมันเลี้ยงผี!”
แน่นอน อรถูกไล่ออก ผู้จัดการร้าน… หน้าซีด ยื่นเงินใส่มือเธอ… ปึกเล็กๆ ค่าจ้าง… ที่ค้างไว้ “ไปซะ” เขาพูด เสียงสั่น “ไปให้พ้น! พิม… คือเบอร์หนึ่งของเรา ส่วนแก… แกมันตัวกาลกิณี! อย่ากลับมาที่นี่อีก!”
อรรับเงิน เธอไม่ได้เถียง ไม่ได้ร้องขอ เธอมองหน้าผู้จัดการ มองสายตาหวาดกลัว… ของการ์ด มองพวกเด็กเสิร์ฟ… ที่ยืนจับกลุ่ม ซุบซิบ… แล้วมองมาที่เธอ… เหมือนเธอเป็นโรคระบาด เธอหันหลัง เดินออกมา
คืนนี้… การเดินกลับห้อง… มันต่างออกไป เธอไม่ได้รู้สึก… เหมือนผู้แพ้ เธอไม่ได้รู้สึก… อัปยศ ถนนคนเดิน… ยังคงอึกทึก แต่เสียงเหล่านั้น… มันเหมือนอยู่ไกลออกไป เธอเดิน… ตัวตรง ก้าว… มั่นคง
เธอรู้สึกถึง “มัน” ไม่ใช่ความหนาว… ไม่ใช่กลิ่นคาว… แต่เป็น… “พลัง” พลัง… ที่เดินอยู่ข้างๆ เธอ เหมือนเงา เหมือนองครักษ์… ที่มองไม่เห็น “เขา”… ปกป้องเธอ “เขา”… ทำร้ายพิม… “เพื่อ” เธอ
เธอกลับถึงอพาร์ตเมนต์โทรมๆ ไขกุญแจ กลิ่น… กลิ่นคาวทะเล… กลิ่นนมบูด… มันแรงขึ้น แรง… เหมือนรอต้อนรับ ความหนาว… ไม่ได้น่ากลัวอีกต่อไป มันคือ… การ “กอด” กอด… จากสิ่งที่ไร้ร่างกาย
เธอทรุดตัวลงนั่งบนฟูก ห้อง… มืด เธอไม่เปิดไฟ เธอไม่กลัว “ลูก…” เธอกระซิบ กับความว่างเปล่า “…ขอบใจนะ”
ไม่มีเสียงตอบ แต่… อากาศในห้อง… ไหววูบ เหมือนมีคน… ถอนหายใจ พัดลมเพดาน… ที่เคยพัง …เริ่มหมุน ช้าๆ เอี๊ยด… อ๊าด… เหมือนมันถูก… “ผลัก”
อร… ยิ้ม รอยยิ้มแรก… ในรอบหลายสัปดาห์ มันเป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว เย็นชา แต่… มันคือรอยยิ้ม “เขา”… เป็นของเธอ เป็นคนเดียว… ที่ไม่ทอดทิ้งเธอ เธอไม่ใช่ “แม่” ที่ล้มเหลวอีกต่อไป เธอคือแม่… ของบางสิ่งที่… ทรงพลัง
ในขณะเดียวกัน ที่ “บลู ดราก้อน” ความโกลาหล… สงบลงแล้ว เหลือแต่… ความว่างเปล่า และ… ป้าน้อย ป้าแกกำลังทำความสะอาด ห้องแต่งตัว ที่ๆ พิมถูกทำร้าย ป้าแกกำลังถูพื้น ถูคราบเลือด… และ… เศษผ้า… ที่ขาดวิ่น
ป้าน้อย… เห็นรอยข่วนบนผนัง เห็นรอยเล็บบนตู้ล็อกเกอร์ ป้าแก… สวดมนต์ บทสวด… ที่ขาดห้วง มือเหี่ยวย่นของป้าแก… สั่น ป้าแก… ก้มลงถู… ตรงมุมมืด ใต้ล็อกเกอร์… ที่ๆ พิมกรีดร้องว่า… “มันอยู่ตรงนั้น” ป้าแก… เห็นบางอย่าง… บนพื้นกระเบื้อง ปนไปกับคราบเลือด รอยเท้า… รอยเท้าเล็กๆ เปียกๆ และ… มีทรายติดอยู่ รอยเท้า… ที่เดิน… ออกมาจากใต้ล็อกเกอร์… แล้วก็… หายไป กลางห้อง
ป้าน้อยกลืนน้ำลาย เอาน้ำถู… ถูมันออกไป… อย่างรวดเร็ว “ไอ้หนูเอ๊ย…” ป้าแกพึมพำ “กลับไปทะเลเถอะ… กลับไปที่ๆ มึงมา… ที่นี่… มันไม่ใช่ที่ของมึง” ป้าแกพูด แต่ป้าแกรู้… ว่ามันไม่ไป มันเพิ่ง “เริ่ม”
คืนต่อมา ป้าน้อยกำลังจะกลับบ้าน เธอเดินผ่าน… ห้องเก็บของ หลังบาร์ เธอได้กลิ่น กลิ่นเหม็นเน่า เหม็น… เหมือนซากสัตว์ เธอเปิดประตู สิ่งที่เห็น… ทำให้ป้าแก… แทบอาเจียน หนู หนูท่อ… ตัวใหญ่ๆ สี่… ห้าตัว ตายเกลื่อน แต่มันไม่ใช่… การตาย… ธรรมดา พวกมัน… ไม่ได้ถูกวางยา พวกมัน… ถูก “ฉีก” ฉีก… เป็นชิ้นๆ เหมือนกับรอยบนตัวพิม เหมือนกับ… เสื้อผ้าของพิม เลือด… สาดกระเซ็น ไส้… ทะลัก “มัน” ไม่ได้แค่ฆ่า “มัน”… “กิน” “มัน”… “เล่น” ป้าน้อย… ปิดประตู… ดังปัง! เธอกรีดร้อง วิ่งหนีออกมา “มันหิว…” ป้าแกร้องไห้ “มันไม่ใช่แค่หนาว… มัน… หิวโหย!”
อร… ไม่รู้เรื่องหนู เธอรู้แค่ว่า… เงิน… กำลังจะหมด เงินที่ผู้จัดการโยนให้… มันแค่เศษเงิน เธอต้องกิน เธอต้องจ่ายค่าห้อง “บลู ดราก้อน”… คือทางตัน เธอต้องไป… ที่อื่น
เธอเดิน… ไปอีกฝั่งของถนน ที่ๆ แสงไฟ… สลัวกว่า ที่ๆ เพลง… เศร้ากว่า บาร์… ที่เล็กกว่า สกปรกกว่า ที่นี่… ไม่มี “เบอร์หนึ่ง” มีแต่ผู้หญิง… ที่ดูเหนื่อยล้า… เหมือนเธอ
เธอเข้าไปนั่ง สั่งเหล้า… ถูกๆ เธอรู้สึก… ปลอดภัย “เขา”… อยู่กับเธอ ใครจะกล้า… รังแกเธออีก? เธอเกือบจะ… รู้สึกดี
“เฮ้… สาวสวย” เสียง… ทุ้ม… แต่แฝงความเจ้าเล่ห์ ผู้ชายคนหนึ่ง ไม่ใช่ฝรั่งขี้เมา เป็น… นักธุรกิจหนุ่ม ชาวเอเชีย ท่าทาง… หยิ่งยโส ใส่สูท… ทั้งที่อากาศร้อน นาฬิกา… ทอง อร… เกลียดสายตาแบบนี้ มันคือสายตา… แบบเดียวกับเสี่ยชัย สายตาที่… “ประเมินค่า”
“มาคนเดียวเหรอ” เขาถาม ยิ้ม “มานั่งด้วยได้มั้ย” อร… พยักหน้า เธอต้องการเงิน เธอต้อง… ทำงาน เธอยิ้มตอบ ยิ้ม… ที่เธอเคยใช้ ยิ้มของ “อร เบอร์หนึ่ง” ผู้ชายคนนั้น… ดูพอใจ เขาเล่าเรื่องตัวเอง อวดรวย อวดว่ามา… “ดีล” ธุรกิจที่นี่ อร… แกล้งทำเป็นสนใจ ในใจเธอ… กำลังนับ… ว่าเขาจะจ่ายเท่าไหร่
“ไปต่อ… ที่โรงแรมฉันมั้ย” เขาพูด เอามือ… วางบนเอวเธอ บีบ… แรง เป็นการ… “แสดงความเป็นเจ้าของ” อร… ตัวแข็ง เธอเกลียดสัมผัสนี้
ทันใดนั้น วูบ! ลมเย็น… พัดผ่านกลางบาร์ แก้วเหล้า… บนโต๊ะ สั่น ผู้ชายคนนั้น… ชะงัก “บ้าจริง… แอร์ที่นี่… แรงเป็นบ้า” เขาบ่น อร… รู้สึกถึงมัน ความหนาว… ที่ข้างขาเธอ “เขา”… ไม่พอใจ
“ไม่เป็นไรค่ะ” อรพูด พยายามฝืนยิ้ม “ไปสิคะ” เธอต้องรีบ… ก่อนที่ “เขา” จะทำอะไร เธอต้อง… ควบคุม “เขา”
ทั้งคู่ออกจากบาร์ เดินไปตามถนน โรงแรมของเขา… อยู่ไม่ไกล เขา… ยังคงกอดเอวเธอ แน่น ไม่ปล่อย “ฉันชอบผู้หญิง… อย่างเธอ” เขาพูด ลมหายใจ… เหม็นเหล้า “ดูนิ่งๆ… แต่คง… ร้อนแรง” อร… ไม่ตอบ
พวกเขาถึงหน้าโรงแรม เป็นโรงแรมเก่า… แต่หรู มีบันได… ปูพรมแดง ทอดขึ้นไปยังล็อบบี้ เขา… เริ่มใจร้อน เขา… “ดึง” เธอ “เร็วสิ… ที่รัก รอไม่ไหวแล้ว” เขาก้าวขึ้นบันได ขั้นแรก ขั้นที่สอง เขาดึงอร… ให้ตาม อร… สะดุด “โอ๊ย!” เขาหันมา หงุดหงิด “ชักช้า!” เขากระชากเธอ อร… รู้สึกถึง… บางอย่าง วิ่งผ่านขาเธอ! เร็ว… เย็น… และ… เปียก!
“แคร่ก!” เสียง… เหมือนกิ่งไม้แห้ง… หัก มันไม่ใช่เสียงของอร มันคือเสียง… จากข้อเท้า… ของนักธุรกิจคนนั้น!
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกก!” เขากรีดร้อง ร่าง… ที่เคยหยิ่งยโส… ล้ม… ร่วง… กลิ้ง… ตกลงมาจากบันได ลงไปกอง… ที่พื้น เขากุมข้อเท้า ข้อเท้า… ที่บิด… ผิดรูป… อย่างน่าสยดสยอง!
“อ๊ากกก! เจ็บ! ช่วยด้วย!” เขาตะโกน พนักงาน… วิ่งออกมา ความโกลาหล… เกิดขึ้น อร… ยืนนิ่ง อยู่บนขั้นบันได เธอ… ตัวแข็งทื่อ มอง… ภาพตรงหน้า ด้วยความ… ตกตะลึง
ผู้ชายคนนั้น… หน้าซีด ไม่ใช่แค่เพราะเจ็บ แต่เพราะ… “กลัว” เขา… เงยหน้ามองอร แล้วก็… มองไปที่บันได… ที่ว่างเปล่า… ข้างๆ อร เขาชี้มือ… ที่สั่นเทา “เด็ก! มี… มีเด็ก!” เขาตะโกน เสียง… แตกพร่า “เด็ก… ตัวเล็กๆ! เปียก… เปียกน้ำ! มัน… มันผลักฉัน! มัน… มันขวางขาฉัน!”
พนักงาน… มองหน้ากัน เลิ่กลั่ก “คุณคะ… ไม่มีเด็กนะคะ” “มี! กูเห็น! มันยืนอยู่ตรงนั้น! ข้างๆ… ข้างๆ อีนี่!” เขาชี้มาที่อร
อร… ก้าวถอยหลัง ช้าๆ เธอ… ได้กลิ่น กลิ่นคาวทะเล… และ… กลิ่นนมบูด “เขา”… อยู่ที่นี่ “เขา”… ยืนอยู่ข้างๆ เธอ “เขา”… ปกป้องเธอ แต่… นี่ไม่ใช่… การปกป้อง นี่มัน… “ความหวงแหน”
อร… หันหลัง วิ่ง เธอวิ่งหนี ทิ้งผู้ชายคนนั้น… ที่กำลังกรีดร้อง… ด้วยความเจ็บปวด… และความกลัว เธอวิ่ง… ไปตามถนน เธอ… ทำงานไม่ได้ เธอ… แตะต้อง… ผู้ชายคนอื่น… ไม่ได้! “เขา”… ไม่ยอม “เขา”… เห็นผู้ชายทุกคน… เป็นศัตรู เห็นผู้ชายทุกคน… เป็น… “เสี่ยชัย”
อรวิ่งกลับห้อง ล็อคประตู เธอทุบกำแพง “มึงต้องการอะไร!” เธอตะโกน ใส่ความว่างเปล่า “กูจะเอาอะไรกิน! กูทำงานไม่ได้! มึงต้องการอะไรจากกู!”
ความเงียบ… คือคำตอบ แต่เธอ… รู้ เธอรู้แล้ว “เขา”… ไม่ต้องการน้ำแดง ไม่ต้องการเลือด ไม่ต้องการ… ให้เธอ… เป็นของใคร นอกจาก… “เขา”… คนเดียว
เธอ… คือ “แม่” และ “ลูก” คนนี้… จะไม่มีวัน… แบ่ง “แม่”… ให้กับใคร
อรเริ่มผอมลง เธอไม่กล้าออกไปไหน เงินที่เหลืออยู่… เริ่มร่อยหรอลงทุกที เธอซื้อข้าวถูกๆ มาม่า ขนมปัง แต่เธอ… ไม่มีกะจิตกะใจจะกิน เธอรู้สึกเหมือนตัวเอง… กำลังถูกกัดกินจากข้างใน
เธอพยายามจะหางานอื่น ไม่ใช่ที่บาร์ แต่ที่พัทยา… ถ้าไม่ขายร่างกาย… ก็ขายแรงงาน แต่แรงงาน… ก็ถูกกดราคา เธอทำงานที่ร้านอาหาร ล้างจาน ทำความสะอาด แต่เพียงแค่… ผู้จัดการร้าน เข้ามาใกล้เธอ พูดคุย หรือแค่… “มอง” เธอ ความหนาวเหน็บ… ก็เริ่มก่อตัว จาน… หลุดมือแตก ผู้จัดการ… สะดุดล้ม โดนน้ำร้อนลวกมือ
สองวัน เธอถูกไล่ออก เธอเป็น… ตัวซวย ผี… ตามติดเธอ ไปทุกที่ และ “เขา”… ไม่ยอมให้ใคร… เข้าใกล้ “แม่” ของเขา
อรกลับมาที่ห้อง ทรุดตัวลง ความอดอยาก… เริ่มคืบคลาน เธอจ้องมอง… ความว่างเปล่า ตรงมุมห้อง ที่ๆ “เขา” น่าจะอยู่ “ทำไม…” เธอพึมพำ “ทำไม… ทำไมไม่ปล่อยฉันไป”
ความเงียบ และ… เสียงกระซิบ แผ่วเบา เหมือนเสียงลม… พัดผ่านซอกประตู “…แม่… หนู… รัก… แม่…”
อรเบิกตากว้าง ความรัก… ที่มาพร้อมกับ… ความตาย ความรักที่… ต้องการ “ความเป็นเจ้าของ” อย่างสมบูรณ์แบบ เขาไม่ได้ต้องการ… แค่เลือดของเธอ เขาต้องการ… ชีวิตของเธอ เขา… ต้องการให้เธอ… เป็นของเขา… คนเดียว ตลอดไป
อรเริ่มเข้าใจ ความหิวโหยของกุมาร ไม่ใช่แค่ความหิว… ทางกายภาพ มันคือ… ความหิวโหย… ทางจิตวิญญาณ ความหิวโหย… ของการถูกยอมรับ ของความรัก จาก “แม่” ที่ทอดทิ้ง
เธอนึกถึง… เสี่ยชัย เขา… คือ “เหตุผล” ของทุกอย่าง ถ้าไม่ใช่เพราะเขา… ปฏิเสธลูก ปฏิเสธเธอ ความชั่วร้ายนี้… ก็คงไม่เกิดขึ้น
ความแค้น ที่เคยถูก “ลูก” ของเธอ… ช่วยแก้แค้น ตอนนี้… มันกลับมาท่วมท้น เธอหิวโหย… ที่จะเห็น… เสี่ยชัย… ทุกข์ทรมาน มากกว่านี้!
ขณะนั้น… ข่าวสาร… เริ่มซึมเข้าสู่โลกแคบๆ ของอร ข่าวลือ… จากป้าน้อย ที่ยังคง… ไปมาหาสู่เธอ ด้วยความกลัว… และด้วยความสงสาร
“เขา… กลับมาแล้ว” ป้าน้อยกระซิบ ด้วยใบหน้าซีดเผือด ป้าแกมาหาอร… ในตอนกลางวัน เพราะกลัว… ที่จะอยู่กับเธอ… ในความมืด “เสี่ยชัย… เขากลับมาพัทยาแล้ว”
ป้าน้อยเล่าว่า… งานแต่งงาน… ถูกยกเลิกแล้ว พ่อตาของเสี่ยชัย… เกิดอุบัติเหตุทางธุรกิจ ล้มละลาย เสี่ยชัย… ถูกทิ้ง ไม่ใช่แค่ถูกทิ้ง… แต่ถูกเยาะเย้ย
เสี่ยชัย ที่เคยยิ่งใหญ่ ตอนนี้… กำลังเมา… อยู่ที่บาร์แห่งหนึ่ง ไม่ใช่ที่ “บลู ดราก้อน” แต่เป็นบาร์… ที่ซอมซ่อกว่า
อร… เงยหน้าขึ้น ดวงตา… เป็นประกาย นี่คือ… โอกาส โอกาสสุดท้าย ที่จะ “ชำระ” หนี้แค้น ให้สิ้นซาก ที่จะ “มอบ” ของขวัญ ให้กับ “ลูก” ของเธอ
“เขา… อยู่ที่ไหนคะ” อรถาม เสียง… สงบ เย็นชา เหมือนน้ำแข็ง
ป้าน้อย… มองใบหน้าของอร ป้าแกเห็น… ความมุ่งมั่น ความมืดมิด… ที่แผ่ซ่าน ป้าแกกลัว แต่ก็… พูดไม่ได้ “ที่… ที่ ‘เรด ไลท์’ บาร์… ที่ๆ พวกเด็กใหม่… เพิ่งเข้ามาทำงาน”
อรลุกขึ้นยืน เธอสวมเสื้อผ้าชุดที่ดีที่สุด ชุดที่… ไม่ได้ใส่มานาน เธอแต่งหน้า ทาลิปสติก… สีแดงเข้ม เหมือน… เลือด
“ป้าน้อย” อรพูด “หนู… ต้องไป” “อร… อย่าเลยนะ” ป้าน้อยอ้อนวอน “พอเถอะลูก… เรื่องมันจบแล้ว ปล่อยเขาไปเถอะ แล้วปล่อย… ‘มัน’ ไปเถอะ”
อร… หันหลัง “มัน… ไม่จบหรอกค่ะป้า มัน… เพิ่งจะเริ่ม” เธอเดินออกจากห้อง
ถนนคนเดินยามค่ำคืน อรเดินเข้าไปใน… ความอึกทึกของพัทยา เธอไม่ได้มองใคร ไม่ได้สนใจใคร เธอรู้ว่า… “เขา” กำลังเดินอยู่ข้างๆ เธอ เงาของเธอ… ไม่เดียวดาย
เธอเดินไปยัง… บาร์ “เรด ไลท์” ข้างใน… มืดสลัว กลิ่นเบียร์… กลิ่นบุหรี่… คละคลุ้ง
และ… เธอเห็นเขา เสี่ยชัย นั่งอยู่คนเดียว ที่มุมมืด ไม่ใช่โต๊ะวีไอพี แต่เป็น… มุมที่ซอมซ่อ เสื้อผ้า… ยับยู่ยี่ ใบหน้า… หมองคล้ำ หนวดเครา… รุงรัง เขาดู… แก่กว่าอายุจริง เขา… ไม่ใช่ “เสี่ย” อีกต่อไปแล้ว
เขา… เงยหน้าขึ้น ดวงตา… ลอยๆ มองมาที่เธอ และ… เขาจำเธอได้
“อร…” เขาพึมพำ “เธอยังอยู่ที่นี่อีกเหรอ” เสียงของเขา… แหบแห้ง เหมือนคนที่ไม่เคยพูดมานาน
อร… เดินเข้าไปหาเขา นั่งลงตรงข้าม เธอไม่ยิ้ม “เสี่ยคะ” “เธอยังเรียกฉันว่า ‘เสี่ย’ อีกเหรอ” เขาหัวเราะ เสียงเยาะเย้ย… ตัวเอง “ฉัน… ไม่ใช่เสี่ยแล้ว ฉัน… ไม่มีอะไรแล้ว”
“หนูรู้ค่ะ” อรพูด “หนูรู้… ว่าเสี่ยสูญเสียทุกอย่าง เพราะ… เสี่ยทิ้งหนูไป”
เสี่ยชัย… เบิกตากว้าง เขาจ้องเธอ “แก… แกทำอะไรวะ” เขาพูด เสียงต่ำ อันตราย
“หนู… เปล่านะคะ” อรตอบ โกหก “หนู… ไม่ได้ทำอะไรเลย แต่… มีคน… ที่รักหนูมาก”
เขา… มองไปรอบๆ หวาดระแวง “ไอ้บ้า! แกหมายถึงใครวะ! ไอ้ผัวใหม่ของแกเหรอ! มันทำเหรอ!” เขาลุกขึ้น พร้อมจะชกต่อย
อร… ยื่นมือไป แตะที่แขนของเขา มือของเธอ… เย็นเฉียบ จนเขา… สะดุ้ง
“ไม่ค่ะ” อรพูด “เขา… ไม่ใช่ผัวใหม่ของหนู เขา… คือลูกชายของเสี่ย”
เสี่ยชัย… ชะงัก เขาจ้องเธอ ความกลัว ความไม่เชื่อ “แก… แกพูดอะไรวะ” “กุมารทอง… ที่หนูทำจากลูกของเรา” อรพูด เสียงราบเรียบ “คนที่เสี่ย… ปฏิเสธ คนเดียวกับที่… เสี่ยบอกว่า… เป็น ‘มุกตื้นๆ'”
เสี่ยชัย… มองไปที่มือของอร มองเข้าไปในดวงตาของเธอ เขาเห็น… ความมืดมิด ความจริง เขา… ตัวสั่น ความเมา… หายไปหมดสิ้น แทนที่ด้วย… ความกลัว
“ไม่… ไม่จริง” เขาปฏิเสธ “มัน… มันไม่มีจริง”
“เสี่ยรู้… ว่ามันจริง” อรพูด “เสี่ยรู้… ว่าคนที่… ทำให้ข้อเท้าไอ้หนุ่มคนนั้นหัก… ที่ทำให้พิม… กรีดร้อง… ที่ทำให้เสี่ย… เสียทุกอย่าง ก็คือ… ลูกชายของเสี่ย”
เสี่ยชัย… ทรุดตัวลงนั่ง ใบหน้า… ขาวซีด เขา… มองไปที่พื้น รอบๆ ตัวเขา เขา… รู้สึกถึงมัน ความเย็น ที่กัดกิน… เข้ามาในร่างกาย
“เขา… เขามาแล้วเหรอ” เขาพึมพำ “เขา… อยู่ตรงนี้ใช่มั้ย”
อร… พยักหน้า ยิ้ม เย็นชา “เขา… มาหาพ่อเขาค่ะ เขา… คิดถึงพ่อ”
“ไม่… กู… กูไม่เอา” เสี่ยชัยพูด ส่ายหัว “กู… กูขอโทษ! กูขอโทษ… ที่ทิ้งมึง! กูขอโทษ… ที่ทิ้งลูก!”
“ไม่ทันแล้วค่ะเสี่ย” อรพูด “ความหิวโหยของเขา… มัน… ไม่มีที่สิ้นสุด”
เธอ… ลุกขึ้นยืน ถอยห่างจากเขา เธอมอง… ลงไปที่พื้น ข้างๆ เสี่ยชัย ที่ๆ… ความหนาว… กำลังก่อตัว
“เขา… ต้องการอาหาร” อรพูด “และ… เขาบอกหนูว่า… เขา… อยากได้… จาก… ‘พ่อ’ ของเขา”
เสี่ยชัย… มองอร ดวงตา… เต็มไปด้วยความหวาดกลัว “อร… อย่าทำกู! กูจะให้เงินมึง! กูจะให้ทุกอย่าง! กูมีที่ดินแปลงสุดท้าย! มึงเอาไปเลย!”
อร… ส่ายหน้า “เงิน… มันซื้อ… ชีวิต… ไม่ได้หรอกค่ะเสี่ย”
“พรึ่บ!” ไฟ… ทั้งบาร์… ดับลง! เสียงเพลง… เงียบสนิท! ความมืด… เข้าปกคลุม!
ในความมืด มีเพียง… เสียงกรีดร้อง เสียงเดียว เสียงของ… เสี่ยชัย!
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกกก!”
เสียงกรีดร้อง… ที่เต็มไปด้วย… ความเจ็บปวด ความบ้าคลั่ง ความหวาดกลัว มันไม่ใช่เสียง… ของการถูกชกต่อย มันคือเสียง… ของการถูก… ฉีก… กระชาก… กัดกิน!
ผู้คนในบาร์… แตกตื่น ร้องกรี๊ด วิ่งหนี
อร… ยืนอยู่ตรงนั้น กลางความมืด เธอ… ได้กลิ่น กลิ่นคาวทะเล… กลิ่นนมบูด… และ… กลิ่น… เลือด สดๆ
เธอ… ไม่ได้กลัว เธอ… ไม่ได้รู้สึกผิด เธอ… รู้สึก… พอใจ ความแค้น… ถูกชำระแล้ว
“พรึ่บ!” ไฟ… กลับมาติดอีกครั้ง! ผู้คน… หยุดวิ่ง
พวกเขามองไปที่… มุมที่เสี่ยชัยนั่ง เสี่ยชัย… ยังอยู่ที่นั่น เขา… นั่งคุดคู้ บนพื้น เสื้อผ้า… ฉีกขาด ร่างกาย… สั่นเทา ดวงตา… เบิกกว้าง ไม่เหลือ… ความเป็นคน ในดวงตานั้น… มีแต่… ความบ้าคลั่ง ความหวาดระแวง ความว่างเปล่า
ใบหน้าของเขา… เต็มไปด้วย… รอยข่วน เล็กๆ ลึกๆ เหมือนถูก… สัตว์ตัวเล็กๆ… รุมทึ้ง เขากุมหัว กรีดร้อง… เสียงแหบ “เด็ก! เด็ก! มันหิว! มันหิว! มัน… มันมาเอา… ของพ่อมัน!”
อร… มองเขา แล้ว… เธอก็ยิ้ม รอยยิ้มสุดท้าย รอยยิ้ม… ที่มีแต่ความมืดมิด เธอหันหลัง เดินออกจากบาร์ ทิ้งความบ้าคลั่งนั้นไว้ข้างหลัง
ชัยชนะ… มันขมขื่น อรเดินออกจากบาร์ “เรด ไลท์” ใบหน้าของเธอ… ถูกประดับด้วยรอยยิ้ม เย็นชา สมหวัง แต่ในดวงตา… มันว่างเปล่า
ข้างหลังเธอ เสียงกรีดร้องของเสี่ยชัย ยังคงก้องอยู่ในหู เสียงของความบ้าคลั่ง ความหวาดกลัว การล่มสลายของอำนาจ เขา… ได้รับการชดใช้แล้ว อย่างสาสม
เธอเดินไปตามถนน แสงไฟนีออนพัทยา… ดูสลัวลง เสียงดนตรี… ดูอับเฉาลง เธอรู้สึกถึง… ความเยือกเย็น ที่ติดตามเธอมา เงาของเธอ… ไม่ได้เดียวดาย
อรไม่ได้ไปที่ไหน เธอกลับไปที่ห้องเช่าโทรมๆ ล็อคประตู เธอทรุดตัวลงบนฟูก ปล่อยให้ความมืด… กลืนกิน
“ลูก…” เธอเรียก เสียงแหบพร่า “ลูก… เราทำได้แล้วนะ”
ความหนาว… ก่อตัวขึ้นในห้อง กลิ่นคาว… กลิ่นนมบูด… มันแรงจนแสบจมูก เหมือน… “เขา” กำลังอยู่ตรงหน้าเธอ มีความสุข
แต่… ความสุขของอร… มันสั้นนัก ความอิ่มเอมใจ… ถูกแทนที่ด้วย… ความหิวโหย
เธอรู้สึกถึง… บางอย่าง ที่เปลี่ยนแปลง ในตัวเธอเอง ความเหนื่อยล้า… มันมากกว่า… ความเหนื่อยกาย
เธอลุกขึ้น คลำหาสวิตช์ไฟ “พรึ่บ!” แสงไฟสลัวๆ ส่องสว่าง เธอเดินไปที่กระจกบานเล็กๆ บานที่ร้าว ส่องใบหน้าของตัวเอง
เธอเห็น… ความซูบผอม รอยคล้ำใต้ตา ที่ทาเครื่องสำอาง ก็ปกปิดไม่มิด แต่… มีบางอย่าง… ที่น่ากลัวกว่านั้น
ผิวของเธอ… ดูซีดเซียว แห้งกรัง เหมือน… ต้นไม้ที่ขาดน้ำ ดวงตาของเธอ… ดูหม่นหมอง เหมือน… พลังชีวิต… กำลังถูกดูดออกไป
“เขา” ไม่ได้หิว… แค่เลือด “เขา” ไม่ได้หิว… แค่ความแค้น “เขา”… หิวโหย… ที่จะ “อยู่”
เธอใช้เลือด… ของตัวเอง สร้างเขาขึ้นมา ผูกพันเขาไว้… ด้วยร่างกาย ด้วยชีวิต ตอนนี้… เมื่อ “เขา” เติบโตขึ้น ในความมืด ความหิวของเขา… ก็ต้องการ พลังชีวิต จาก “แม่” ที่อยู่คนเดียว… กับเขา
อร… ทรุดตัวลง ร้องไห้ แต่มันไม่ใช่… น้ำตาแห่งความแค้น มันคือ… น้ำตาแห่ง… ความเข้าใจ ความเข้าใจ… ในชะตากรรมของตัวเอง
เธอ… คือเหยื่อ ของความโลภ ของเสี่ยชัย และ… ของความรัก ที่ผิดรูป ของ “ลูก” ชาย ที่ถูกปฏิเสธ
“เขา” จะไม่ปล่อยเธอไป ตราบใดที่… เธอยังมีชีวิต “เขา”… จะดูดกลืนเธอ จนกว่า… เธอจะ… ว่างเปล่า
หลายวันผ่านไป อร… ไม่เหลือเงินแล้ว เธอไม่กล้าออกไปไหน เพราะกลัว… ที่จะนำพา “ความหิว” ไปสู่คนอื่น
เธออดอาหาร ดื่มแค่น้ำประปา ร่างกาย… ทรุดโทรมลง อย่างรวดเร็ว
“ลูก…” เธอพูดกับความมืด เสียงของเธอ… แผ่วเบา เหมือนเสียงกระซิบ “แม่… แม่ไม่เหลืออะไรแล้ว ไม่มีเลือด… ไม่มีแรง… ไม่มีอาหาร”
ความหนาว… ในห้อง มันไม่ได้น่ากลัว แต่มัน… อบอุ่น เหมือน… อ้อมกอด ที่เยือกเย็น
เธอรู้สึกถึง… การ “เชื่อมต่อ” ทางจิตวิญญาณ กับสิ่งที่มองไม่เห็น เธอเห็น… ภาพ ภาพของเขา ไม่ได้เป็น… กุมารทอง ที่น่ากลัว แต่เป็น… เด็กชายตัวเล็กๆ อายุราว… ห้าขวบ ซีดเซียว สวมชุด… เปียกน้ำ ยืนอยู่กลางความมืด
เขา… ไม่ได้ยิ้ม ไม่ได้โกรธ เขาแค่… มองเธอ ด้วยสายตา… ของความหิวโหย …ที่รอคอย
“แม่…” เสียงนั้น… ดังขึ้นในหัวของเธอ “แม่… อย่าไป… อย่าทิ้งหนูไปอีก”
อร… น้ำตาไหล เธอ… รู้สึกถึงความผิด ผิด… ที่ทิ้งเขา ผิด… ที่ใช้เขา เป็นเครื่องมือ
“แม่… แม่ขอโทษนะ” เธอพูด กับภาพลวงตา “แม่… ไม่ได้อยากให้ลูก… เป็นแบบนี้ แม่… แค่อยากให้ลูก… เกิดมา”
ความจริง… มันโหดร้าย เธอไม่เคย… ต้องการเขา เธอต้องการ… แค่ “โซ่ทอง” ที่ล่ามเสี่ยชัย
“เขา”… กอดเธอ ในความคิด ในจิตวิญญาณ ความเย็น… แผ่ซ่าน
เธอ… นึกถึง… ป้าน้อย ป้าแก… ยังคงมาหาเธอ พร้อมอาหาร และคำเตือน
วันหนึ่ง ป้าน้อยมาหาเธอ ป้าแก… เห็นอร ป้าแก… ทรุดลง “อร! มึง… มึงเป็นอะไรไป!”
อร… แทบจะขยับไม่ได้ เธอ… ผอมมาก เหมือน… โครงกระดูก หุ้มผิว
“ป้า… หนู… หมดเวลาแล้ว” อรพูด เสียง… เหมือนมาจาก… หลุมศพ
ป้าน้อย… ร้องไห้ “ไอ้หนู! มึงปล่อยแม่มึงไปเถอะ! ปล่อยเขาไป!” ป้าแก… ตะโกน ใส่ความว่างเปล่า
“ป้าน้อย…” อรพูด “เขา… ไม่ยอมไปหรอกค่ะ เขา… รักหนูมากเกินไป”
ป้าน้อย… คว้ามืออร มือของอร… เย็นเฉียบ ราวกับ… น้ำแข็ง
“มึงต้องเรียกชื่อเขา!” ป้าน้อยบอก ด้วยเสียงที่สั่นเทา “มึงต้อง… ให้เขามี ‘ตัวตน’ เขาจะได้… ไม่หิวโหย… แต่จะ… ‘พอใจ'”
“เรียกชื่อเขา…” อรพึมพำ เธอ… จำได้ ตอนที่เธอ… ทิ้งเขา เธอไม่ได้… ตั้งชื่อให้เขา เธอแค่… เรียกว่า “ลูก”
“เขา… ต้องการชื่อ” ป้าน้อยพูด “เขา… ต้องการการยอมรับ”
อร… มองไปยังมุมห้อง ที่มืดมิด เธอ… หายใจเข้าลึกๆ
“ลูก…” เธอเรียก “ลูก… ฟังแม่นะ”
เธอใช้… แรงเฮือกสุดท้าย ของชีวิต พูด “ลูก… ชื่อ… …อาน (อาน)” “อาน… ลูกของแม่… อาน…”
ทันใดนั้น… ความหนาว… หายไป! กลิ่นคาว… จางลง! เหมือน… มีใครสักคน… กำลัง “ผ่อนคลาย”
อร… หลับตา รอยยิ้ม… ปรากฏบนใบหน้า เป็นรอยยิ้ม… ที่บริสุทธิ์ รอยยิ้ม… ของความเข้าใจ
อร… เป็นแบบนี้มาก่อน ก่อน ก่อน ก่อน ก่อน ก่อน ก่อน ก่อน ก่อน ก่อน ก่อน ในกรณีนี้ คนไข้จะสามารถทำสิ่งต่อไปนี้ได้: ในกรณีของเด็ก เป็นแบบนี้มานานแล้ว
ภาพที่ถ่าย… เป็นแบบนี้ในอนาคต ไม่กี่ปีที่ผ่านมา จำนวนเคสลดลง และจำนวนเคสก็เปลี่ยนไป
นี่คือกรณีของปลาที่เก็บไว้ พวกมันเคยมีเสื้อผ้าของตัวเอง นานมาแล้ว… อรยุ่งอยู่ กอดเด็ก… ตอนนี้ตั้งชื่อแล้ว
“ลูกชาย… อาน…” เป็นแบบนี้
ก่อนหน้านี้… ลมหายใจของอร… หยุดลง
ป้าน้อย… อยู่ในตลาดมานานแล้ว ในกรณีของเด็กๆ… เป็นแบบนี้มาตลอด ในกรณีของ… เป็นแบบนี้มาตลอด
ตอนเช้าเด็กๆ ก็เกิด เรื่องราวเป็นแบบนี้ หลายปีมานี้… ฉันทำงานหนัก ไม่ใช่เจ้าของบ้าน ไม่ใช่คนเก่งที่สุด หลายปีที่ผ่านมา ฉันทำงานหนักมาก
“ถ้าฉันมีโอกาส ฉันจะดูแลตัวเอง…” “มันพราก…ลมหายใจของแม่ไป”
เรามีงานต้องทำมากมาย นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นในชีวิตของฉัน หลายปีที่ผ่านมา…มันผ่านมานานแล้ว หลายปีที่ผ่านมา…ท่าเรือได้ผ่านไปแล้ว
ป้าน้อย…อยู่ตลาดมานาน “หลับให้สบายนะ…ลูกสาว” ในตอนแรก ร้องไห้หาอร ร้องไห้หาลูก…ที่ควรจะเกิดมา ร้องไห้ให้กับความโหดร้าย…ของเมืองนี้
เรื่องราวของวันก่อน
เรื่องราวของอรเป็นแบบนี้ เฝ้ามองพัทยาอยู่นาน เป็นแบบนี้ ไม่มีไฟฟ้าใช้ ไม่กี่เดือนที่ผ่านมา เรื่องราวได้เปลี่ยนไปแล้ว
ในอดีตมีหลายสิ่งหลายอย่าง
ในบาร์สลัวๆ บนถนนคนเดิน (Walking Street) เรื่องราวของ “อร นัมเบอร์วัน” และ “กุมารทอง” ของเธอ กลายเป็นหนึ่งเดียวกัน นานมาแล้ว
นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้น:
เสี่ยชัย (เจ้านายผู้มั่งคั่ง) คลั่งไคล้ หลังจากคืนที่บาร์โคมแดง เขาถูกปล้นทรัพย์ทั้งหมดและต้องใช้ชีวิตอยู่ในสลัม วิ่งวุ่นอยู่ตลอดเวลา ในกรณีนี้ คุณจะสามารถถ่ายรูปลูกๆ ของคุณได้ ในกรณีที่มีความสัมพันธ์ระยะยาว จำเป็นต้องปกป้องร่างกาย ปกป้องร่างกายจากโรคภัยไข้เจ็บ ในกรณีของบุคคล
พิมอยู่ที่พัทยา ในกรณีนี้ ในอนาคต ในอนาคต ในอนาคต ในอนาคต ในกรณีนี้ คุณจะสามารถดูแลร่างกายและทำให้ร่างกายของคุณทำงานได้ง่ายขึ้น
และมีสิ่งหนึ่ง… ที่ทุกคนในพัทยารู้ดี:
ในมุมลับของบาร์เก่า ลมหนาวพัดผ่านมาเป็นครั้งคราว
บางครั้ง สาวๆ จะเห็นรอยเท้าเล็กๆ เปียกๆ ทราย… บนพื้นแห้งๆ
และเมื่อใดก็ตามที่… เศรษฐีผู้หยิ่งยโสพยายาม “ซื้อ” เด็กสาว… โดยไม่เคารพเธอ… ก็จะมีเสียงหนึ่งดังขึ้นในอากาศ: “คุช… คุช… คุช…” เสียงหัวเราะของเด็ก
อรพ่ายแพ้ เธอเสียชีวิต แต่สุดท้าย… เธอก็ชนะ เธอพรากทุกอย่างจากศัตรู และเธอมั่นใจว่า… เธอจะไม่มีวันถูกลืม
เธอและอานได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของเมืองนี้ คำสาปชั่วนิรันดร์ เครื่องเตือนใจอันเย็นชา… ถึงราคาของการทรยศและความหิวโหยในพัทยา.