Chôn Sống Hôn Nhân: Hủ Ngải Ở Đầu Giường

ฝังทั้งเป็น: โถพรายข้างหัวนอน ความเงียบเหงาหนาหนักกว่าสายฝนยามเย็นที่กรุงเทพฯ มันเป็นความเงียบที่ทำลายทุกสิ่งรอบตัว ไม่ใช่ความสงบ แต่เป็นความว่างเปล่าที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ในห้องชุดที่ตกแต่งอย่างหรูหราของ ลิน และ อาน ลิน อายุสามสิบปี เธอเป็นเจ้าของร้านดอกไม้ออนไลน์ที่ประสบความสำเร็จ แต่ความสำเร็จนั้นไม่ได้ช่วยเติมเต็มช่องว่างที่สามีของเธอสร้างขึ้นเลยสักนิด อาน สามีของเธอ วัยสามสิบสองปี เป็นวิศวกรที่ทำงานหนักและกลับบ้านดึกเสมอ ในช่วงห้าปีที่แต่งงานกัน ความรักที่เคยเบ่งบานได้เหือดแห้งไปจนเกือบหมดสิ้น…

Read More

Xác Sống Cuồng Yêu

ศพที่หลงรัก ฉันชื่อนีสา นั่งมองอคินอยู่หลังเคาน์เตอร์ร้านเบเกอรี่เล็กๆ ของฉันทุกบ่าย แสงแดดยามบ่ายสาดลงบนโต๊ะไม้ตัวเดิมที่เขานั่งทุกวัน เขานั่งเงียบๆ กับสมุดสเก็ตช์ภาพของเขา จิบกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล และไม่เคยแม้แต่จะสบตาฉันนานเกินสองวินาที อคินเป็นสถาปนิก เขาดูเรียบร้อยและมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ แต่เขามีผู้หญิงของเขาอยู่แล้ว ชื่อว่าเมย์ เธอสวย สง่างาม และเป็นส่วนหนึ่งของโลกที่ฉันไม่มีวันเอื้อมถึง โลกที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและความสมบูรณ์แบบ ฉันเป็นแค่นีสา เด็กสาวที่เก่งแค่เรื่องอบขนมปัง แต่ขี้ขลาดเกินกว่าจะสารภาพความรู้สึก…

Read More

ngôi nhà ăn xác sống – lời nguyền không thể hoá giải

บ้านซอมบี้ – คำสาปที่ไม่อาจทำลายได้ ในช่วงบ่ายแก่ๆ ที่แดดของอยุธยายังคงร้อนระอุ Tawan ขับรถตู้เก่าๆ ผ่านทุ่งนาที่แห้งแล้ง เขาหันไปยิ้มกว้างให้กับ Mint ซึ่งนั่งอยู่เบาะหน้า Tawan: ดูสิ Mint ที่นี่มันขลังจริงๆ เลยนะ ฉันรู้สึกได้ถึงประวัติศาสตร์ที่กัดกินอยู่ในอากาศ Mint: ฉันรู้สึกถึงอย่างอื่นมากกว่า Tawan…

Read More

Bóng Đêm Thủy Quái: Giao Ước Bằng Sinh Mạng Dưới Lòng Sông Mae Klong

ปีศาจโคลนตม: พันธสัญญาแห่งชีวิตใต้แม่น้ำแม่กลอง กลิ่นคาวปลาคลุ้งในอากาศยามเช้าตรู่ที่ตลาดแม่กลอง เสียงหัวเราะและเสียงต่อรองราคาดังแข่งกับเสียงหวูดรถไฟที่กำลังจะมาถึง ทุกอย่างดูเหมือนเดิมจนน่าเบื่อ มีเพียงความร้อนชื้นที่เกาะบนผิวหนังและกลิ่นอายของโคลนตมที่ไหลมาจากแม่น้ำ ประพันธ์ ชายวัยสี่สิบห้า ยืนอยู่หลังแผงขายปลาที่ใหญ่ที่สุดในตลาด มองดูลูกค้าด้วยแววตาที่เหนื่อยล้า แต่แฝงไว้ด้วยความภาคภูมิใจ แผงของเขาเต็มไปด้วยปลาสดใหม่ที่สุดในสมุทรสงคราม ไม่มีใครเคยสงสัยในความโชคดีของเขา แต่ประพันธ์รู้ดี ความโชคดีนี้มีราคาที่ต้องจ่ายมานานกว่ายี่สิบปี ดาว ลูกสาววัยสิบแปดของประพันธ์ นักศึกษามหาวิทยาลัยที่มีรอยยิ้มสดใส เป็นคนเดียวที่ไม่เคยเชื่อเรื่องไสยศาสตร์ใดๆ ในตลาด…

Read More

Chiếc Trâm Trói Buộc: Nhân Chứng Tình Yêu Trăm Năm

บ่วงปิ่น: พยานรักร้อยปี ความมืดของวัดมหาบุศย์ในยามวิกาลนั้นหนักอึ้ง. มันไม่ใช่แค่ความมืดที่ไร้แสงไฟ. แต่มันคือความมืดที่กลืนกินเสียง. กลืนกินความกล้า. และเกาะกุมผิวหนังด้วยความชื้นแฉะของไอดิน. เสียงจักจั่นที่เคยกรีดร้องระงมป่าช้าด้านหลัง. บัดนี้กลับเงียบเชียบ. ราวกับว่าทุกชีวิตเล็กๆ. กำลังหยุดหายใจ. เพื่อรอคอยการมาถึงของบางสิ่ง. “วิน! ตั้งกล้องตรงนั้น. เอาให้เห็นเงาของศาลชัดๆ.” เสียงของอาร์ตแหวกทำลายความเงียบ. เขาเป็นผู้ชายร่างท้วม. อายุเกือบสามสิบ. แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น. จนเกือบจะเรียกได้ว่า……

Read More

CẢNH BÁO LIVE: Lời Nguyền Trực Tiếp Gặm Nhấm Thịt Da

คำเตือนไลฟ์: คำสาปที่กัดกินเนื้อหนังสดๆ หน้าจอสมาร์ตโฟนสั่นไหว ภาพพร่ามัวไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาโฟกัส สัญลักษณ์ “LIVE” สีแดงสดกะพริบอยู่ที่มุมบนซ้ายอย่างใจร้อน เสียงหอบหายใจดังแทรกเข้ามาพร้อมกับเสียงลม “แฮ่… แฮ่… สวัสดีค่ะ! สวัสดีห้าร้อยคนที่เข้ามาดู! พลอยเช็กอินกลับมาแล้ว!” เสียงของ “พลอย” หรือ พลอยเช็กอิน (PloyCheckIn) สดใสเกินจริง…

Read More

Nụ Cười Oan Hồn Dưới Mặt Nước

รอยยิ้มอาฆาตใต้ผืนน้ำ (ผมชื่อกาณฑ์) นาฬิกาบนผนังห้องบอกเวลาตีสาม เข็มวินาทีขยับไปอย่างเชื่องช้า แต่เสียงของมันกลับดังเสียดแทงเข้ามาในโสตประสาทที่กำลังล้าเต็มที ผมนั่งจ้องโมเดลสถาปัตยกรรมตรงหน้า แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดลงมา ทำให้ผมเห็นรอยกาวที่เลอะออกมานอกขอบเล็กน้อย ผมพยายามข่มตาที่กำลังจะปิดลง ปลายมีดคัตเตอร์ในมือเย็นเฉียบ ข้างๆ กัน ม่อน เพื่อนร่วมห้องของผม กำลังก้มหน้าก้มตาตัดแผ่นไม้บัลซ่าอย่างระมัดระวัง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผมของมัน “มึงไหวไหม” ผมถาม เสียงแหบพร่า…

Read More

Nước Lèo Địa Ngục: Bí Mật Chôn Vùi Dưới Chùa Vàng

น้ำซุปนรก: ความลับที่ถูกฝังใต้ภูเขาทอง (เสียงฝนพรำ… เสียงมอเตอร์ไซค์จอด) ผมปิดกล้อง… แต่ไฟสีแดงเล็กๆ ยังกะพริบอยู่ ผมถอดหมวกกันน็อคที่เปียกโชกออก สบัดหัวไล่น้ำฝน “สวัสดีครับ… แบงค็อก มิดไนท์ พัลส์” ผมกระซิบกับเลนส์กล้องตัวเล็กที่ติดอยู่บนอก “ผม กรณ์… และคืนนี้… เรามีเรื่องใหญ่” ฝนในกรุงเทพฯ ตอนตีหนึ่งมันต่างออกไป…

Read More

Vỏ Bọc Của Quỷ Dữ: Hổ Chúa Đang Săn Đuổi Chính Mình

ร่างทรงของปีศาจ: เสือสมิงไล่ล่าตัวเอง ผมชอบเสียงกระดูก เสียงกรอบเล็กๆ ตอนที่คีมหนีบลงไปบนนิ้วก้อยของมัน ไอ้ลูกหนี้สารเลวร้องเสียงหลง น้ำตาไหลพราก “พอแล้วครับพี่ต้น! ผมหามาคืนให้แน่!” ผมยิ้ม “มึงพูดคำนี้มาสามรอบแล้ว” ผมบิดคีมอีกนิด เสียง “กร๊อบ” ดังกว่าเดิม คราวนี้มันสลบไปเลย ผมโยนคีมทิ้งลงบนโต๊ะ เลือดเหนียวๆ ติดอยู่ที่ปลาย “ลากมันออกไป”…

Read More

Nghiệp Báo Dẫn Đường: Tiếng Thì Thầm Từ Làng Câm Lặng

กรรมนำทาง: เสียงกระซิบจากหมู่บ้านไร้เสียง อรรณลืมตาขึ้น. ไม่ใช่สิ. เธอลืมตาอยู่ตลอดเวลา. เปลือกตาของเธอแห้งผาก แสบร้อนจากการจ้องฝ่าความมืดสลัวบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 มานานหลายชั่วโมง. แสงสุดท้ายของวันกำลังจะหมดไป เหลือเพียงเส้นขอบฟ้าสีม่วงคล้ำที่ถูกกลืนกินโดยเมฆฝน. ที่ปัดน้ำฝนเริ่มทำงาน. เสียงยางเสียดสีกับกระจกดัง…แกร่ก…แกร่ก… มันเป็นจังหวะเดียวที่สม่ำเสมอในชีวิตของเธอตอนนี้. อรรณ, นักออกแบบ UI/UX วัย 29 ปี,…

Read More
Facebook Twitter Instagram Linkedin Youtube