บ่วงปิ่น: พยานรักร้อยปี
ความมืดของวัดมหาบุศย์ในยามวิกาลนั้นหนักอึ้ง. มันไม่ใช่แค่ความมืดที่ไร้แสงไฟ. แต่มันคือความมืดที่กลืนกินเสียง. กลืนกินความกล้า. และเกาะกุมผิวหนังด้วยความชื้นแฉะของไอดิน. เสียงจักจั่นที่เคยกรีดร้องระงมป่าช้าด้านหลัง. บัดนี้กลับเงียบเชียบ. ราวกับว่าทุกชีวิตเล็กๆ. กำลังหยุดหายใจ. เพื่อรอคอยการมาถึงของบางสิ่ง.
“วิน! ตั้งกล้องตรงนั้น. เอาให้เห็นเงาของศาลชัดๆ.” เสียงของอาร์ตแหวกทำลายความเงียบ. เขาเป็นผู้ชายร่างท้วม. อายุเกือบสามสิบ. แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น. จนเกือบจะเรียกได้ว่า… ความละโมบ. อาร์ตคือเจ้าของช่อง “ล่าท้าผี” ที่กำลังดัง. และคืนนี้. คือคอนเทนต์ที่เขาเดิมพันด้วยทุกอย่าง.
“พี่อาร์ต… ผมว่าเราใช้กล้องอินฟราเรดตัวเดียวดีกว่าไหม. กล้องหลักมันสว่างไป. คนดูแลวัดจะเห็นเอาได้.” วินกระซิบ. เขาเป็นตากล้อง. อายุน้อยกว่าอาร์ตไม่กี่ปี. วินแบกกล้องตัวใหญ่ขึ้นบ่า. เหงื่อเม็ดโป้งผุดเต็มหน้าผาก. ทั้งที่อากาศตอนตีสอง… มันเย็นยะเยือก. วินไม่ได้กลัวคนดูแลวัด. เขากลัว… สิ่งที่มองไม่เห็น.
“สว่างสิดี! กูอยากให้คนดูเห็นชัดๆ ว่ากูมาจริง! ไม่ได้จัดฉาก!” อาร์ตตบไปที่ต้นคอของวิน. “มึงกลัวอะไรวะ? ยายมึงสวดคาถาให้แล้วไม่ใช่เหรอ?” เขากระแทกเสียง. “รีบตั้งกล้องให้เสร็จ. กูจะเริ่มแล้ว.”
พลอยยืนตัวแข็งทื่ออยู่ใต้ต้นโพธิ์ใหญ่. เงามืดของกิ่งก้าน. ทอดตัวลงบนร่างบางของเธอ. เหมือนกรงเล็บของปีศาจ. เธออายุยี่สิบสาม. เป็นพิธีกรของช่อง. ใบหน้าสวยหวานที่เคยสดใส. บัดนี้ซีดเผือด. ไร้สีเลือด. ในมือขวาของเธอ. กำเหรียญพระเครื่องไว้แน่น. แน่นจนขอบเหรียญบาดเข้าไปในฝ่ามือ. แต่เธอกลับไม่รู้สึกเจ็บ. ความกลัว. มันกลบทุกความรู้สึกอื่นไปหมดแล้ว.
“พลอย! มานี่!” อาร์ตเรียก. พลอยสะดุ้งสุดตัว. เธอค่อยๆ ก้าวขาที่หนักอึ้ง. เดินออกจากเงามืด. มาหยุดอยู่หน้าศาลแม่นาก. ที่ซึ่งอาร์ตกับวิน. กำลังตั้งกล้องตัวสุดท้าย. แสงสีแดงเล็กๆ จากกล้อง. กระพริบ. เหมือนดวงตาสีเลือดในความมืด.
“พี่อาร์ต… พลอยว่า… พลอยรู้สึกไม่ดีเลยค่ะ.” เสียงเธอสั่น. “เรารีบไหว้. แล้วรีบกลับกันเถอะนะคะ. พลอยไหว้ล่ะ.” เธอพนมมือขึ้น. แต่มือที่พนมนั้น. ยังกำเหรียญพระเครื่องไว้.
อาร์ตหันขวับมามอง. ดวงตาของเขาฉายแววหงุดหงิด. “ไม่ดี? ไม่ดีสิดี!” เขาเดินเข้ามากระชากมือพลอย. แบมือเธอออก. เหรียญพระเครื่องหล่นลงบนพื้นหญ้า. “กูบอกมึงกี่ครั้งแล้วพลอย. ว่าอย่าเอาของพวกนี้มาเวลาทำงาน! ‘ท่าน’ จะมาได้ยังไงถ้ามึงพกพระมาเต็มตัว!” พลอยหน้าเสีย. น้ำตาคลอหน่วย. “แต่มันเป็นที่พึ่งเดียวของพลอยนะคะ…”
“ที่พึ่งของมึงคือยอดวิว!” อาร์ตตะคอก. “คือเงิน! คือชื่อเสียง! มึงอยากดังไม่ใช่เหรอพลอย? มึงอยากให้คนจำมึงได้ไม่ใช่เหรอ? หรือมึงอยากกลับไปเป็นพริตตี้ยืนขาแข็งแจกใบปลิว?” คำพูดของอาร์ตเหมือนเข็มทิ่มแทง. พลอยก้มหน้านิ่ง. ใช่. เธอกลัวผี. กลัวจนแทบสิ้นสติ. แต่สิ่งที่เธอกลัวมากกว่า. คือการกลับไปเป็น “คนธรรมดา” ที่ไม่มีใครมองเห็น. ความทะเยอทะยาน. มันคือยาพิษที่ทำให้เธอยอมกลืนกินความกลัว.
“ดีมาก.” อาร์ตยิ้มเยาะ. เมื่อเห็นพลอยเงียบไป. เขาหันไปหยิบกระเป๋าเป้ใบเก่า. รูดซิปลง. สิ่งที่เขาหยิบออกมา. ไม่ใช่ธูปเทียน. ไม่ใช่พวงมาลัย. แต่มันคือ… กระดานสี่เหลี่ยม. สีซีดจาง. มีตัวอักษรและตัวเลข. พร้อมกับแผ่นไม้รูปหัวใจ. ที่มีรูตรงกลาง.
“กระดานวีจา…” วินอุทานเสียงแผ่ว. “พี่อาร์ต! นี่มันของฝรั่ง! พี่จะเอามาเล่นที่ศาลแม่นากเนี่ยนะ! มันบ้าไปแล้ว!” วินถอยหลังไปก้าวหนึ่ง. เกือบจะชนขาตั้งกล้อง. “ยายผมบอกว่า. ห้ามลบหลู่ข้ามศาสตร์. ห้ามท้าทายสิ่งศักดิ์สิทธิ์. พี่กำลังทำสิ่งที่ไม่ควรทำ!”
“หุบปาก!” อาร์ตชี้หน้าวิน. “นี่แหละคือคอนเทนต์! คือความสดใหม่! ล่าผีไทยด้วยอุปกรณ์ฝรั่ง! มึงคิดดูสิว่าคนจะแชร์กันขนาดไหน!” อาร์ตวางกระดานลงบนพื้นหญ้าที่ชื้นแฉะ. ตรงหน้าทางเข้าศาล. เขาจัดแจงเปิดไฟสปอตไลท์ดวงเล็ก. ส่องไปที่กระดาน. สร้างบรรยากาศขลัง. ที่ดูจอมปลอม. และน่าขนลุกในเวลาเดียวกัน.
“พลอย. นั่งลง.” เขาสั่ง. พลอยมองกระดาน. มองหน้าอาร์ต. แล้วมองกลับไปที่เหรียญพระเครื่องของเธอ. ที่นอนนิ่งอยู่บนพื้นหญ้า. ไกลออกไป. เหมือนความหวังสุดท้ายที่ถูกตัดขาด.
“พลอย! นั่ง!” อาร์ตกระชากเสียงอีกครั้ง. พลอยสะดุ้ง. เธอกลั้นหายใจ. แล้วค่อยๆ ทรุดตัวนั่งลงขัดสมาธิ. ตรงหน้ากระดาน. วินส่ายหน้า. แต่ก็ยอมเดินกลับไปประจำที่หลังกล้อง. เขาเป็นหนี้อาร์ต. หนี้ที่ต้องจ่าย. ด้วยความรู้สึกผิดบาป.
“ดี…” อาร์ตยิ้มกริ่ม. เขานั่งลงฝั่งตรงข้ามพลอย. เปิดเครื่องบันทึกเสียงขนาดเล็ก. วางมันไว้ข้างกระดาน. “วิน… กล้องพร้อมนะ. อินเสิร์ตหน้าพลอย. เอาแบบเห็นความกลัวชัดๆ.” วินพยักหน้า. ซูมเลนส์เข้าไปที่ใบหน้าซีดขาวของพลอย. ที่บัดนี้. มีหยดเหงื่อเกาะพราว.
“โอเค. พลอย.” อาร์ตเปลี่ยนน้ำเสียง. เป็นเสียงพิธีกรที่เขาใช้ในรายการ. “คืนนี้. พวกเราช่อง ‘ล่าท้าผี’. มาอยู่ที่วัดมหาบุศย์. สถานที่แห่งตำนานรักที่ยิ่งใหญ่.” เขาแกล้งทำเสียงสั่น. “เราจะมาพิสูจน์กันว่า. ตำนานนั้น. มีจริงหรือไม่.” เขาหันไปมองกล้อง. ยิ้มมุมปาก. “และเรา. จะไม่มาแบบธรรมดา. เราจะใช้… กระดานวีจา. เพื่อสื่อสารกับดวงวิญญาณ ณ ที่แห่งนี้.”
พลอยหลับตาปี๋. เธอไม่อยากรับรู้อะไรทั้งนั้น. “ลืมตาพลอย!” อาร์ตดุ. “มองกล้อง! แล้วพูดตามกู!” พลอยลืมตา. นัยน์ตาสั่นระริก. “พ… พูดอะไรคะ.”
“พูดว่า. แม่นากคะ. ถ้าท่านอยู่ที่นี่. ช่วยมาคุยกับเราหน่อย.” พลอยส่ายหน้า. “ไม่… พลอยไม่กล้า…” “พูด!” อาร์ตบีบแขนเธอ. แรงจนพลอยนิ่วหน้า. “พูดสิ!”
พลอยสูดหายใจลึก. น้ำตาไหลออกมา. เธอหันไปมองเลนส์กล้อง. “ม… แม่นากคะ…” เสียงเธอขาดห้วง. “ถ้าท่าน… อยู่ที่นี่… ช่วยมา… คุยกับเราหน่อยค่ะ.”
สิ้นเสียงของเธอ. ทุกอย่างเงียบกริบ. เงียบ. จนได้ยินเสียงหัวใจตัวเองเต้น. โครมคราม. เหมือนกลองสงคราม. วินกลืนน้ำลายดังเอื๊อก. เขากวาดกล้องไปรอบๆ. ความมืดดูเหมือนจะขยับตัวได้. เงาของต้นไม้. ดูเหมือนแขนขาของอสูรกาย.
อาร์ตขมวดคิ้ว. “ไม่เร้าใจเลย.” เขาพึมพำ. “พลอย. เอามือวางบนแผ่นไม้.” เขาสั่ง. พลอยลังเล. “วาง!” เธอสะดุ้ง. ค่อยๆ ยื่นนิ้วที่สั่นเทา. แตะลงบนแผ่นไม้รูปหัวใจ. ไอเย็นเฉียบ. แล่นจากปลายนิ้ว. ตรงเข้าสู่หัวใจ. มันเย็น. เย็นกว่าน้ำแข็ง.
“อาร์ต… พอเถอะค่ะ… พลอยว่า…” “กูก็วาง.” อาร์ตพูดแทรก. เขาวางนิ้วของเขาลงไป. “วิน! มึงด้วย! ทิ้งกล้องไว้! มานี่!” วินชะงัก. “พี่! ผมต้องถ่ายนะ!” “ใช้ขาตั้งกล้องสิ! ตั้งกล้องแช่ไว้! แล้วมานี่! ยิ่งหลายคน พลังยิ่งแรง! กูดูในหนังมา!” อาร์ตตะโกน. วินสบถในใจ. แต่ก็ยอมทำตาม. เขาวางกล้องบนขาตั้ง. จัดมุมภาพนิ่ง. แล้วเดินมานั่งยองๆ ข้างพลอย. ยื่นนิ้วแตะที่แผ่นไม้. ครบสามคน.
“เอาล่ะ…” อาร์ตยิ้ม. เขาชอบภาพนี้. สามคน. ล้อมวง. เล่นของต้องห้าม. ในสถานที่ต้องห้าม. ยอดวิวถล่มทลายแน่.
“เริ่มนะ.” อาร์ตพูดใส่เครื่องบันทึกเสียง. “พวกเราสามคน. ขออัญเชิญดวงวิญญาณ. ที่สถิตอยู่ ณ ที่นี้.” เขาเว้นจังหวะ. “ไม่ว่าท่านจะเป็นใคร. ไม่ว่าท่านจะอยู่ที่ไหน.” เขาจ้องลึกเข้าไปในความมืดของศาล. “ถ้าท่านได้ยินเรา.” “ช่วยขยับแผ่นไม้นี้ด้วย!”
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น. แผ่นไม้ยังคงนิ่งสนิท. มีเพียงเสียงลมหายใจหอบหนักของพลอย. และเสียงฟันกระทบกันเบาๆ ของวิน.
“หึ.” อาร์ตหัวเราะในลำคอ. “สงสัยจะยังแรงไม่พอ.” เขาตัดสินใจ. คืนนี้. เขาต้องได้อะไรกลับไป. ถ้าผีไม่มา. เขาก็จะ “สร้าง” ผีขึ้นมา.
“พลอย. วิน. หลับตา.” เขาสั่ง. “ตั้งสมาธิ. เรียกชื่อ… แม่นาก… ในใจ.” พลอยกับวินหลับตา. ตัวเกร็ง. อาร์ตยิ้ม. นี่คือจังหวะของเขา. เขาแอบใช้นิ้วชี้. ออกแรงดันแผ่นไม้. เบาๆ. ให้มันเคลื่อนที่.
แผ่นไม้… เริ่มขยับ. ช้าๆ. บนกระดาน. พลอยรู้สึกได้. เธอสะดุ้ง. แต่ไม่กล้าลืมตา. “ข… ขยับแล้วพี่อาร์ต… มันขยับ…” วินพึมพำ. เสียงสั่นเครือ.
อาร์ตกลั้นหัวเราะ. เขาดันต่อไป. ตั้งใจจะให้มันเลื่อนไปที่คำว่า “ใช่” (YES). เขาดันมัน. แต่… แผ่นไม้กลับฝืด. มันหนักอึ้ง. เหมือนมีอะไรบางอย่างต้านไว้. อาร์ตขมวดคิ้ว. เขาเพิ่มแรงกด. นิ้วของเขาเริ่มสั่น. ไม่ใช่เพราะกลัว. แต่เพราะต้องออกแรงมาก. “อะไรวะ…” เขาคิดในใจ.
ทันใดนั้น. แผ่นไม้ก็กระตุก. อย่างรุนแรง. จนนิ้วของทั้งสามคนแทบหลุด. มันไม่ได้เลื่อนไปที่ “ใช่”. แต่มันหมุนคว้าง. อย่างบ้าคลั่ง. กลางกระดาน. หมุนเร็วขึ้น. เร็วขึ้น. เร็วขึ้น. จนเกิดเสียงไม้เสียดสีกับกระดาน. ดัง… เอี๊ยดดดดด!
“เฮ้ย!” อาร์ตอุทาน. เขารู้สึกได้. นี่ไม่ใช่เขา. เขาไม่ได้ดัน. เขากำลัง… ถูกมันลากไป! “พี่อาร์ต!” พลอยกรีดร้อง. เธอลืมตา. เห็นแผ่นไม้ที่หมุนติ้ว. เหมือนใบพัด. “เอามือออก! พลอยเอามือออก!” เธอพยายามดึงมือกลับ. แต่… ดึงไม่ออก. นิ้วของเธอเหมือนถูกตรึงด้วยกาวตราช้าง. ติดแน่นกับแผ่นไม้. วินก็เช่นกัน. เขาสะบัดแขน. แต่แผ่นไม้ไม่ยอมปล่อย.
“หยุด! หยุดเดี๋ยวนี้!” อาร์ตตะโกน. เขาพยายามใช้กำลังทั้งหมด. กดแผ่นไม้ไว้. แต่เรี่ยวแรงมหาศาลจากแผ่นไม้. ดึงมือเขาสะบัดไปมา. ราวกับเป็นแค่ตุ๊กตาผ้า.
แล้ว… แผ่นไม้ก็หยุด. หยุดกะทันหัน. นิ่งสนิท. ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง. แต่คราวนี้. มันเป็นความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว. อาร์ตหอบหายใจ. เหงื่อแตกพลั่ก. “เมื่อกี้… มึงเห็นใช่ไหมวิน…” เขากระซิบถาม. “ถ่ายไว้ได้รึเปล่า…”
“พลอย… พลอย…” วินไม่ตอบอาร์ต. เขามองไปที่พลอย. เสียงเรียกของเขาสั่นพร่า.
พลอยยังคงนั่งนิ่ง. มือวางบนแผ่นไม้. เธอลืมตา. แต่… ดวงตาของเธอ. เบิกกว้าง. จ้องตรงไปข้างหน้า. ไร้แวว. ไร้จุดโฟกัส. น้ำลายฟูมปาก. มุมปากกระตุกเบาๆ.
“พลอย? พลอย!” อาร์ตเขย่าตัวเธอ. “มึงเป็นอะไร! มึงแกล้งกูเหรอ! ลุกขึ้นมา!”
พลอยไม่ตอบ. เธอเอียงคอ. ช้าๆ. หันมามองอาร์ต. รอยยิ้ม… ปรากฏขึ้นบนใบหน้าซีดเผือดนั้น. มันไม่ใช่รอยยิ้มของพลอย. มันเป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว. เหยียดหยาม. และเต็มไปด้วยความอาฆาต.
“มึง…” เสียงแหบพร่า. เล็ดลอดออกมาจากลำคอของพลอย. “มึงเรียกกูเหรอ?”
อาร์ตผงะ. ขนลุกซู่ไปทั้งตัว. นี่ไม่ใช่การแสดง. นี่มัน… ของจริง.
วินล้มหงายหลัง. ก้นกระแทกพื้น. เขาพยายามคลานหนี. “ผี… ผีเข้า! พี่อาร์ต! ผีเข้าพลอย!”
ก่อนที่อาร์ตจะได้สติ. พลอยก็หันกลับไป. เธอก้มหน้าลง. มองกระดานวีจา. แล้ว… เธอก็ยกมือขึ้น. ช้าๆ. ไม่ใช่เพื่อเอานิ้วออก. แต่เธอใช้เล็บ. จิกลงไปบนกระดาน. แล้วเริ่ม… ลากแผ่นไม้. ไม่ใช่สิ. เธอไม่ได้ลากแผ่นไม้. เธอใช้เล็บ. ขูดไปบนผิวไม้ของกระดาน. เป็นตัวอักษร.
ครืด… ครืด… เสียงเล็บขูดไม้. บาดลึกเข้าไปในโสตประสาท. เธอกำลังเขียนบางอย่าง. ซ้ำๆ.
อาร์ตตัวแข็งทื่อ. เขามองตามเล็บของพลอย. ที่บัดนี้. มีเลือดซิบออกมา. แต่เธอก็ยังไม่หยุดขูด.
ตัวอักษรที่เธอเขียน. บนกระดานวีจา. ไม่ใช่ภาษาไทย. ไม่ใช่อักษรใดๆ ที่เขารู้จัก. มันคือสัญลักษณ์โบราณ. ที่วนเวียน. และบิดเบี้ยว. มันคือ… คำสาป.
วินยกกล้องขึ้นมาด้วยมือที่สั่นเทา. เขากดบันทึก. นี่คือสัญชาตญาณ. หรืออาจจะเป็น… สิ่งเดียวที่เขาทำได้. นอกจากกรีดร้อง.
อาร์ตจ้องมองสัญลักษณ์นั้น. สมองพยายามประมวลผล. “มึงเป็นใคร!” เขาตะโกนกลบความกลัว. “มึงไม่ใช่แม่นาก! มึงเป็นใคร! ออกไปจากร่างเพื่อนกู!”
พลอยหยุดขูด. เธอยกมือที่เปื้อนเลือดขึ้น. มองมัน. แล้วหัวเราะ. เสียงหัวเราะที่แหบโหย. บาดแก้วหู. “เพื่อนเหรอ?” เธอพูด. “มึงกล้าเรียกมันว่าเพื่อนเหรอ.” เธอลุกขึ้นยืน. เต็มความสูง. จ้องมองอาร์ต. ด้วยสายตาที่… ทะลุผ่าน. เหมือนกำลังมองสิ่งที่อยู่ไกลออกไป. หรืออาจจะ… สิ่งที่อยู่ในอดีต.
“กูรอเวลานี้มานานแล้ว.” เสียงนั้นพูดผ่านร่างของพลอย. “รอ… ไอ้คนทรยศ. อย่างมึง.”
อาร์ตสับสน. “มึงพูดเรื่องอะไร! กูไม่รู้จักมึง!”
“มึงไม่รู้จักกู.” ร่างของพลอยยิ้ม. “แต่กู. รู้จักมึงดี. กฤต.”
“กฤต?” อาร์ตทวนคำ. “กฤตไหนวะ! กูชื่ออาร์ต!”
ลม… เริ่มพัดแรงขึ้น. กิ่งไม้ไหวเอน. เสียงหวีดหวิว. ดังเหมือนเสียงผู้หญิงร้องไห้. รอบทิศทาง. ไฟสปอตไลท์ที่ส่องกระดาน. เริ่มกระพริบ. ติด… ดับ… ติด… ดับ… ท่ามกลางแสงที่วูบวาบ. วินเห็น… เห็นบางอย่างยืนอยู่หลังพลอย. เป็นเงาดำ. สูง. และโปร่งแสง. เป็นร่างของผู้หญิง. ผมยาว. ใส่ชุดโบราณ.
“พี่อาร์ต! ข้างหลัง! ข้างหลังพลอย!” วินตะโกนลั่น. กล้องในมือสั่นจนภาพเบลอ.
อาร์ตหันขวับ. แต่เขากลับไม่เห็นอะไรเลย. “มึงตาฝาดแล้วไอ้วิน!”
“ไม่! ผมเห็น! ผมเห็นจริงๆ!”
“มึงไม่เห็น.” เสียงของพลอยดังขึ้นอีกครั้ง. เย็นชา. “มันยังไม่ถึงเวลาที่มึงจะได้เห็น.” เธอมองหน้าอาร์ต. “แต่… กูมีของขวัญ. มาให้มึง.” “ของขวัญ… ที่มึงเคยให้กู.”
พลัน. พลอยยกมือขึ้น. กุมลำคอตัวเอง. เธออ้าปาก. ดวงตาเหลือกขึ้น. ร่างทั้งร่าง. เริ่มสั่นกระตุก. อย่างรุนแรง. “อ่อก… อ่อก…” เสียงเหมือนคนขาดอากาศหายใจ. เหมือนมีบางอย่าง. กำลังดัน… ออกมาจากข้างใน.
“พลอย! พลอย!” อาร์ตตกใจ. เขาวิ่งเข้าไปจะประคอง. แต่ร่างของพลอย. กลับมีแรงมหาศาล. เธอยกมือปัดเขา. จนอาร์ตล้มกลิ้งไปกับพื้น.
“อ่อกกกกก!” พลอยคุกเข่าลง. โก่งคอ. เสียงอาเจียนดังลั่น. มันไม่ใช่เสียงอาเจียนธรรมดา. มันเป็นเสียงของ… บางสิ่งที่แข็ง. และยาว. กำลังครูดกับหลอดลมของเธอ.
วินยังคงบันทึกภาพ. เขาแข็งค้าง. ด้วยความหวาดกลัว. และด้วยความทึ่ง. ในภาพที่เห็น.
ร่างของพลอยเกร็งกระตุก. หน้าเขียวคล้ำ. และในวินาทีนั้น. ท่ามกลางแสงสปอตไลท์ที่กระพริบ. เธอก็สำรอกมันออกมา. บางสิ่ง. หลุดออกจากปาก. กระแทกลงบนกระดานวีจา. เสียงดัง… แกร๊ง!
มันเป็นวัตถุโลหะ. เปรอะเปื้อนไปด้วยเมือกลื่น. และ… เลือดสดๆ. ที่ไหลออกมาจากปากของพลอย.
อาร์ตคลานเข้ามาดู. ตาเบิกกว้าง. วินซูมกล้องเข้าไป. สิ่งที่อยู่บนกระดาน. คือ… ปิ่นปักผม. ปิ่นปักผมโบราณ. ทำจากเงิน. ที่บัดนี้. ดำคล้ำ. และมีคราบเลือดแห้งกรัง. ติดอยู่.
พลอยหงายหลัง. หมดสติ. สิ้นเสียงของเธอ. ลมก็หยุดพัด. ไฟสปอตไลท์หยุดกระพริบ. กลับมาสว่างนิ่ง. เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น. เหลือเพียงแค่. ร่างของพลอยที่นอนแน่นิ่ง. กระดานวีจาที่เปื้อนเลือด. และ… ปิ่นปักผมโบราณ. ที่วางอยู่. บนคำว่า “ลาก่อน”
ความเงียบ. มันเป็นความเงียบชนิดที่อื้ออึง. ดังกว่าเสียงกรีดร้องใดๆ. อาร์ต, วิน, และร่างที่ไร้สติของพลอย. คือส่วนประกอบที่ผิดที่ผิดทาง. ในดินแดนศักดิ์สิทธิ์ยามวิกาล. วินเป็นคนแรกที่ได้สติ. เขากดหยุดบันทึก. มือสั่นจนกล้องแทบหล่น. “พี่อาร์ต…” เขาเรียก. เสียงแห้งผาก. “เรา… เราต้องพาพลอยไปโรงพยาบาล.”
อาร์ตยังคงจ้องปิ่นปักผมนั้น. เหมือนถูกสะกด. เลือดสด. เมือกใส. และความเก่าคร่ำคร่าของมัน. มันคือ… ของจริง. ของจริงที่เขาตามหามาทั้งชีวิต. ไม่ใช่แค่เงา. ไม่ใช่แค่เสียง. แต่นี่คือ… วัตถุที่จับต้องได้. ที่ออกมาจาก… ร่างกายของคน.
“โรงพยาบาล?” อาร์ตพึมพำ. แล้วเขาก็หัวเราะ. เสียงแห้งๆ. “ใช่. โรงพยาบาล. แต่ไม่ใช่ตอนนี้.” เขาหันไปมองวิน. แววตาเป็นประกาย. เหมือนนักพนันที่เพิ่งถูกรางวัลแจ็คพอต. “มึงเห็นใช่ไหม? มึงถ่ายได้ใช่ไหมวิน!”
“พี่! นี่มันไม่ใช่เรื่องเล่นแล้วนะ!” วินตะโกน. เขาทิ้งกล้องลงบนหญ้า. วิ่งเข้าไปดูอาการพลอย. “พลอย! พลอย! ตื่นสิ!” เขาตบแก้มเธอเบาๆ. พลอยยังคงนิ่ง. หน้าซีดเหมือนกระดาษ. มีเพียงลมหายใจแผ่วเบา. ที่อก.
“กูรู้ว่าไม่ใช่เรื่องเล่น.” อาร์ตพูด. “นี่มันคือเรื่องจริง! คือของจริง! มึงเข้าใจไหมไอ้วิน!” เขาลุกขึ้น. ปัดเศษดินออกจากกางเกง. “คนดูจะคลั่ง. ช่องเราจะดัง. ดังแบบที่ไม่มีใครเคยทำได้มาก่อน!” วินเงยหน้ามองอาร์ต. ด้วยสายตาเหลือเชื่อ. “พี่จะบ้าเหรอ! เพื่อนเรากำลังจะเป็นจะตาย! พี่สนใจแต่ยอดวิวเหรอ!”
“มันยังไม่ตาย!” อาร์ตสวนกลับ. “มันแค่สลบไป. ตื่นเต้นมากไปหน่อย.” เขาเดินเลี่ยงร่างพลอย. ตรงไปที่กระดานวีจา. เขาย่อตัวลง. จ้องมองปิ่นปักผม. “พระเจ้า… มันงาม… งามจริงๆ.” เขาพึมพำ.
“อย่าจับนะพี่!” วินร้องห้าม. “มันคือของอัปมงคล! มันออกมาจากตัวพลอยนะ!” อาร์ตชะงัก. มือที่กำลังจะเอื้อมไป. หยุดค้างกลางอากาศ. เขาก็กลัว. ความกลัวเย็นเฉียบ. แล่นผ่านสันหลัง. แต่… ความโลภ. มันร้อนแรงกว่า.
“กูต้องเก็บมันไว้.” อาร์ตพูด. “นี่คือหลักฐานชิ้นสำคัญ.” เขาหันไปที่กระเป๋ากล้องของวิน. “มีถุงซิปล็อคไหม?” “พี่อาร์ต! ผมบอกว่าอย่า!” “มึงมีไหม!” อาร์ตตะคอก. วินสะดุ้ง. ความกลัวในตัววิน. มันมีสองแบบ. กลัวผี. และ… กลัวอาร์ต. สุดท้าย. ความกลัวอาร์ตก็ชนะ. “ใน… ในกระเป๋าช่องหน้า. มีถุงใส่แบตสำรอง.” วินตอบเสียงอ่อย.
อาร์ตรีบไปรื้อกระเป๋า. เขาเจอถุงซิปล็อคใส. เทแบตเตอรี่สำรองลงพื้น. แล้วเดินกลับมา. เขาใช้ผ้าเช็ดเลนส์. ค่อยๆ เขี่ยปิ่นปักผม. ให้มันตกลงไปในถุง. เขารูดซิปปิด. อย่างแน่นหนา. ราวกับกลัวว่ามันจะหนีไปได้. เขามองมัน. ปิ่นปักผมที่เปื้อนเลือด. นอนนิ่งอยู่ในถุงพลาสติก. เหมือนอสรพิษที่ถูกจับขัง. รอวันที่จะฉก.
“โอเค.” อาร์ตยัดถุงซิปล็อคใส่กระเป๋ากางเกงยีนส์. “ทีนี้. ก็เรื่องโรงพยาบาล.” เขาเดินไปช้อนร่างพลอยขึ้นมา. อุ้มเธอในท่าเจ้าสาว. “มึงเก็บของ. กล้อง. กระดานนั่น. เก็บมาให้หมด. ห้ามเหลือแม้แต่ชิ้นเดียว.” “กระดาน… กระดานนั่นด้วยเหรอพี่?” วินถาม. มองกระดานวีจาที่เปื้อนเลือด. และมีรอยเล็บขูดเป็นสัญลักษณ์ประหลาด. “เออ! โดยเฉพาะรอยนั่นแหละ! เก็บมา! มันคือเงินทั้งนั้น!” อาร์ตสั่ง. แล้วรีบเดิน. ฝ่าความมืด. ไปยังรถตู้ที่จอดซ่อนไว้. ทิ้งวินไว้. กับความหวาดกลัว. และอุปกรณ์ล่าท้าผี. ที่บัดนี้. มันไม่ใช่ของเล่นอีกต่อไป.
…
ที่โรงพยาบาลเล็กๆ ชานเมือง. แสงไฟนีออนสีขาว. สว่างจนแสบตา. พยาบาลวัยกลางคน. ตรวจดูอาการพลอย. ด้วยความฉงน. “สลบไปเหรอคะ? จากอะไร?” เธอถามอาร์ต. ที่ยืนกอดอก. ทำหน้าเครียด. “เธอ… เธอคงเหนื่อยไปหน่อยครับ.” อาร์ตโกหก. “เราทำงานถ่ายแบบกัน. ไม่ได้นอนมาสองวันแล้ว. คงวูบไป.”
“แล้วที่คอ…” พยาบาลชี้. “เหมือนมีรอยช้ำ. แล้วก็… มีแผลในปาก?” อาร์ตใจหายวาบ. วินที่ยืนอยู่ข้างๆ. หน้าซีดกว่าเดิม.
“อ๋อ…” อาร์ตคิดเร็ว. “เธอคง… เธอกัดปากตัวเองตอนล้มครับ. ใช่. เธอล้มลงไป. คอกระแทกพื้น.” พยาบาลขมวดคิ้ว. ไม่ค่อยเชื่อ. แต่ก็ไม่ได้ซักไซ้ต่อ. “หมอจะให้น้ำเกลือ. แล้วรอดูอาการ. คงไม่มีอะไรมาก. แค่อ่อนเพลีย.”
พลอยถูกเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉิน. เหลือเพียงอาร์ตกับวิน. นั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกสีฟ้า. หน้าห้อง. ความเงียบโรยตัวลงมาอีกครั้ง. “พี่ทำถูกแล้วเหรอ.” วินถามลอยๆ. “ที่เราโกหกหมอ.”
“แล้วมึงจะให้กูบอกเขายังไง?” อาร์ตสวน. “บอกว่าเพื่อนผมอ้วกออกมาเป็นปิ่นปักผมโบราณ. เพราะไปเล่นผีถ้วยแก้วหน้าศาลแม่นากเหรอ?” เขาถอนหายใจ. “มึงอยากโดนจับเข้าศรีธัญญาแทนเพื่อนมึงไหมล่ะ?” วินเงียบ. เขาเถียงไม่ออก. อาร์ตพูดถูก. ในโลกของความเป็นจริง. เรื่องที่พวกเขาเจอ. มันไม่มีที่ทาง. มันอยู่ได้แค่ใน. อินเทอร์เน็ต.
“คลิป… คลิปที่ถ่ายได้…” วินเปลี่ยนเรื่อง. “พี่จะเอายังไง.” อาร์ตเอนหลังพิงพนัก. หลับตาลง. ภาพปิ่นปักผมเปื้อนเลือด. ยังติดตา. “กูจะตัดต่อ.” เขาพูด. “คืนนี้. กูจะตัดต่อมัน. เอาแค่ช็อตเด็ด. ช็อตที่แผ่นไม้หมุน. ช็อตที่พลอยกรี๊ด. และ…” เขาเว้นจังหวะ. “…ช็อตที่ปิ่นนั่น. หล่นลงบนกระดาน.”
“พี่!” วินลุกพรวด. “พี่จะปล่อยคลิปนั้นเหรอ! นี่มันของจริงนะพี่! มันอันตราย! เราไม่รู้ว่ามันคืออะไร! เรากำลังลบหลู่!”
“ลบหลู่สิดี!” อาร์ตลืมตาโพลง. ดวงตาแดงก่ำ. “กูบอกมึงแล้วไง. ยิ่งจริง. ยิ่งแรง. คนยิ่งดู! กูไม่สนว่ามันคืออะไร. ไม่สนว่ามันจะโกรธไหม.” เขายิ้ม. รอยยิ้มที่น่าขนลุก. “กูสนแค่ว่า… ตอนนี้. กูมีมันอยู่ในมือ.” เขาตบกระเป๋ากางเกง. ที่ซึ่งถุงซิปล็อค. บรรจุปิ่นมรณะนั้นอยู่. “กูเป็นคนคุมเกม. ไม่ใช่พวกมัน.”
…
สองชั่วโมงต่อมา. พลอยตื่น. เธอฟื้นขึ้นมาบนเตียงสีขาว. ในห้องพักรวม. กลิ่นยาฆ่าเชื้อ. ฉุนกึ่ก. “พี่อาร์ต… พี่วิน…” เธอเรียก. เสียงแหบ. คอเจ็บระบม. เหมือนเพิ่งผ่านการตะโกนมาอย่างหนัก.
“พลอย! ฟื้นแล้วเหรอ!” อาร์ตที่นั่งสัปหงกอยู่ข้างเตียง. สะดุ้งตื่น. เขารีบเข้าไปกุมมือเธอ. “เป็นไงบ้าง! รู้สึกยังไง!” พลอยขมวดคิ้ว. เธอมองไปรอบๆ. “ที่นี่… โรงพยาบาลเหรอคะ? เกิดอะไรขึ้น? พลอยจำได้ว่า… เราอยู่ที่วัด…”
อาร์ตกับวินมองหน้ากัน. “มึง… มึงจำอะไรไม่ได้เลยเหรอพลอย?” วินถาม. น้ำเสียงมีความหวัง.
พลอยพยายามนึก. ภาพสุดท้ายที่เธอจำได้. คือเธอนั่งอยู่หน้ากระดานวีจา. มือของทุกคนวางบนแผ่นไม้. แล้ว… “จำได้ว่า… แผ่นไม้มันขยับ. มันหมุนแรงมาก. แล้ว… แล้วพลอยก็…” เธอหน้าซีด. “พลอยกลัว. พลอยกลัวมาก. แล้วก็… วูบไปเลย.” เธอเงยหน้ามองอาร์ต. “แค่นั้นค่ะ. พลอยจำได้แค่นั้น. ทำไมเหรอคะ? มันเกิดอะไรขึ้นต่อ?”
อาร์ตถอนหายใจ. โล่งอก. ที่พลอยจำ “ช็อตเด็ด” ไม่ได้. “ไม่มีอะไร.” เขาโกหก. “มึงก็สลบไปเลย. คงเพราะมึงกลัวจัด.” เขาบีบมือเธอ. “พี่ขอโทษนะ. พี่ไม่นึกว่ามึงจะกลัวขนาดนี้. ต่อไปนี้ไม่แกล้งแรงๆ แบบนี้แล้ว.” เขาแสดงละคร. ตีบทหัวหน้าที่รู้สึกผิด. ได้แนบเนียน.
พลอยพยักหน้า. เธอเชื่อ. เธออยากจะเชื่อแบบนั้น. ว่าเธอแค่กลัวจนสลบ. มันดีกว่า… การจะต้องยอมรับว่า. มีบางอย่างที่น่ากลัวกว่านั้นเกิดขึ้น.
“แล้ว… เราได้คลิปไหมคะ?” เธอถาม. นั่นคือสิ่งแรก. ที่เธอห่วง. แม้จะกลัวแทบตาย. แต่ความเป็น “มืออาชีพ” (หรือความทะเยอทะยาน) ก็ยังอยู่.
อาร์ตยิ้มกว้าง. “ได้สิ.” เขาพูด. “ได้ช็อตที่… เด็ดที่สุดในชีวิตกูเลย.”
…
เช้าวันรุ่งขึ้น. อาร์ตขับรถตู้. กลับมาส่งพลอยที่อพาร์ตเมนต์. วินนั่งอยู่เบาะหลัง. ไม่ได้พูดอะไรตลอดทาง. เขายังคงช็อก. กับคลิปที่เขาเพิ่งช่วยอาร์ตตัดต่อเสร็จ. ที่ร้านกาแฟยี่สิบสี่ชั่วโมง. ใกล้วัด.
“ขอบคุณนะคะพี่อาร์ต. พี่วิน.” พลอยเปิดประตูลงจากรถ. เธอยังดูอ่อนเพลีย. “เดี๋ยวดื่มน้ำขิง. นอนพักสักตื่น. พรุ่งนี้ก็คงไหว.” “เออ. พักผ่อนเยอะๆ.” อาร์ตบอก. “เดี๋ยวกูอัพคลิปแล้ว. จะส่งลิงก์ไปให้. เตรียมตัวดังได้เลยมึง.” พลอยยิ้มบางๆ. “ค่ะ.” เธอปิดประตูรถ. โบกมือลา. แล้วเดินหายเข้าไปในตึก.
รถตู้เคลื่อนตัวออกมา. มุ่งหน้าไปยังบ้านของอาร์ต. “พี่… พี่ไม่ควรให้พลอยอยู่คนเดียวนะ.” วินพูดขึ้น. ทำลายความเงียบ. “เมื่อคืน… มันไม่ใช่พลอย. ผมกลัวว่า… ถ้า ‘มัน’ กลับมาล่ะ?”
อาร์ตหักพวงมาลัยเลี้ยว. “มึงจะกังวลอะไรนักหนา.” เขาพูด. ไม่มองหน้าวิน. “มันออกมาแล้ว. ก็จบแล้ว.” “จบยังไงพี่? มันอ้วกปิ่นออกมานะ! มันไม่ได้สิงพลอยเหรอ?”
“ถ้าสิง. มันจะปล่อยให้พลอยจำอะไรไม่ได้เหรอ.” อาร์ตเถียง. “กูว่า. มันแค่อยาก ‘ฝาก’ ของ. มันอยากให้ปิ่นนั่น. ออกมาจากตัวพลอย. มันทำสำเร็จแล้ว. มันก็ไป.” นี่คือตรรกะ. ที่อาร์ตสร้างขึ้นมา. เพื่อปลอบใจตัวเอง. เพื่อให้เขาสามารถ… เดินหน้าต่อได้.
“แล้ว… ปิ่นนั่นล่ะ.” วินถามถึงสิ่งสำคัญที่สุด. “พี่จะเอายังไงกับมัน.” รถจอดติดไฟแดง. อาร์ตหันมายิ้มให้วิน. “กูบอกมึงแล้วไง.” เขาหยิบถุงซิปล็อค. ออกมาจากกระเป๋ากางเกง. ชูมันขึ้น. ปิ่นปักผมสีเงิน. ต้องแสงแดดยามเช้า. คราบเลือดที่แห้งกรัง. กลายเป็นสีดำ. “มันคือของกู.” เขาพูด. “หลักฐาน. และ… ถ้วยรางวัล.”
วินส่ายหน้า. “พี่กำลังเล่นกับไฟ.” “ไฟสิดี.” อาร์ตหัวเราะ. เมื่อไฟเปลี่ยนเป็นสีเขียว. “มันให้แสงสว่าง. และ… มันเผาผลาญทุกอย่าง. ที่ขวางทาง.”
…
บ่ายวันนั้น. ที่อพาร์ตเมนต์. พลอยตื่นขึ้นมา. หลังจากนอนหลับไปหลายชั่วโมง. คอของเธอ. ยังเจ็บ. แต่ความอ่อนเพลีย. เริ่มจางหาย. เธอรู้สึก… แปลกๆ. รู้สึก… ว่างเปล่า. เหมือนมีอะไรบางอย่าง. ที่เคยอยู่ข้างใน. ได้หายไป. เธอคิดว่ามันคือความกลัว. ที่ถูกปลดปล่อย. เธอคิดผิด.
เธอเดินไปที่ห้องน้ำ. เพื่อล้างหน้า. มองตัวเองในกระจก. ใบหน้ายังซีด. ใต้ตาคล้ำ. เธอยกมือขึ้น. สัมผัสลำคอ. รอยช้ำจางๆ. ที่อาร์ตบอกว่า. เกิดจากการล้มกระแทก. เธอไม่รู้สึกเจ็บ. เธอเปิดก๊อกน้ำ. ก้มลง. วักน้ำขึ้นล้างหน้า. ความเย็น. ทำให้เธอสดชื่น.
เธอเงยหน้าขึ้น. มองกระจกอีกครั้ง. และ… เธอก็เห็น. แวบหนึ่ง. แค่เสี้ยววินาที. ในกระจก. ไม่ใช่เงาของเธอ. แต่เป็น… ผู้หญิงคนหนึ่ง. ผมยาว. ใส่ชุดโบราณ. ยืนอยู่ข้างหลังเธอ. จ้องมองเธอ. ด้วยดวงตาที่… ว่างเปล่า.
พลอยสะดุ้ง. หันขวับ. ข้างหลังเธอ. ไม่มีใคร. มีเพียงผนังห้องน้ำสีขาว. และผ้าเช็ดตัว. “ตาฝาด…” เธอพึมพำ. บอกตัวเอง. “เราคงเพลียมากไป.” เธอสูดหายใจลึก. พยายามสงบสติอารมณ์.
เธอกลับไปที่เตียง. หยิบมือถือขึ้นมา. ข้อความจากอาร์ต. เด้งขึ้นมา. “คลิปอัพแล้ว! คนดูเป็นหมื่นแล้วเว้ย! มึงดังแล้วพลอย!” พร้อมกับลิงก์ยูทูป.
พลอยกดลิงก์. เธออยากรู้. อยากเห็น. ว่าอาร์ตตัดต่อ. “ความกลัว” ของเธอ. ออกมาเป็นยังไง.
คลิปเริ่มเล่น. ภาพสั่นไหว. เสียงซ่า. บรรยากาศน่าขนลุก. ที่วัดมหาบุศย์. เธอเห็นตัวเอง. หน้าซีด. ปากสั่น. เธอดู… น่าสมเพช. แต่ก็น่าสงสาร.
แล้ว… ก็ถึงฉากนั้น. ฉากที่เธอจำไม่ได้. หลังจากที่แผ่นไม้หมุน. ภาพก็ตัดไป. เป็นภาพสโลโมชั่น. วินถ่ายซูมเข้าไปที่กระดานวีจา. แล้ว… ปิ่นปักผม. ก็หล่นลงมา. จาก “นอกเฟรม”. กระแทกกับกระดาน. เสียงดัง… แกร๊ง! อาร์ตใส่ซาวด์เอฟเฟกต์. ประกอบได้… น่าขนลุก.
คลิปตัดจบ. ขึ้นโลโก้ช่อง “ล่าท้าผี”. พลอยขมวดคิ้ว. “ปิ่น?” เธอพึมพำ. “ปิ่นอะไร? มาจากไหน?” เธอไม่เข้าใจ. อาร์ตตัดต่อมัน. เหมือนกับว่า… ปิ่นนั่น. คือ “ของ” ที่ผีมอบให้. ที่ตกลงมาจากฟ้า. ไม่ใช่… สิ่งที่ออกมาจากตัวเธอ.
เธอรู้สึก… เหมือนถูกหลอก. แต่… เธอก็รู้สึก. โล่งใจ. ที่อาร์ตไม่ได้โชว์ภาพ. ที่น่าอับอาย. (ถ้ามันเกิดขึ้นจริง).
เธอกดปิดมือถือ. วางมันลง. เธอนอนเหยียดตัว. บนเตียง. หลับตาลง. พยายามจะพักผ่อน. แต่… ในหัวของเธอ. มีเสียงเพลง. เริ่มดังขึ้น. เบาๆ. มันเป็น… เพลงกล่อมเด็ก. ทำนองโบราณ. เศร้าสร้อย. ที่เธอ… ไม่เคยได้ยินมาก่อน. ในชีวิต.
เธอเริ่ม… ฮัมเพลงนั้น. ออกมาเบาๆ. โดยไม่รู้ตัว. นิ้วมือของเธอ. เคาะเป็นจังหวะ. บนผ้าปูที่นอน. และในความมืดมิด. หลังเปลือกตา. เธอกลับเห็นภาพ. ผู้หญิงคนนั้นอีกครั้ง. ผู้หญิงในกระจก. ที่บัดนี้. กำลัง… ยิ้มให้เธอ.
สามวัน. คือเวลาที่คลิป “ปิ่นอาถรรพ์” เปลี่ยนจากคลิปล่าท้าผี. กลายเป็น “ปรากฏการณ์” ระดับชาติ. ยอดวิวทะลุห้าล้าน. มันถูกแชร์ไปทุกกลุ่ม. ทุกเพจ. คอมเมนต์แตกออกเป็นสองฝ่าย. ฝ่ายหนึ่งตะโกนว่า “จัดฉาก!” “ตัดต่อชัดๆ!” “ปิ่นตลกนั่น ซื้อมาจากสำเพ็งเหรอ?”
แต่อีกฝ่าย… อีกฝ่ายที่ใหญ่กว่า. และเสียงดังกว่า. กลับ… “เชื่อ.” “ขนลุกจริง! ไม่กล้าดูตอนกลางคืน!” “หน้าพี่พลอยตอนนั้น คือการแสดงที่สมจริงที่สุด. หรือ… มันไม่ใช่การแสดง?” “ใครก็ได้ หาประวัติปิ่นอันนี้ที!”
อาร์ตนั่งอยู่ในห้องตัดต่อที่มืดทึบ. แสงสว่างเดียว. มาจากหน้าจอมอนิเตอร์. ที่กำลังฉายตัวเลขยอดวิว. ที่วิ่งขึ้น. วินาทีต่อวินาที. เขากำลังเมา. เมาความสำเร็จ. เมาเงิน. และเมาในอำนาจ. ที่เขารู้สึกว่า. ตัวเองได้มา.
บนโต๊ะ. ข้างคีย์บอร์ด. ถุงซิปล็อคใบนั้นวางอยู่. ปิ่นปักผมยังคงอยู่ในนั้น. คราบเลือดสีดำ. แห้งกรัง. อาร์ตวางมันไว้ตรงนี้. เหมือนเครื่องรางนำโชค. เหมือนถ้วยรางวัล. เขาชอบมองมัน. แล้วยิ้ม. “มึงเห็นไหม.” เขาพูดกับปิ่น. “กูทำให้มึงดัง… มากกว่าตอนมึงมีชีวิตอยู่ซะอีก.”
“พี่.” เสียงของวินดังขึ้นจากมุมห้อง. เขานั่งอยู่ที่โต๊ะอีกตัว. สวมหูฟัง. จ้องหน้าจอตัดต่อ. หน้าของวินซีด. ซีดกว่าคืนนั้นที่วัด. “พี่ต้องมาฟังนี่.”
“อะไรของมึง.” อาร์ตตอบอย่างรำคาญ. ไม่อยากละสายตา. จากตัวเลขมหัศจรรย์. “กูบอกแล้วไง. ฟุตเทจที่เหลือ. ล็อคไว้. เราจะทำ ‘ภาคต่อ’ ตอนกระแสเริ่มตก.”
“ไม่ใช่เรื่องฟุตเทจ.” วินถอดหูฟังออก. “เรื่อง ‘เสียง’.” เขาดึงสายหูฟัง. เสียบเข้ากับลำโพงมอนิเตอร์. “ผมลองใช้โปรแกรมดึงเสียงรบกวนออก. จากไฟล์ที่อัดไว้. ตอนที่… ตอนที่พลอยเริ่ม…” วินกลืนน้ำลาย. “ตอนที่พลอยเริ่มอาเจียน.”
“แล้วไง?” “ฟังเอง.” วินกดเล่นไฟล์เสียง. ตอนแรก. มีแต่เสียงลม. เสียงหอบหายใจของอาร์ต. และเสียงร้อง “อ่อก… อ่อก…” ที่น่าสยดสยองของพลอย. วินเร่งเสียงขึ้น. “ฟังดีๆ… ตรงนี้.” เขากดเล่นซ้ำ. ในช่วงที่เสียงของพลอยดังที่สุด. มันมี… เสียงเล็กๆ. แทรกขึ้นมา. มันไม่ใช่เสียงร้อง. ไม่ใช่เสียงโหยหวน. แต่มันคือ… เสียง “กระซิบ.” เสียงผู้หญิง. ที่เย็นชา. แหบพร่า. และเต็มไปด้วยความเกลียดชัง. มันพูดว่า: “…คืน… ของกู…” “…ไอ้… เลว…”
อาร์ตหุบยิ้ม. เขาผุดลุกขึ้น. เดินไปที่หน้าจอของวิน. “มึง… มึงเปิดอีกที.” วินกดเล่นซ้ำ. “คืน… ของกู… ไอ้… เลว…” ชัดเจน. ชัดเจนเหมือนคนมากระซิบข้างหู.
ขนที่แขนอาร์ตลุกชัน. แต่… ไม่ใช่เพราะกลัว. หัวใจเขาเต้นแรง. ด้วยความตื่นเต้น. “มึง… มึงตัดต่อเสียงนี่ใส่คลิปเหรอวิน?” “บ้าเหรอพี่!” วินตะคอก. “ผมเพิ่งเจอ! นี่มันเสียงที่อัดมาได้! จากกล้อง! พี่คิดว่ามันหมายความว่าไง?” วินมองหน้าอาร์ต. “มันพูดว่า ‘คืนของกู’. มันกำลังทวงปิ่น! ‘ไอ้เลว’ ที่มันพูดถึง… มันอาจจะหมายถึง…” วินเหลือบมองอาร์ต.
อาร์ตหัวเราะลั่น. “สุดยอด! แม่งโคตรสุดยอด!” เขาตบไหล่วินอย่างแรง. “นี่มันยิ่งกว่าทอง! มึงเข้าใจไหม! มันมีสตอรี่! มันมีบทพูด! ผีแม่งมีบทพูด!” “พี่! นี่มันไม่ใช่เรื่องตลก!” “ตลกสิ!” อาร์ตตะโกน. “มันตลกที่ผีโง่ๆ ตัวนึง. คิดว่าตัวเองแน่. แต่มันไม่รู้หรอก. ว่ามันกำลังทำให้กูรวย!” เขาเดินกลับไปที่โต๊ะ. จ้องถุงซิปล็อค. “มึงอยากได้คืนเหรอ?” เขาพูดกับปิ่น. “มึงก็ต้อง… มา… เอา… เอง.” เขาไม่กลัว. เพราะเขามั่นใจ. ว่ามันทำอะไรเขาไม่ได้. ตราบใดที่มันยังถูก “ขัง” อยู่ในปิ่น. และปิ่น. ก็อยู่กับเขา.
…
ที่อพาร์ตเมนต์ของพลอย. เธอกำลังนั่งอยู่หน้าโต๊ะเครื่องแป้ง. เธอกำลัง… แต่งหน้า. แต่เป็นการแต่งหน้าที่แปลกประหลาด. เธอไม่ได้ทาครีม. ไม่ได้ทาแป้ง. เธอกำลังใช้… ลิปสติกสีแดงเข้ม. วาดลวดลายบนแก้ม. เหมือนลายสักโบราณ. เธอฮัมเพลงกล่อมเด็ก. เพลงเดิมๆ. ที่ตอนนี้. มันไม่เคยหายไปจากหัวเธอเลย.
เธอมองตัวเองในกระจก. เงาในกระจก. ยิ้มตอบ. พลอยรู้สึกดี. ดีอย่างประหลาด. ความกลัวที่เคยมี. หายไปหมดแล้ว. เหมือนถูกชำระล้าง. เหลือเพียง… ความรู้สึกเย็นๆ. นิ่งๆ. และความรู้สึก… โหยหา. เธอโหยหา… อะไรบางอย่าง. เธอไม่แน่ใจว่าคืออะไร.
เธอยังคงถูกพักงาน. อาร์ตบอกให้เธอ “พักผ่อน” ให้เต็มที่. เขาโอนเงิน “โบนัส” ก้อนใหญ่มาให้เธอ. สำหรับ “การแสดง” ที่ยอดเยี่ยม. พลอยรับเงินมา. แต่เธอไม่ได้ดีใจ. เงิน… ดูเหมือนไม่มีความหมาย. ยอดวิว… ก็ไม่มีความหมาย.
มีเพียงความรู้สึกเดียว. ที่เริ่มก่อตัว. ชัดเจนขึ้น. ทุกครั้งที่เธอเห็นชื่อ “อาร์ต”. มันคือ… ความหวงแหน. ความรู้สึก… เป็นเจ้าของ. แปลก. เธอไม่เคยรู้สึกแบบนี้กับอาร์ต. เขาทั้งน่ารำคาญ. เห็นแก่ตัว. และบ้าอำนาจ. แต่ตอนนี้… แค่คิดว่า. เขากำลังคุยกับคนอื่น. หัวใจเธอก็… บีบรัด.
มือถือสั่น. เป็นข้อความจากวิน. “พลอย. เป็นไงบ้าง. รู้สึกแปลกๆ บ้างไหม?” พลอยขมวดคิ้ว. “แปลกยังไง?” เธอพิมพ์ตอบ. “ก็… ฝันร้าย. หรือ… ได้ยินเสียงอะไรไหม.” วินพิมพ์กลับมา. พลอยยิ้ม. “ไม่นี่. พลอยสบายดี. ดีกว่าที่เคยเป็น.” เธอโกหก. เรื่องเพลงกล่อมเด็ก. และเรื่อง… เงาในกระจก. ที่ตอนนี้. ไม่ได้ยืนอยู่ข้างหลังเธอแล้ว. แต่กำลัง… ยืนซ้อนทับ. เป็นหนึ่งเดียวกับเธอ.
เธอวางมือถือลง. เสียงแจ้งเตือนดังขึ้นอีก. คราวนี้. ไม่ใช่ข้อความ. มันเป็นแจ้งเตือนจากโซเชียลมีเดีย. “อาร์ต ล่าท้าผี ได้โพสต์รูปภาพใหม่.”
พลอยเปิดดู. หัวใจกระตุก. เป็นรูปที่อาร์ตถ่ายในผับ. ฉลองความสำเร็จ. ในรูป. เขากำลังโอบไหล่ผู้หญิงคนหนึ่ง. หน้าตาน่ารัก. ผมสีทอง. กำลังชูแก้ว. ยิ้มให้กล้อง. ใต้ภาพ. มีคอมเมนต์จากผู้หญิงคนนั้น. “ฉลองให้กับความสำเร็จนะคะ ‘ผู้กำกับ’ คนเก่ง. ;)” พร้อมอีโมจิรูปหัวใจ.
พลอยจ้องรูปนั้น. นิ้วโป้งของเธอ. ลูบไล้ไปบนใบหน้าของผู้หญิงผมทอง. บนหน้าจอมือถือ. เพลงกล่อมเด็ก. หยุดลง. ความเงียบ. เข้ามาแทนที่. เย็น. และหนักอึ้ง.
“มัน… เป็นใคร.” เธอพึมพำ. เสียงของเธอ. แหบ. และต่ำ. ไม่ใช่เสียงของพลอย. ความรู้สึกเจ็บปวด. แล่นริ้วขึ้นมา. จากช่องท้อง. มันไม่ใช่ความอิจฉา. ที่คนรักกันรู้สึก. มันคือ… ความโกรธแค้น. ของคนที่ถูก… “ทรยศ.”
“มึง… กล้าดียังไง.” เธอกระซิบ. กับเงาสะท้อนในกระจก. “มึงกล้าดียังไง. มาแตะต้อง. ‘ของ’ ของกู.”
…
ณ ขณะเดียวกัน. ที่ห้องของอาร์ต. เขากำลังเบื่อ. กับการนั่งดูตัวเลข. เขาต้องการ… ความตื่นเต้นมากกว่านี้. เขามองไปที่ถุงซิปล็อค. “ถึงเวลา… ล้างถ้วยรางวัลของกูแล้ว.” เขาพูดกับตัวเอง.
เขาหยิบถุงนั้นขึ้น. เดินเข้าไปในห้องน้ำ. เขาเปิดซิปล็อค. เทปิ่นปักผม. ลงบนอ่างล้างหน้า. เสียงโลหะกระทบเซรามิก. ดัง… แกร๊ง! คราบเลือดและเมือก. ยังคงติดอยู่. น่าขยะแขยง. และน่าหลงใหล. ในเวลาเดียวกัน.
“มึงคงไม่ชอบอยู่ในถุงสินะ.” อาร์ตหัวเราะ. เขาเปิดก๊อกน้ำ. น้ำเย็นๆ. ไหลทะลักออกมา. กระทบกับตัวปิ่น.
วินาทีนั้น. ที่อพาร์ตเมนต์ของพลอย. เธอกรีดร้อง. กรีดร้องสุดเสียง. เหมือนถูกน้ำร้อนสาด. เธอล้มลงจากเก้าอี้. กองกับพื้น. มือ… กุมหน้าอก. แน่น. “อ๊ากกกกก!”
น้ำที่อ่างล้างหน้าของอาร์ต. เริ่มเปลี่ยนเป็นสี… แดงจางๆ. คราบเลือดโบราณ. กำลังถูกชำระล้าง. อาร์ตหยิบแปรงสีฟันเก่าๆ. ตั้งใจจะขัดมัน. เขายังไม่ทันได้แตะ. แค่หยิบปิ่นขึ้นมา. ถือมันไว้ในมือ. ไอเย็นเยียบ. แล่นจากปิ่น. เข้าสู่ฝ่ามือเขา. เย็น. จนปวด. อาร์ตสะดุ้ง. แต่ไม่ยอมปล่อย.
ที่พื้นห้องของพลอย. พลอยกำลังชักกระตุก. ตาเหลือก. เธอกำลัง… สัมผัสได้. ถึงความเจ็บปวด. ความเจ็บปวด… เมื่อร้อยปีก่อน. ภาพ. แวบเข้ามาในหัว. ไม่ใช่ความทรงจำของเธอ. …ป่าทึบ… …แสงจันทร์… …เสียงหัวเราะของผู้ชาย… …แล้วก็… …ความเจ็บ. ที่หน้าอก. ความเจ็บ. ที่ทะลุผ่าน. จากด้านหลัง. เธอเห็น… ปิ่นอันหนึ่ง. ปักคาอยู่ที่อก. เลือด… ไหลทะลัก.
“มัน… แทง… กู…” พลอยกระซิบ. น้ำตาไหล. ไม่ใช่เพราะเสียใจ. แต่เพราะ… ความแค้น.
อาร์ตขัดปิ่น. อย่างเมามัน. คราบดำๆ. เริ่มหลุดออก. เผยให้เห็น… เนื้อเงิน. ที่อยู่ข้างใต้. มันส่องประกาย. ลวดลายสลัก. งดงาม. แต่… ที่ปลายแหลม. มันยังมีสีคล้ำ. เหมือนสีเลือด. ที่ฝังลึก. เกินกว่าน้ำ. จะล้างออก. เขารู้สึก… ถึงแรงสั่น. เบาๆ. ในมือ. เหมือนปิ่นนี้… มันมีชีวิต. เขารีบปิดน้ำ. โยนแปรงทิ้ง. เขากำปิ่นไว้แน่น. “มึงเป็นของกู.” เขาพูด. “ของกูคนเดียว.”
ณ วินาทีนั้น. ที่ห้องของพลอย. การชักกระตุก. หยุดลง. เธอนอนนิ่ง. บนพื้นเย็นๆ. ตาเบิกกว้าง. จ้องมองเพดาน. เพลงกล่อมเด็ก. หายไปแล้ว. ความเจ็บปวด. หายไปแล้ว. ความสับสน. หายไปแล้ว.
เหลือเพียง… ความชัดเจน. อย่างที่สุด. เธอรู้แล้ว. ว่าเธอต้องการอะไร. เธอรู้แล้ว. ว่าเธอต้องทำอะไร. พลอย… ลุกขึ้นนั่ง. ช้าๆ. เธอมองไปที่กระจก. เงาของเธอ. มองตอบ. ทั้งสอง. ยิ้ม. เป็นรอยยิ้มเดียวกัน. รอยยิ้มที่เย็นชา. และ… อันตราย. เธอลุกขึ้นยืน. เดินไปที่ประตู. มือเอื้อมไปจับลูกบิด. เธอพูด. ด้วยเสียงที่นิ่ง. และทรงพลัง. เสียงที่… ไม่ใช่ของเธอ. “กฤต.”
หนึ่งสัปดาห์. เหมือนหนึ่งชาติ. สำหรับโลกอินเทอร์เน็ต. คลิป “ปิ่นอาถรรพ์” ไม่ได้เป็นแค่กระแส. แต่มันกลายเป็น “ตำนาน” อาร์ต. จากผู้กำกับช่องล่าผีโนเนม. กลายเป็น “อาจารย์อาร์ต” ผู้เชี่ยวชาญด้านไสยศาสตร์. ที่คนแห่กันมาเชิญไปออกรายการ. เขากลายเป็นคนดัง. ในชั่วข้ามคืน.
วันนี้. เขานั่งอยู่ในร้านกาแฟหรู. ใจกลางเมือง. กลิ่นกาแฟคั่วบด. หอมกรุ่น. ปะปนกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง. ของคู่สนทนา. “คุณนาเดีย.” เธเป็นผู้บริหารฝ่ายการตลาด. ของแบรนด์เครื่องดื่มชูกำลังเจ้าใหญ่. ที่อยากจะมาเป็น “สปอนเซอร์” ให้กับช่อง “ล่าท้าผี.”
“ดิฉันต้องบอกเลยนะคะคุณอาร์ต.” นาเดียพูด. เธอยิ้ม. รอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดี. “คลิปของคุณ. มัน ‘ทะลุ’ มาก. มันไม่ใช่แค่เรื่องผี. แต่มันคือ… ความดิบ. ความจริง.”
อาร์ตเอนหลังพิงเบาะนุ่ม. ยกแก้วกาแฟขึ้นจิบ. “ผมก็แค่… พยายามนำเสนอความจริง. ในมุมที่คนอื่นไม่กล้านำเสนอ.” เขาตอบ. เสียงทุ้ม. สวมบทบาท “ผู้มีประสบการณ์” ได้อย่างแนบเนียน. ที่มุมห้อง. วินนั่งอยู่. กล้องตัวเล็กถูกตั้งไว้บนโต๊ะ. แกล้งทำเป็นถ่าย “เบื้องหลัง” การทำงาน. แต่สายตาของวิน. ไม่ได้จับจ้องที่อาร์ต. หรือนาเดีย. สายตาของเขา… จับจ้องอยู่ที่… พลอย.
พลอยก็นั่งอยู่ที่นั่น. ที่โต๊ะเดียวกัน. ในฐานะ “ดารา” ของช่อง. แต่… เธอไม่ใช่พลอยคนเดิม. พลอยคนเก่า. ที่ขี้กลัว. ปากสว่าง. และทะเยอทะยานจนเห็นได้ชัด. พลอยคนนี้… เงียบ. เธอนั่งตัวตรง. หลังเกือบชิดพนักเก้าอี้. มือสองข้าง. วางประสานกันบนตัก. เธอนับตั้งแต่มาถึง. ยังไม่ได้พูด. แม้แต่คำเดียว. เธอก็แค่… จ้อง. จ้องมองอาร์ต. ด้วยสายตาที่… นิ่ง. และ… ว่างเปล่า. แต่เป็นความว่างเปล่า. ที่หนักอึ้ง. เหมือนบ่อน้ำลึก. ที่ไร้ก้น.
วินรู้สึกถึงมัน. ไอเย็น. ที่แผ่ออกมาจากตัวพลอย. มันทำให้เขาอึดอัด. ทำให้เขาอยากจะหนีไป. ตั้งแต่วันนั้น. วันที่พลอยฟื้นจากโรงพยาบาล. เธอก็เปลี่ยนไป. เธอเลิกกลัว. เลิกบ่น. เลิกหัวเราะ. เธอแค่… อยู่. และ… รอ.
“แล้ว… คุณพลอยล่ะคะ.” นาเดียหันมา. พยายามจะ “ชวนคุย” “วันนั้น… ต้องน่ากลัวมากแน่ๆ. เป็นดิฉัน. คงช็อกไปสามวัน.” พลอยค่อยๆ. หันใบหน้า. ที่แต่งแต้มไว้อย่างงดงาม. มามองนาเดีย. เธอเอียงคอ. เล็กน้อย. เหมือนกำลังประเมิน. “คะ?” เธอตอบ. คำเดียว. เสียงเบา. แต่เย็น.
นาเดียชะงัก. รอยยิ้มค้าง. เธอรู้สึก… เหมือนถูกงูจ้อง. “เอ่อ… ดิฉันหมายถึง. คุณพลอย… ไม่เป็นอะไรแล้วใช่ไหมคะ.”
พลอยจ้องนาเดีย. นาน… นานจนอาร์ตต้องกระแอม. “เอ่อ… น้องมันยังช็อกๆ ครับ. ยังพูดไม่ค่อยเก่ง.” อาร์ตแก้ต่าง. เขารู้สึกรำคาญพลอยนิดๆ. ที่ทำตัว “ไม่เป็นมืออาชีพ” เสียบรรยากาศ. การเจรจาธุรกิจ. ของเขา.
พลอยกระพริบตา. ช้าๆ. แล้ว… เธอก็ยิ้ม. รอยยิ้มที่… ไม่ถึงดวงตา. “พลอย… สบายดีค่ะ.” เธอพูด. “ดี… กว่าที่เคยเป็น.” แล้วเธอก็… เริ่ม. ฮัมเพลง. เบาๆ. ในลำคอ.
“ฮืม… ฮือ… ฮืม…” มันคือเพลงกล่อมเด็ก. ทำนองโบราณ. เพลงเดิม. ที่ตอนนี้. มันกลายเป็นเพลงประจำตัวเธอ. วินสะดุ้ง. เขาเกลียดเพลงนี้. ทุกครั้งที่ได้ยิน. เขาจะนึกถึง… เงาดำ. หลังพลอย. ในคืนนั้น.
“พลอย.” อาร์ตปราม. เสียงเข้ม. “หยุดฮัมเพลง. เสียมารยาท.” พลอยหยุด. เธอกลบตามองอาร์ต. แววตา… ตัดพ้อ. น้อยใจ. “ขอโทษค่ะ.” เธอพูด. แล้วก้มหน้าลง. มองมือตัวเอง. เหมือนเด็ก. ที่ถูกดุ.
นาเดีย. พยายามกู้สถานการณ์. เธอรีบหัวเราะ. “ไม่เป็นไรค่ะ. เพลงเพราะดีออก. เพลงอะไรเหรอคะ. ไม่เคยได้ยินเลย.” เธอยื่นมือ. ข้ามโต๊ะ. มาแตะที่แขนของอาร์ต. เบาๆ. เป็นการปลอบโยน. และ… อาจจะ. เป็นการอ่อย. เล็กๆ. “คุณอาร์ต. อย่าดุน้องสิคะ. เธอยังเด็ก.”
วินาที. ที่มือของนาเดีย. สัมผัสกับแขนของอาร์ต. ทุกอย่าง… ก็หยุด. เสียงฮัมเพลง. ที่เพิ่งเงียบไป. กลับมา. แต่… ไม่ใช่. มันไม่ใช่เสียงฮัมเพลง. มันคือเสียง… ลมหายใจ. ของพลอย. ที่ดัง. ฟืด… เหมือนคน. กำลังสะกด. อารมณ์.
พลอย. ไม่ได้ก้มหน้าอีกต่อไป. เธอเงยหน้า. จ้อง. ที่มือของนาเดีย. ที่วางอยู่บนแขน. ของอาร์ต. สายตาของพลอย. ที่เคยว่างเปล่า. บัดนี้. มันลุกไหม้. ด้วยไฟ. สีดำ. ความเกลียดชัง. ที่บริสุทธิ์. และ… เก่าแก่.
อุณหภูมิในห้อง. เหมือนลดลง. ฮวบฮาบ. แอร์ที่เคยเย็นสบาย. บัดนี้. มันหนาว. จนถึงกระดูก. นาเดีย. รู้สึกถึงมัน. เธอมองหน้าพลอย. แล้ว… รีบชักมือกลับ. เหมือนโดนไฟลวก. “เอ่อ… ขอโทษค่ะ.” นาเดียพูด. โดยไม่รู้ว่า. ขอโทษ… เรื่องอะไร.
อาร์ต. มัวแต่สนใจ. เรื่องสปอนเซอร์. จนไม่ทันสังเกต. ความตึงเครียด. ที่เพิ่งเกิดขึ้น. “พลอย.” เขาสั่ง. “ไปเข้าห้องน้ำ. ล้างหน้าล้างตา. ให้สดชื่นหน่อย. เดี๋ยวกลับมา. ต้องคุยงานกันต่อ.” เขาพูด. เหมือนเธอ. เป็นแค่. พนักงาน. คนหนึ่ง.
พลอย. ลุกขึ้นยืน. ช้าๆ. เธอยังคงจ้องนาเดีย. นาเดียหลบตา. “ค่ะ.” พลอยตอบ. เสียงนิ่ง. เธอขยับเก้าอี้. ก้าว. เดิน. ผ่านหลังนาเดีย. เพื่อไป. ห้องน้ำ.
ทุกอย่าง. เหมือนจะ. กลับสู่ปกติ. จนกระทั่ง… “ว้าย!” นาเดีย. กรีดร้อง. เสียงหลง. วิน. ที่ยกกล้องขึ้นมา. ด้วยสัญชาตญาณ. จับภาพนั้นได้. ทัน.
น้ำแข็ง. และน้ำเปล่า. จากแก้ว. ที่เคยตั้งอยู่. ตรงหน้าพลอย. บัดนี้. มันถูกราดรด. ลงบนตัก. ของนาเดีย. ทั้งหมด. เสื้อกระโปรงแบรนด์เนม. เปียกโชก. น้ำแข็ง. เกาะเต็มหน้าขา.
“อุ๊ย.” พลอยอุทาน. เธอยืนนิ่ง. มือยังถือแก้ว. ที่คว่ำอยู่. “ขอโทษค่ะ.” เสียงเธอ. ราบเรียบ. ไร้อารมณ์. “มือ… มันลื่น.”
“นี่เธอ!” นาเดียลุกพรวด. ตัวสั่น. ด้วยความโกรธ. และความหนาว. “เธอตั้งใจ! เธอแกล้งฉัน!”
“พลอย! มึงทำบ้าอะไรวะ!” อาร์ตตะโกนลั่นร้าน. เขารีบคว้าผ้าเช็ดปาก. ไปช่วยนาเดีย. นี่มันหายนะ. สปอนเซอร์. กูกำลังจะหลุดมือ! “มึงขอโทษคุณนาเดียเดี๋ยวนี้!”
พลอย. ไม่สนใจอาร์ต. ไม่สนใจนาเดีย. ที่กำลังตัวสั่น. เธอมองผ่าน. เหมือนทั้งสอง. เป็นอากาศธาตุ. เธอมอง… ที่อาร์ต. คนเดียว.
เธอเดิน. เข้าไปหาเขา. ช้าๆ. เหมือนแมว. ที่กำลังเข้าหา. เจ้าของ. อาร์ต. กำลังยุ่ง. กับการซับน้ำ. ให้คู่ค้า. เขาหันมา. จะด่าเธอซ้ำ. “มึงนี่มัน…”
พลอย. ยื่นหน้าเข้าไปใกล้. ใกล้… จนปลายจมูก. เกือบจะชนแก้มเขา. อาร์ตชะงัก. กลิ่น. กลิ่นหอมประหลาด. เหมือนดอกมะลิ. ที่แห้งเหี่ยว. ลอยออกมา. จากตัวเธอ.
เธอ. ยิ้ม. รอยยิ้ม. ที่อาร์ตไม่เคยเห็น. เย้ายวน. และ… น่ากลัว. เธอพูด. กระซิบ. เบา… จนมีแค่เขา. ที่ได้ยิน. “กฤต.” เธอเรียก. “…อย่าให้. มัน. แตะต้อง. ของ. ของ. มะลิ.”
อาร์ต. แข็งทื่อ. คำพูดนั้น. มันทะลวง. ผ่านหู. เข้าสู่สมอง. เข้าสู่… จิตวิญญาณ. ที่เขาไม่เคยรู้ว่ามี. “กฤต?” เขาไม่รู้จัก. “มะลิ?” เขาไม่รู้จัก. แต่ทำไม… ทำไม… หัวใจเขา. ถึง… กระตุก. เหมือนถูกบีบ. ทำไม… เขาถึงรู้สึก… “คุ้นเคย.” กับชื่อเหล่านี้. เหมือน… เคยได้ยิน. ในความฝัน. ที่ลืมไปแล้ว.
พลอย. ผละออก. เธอยิ้ม. อย่างผู้ชนะ. เธอหันหลัง. เดิน. ไปทางห้องน้ำ. ทิ้งไว้เพียง. ความหนาวเย็น. ความโกลาหล. และ… อาร์ต. ที่ยืนตัวแข็ง. ใบหน้าซีดเผือด. กว่าตอนเจอผี. ที่วัดมหาบุศย์.
วิน. ลดกล้องลง. มือสั่น. เขาได้ยิน. เขาได้ยิน. ด้วยหูฟัง. ที่เขาสวมไว้. ไมโครโฟน. ที่ติดไว้กับกล้อง. จับเสียงกระซิบนั้นได้. “กฤต.” “มะลิ.” วิน. ไม่เข้าใจความหมาย. แต่เขา. เข้าใจ. สิ่งที่เขากำลังเผชิญ. นี่. ไม่ใช่การสิง. นี่. ไม่ใช่ผีเข้า. นี่. คือการ… “กลับมา.”
นาเดีย. หยิบกระเป๋า. “ดิฉัน. คิดว่า. เราคง… ไม่มีอะไร. ต้องคุยกันแล้ว.” เธอพูด. เสียงสั่น. ไม่กลั้น. แล้วรีบ. เดิน. ออกจากร้าน. ไป. ไม่เหลียวหลัง.
อาร์ต. ยังคงยืนนิ่ง. ที่เดิม. ในหัวของเขา. มีแต่เสียงกระซิบนั้น. “กฤต.” “มะลิ.” และ… เพลงกล่อมเด็ก. ที่บัดนี้. มันเริ่ม. ดังขึ้น. ในหัว. ของ. เขา. เอง.
รถตู้. กลายเป็นห้องไต่สวน. ที่อับชื้น. และไร้ทางหนี. อาร์ตขับรถ. กระแทกคันเร่ง. เหมือนอยากจะพุ่งชน. ทุกสิ่งที่ขวางหน้า. เขากำพวงมาลัยแน่น. จนเส้นเลือด. ปูดโปน. กระจกมองหลัง. สะท้อนภาพของวิน. ที่นั่งอยู่เบาะหลังสุด. ก้มหน้า. แกล้งทำเป็น. เช็คกล้อง. ไม่มีใครอยากสบตาใคร.
ที่นั่งข้างคนขับ. พลอย. ยังคงนั่งนิ่ง. หลังตรง. เธอมองไปข้างหน้า. ฮัมเพลงกล่อมเด็ก. เพลงเดิม. เบาๆ. เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น. เหมือนเธอ. ไม่ได้เพิ่ง. ทำลาย. สัญญา. มูลค่า. หลายล้าน. ด้วยน้ำแข็ง. เพียงแก้วเดียว.
“มึง.” อาร์ตเค้นเสียง. ผ่านไรฟัน. “มึงพูดว่าอะไรนะ.” เขาไม่ได้หันไปมอง. เขากลัว. ว่าถ้าหันไป. เขาจะ… ทำอะไร. ที่เขา. จะเสียใจ. (หรืออาจจะ. ไม่เสียใจ.)
“พูดว่าอะไรคะ.” พลอยตอบ. เสียงใส. ไร้เดียงสา. แต่มันคือความไร้เดียงสา. ของมีด. ที่เพิ่งชัก. ออกจากฝัก.
“ที่ร้าน. มึงกระซิบอะไรกับกู!” อาร์ตตะคอก. รถส่าย. ไปเลนซ้าย. เสียงแตรรถคันหลัง. ด่าไล่. “กฤต? มะลิ? มึงเล่นเหี้ยอะไรของมึงวะพลอย!”
พลอย. หยุดฮัมเพลง. เธอหัน. มายิ้มให้เขา. รอยยิ้ม. ที่อาร์ตเห็นแล้ว. ขนลุก. ยิ่งกว่า. ตอนเห็นปิ่น. หล่นจากปากเธอ. “จำไม่ได้เหรอคะ.” เธอเอียงคอ. “พี่กฤต. จำมะลิไม่ได้เหรอ.” เธอไม่ใช่ “พลอย.” ตอนนี้. เธอคือ “มะลิ.” เต็มตัว.
“กูชื่ออาร์ต!” เขาทุบพวงมาลัย. “อาร์ต! มึงได้ยินไหม! กูไม่รู้จักไอ้กฤต! ไม่รู้จักมึง!”
“เหรอคะ.” มะลิ (ในร่างพลอย) หัวเราะ. เสียงคิกคัก. “แต่… พี่รู้จักนี่.” เธอยื่นนิ้ว. ที่เรียวยาว. แตะ. ที่กลางอกของอาร์ต. ตรงที่… เสื้อยืด. มันนูนขึ้น. เล็กน้อย. เพราะ… ของแข็ง. ที่ซ่อนอยู่. ข้างใน. “พี่พก… ‘ของ’ ของมะลิ. ติดตัวตลอดเลย.”
อาร์ต. ตัวแข็ง. หัวใจ. เหมือนถูกกระชาก. เขารีบปัดมือเธอออก. เหมือนโดนไฟช็อต. “มึง… มึงรู้ได้ยังไง.” เขากระซิบ. เสียงสั่น. ไม่มีใคร. ไม่มีใครรู้. ว่าเขา. เอาปิ่นปักผม. ที่ล้างสะอาดแล้ว. ร้อยกับสร้อยเงิน. สวม. ไว้รอบคอ. ซ่อน. ไว้ใต้เสื้อ. เขาสวมมัน. ตั้งแต่เช้า. เขารู้สึก… ต้องสวมมัน. เหมือน… ถ้าไม่สวม. เขาจะ… ไม่สมบูรณ์.
“มะลิ. ก็ต้องรู้สิคะ.” เธอยิ้ม. “เพราะหัวใจของพี่. มันเต้น. เรียกหา. แต่มะลิ.” เธอเลื่อนมือกลับ. ช้าๆ. ไม่ใช่ไปที่อก. แต่ไปที่… ต้นขาของอาร์ต. ที่กำลังขับรถ. เธอลูบ. เบาๆ. ผ่านเนื้อผ้ายีนส์. “พี่โกรธเหรอคะ. ที่มะลิ… ไล่ ‘กาฝาก’ ตัวนั้นไป.”
อาร์ต. กลืนน้ำลาย. ลำคอแห้งผาก. สัมผัสของเธอ. มัน… เย็น. แต่… มันก็… ปลุกเร้า. บางอย่าง. ที่ลึก. และมืดมิด. ในตัวเขา. “นั่น… นั่นมันสปอนเซอร์กู! นั่นมันเงิน!” เขาพยายาม. ดึงสติ. กลับมา. ที่. โลกความจริง.
“เงิน?” มะลิ. เลิกคิ้ว. “เรา. ไม่ต้องการเงิน. ของคนอื่น. เรามี… กันและกัน.” เธอกดนิ้ว. แรงขึ้น. ที่ต้นขาเขา. “เรา. ไม่ต้องการ. ให้ใคร. มาแทรกกลาง. จริงไหมคะ.” เธอจ้องตาเขา. ดวงตา. ที่ลึก. จนไร้ก้น. อาร์ต. จ้องตอบ. เหมือนถูกสะกด.
“พี่… พี่อาร์ต… ข้างหน้า! ระวัง!” เสียงของวิน. ตะโกนลั่น. จากเบาะหลัง. อาร์ต. ได้สติ. เขาหันขวับ. กลับไปมองถนน. รถบรรทุก. จอดขวางอยู่. ข้างหน้า. ในระยะ. กระชั้นชิด.
“เฮ้ย!” อาร์ตกระทืบเบรก. จนมิด. เสียงยาง. บดถนน. ดัง. เอี๊ยดดดดด! รถตู้. ปัด. หมุน. เกือบจะคว่ำ. ก่อนจะหยุด. นิ่ง. ห่างจากท้ายรถบรรทุก. แค่… คืบเดียว.
หัวใจ. เต้น. เหมือนจะหลุด. ออกมา. นอกอก. อาร์ต. หอบ. เหงื่อแตก. พลั่ก. วิน. ที่เบาะหลัง. หน้าซีด. เหมือนคนตาย. “เกือบ… เกือบไปแล้ว…” วินพึมพำ.
อาร์ต. หันขวับ. ไปหาพลอย. เขาโกรธ. โกรธ. จนตัวสั่น. นี่มัน. เพราะเธอ! “พลอย! มึง! มึงเกือบทำพวกเราตาย!” เขาตะคอก. แต่… พลอย. ไม่ได้ตกใจ. ไม่ได้กลัว. เธอยังคง. นั่งนิ่ง. ยิ้ม. รอยยิ้มเดิม. เธอยกมือขึ้น. แตะแก้มอาร์ต. เบาๆ. “มะลิ. ไม่ปล่อย. ให้พี่เป็นอะไร. หรอกค่ะ.” เธอพูด. “เรา… ยังต้อง. ชดใช้กรรม. ด้วยกัน. อีกนาน.”
อาร์ต. ผลักเธอออก. “มึงมันบ้า! มึงมัน… ปีศาจ!” เขาเปิดประตูรถ. ผละ. ออกมา. ยืน. สูดอากาศ. ข้างนอก. เขาต้องการ… อากาศ. เขา. จะ. ขาดใจตาย. ในรถ. คันนี้. กับ. ผู้หญิง. คนนี้.
วิน. มองตามอาร์ต. ที่เดินวน. ไปมา. เหมือนหนูติดจั่น. แล้วเขาก็. มอง. มาที่พลอย. ที่ยังนั่งยิ้ม. ในรถ. วิน. ตัดสินใจ. เขา. ต้องทำอะไรสักอย่าง. นี่มัน. เกิน. กว่าคำว่า. คอนเทนต์. ไปไกลแล้ว. นี่มันคือ. ความเป็น. ความตาย.
…
เย็นวันนั้น. วิน. ไม่ได้กลับบ้าน. เขาโกหกอาร์ต. ว่าขอกลับไป. ตั้งหลัก. ที่บ้านยาย. แต่จริงๆ. เขาขับรถมอเตอร์ไซค์เก่าๆ. ของเขา. มุ่งหน้า. ไปที่. สำนัก. แห่งหนึ่ง. ในตรอกซอย. ที่ลึก. และมืด. แถบชานเมือง. มันไม่ใช่. วัด. มันไม่ใช่. ศาลเจ้า. แต่มันคือ. บ้านไม้. เก่าๆ. ที่มีควันธูป. ลอยคละคลุ้ง. ตลอดเวลา. ป้ายหน้าบ้าน. เขียนว่า. “อาจารย์เขม.” รับดูดวง. แก้คุณไสย. และ… “รับฟัง” ในสิ่งที่. คนอื่น. ไม่กล้าฟัง.
วิน. เดินเข้าไป. เหมือนคน. หมดสิ้น. หนทาง. เขา. พกมาแค่. แล็ปท็อป. หนึ่งเครื่อง. และ… ความกลัว. ที่ท่วมท้น. ในใจ.
เขาได้พบ. อาจารย์เขม. ชายชรา. ผมขาวโพลน. ตา. ข้างหนึ่ง. ขุ่นมัว. เหมือนมี. ม่านหมอก. มาบัง. เขานั่งอยู่. บนเสื่อ. ในห้อง. ที่เต็มไปด้วย. หน้ากาก. และ. เครื่องราง. ประหลาด.
“มีอะไร.” อาจารย์เขม. ถาม. เสียงแหบ. “หน้าของเอ็ง. เหมือนคน. ที่เพิ่งไป. ยุ่งเกี่ยวกับ. ‘ของ’ ที่ไม่ใช่. ของ. ตัวเอง.”
วิน. ขนลุก. เขายังไม่ทัน. ได้พูดอะไร. “ผม… ผม… มีอะไร. ให้. อาจารย์ดูครับ.” วินเปิดแล็ปท็อป. มือสั่น. เขาเปิด. ไฟล์เสียง. ไฟล์แรก. ไฟล์ที่เขา. ดึงเสียงรบกวนออก. เสียงกระซิบ. จากวัด. “…คืน… ของกู… ไอ้… เลว…”
อาจารย์เขม. หลับตา. นิ่ง. ฟัง. “เสียง… ยังใหม่. แต่… ความแค้น. มัน… เก่า.” เขาพึมพำ.
“แล้ว… แล้วนี่ครับ.” วิน. กดเล่น. คลิปวิดีโอ. ที่เขา. เพิ่งถ่ายได้. ในร้านกาแฟ. เขา. ซูม. ไปที่. จังหวะที่พลอย. กระซิบ. กับอาร์ต. เขาใส่หูฟัง. ให้อาจารย์เขม. เสียง. ชัดเจน. “…กฤต… อย่าให้. มัน. แตะต้อง. ของ. ของ. มะลิ.”
ทันที. ที่ได้ยินชื่อ. “กฤต.” และ. “มะลิ.” อาจารย์เขม. ลืมตา. โพลง. ตาข้างที่. ขุ่นมัว. เหมือนจะ… เบิกกว้าง. เขา. ผงะ. ถอยหลัง. จนเกือบ. จะหงาย. นี่คือ. ครั้งแรก. ที่วินเห็น. คน. ที่ดูขลัง. แสดงอาการ. “กลัว.”
“มึง! มึงไปยุ่ง. กับอะไรมา!” อาจารย์เขม. ตวาด. เสียงหลง. “นี่มัน! นี่มันไม่ใช่. ผี! นี่มันไม่ใช่. สัมภเวสี!”
“มัน… มันคืออะไร. ครับอาจารย์.” วินถาม. เสียงสั่น. “เพื่อนผม. เขาอ้วก. ปิ่น. อันนี้. ออกมา.” วิน. เปิดรูป. ที่เขา. แอบถ่ายไว้. จากถุงซิปล็อค. ตอนที่. อาร์ต. เผลอ.
อาจารย์เขม. เห็นรูปปิ่น. เขา. ยิ่ง. ส่ายหน้า. “ไม่ใช่. ไม่ใช่. มันไม่ได้. อ้วก. มันไม่ได้. ‘ขับ’ ของ. ออกมา.” เขาชี้. ที่หน้าจอ. “มัน… ‘ส่ง’ ของ. ต่างหาก. มัน… ‘คืน’ ของ. ให้เจ้าของ!”
“เจ้าของ? เจ้าของ. หมายถึง… พี่อาร์ต?” วิน. สับสน. “แต่… พี่อาร์ต. ชื่ออาร์ต. ไม่ใช่. กฤต.”
“ชื่อ. มันแค่. เปลือก!” อาจารย์เขม. ตะคอก. “แต่ ‘จิต’ มันคือ. ของเดิม! ไอ้ปิ่นนี่. มันคือ ‘บ่วง’ มันคือ. ตัวเชื่อม! มันไม่ใช่. สิ่งที่. กักขังวิญญาณ. แต่มันคือ. ‘สมอ’ ที่ดึง. วิญญาณ. กลับมา!”
อาจารย์เขม. ลุกขึ้น. เดินวน. ไปมา. “พวกมึง. ไม่ได้. ไปปลดปล่อย. วิญญาณ. ที่วัด. พวกมึง. แค่… ไปอยู่. ‘ผิดที่. ผิดเวลา.’ วิญญาณนั่น. มันรออยู่แล้ว. มันรอ. ‘กฤต’ ของมัน. มารับ. ‘มะลิ’ กลับบ้าน. และพวกมึง. ก็ดัน. ไปเรียกมัน!”
“มะลิ… คือ… วิญญาณนั่นเหรอครับ.” “เออ!” อาจารย์เขม. หยุดกึก. เขาจ้องวิน. ตาขวาง. “มันไม่ใช่. การสิง. มันคือ. การ ‘รวม.’ เด็กผู้หญิง. ที่ชื่อพลอย. ไม่มีอีกแล้ว. จิตมัน. อ่อนแอ. เกินไป. มันถูก. ‘กลืน.’ ไปแล้ว. ตอนนี้. เหลือแต่. ‘มะลิ.’ ที่กลับมา. เพื่อ. ทวง. สัญญา.”
“สัญญา… อะไรครับ.” วิน. กลัว. จน. แทบ. จะฉี่ราด.
อาจารย์เขม. เดินมา. จับไหล่วิน. แน่น. เล็บ. จิก. จน. วินเจ็บ. เขาจ้อง. ลึก. เข้าไป. ในตาของวิน. “สัญญา… แห่งความตาย.” เขาพูด. เสียงเย็น. “นี่. มันไม่ใช่. การหลอกหลอน. ไอ้หนู.” เขาเขย่าตัววิน. “นี่. มันคือ. การ… ‘ตามล่า.'” เขาเว้นจังหวะ. ให้คำพูด. จม. ลึก. ลงไป. “และ… คนที่มันล่า. ไอ้คน. ที่มันเรียกว่า. ‘กฤต.’ เพื่อนมึงนั่นแหละ.” เขาปล่อยมือ. “มัน… กำลัง. ตกอยู่. ใน. อันตราย. ที่. ถึง. ฆาต.”
คำพูดของอาจารย์เขม. มันบาดลึก. เข้าไปใน. ความรู้สึก. ที่เคย. พยายาม. จะปฏิเสธ. ของวิน. เขา. ไม่เคย. เชื่อ. เรื่องภพชาติ. ไม่เคย. เชื่อ. เรื่องเวรกรรม. ที่ตามมา. ยาวนาน. ขนาดนี้. แต่วันนี้. เขา. ต้องเชื่อ. เพราะทุกอย่าง. มันสอดคล้อง. มันชัดเจน. ในความบิดเบี้ยว. ของมัน.
“แล้ว… ผมต้องทำยังไงครับ. อาจารย์.” วินถาม. เสียงเขา. แหบพร่า. หมดสิ้น. เรี่ยวแรง.
อาจารย์เขม. หยิบหน้ากากไม้แกะสลัก. อันหนึ่ง. ขึ้นมา. ถือไว้ในมือ. ตาข้างที่. ขุ่นมัว. มองผ่าน. หน้ากากนั้น. ไปที่. วิน. “ช้าไปแล้ว. ที่จะ ‘แก้’.” เขาตอบ. “บ่วง. มันคล้อง. จิตของ. ไอ้กฤต. ไปแล้ว. ตั้งแต่. มัน. แตะ. ปิ่น. นั่น. ตอนนี้. ไอ้กฤต. มัน. กำลัง. ‘เปลี่ยน’ ไปเป็น. ไอ้กฤต. ในอดีต. ไอ้คน. ที่ทรยศ. ไอ้คน. ที่รัก. และ. เป็นเจ้าของ.”
“หมายความว่า. พี่อาร์ต… จะกลายเป็น. ไอ้กฤต. งั้นเหรอครับ.” “ไม่ใช่ ‘กลายเป็น’.” อาจารย์เขม. เน้นเสียง. “แต่มันคือ. ‘การตื่น.’ ของจิตดวงเดิม. เมื่อ. มะลิ. กลับมา. จิตของกฤต. มันก็. ต้อง. ถูกปลุก. ให้. รับผิดชอบ.”
อาจารย์เขม. เดินไปที่หิ้งบูชา. หยิบขวดเล็กๆ. ที่บรรจุ. ผงสีขาว. เหมือนแป้ง. “เอ็ง. ต้องทำ. สองอย่าง.” เขาพูด. “หนึ่ง. เอานี่ไป.” เขา. ยื่นขวด. ให้วิน. “นี่คือ. ผง ‘ยันต์มหาโสฬสมงคล.’ ผสม. กับดิน. เจ็ดป่าช้า. เอ็ง. ต้อง. หาวิธี. ให้. พลอย… กินมัน. หรือ. สูดดม. เข้าไป. มันไม่สามารถ. ขับมะลิ. ออกไปได้. แต่. มันจะ. ‘ตรึง’ ร่าง. ไม่ให้. มะลิ. ใช้พลัง. ได้. เต็มที่. อย่างน้อย. ก็ให้. เพื่อนของเอ็ง. มีเวลา.”
“สองล่ะครับ.” วินรับขวดมา. กำไว้แน่น. ความเย็นเฉียบ. ของขวดแก้ว. ทะลุ. ผ่านฝ่ามือ.
อาจารย์เขม. หันกลับมา. จ้องวิน. ด้วยตาที่. ทะลุ. ทะลวง. “สอง. เอ็ง. ต้อง. แยก. ปิ่น. ออกจาก. ตัวไอ้กฤต.” เขาพูด. “ปิ่นนั่น. มันคือ. ‘หลัก’ ที่ยึด. จิตเดิม. ไว้. ตราบใดที่. ไอ้กฤต. ยังพกปิ่น. พลังของมะลิ. ก็จะ. ยิ่ง. แข็งแกร่ง. และ. ความมุ่งร้าย. ก็จะ. ยิ่ง. พุ่งตรง. ไปหา. ไอ้กฤต.”
“แต่มัน… มันหวงปิ่นมากครับ. มันเอา. ร้อยสร้อย. แขวนคอไว้. ตลอดเวลา. ผมจะ. เอาออก. ได้ยังไง.” วิน. พูดอย่าง. สิ้นหวัง.
“นั้น. ก็คือ. กรรมของเอ็ง.” อาจารย์เขม. ตอบ. อย่าง. เย็นชา. “ถ้าเอ็ง. ทำไม่ได้. ก็เตรียมตัว. ดูเพื่อน. ของเอ็ง. ‘ตาย’.” เขาเงียบไป. ครู่หนึ่ง. แล้ว. พูดต่อ. “ปิ่นนั่น. ถูกสร้าง. มาด้วย. ความรัก. แต่. ถูกใช้. ในการฆ่า. และ. การทรยศ. มัน. มีพลัง. ของ. ความอาฆาต. อยู่ในตัว. เอ็ง. ต้องรีบ. ก่อนที่. ไอ้กฤต. จะพา. มะลิ. กลับไป. ที่… ‘ที่ของมัน’.” อาจารย์เขม. ส่ายหน้า. “ไปเถอะ. เอ็ง. เหลือเวลา. ไม่มากแล้ว.”
วิน. พนมมือไหว้. ขอบคุณอาจารย์เขม. แล้ว. รีบ. ออกจากสำนัก. เขา. ไม่มีเวลา. จะ. ตั้งคำถาม. เขามีแค่. ความมุ่งมั่น. ที่จะ. ทำ. ในสิ่งที่. ต้องทำ.
…
ค่ำคืนนั้น. ที่บ้าน. ของอาร์ต. เป็นบ้านเดี่ยว. สองชั้น. เงียบสงบ. ในย่าน. ชานเมือง. แต่. บรรยากาศ. ในบ้าน. มัน. หนักอึ้ง. เหมือนมี. ก้อนเมฆ. สีดำ. ลอยวน. อยู่ข้างใน.
อาร์ต. กำลังนั่ง. อยู่หน้า. แล็ปท็อป. ในห้องทำงาน. ที่มืดสลัว. เขา. ไม่สนใจ. ยอดวิว. อีกแล้ว. เขา. กำลัง. หมกมุ่น. กับ. บางสิ่ง. ที่. แปลกกว่า. บนหน้าจอ. ไม่ใช่. โปรแกรม. ตัดต่อ. แต่เป็น. เว็บไซต์. เก่าๆ. เกี่ยวกับ. ประวัติศาสตร์. ท้องถิ่น. และ. ตำนาน. เมือง. แม่กลอง. เขา. กำลัง. ค้นหา. ชื่อ. “กฤต” และ. “มะลิ.”
“กฤต…” เขาพึมพำ. เขาลูบ. สร้อยปิ่น. ที่อยู่. ใต้เสื้อ. ด้วย. ความรู้สึก. ที่. ซับซ้อน. ปิ่นนั่น. มันเย็น. แต่. มันก็. ให้. ความรู้สึก. ของ. ‘การเป็นเจ้าของ’ ที่. รุ่มร้อน. อย่างประหลาด.
เขารู้สึก. ว่า. เขา. กำลัง. ถูกดึง. เข้าไป. ใน. ห้วงเวลา. ที่. ไม่คุ้นเคย. เขารู้สึก. โกรธ. ที่. มีใคร. บังอาจ. มาเรียก. เขา. ด้วย. ชื่ออื่น. แต่. ในเวลาเดียวกัน. เมื่อ. พลอย. เรียกเขาว่า. “พี่กฤต.” หัวใจเขา. กลับ. เต้น. แรง. ด้วย. ความรู้สึก. ที่. คุ้นเคย. อย่าง. น่าประหลาด.
เขา. เลื่อน. หน้าจอ. ไปเรื่อยๆ. จนกระทั่ง. เขา. เจอ. ภาพ. ที่. ทำให้. ลมหายใจ. เขา. สะดุด. เป็น. ภาพถ่าย. ขาวดำ. เก่าๆ. จาก. ยุค. รัชกาลที่ห้า. เป็น. ภาพ. ของ. ผู้ชาย. คนหนึ่ง. ใส่. ชุด. ราชปะแตน. ยืน. พิงเสา. หน้า. ร้านค้า. ไม้. เก่าๆ. ใบหน้า. ของผู้ชายคนนั้น. มัน… เกือบจะ. เหมือน. เขา. เหมือน. อาร์ต. ไม่มีผิด. แต่. ดูมี. ความ. เจ้าชู้. และ. ความ. ทะเยอทะยาน. ที่. ฉาบฉวย. มากกว่า.
ใต้ภาพ. มีคำบรรยาย. ว่า. “นายกฤต. เจ้าของ. โรงสี. ผู้มีอิทธิพล. ในยุคนั้น.”
อาร์ต. จ้องภาพนั้น. นิ่ง. มือ. ที่. กำปิ่น. แน่น. จน. เหงื่อออก. “นี่… นี่มัน. กู. เมื่อ. ร้อยปีที่แล้ว. งั้นเหรอ…”
ทันใดนั้น. เสียง. ประตู. ห้องทำงาน. ก็. เปิดออก. อย่าง. แผ่วเบา. พลอย. ยืนอยู่. ตรงนั้น. ในชุด. นอนผ้าไหม. สีขาว. ผม. ที่ปล่อยยาว. สยาย. จนดูเหมือน. ผ้าคลุม. เธอ. สวย. สวย. จน. น่ากลัว. ความสวย. ที่. แปลกแยก. ความสวย. ที่. ไม่ใช่. ของ. ยุคนี้.
“พี่กฤต.” เธอเรียก. เสียงกระซิบ. นุ่มนวล. แต่. มี. อำนาจ. เธอ. ก้าว. เข้ามา. ในห้อง. ช้าๆ. ทุกย่างก้าว. ของเธอ. เต็มไปด้วย. ความตั้งใจ.
อาร์ต. ปิดแล็ปท็อป. โดย. สัญชาตญาณ. เขารู้สึก. เหมือน. ถูกจับได้. ว่า. แอบทำ. อะไร. ที่ผิด. “พลอย. มึง… มาทำอะไร. ตรงนี้.”
พลอย. มาหยุด. ที่. ข้างเก้าอี้. ของเขา. เธอ. ยื่นมือ. ที่. เย็นเฉียบ. มาสัมผัส. ที่. สร้อย. ปิ่น. บน. ลำคอ. ของเขา. “มะลิ. รู้. ว่า. พี่. กำลัง. หา. คำตอบ.” เธอพูด. “ทำไม. ต้อง. หา. คะ. เมื่อ. มะลิ. อยู่. ตรงนี้. คำตอบ. ก็อยู่. กับ. มะลิ. แล้ว.”
อาร์ต. เงยหน้ามอง. เธอ. ใบหน้าของเธอ. อยู่ห่าง. จากเขา. แค่. คืบเดียว. กลิ่นมะลิ. แห้งเหี่ยว. รุนแรง. จน. ทำให้. เขา. วิงเวียน. “มึง… มึงคือ. มะลิ. จริงๆ. งั้นเหรอ.”
“ใช่ค่ะ.” เธอ. ยิ้ม. “มะลิ. มาหา. พี่. มานาน. เหลือเกิน. เกือบ. ร้อยปี. ที่. ต้อง. รอ. ในความมืด. ดู. คนที่. เหมือน. พี่. เกิด. แล้ว. ตาย. ไป. เรื่อยๆ.” น้ำตา. ของ. พลอย. ไหล. อาบแก้ม. มัน. ไม่ใช่. น้ำตาของ. ความเศร้า. แต่มันคือ. ความเจ็บปวด. ของ. การ. ‘ถูกทอดทิ้ง.’
“ทำไม. ทำไม. มึงถึง. กลับมาหา. กู.” อาร์ตถาม. เสียงเขา. อ่อนลง. อ่อนลง. จน. ไม่เหลือ. ความเป็น. อาร์ต. อีกแล้ว.
มะลิ. โน้มตัว. ลงมา. กระซิบ. ที่. ข้างหู. เขา. “เพราะ. ปิ่น. นี้. ไงคะ.” เธอ. ลูบ. ปิ่น. บน. อกเขา. “พี่กฤต. ให้. มะลิ. เอง. เป็น. ของขวัญ. แต่งงาน. มะลิ. เอา. ปิ่น. นี้. กลับมา. คืน. ให้. พี่. เพราะ. มัน. คือ. หลักฐาน. ของ. ความรัก. และ… หลักฐาน. ของ. การ. ‘ทรยศ’.”
เธอ. ผละออก. จ้องเขา. ด้วย. สายตา. ที่. เต็มไปด้วย. คำถาม. และ. คำสาป. “พี่กฤต. จำ. มะลิ. ได้. ไหม. จำได้. ไหมคะ. ว่า. พี่. ทำอะไร. กับ. มะลิ. ใน. คืน. ที่. พี่. ใช้. ปิ่น. นี้… แทง. มะลิ.”
อาร์ต. ช็อก. ไม่ใช่. เพราะ. คำพูด. แต่. เพราะ. ภาพ. ที่. แล่น. เข้ามา. ในหัว. ภาพ. ของผู้หญิง. คนหนึ่ง. นอน. จม. กองเลือด. ใต้. แสงจันทร์. และ. ตัวเขา. (ในร่าง. นายกฤต). ยืน. ถือ. ปิ่น. ที่เปื้อนเลือด. อยู่. นั่น. คือ. ‘ความจริง.’ ที่. ถูก. ปลดปล่อย.
เขา. ยกมือขึ้น. กุมศีรษะ. “ไม่… ไม่จริง… กู… กูไม่ได้. ทำ…” เขาปฏิเสธ. แต่. จิตใต้สำนึก. ที่ถูกปลุก. ขึ้นมา. กำลัง. ตะโกน. บอกเขา. ว่า. “จริง.”
มะลิ. ยิ้ม. เป็น. รอยยิ้ม. แห่ง. ชัยชนะ. และ. ความเศร้า. “พี่กฤต. จำได้. แล้ว. ใช่ไหมคะ.” เธอ. นั่งลง. บน. ตักเขา. เบาๆ. เหมือน. ขนนก. แต่. หนัก. เหมือน. หิน. สิบตัน. “ตอนนี้. พี่. เป็น. ของ. มะลิ. แล้ว. มะลิ. จะไม่มี. ใคร. มา. แย่ง. พี่. ไป. ได้. อีก. แล้ว.” เธอ. กอด. เขา. แน่น. กอด. ที่. เย็นเฉียบ. ราว. กับ. อุโมงค์น้ำแข็ง.
อาร์ต. ยอม. ให้เธอ. กอด. เขา. ไม่. พยายาม. จะผลัก. เธอออก. เพราะ. ใน. ห้วง. ลึก. ของ. จิตใจ. ที่. ถูก. ปลุก. ขึ้นมา. ไอ้กฤต. มัน. กำลัง. รับรู้. ถึง. ความผิด. และ. ความรู้สึก. ‘เป็นเจ้าของ.’ ที่. น่ากลัว. ที่สุด.
นี่. ไม่ใช่. การถูกหลอกหลอน. นี่. คือ. การ. ‘ถูกครอบครอง.’ ด้วย. กรรม.
วิน. ขับมอเตอร์ไซค์. มาจอด. ซ่อนไว้. ที่หัวมุมถนน. ห่างจากบ้านของอาร์ต. ไม่ไกล. เขา. พก. แล็ปท็อป. กระเป๋าสะพาย. และ. ขวดผง. ยันต์มหาโสฬสมงคล. ไว้. ในเสื้อ. ด้านใน.
เขา. จ้องมอง. บ้าน. ของอาร์ต. ที่. เงียบสนิท. มืดสนิท. ยกเว้น. ไฟ. ที่. สลัวๆ. ในห้องทำงาน. ชั้นล่าง. วิน. รู้ว่า. เขา. ต้อง. เข้าไป. เดี๋ยวนี้. เขา. ไม่มีเวลา. จะ. รอ. พรุ่งนี้. เช้า.
เขาสูดหายใจลึก. กลืน. น้ำลาย. ความกลัว. ยังอยู่. แต่มัน. ถูก. แทนที่. ด้วย. ความรู้สึก. ผิด. ที่. พุ่งพล่าน. ถ้าเขา. ไม่เข้ามา. ในคืนนี้. ถ้าเขา. ปล่อยให้. เพื่อน. ถูก. ‘กลืน’ และ. ‘ถูกพาไป.’ เขา. จะไม่สามารถ. ให้อภัย. ตัวเอง. ได้. อีก. ตลอดไป.
วิน. เดิน. เข้าไป. ในซอย. อย่าง. เงียบกริบ. เหยียบย่ำ. ลงบน. พื้นหญ้า. ข้างรั้ว. เพื่อ. ไม่ให้. มีเสียง. เขา. มาหยุด. ที่. หน้าต่าง. ห้องทำงาน. มัน. เปิดแง้ม. ไว้. เล็กน้อย. เหมือน. รอคอย. การมา. ของเขา.
วิน. ค่อยๆ. ชะโงกหน้า. เข้าไป. มอง. ผ่าน. ม่าน. ที่. เปิดอยู่. ภาพที่. เขาเห็น. ทำเอา. หัวใจเขา. แทบหยุดเต้น.
อาร์ต. นั่ง. อยู่บนเก้าอี้. ใบหน้า. ของเขา. เปลี่ยนไป. มันไม่ใช่. ความเจ้าเล่ห์. ของ. อาร์ต. อีกต่อไป. แต่มันคือ. ความมุ่งร้าย. ที่. เยือกเย็น. ของ. ‘กฤต.’ เขา. หลับตา. เอนหลัง. ไปด้านหลัง. สบายๆ. เหมือน. ผู้ชาย. ที่เพิ่ง. ได้. ทุกอย่าง. ที่ต้องการ.
และ. พลอย. เธอนั่งอยู่. บนตักของเขา. ใบหน้าของเธอ. ซบ. อยู่บน. ลำคอของ. อาร์ต. แขนของเธอ. กอด. เขา. แน่น. แน่นจน. เห็น. เส้นเลือด. ที่. ปูดโปน. ที่. มือ. ของเธอ. ชุดนอน. ผ้าไหมสีขาว. ของเธอ. ดู. เหมือน. ชุด. ของ. เจ้าสาว. ใน. ยุคโบราณ.
ความรัก. และ. ความเกลียดชัง. มัน. หลอมรวม. กัน. อยู่ใน. ภาพนั้น. มัน. ดู. เหมือน. การ. ‘แต่งงาน.’ ที่. น่ากลัว. ที่สุด.
วิน. หายใจ. เข้า. ช้าๆ. เขา. พยายาม. จะ. ตั้งสติ. เขา. ต้องหา. วิธี. ที่จะ. เอาปิ่น. ออกจาก. ลำคอ. ของอาร์ต. ก่อน. แล้ว. ค่อย. ให้. พลอย. ได้. ผงยันต์. นั่น.
เขา. มองเห็น. สร้อยปิ่น. ชัดเจน. เมื่อ. พลอย. ซบ. ลง. มัน. โผล่. ออกมา. เล็กน้อย. เหนือ. ปกเสื้อ. ของ. อาร์ต. มัน. ดู. เหมือน. เหยื่อ. ที่. ง่ายดาย. แต่. วิน. รู้ว่า. มันคือ. กับดัก.
เขา. ตัดสินใจ. จะ. เข้าไป. ทาง. ประตู. หลังบ้าน. เขา. รู้รหัส. เพราะ. เคย. มาช่วย. อาร์ต. ติดตั้ง. ระบบ. กันขโมย. เขา. คลาน. ผ่าน. พุ่มไม้. ไปที่. ด้านหลัง. ของ. ตัวบ้าน.
…
ภายใน. ห้องทำงาน. แสงไฟ. สลัว. ทำเอา. เงา. บน. ผนัง. ดู. เต้นระบำ. เหมือน. ภูตผี. ปีศาจ. มะลิ. ในร่าง. ของพลอย. ค่อยๆ. ผละ. ใบหน้า. ออกมา. จาก. ลำคอ. ของ. กฤต. (อาร์ต). เธอ. มอง. เขา. ด้วย. แววตา. ที่. อ่อนโยน. แต่. ก็. เต็มไปด้วย. ความต้องการ. ที่. จะครอบครอง.
“มะลิ. ดีใจ. เหลือเกิน. นะคะ.” เธอ. กระซิบ. “ที่. ในที่สุด. เรา. ก็ได้. กลับมา. อยู่. ด้วยกัน.”
กฤต. (อาร์ต). ยกมือ. ขึ้น. สัมผัส. ใบหน้า. ของเธอ. การสัมผัส. นั้น. ไม่ใช่. การสัมผัส. ของ. อาร์ต. แต่. มันคือ. ความเยือกเย็น. ของ. กฤต. “มะลิ. พี่. ไม่ได้. ลืม. ความรัก. ของ. เรา. เลย.” เขา. พูด. เสียง. ทุ้ม. และ. น่ากลัว. มัน. ไม่ใช่. เสียง. ที่. วิน. เคย. ได้ยิน.
“แต่. พี่. จำ. ไม่ได้. ใช่ไหมคะ. ว่า. พี่. ได้. ‘ให้’ อะไร. กับ. มะลิ. ไว้. ที่. ใต้. ต้นตะเคียน. ใน. ป่าช้า.” มะลิ. ถาม. ใบหน้า. ของเธอ. เต็มไปด้วย. ความเจ็บปวด. ที่. ยังไม่. จางหาย.
กฤต. (อาร์ต). หลับตาลง. ภาพ. ของ. ป่าช้า. ใน. คืน. เดือนดับ. ภาพ. ของ. ใบมีด. และ. เลือด. แล่น. เข้ามา. ใน. หัว. เขา. นี่คือ. การ. ‘ทรยศ.’ ที่. เขา. ทำ. เมื่อ. ร้อยปี. ก่อน.
“พี่. จำ. ได้. แล้ว.” เขา. ตอบ. “พี่. โกหก. พี่. ต้องการ. จะ. เอา. ปิ่น. นี้. ไป.” เขา. ปลด. สร้อยปิ่น. ออกจาก. คอ. มัน. ถูก. ถือ. ไว้. ในมือ. ของเขา. อย่าง. ระมัดระวัง. ราว. กับ. สมบัติ. ที่. ประเมินค่า. ไม่ได้.
“แล้ว. ตอนนี้. พี่. ยัง. ต้องการ. มัน. อยู่. ไหมคะ.” มะลิ. ถาม. เสียง. สั่น.
กฤต. (อาร์ต). เงยหน้า. มอง. เธอ. ใบหน้า. ของเขา. ฉายแวว. ของ. ความลังเล. ระหว่าง. ความรัก. ที่. เป็น. ความแค้น. และ. ความโลภ. ที่. เป็น. สันดาน. ของ. เขา. ใน. ทุกภพ. ทุกชาติ.
“พี่… พี่. ต้อง. ใช้. มัน.” เขา. ตอบ. “มะลิ. เรา. ต้อง. ใช้. ปิ่น. นี้. เพื่อ. ให้. เรา. ได้. อยู่. ด้วยกัน. ตลอดไป.” เขา. ไม่ได้. หมายถึง. ความรัก. แต่. เขา. หมายถึง. การ. ‘ครอบครอง.’ เขา. กำลัง. จะ. ใช้. พลัง. ของ. มะลิ. เพื่อ. ให้. เขา. ได้. ใน. สิ่งที่. เขา. ต้องการ. นี่คือ. ความชั่วร้าย. ที่. ฝังราก. ใน. จิตวิญญาณ. ของ. กฤต. ที่. ไม่ว่า. จะ. ผ่านไป. กี่. ภพ. ก็. ยังคง. อยู่.
มะลิ. รู้สึกได้. เธอ. รู้สึก. ถึง. ความเย็นชา. ที่. กลับมา. ใน. คำพูด. ของเขา. แววตา. ของเธอ. แข็งกร้าว. ขึ้น. ทันที. “พี่. กำลัง. จะ. ทรยศ. มะลิ. อีก. แล้ว. ใช่ไหมคะ.”
…
จังหวะนั้น. ประตู. หลังบ้าน. ก็. ถูก. เปิด. ออก. วิน. ก้าว. เข้ามา. ใน. ตัวบ้าน. เขา. ถือ. ขาตั้งกล้อง. ไว้. ในมือ. เป็น. อาวุธ. เดียว. ที่. เขามี. เขา. ย่อง. เข้าไป. ใน. ครัว. แล้ว. ตรงไปที่. ประตู. ที่. เชื่อม. กับ. ห้องทำงาน.
วิน. เปิดประตู. เข้าไป. อย่าง. เงียบกริบ. เขาก้าว. เข้าไป. ใน. ห้อง. เขา. เห็น. อาร์ต. ถือ. ปิ่นปักผม. ไว้. ในมือ. และ. พลอย. ที่. นั่งอยู่. บนตัก. จ้อง. กัน. ด้วย. สายตา. ที่. เต็มไปด้วย. เปลวไฟ. แห่ง. ความแค้น.
“พี่อาร์ต!” วิน. ตะโกน. ลั่น. เพื่อ. ทำลาย. บรรยากาศ. วิน. ไม่รู้. ว่า. เขา. จะ. พูด. อะไร. ต่อ. แต่. เขา. ต้อง. ดึงดูด. ความสนใจ. ของ. มะลิ. มาที่. ตัวเขา.
ทั้ง. อาร์ต. และ. พลอย. หันขวับ. มาที่. วิน. พร้อมกัน. ใบหน้า. ของ. พลอย. บิดเบี้ยว. ด้วย. ความโกรธ. มะลิ. รู้สึก. ถูก. ขัดจังหวะ. ใน. ช่วงเวลา. แห่ง. การ. ‘ชำระแค้น.’ ที่สำคัญ.
“ไอ้. วิน!” กฤต. (อาร์ต). ตะคอก. “มึง. เข้ามา. ทำ. อะไร!” เขา. กำปิ่น. ไว้. แน่น. สร้อย. ที่ร้อย. ปิ่น. ไว้. ถูก. ตัดขาด. แล้ว. ด้วย. ความตึงเครียด. ของ. มือ. ของเขา.
มะลิ. (พลอย). กระโดด. ลงจาก. ตัก. ของ. กฤต. เธอ. ยืน. ตรง. จ้อง. ไปที่. วิน. “แก. ไอ้. ตัวน่ารำคาญ.” เธอ. พูด. เสียง. แหบ. โหย. “แก. มาทำลาย. เวลา. ของเรา. ทำไม!”
วิน. ไม่ตอบ. เขา. พุ่ง. เข้าไป. ที่. อาร์ต. อย่าง. รวดเร็ว. ที่สุด. เท่าที่. เขา. จะทำได้. เขา. ใช้. ขาตั้งกล้อง. ที่. หนักอึ้ง. ฟาด. ไปที่. มือ. ของ. อาร์ต. ที่. ถือปิ่น. ไว้.
ผัวะ! เสียง. กระดูก. กระทบ. เหล็ก. ดัง. ลั่น. ปิ่นปักผม. หลุด. จาก. มือ. ของ. อาร์ต. กระเด็น. ไป. ใต้โต๊ะทำงาน. ที่. เต็มไปด้วย. สายไฟ. และ. ความมืด.
“อ๊ากกกกก!” กฤต. (อาร์ต). กรีดร้อง. ด้วย. ความเจ็บปวด. เขา. ทรุด. ลง. กับพื้น. กุม. มือ. ที่. หัก. ของเขา.
“ไอ้. สารเลว!” มะลิ. (พลอย). คำราม. เธอ. โกรธ. จน. ตัวสั่น. ความโกรธ. นั้น. ไม่ใช่. ความโกรธ. ของ. ผี. แต่. มันคือ. ความโกรธ. ของ. คนที่. เพิ่ง. ถูก. พราก. สมบัติ. ล้ำค่า. ไป. ต่อหน้า. ต่อตา.
วิน. ไม่รอช้า. เขา. รู้ว่า. เขา. มีเวลา. ไม่ถึง. สิบวินาที. เขา. รีบ. ก้มตัว. ลง. คุกเข่า. คลาน. เข้าไป. ใต้โต๊ะ. ทำงาน. เพื่อ. ควานหา. ปิ่น. ที่หายไป.
มะลิ. (พลอย). พุ่ง. เข้ามา. หา. วิน. เหมือน. พายุ. เธอ. ไม่ได้. เดิน. แต่. เธอ. เหมือน. ลอย. เข้ามา. เธอ. ยกขา. ขึ้น. เตะ. ไปที่. ลำตัว. ของ. วิน. ที่. กำลัง. ก้มหา. ใต้โต๊ะ.
ตุ้บ! วิน. ร้อง. เสียง. อึกทึก. ร่างกาย. ของเขา. กระแทก. กับ. ขอบโต๊ะ. อย่าง. รุนแรง. แต่. เขา. ก็. ยัง. ไม่ยอม. ถอย. เขา. รู้ว่า. ถ้า. มะลิ. ได้ปิ่น. ไป. ทุกอย่าง. ก็จะ. จบ.
“แก. จะหา. ไม่เจอ!” มะลิ. กรีดร้อง. เธอ. ก้มตัว. ลง. จะ. ดึง. วิน. ออกมา. จาก. ใต้โต๊ะ.
จังหวะ. ที่. มะลิ. ก้มตัวลง. ใบหน้า. ของเธอ. อยู่. ใกล้. กับ. มือ. ของ. วิน. ที่. ว่างอยู่. วิน. ตัดสินใจ. ครั้งสุดท้าย. เขา. ควัก. ขวด. ผง. ยันต์. มหาโสฬสมงคล. ออกมา. จาก. เสื้อ. อย่าง. รวดเร็ว. แล้ว. บีบ. มัน. อย่าง. แรง.
ฟุ่บ! ผงสีขาว. พุ่ง. ออกมา. จากขวด. กระจาย. ว่อน. เข้า. สู่. ใบหน้า. และ. จมูก. ของ. มะลิ. ที่. กำลัง. ก้มลง.
มะลิ. หยุดชะงัก. ทันที. เธอ. กรีดร้อง. ด้วย. ความเจ็บปวด. ที่ไม่ใช่. ทางกาย. แต่. เป็น. ความเจ็บปวด. ที่. แล่น. ผ่าน. จิตวิญญาณ. เธอ. ผงะ. ถอยหลัง. กุม. ใบหน้า. ของ. เธอ. ไว้. แน่น. “อ๊ากกกก! นี่มัน. อะไร! ไอ้. เวรนี่!”
ร่างของ. พลอย. เริ่ม. สั่น. อย่าง. ควบคุม. ไม่ได้. มัน. ไม่ใช่. การสั่น. ของ. ความโกรธ. แต่มันคือ. การ. ‘ถูกตรึง.’ วิญญาณ. ของ. มะลิ. ที่. กำลัง. จะ. ใช้. พลัง. เต็มที่. กลับ. ถูก. ผงยันต์. นั้น. ทำให้. อ่อนแอ. ลง. ทันที.
วิน. ได้. ช่วงเวลา. แห่ง. ความเงียบ. นั้น. เขา. คลาน. ออกมา. จาก. ใต้โต๊ะ. พร้อมกับ. ปิ่นปักผม. ใน. มือ. เขา. กำมัน. ไว้. แน่น. แน่น. กว่า. อาร์ต. เคย. กำ.
เขา. หันไปมอง. อาร์ต. ที่. ยัง. นอน. กุมมือ. อยู่บน. พื้น. แล้ว. มอง. ไปที่. พลอย. ที่. กำลัง. ร้อง. ครวญคราง. ใบหน้า. สลับ. กันไปมา. ระหว่าง. พลอย. ผู้บริสุทธิ์. และ. มะลิ. ผู้. อาฆาต.
วิน. รู้ว่า. เขา. ทำ. สำเร็จ. ไป. ครึ่งทาง. แล้ว. ปิ่น. ถูก. แยกออก. จาก. กฤต. และ. มะลิ. ถูก. ตรึง. ไว้. ด้วย. ผงยันต์. แต่. เขา. ยัง. ต้อง. ทำ. สิ่งที่. สำคัญ. ที่สุด. คือ. การ. ‘ทำลาย’ บ่วง. อาถรรพ์. นี้. ให้. สิ้นซาก.
วิน. พาร่าง. ที่. บอบช้ำ. ของ. อาร์ต. ออกมา. จาก. บ้าน. ใน. ความมืด. อาร์ต. หมดสติ. ไปแล้ว. จาก. แรง. ฟาด. ของ. ขาตั้งกล้อง. และ. ความเจ็บปวด. ทาง. จิตวิญญาณ. วิน. คล้องแขน. อาร์ต. ไว้. รอบคอ. ลาก. เขา. มา. ถึง. รถตู้. อย่าง. ทุลักทุเล. เขา. ผลัก. อาร์ต. เข้าไป. ใน. เบาะหลัง. เหมือน. โยน. กระสอบทราย.
ในมือ. ของวิน. ยังคง. กำ. ปิ่นปักผม. ไว้. แน่น. มัน. ร้อน. ขึ้นเรื่อยๆ. ร้อน. เหมือน. ถ่านไฟ. ที่. กำลัง. จะ. เผาไหม้. ผิวหนัง. ของเขา. เขา. รู้ว่า. เขา. ต้องรีบ. หนี. ก่อนที่. มะลิ. จะ. ฟื้นตัว. เต็มที่.
เขามอง. กลับไป. ที่. บ้าน. ไฟ. ในห้องทำงาน. ยังคง. เปิดอยู่. และ. วิน. เห็น. เงา. ของผู้หญิง. ยืนนิ่ง. อยู่. ที่. หน้าต่าง. เงา. นั้น. ไม่ได้. เคลื่อนไหว. แต่. วิน. รู้สึก. ได้. ถึง. สายตา. ที่. จ้องมอง. เขา. เหมือน. เหยี่ยว. กำลัง. เล็ง. เหยื่อ. มัน. ไม่ใช่. สายตา. ของ. พลอย. แต่. มันคือ. สายตา. ที่. เต็มไปด้วย. ความ. แค้น. ที่. ไม่สามารถ. บรรยาย. ได้. ของ. มะลิ.
วิน. รีบ. ขึ้นรถ. สตาร์ทเครื่อง. เหยียบ. คันเร่ง. จนมิด. รถตู้. พุ่ง. ออกจาก. ซอย. อย่างรวดเร็ว. ทิ้ง. บ้าน. ของ. อาร์ต. ไว้. เบื้องหลัง.
…
ที่. สำนัก. ของ. อาจารย์เขม. ควันธูป. หนาแน่น. กว่า. เดิม. จน. แสบตา. วิน. กึ่ง. แบก. กึ่ง. ลาก. ร่าง. ที่. ไร้สติ. ของ. อาร์ต. เข้ามา. อาจารย์เขม. มอง. พวกเขา. ด้วย. ใบหน้าที่. เรียบเฉย. แต่. แววตา. นั้น. เต็มไปด้วย. ความรู้. แจ้ง.
“เอ็ง. มาทัน.” อาจารย์เขม. กล่าว. “ปิ่นนั่น. อยู่ที่. เอ็ง. ใช่ไหม.”
วิน. ยื่นมือ. ที่. ถูกไฟลวก. เป็นรอย. ไหม้. ขึ้นมา. ปิ่นปักผม. โบราณ. ยังคง. อยู่ใน. มือ. มัน. แผ่. ไอความร้อน. ออกมา. จน. แสบ. ผิว. “ครับ. มัน. อยู่ที่. ผม. แล้ว. อาจารย์. เรา. ต้อง. ทำลาย. มัน.”
อาจารย์เขม. ส่ายหน้า. “ไม่ได้.” “อะไร. นะครับ!” วิน. ตาเบิกกว้าง. “ถ้า. เรา. ไม่ทำลาย. มัน. มะลิ. ก็จะ. ตามมา!”
“มัน. ตามมา. อยู่แล้ว.” อาจารย์เขม. พูด. “ปิ่นนี้. เป็น. วัตถุ. ที่. ผูก. กรรม. ไม่ใช่. วัตถุ. อาถรรพ์. การทำลาย. มัน. โดยตรง. จะ. ทำให้. กรรม. นั้น. แตกสลาย. และ. วิญญาณ. ของ. มะลิ. จะ. เป็นอิสระ. และ. มีพลัง. มหาศาล. โดย. ไม่มี. บ่วง. ใดๆ. มา. ผูกมัด. อีก. ต่อไป. มัน. จะ. ย้อน. กลับมา. ฆ่า. พวกเรา. ทั้งหมด.”
วิน. ทรุดตัวลง. นั่ง. กับพื้น. อย่าง. หมดสิ้น. หนทาง. “แล้ว. เรา. ต้อง. ทำยังไง. ครับ. อาจารย์. เรา. ไม่มี. ทาง. ชนะ. เลยเหรอ.”
“ทาง. ชนะ. มี. ทางเดียว.” อาจารย์เขม. ตอบ. เขา. เดินไป. ที่. หิ้งบูชา. หยิบ. มีด. สั้นๆ. ที่. มี. ยันต์. สลัก. ไว้. บน. ใบมีด. ขึ้นมา. “เอ็ง. ต้อง. นำ. ปิ่น. นี้. กลับไป. ที่. ‘ที่ของมัน’.”
“ที่ของมัน?” วิน. ทวนคำ. “ใต้. ต้นตะเคียน. ที่. ไอ้กฤต. เคย. ฝัง. มะลิ. ไว้. งั้นเหรอครับ.”
“ไม่.” อาจารย์เขม. ตอบ. “นั่น. เป็น. แค่. ที่. ฝัง. ร่าง. แต่. ‘ที่ของมัน’ จริงๆ. คือ. ‘ที่ที่. ความรัก. และความทรยศ. มัน. เริ่มต้น’.”
อาจารย์เขม. หัน. กลับมา. จ้องวิน. “เอ็ง. ต้อง. พา. ไอ้กฤต. กลับไป. ที่. ‘บ้านเดิม.’ ของ. มะลิ. บ้าน. ที่. ไอ้กฤต. เคย. ให้. สัญญา. แต่งงาน. บ้าน. ที่. เต็มไปด้วย. ‘ความทรงจำ’ ของ. มะลิ. และ. ที่นั่น. เอ็ง. ต้อง. ทำ. ให้. ไอ้กฤต. ‘สารภาพ’ ความจริง. ต่อหน้า. ปิ่น. นี้. และ. ต่อหน้า. มะลิ.”
“สารภาพ?” วิน. สับสน. “สารภาพ. แล้ว. มัน. จะ. เกิดอะไรขึ้น.”
“มัน. จะ. เป็นการ. ‘แก้กรรม’.” อาจารย์เขม. อธิบาย. “ความอาฆาต. ของ. มะลิ. มัน. แข็งแกร่ง. เพราะ. มัน. ต้องการ. ‘ความยุติธรรม.’ ไม่. ใช่. ความตาย. ไอ้กฤต. ต้อง. ยอมรับ. ความผิด. ใน. ชาติ. ที่แล้ว. ต่อหน้า. ปิ่น. ที่. เป็น. พยาน. เมื่อ. ความจริง. ถูก. เปิดเผย. บ่วง. กรรม. ก็จะ. คลาย.”
“แล้ว. ถ้า. มะลิ. ตามมา. ล่ะครับ. ตอนนี้. พลอย. ยัง. อยู่ที่. นั่น!” วิน. กังวล. ถึง. พลอย. ผู้บริสุทธิ์. ที่. ถูก. วิญญาณ. ร้าย. ครอบครอง.
“มะลิ. จะ. ตามมา. แน่นอน.” อาจารย์เขม. กล่าว. “เอ็ง. ต้อง. ใช้. ปิ่น. นี้. เป็น. เหยื่อล่อ. และ. ใช้. ‘ความรัก’ ที่. บริสุทธิ์. ของ. พลอย. ที่. ยัง. หลงเหลือ. อยู่. ใน. ร่าง. เป็น. เกราะป้องกัน.”
อาจารย์เขม. ยื่น. มีด. ที่. มี. ยันต์. สลัก. นั้น. ให้. วิน. “เอ็ง. เอา. ปิ่น. นี้. ไป. คล้อง. ไว้. ที่. มีด. นี่. แล้ว. ถือ. มัน. ไว้. ตลอดเวลา. มัน. จะ. ปกป้อง. เอ็ง. จาก. พลัง. ของ. มะลิ. ได้. ชั่วคราว. จำไว้. ทุกอย่าง. มัน. อยู่ที่. ‘ความจริงใจ.’ ของ. ไอ้กฤต. ถ้า. มัน. ยัง. โกหก. พวก. เอ็ง. ก็. ตาย. ทั้งคู่.”
วิน. รับ. มีด. และ. ปิ่น. มา. มัน. เย็นเฉียบ. และ. หนักอึ้ง. เขา. รู้ว่า. ภารกิจ. นี้. อันตราย. ที่สุด. แต่. เขา. ไม่มี. ทางเลือก. อื่น. เขา. ต้อง. ช่วย. เพื่อน. ของเขา. ทั้ง. อาร์ต. และ. พลอย.
…
วิน. ขับรถ. ตามหา. บ้าน. ของ. มะลิ. ตาม. เบาะแส. เก่าๆ. ที่. อาร์ต. เคย. ค้นหา. ไว้. ใน. แล็ปท็อป. จนกระทั่ง. มาถึง. จังหวัด. สมุทรสงคราม. มัน. เป็น. บ้าน. ริมน้ำ. เก่าๆ. ที่. ถูกทิ้งร้าง. มา. นาน. จน. แทบ. จะ. พังทลาย. ตัวบ้าน. ทำจาก. ไม้. สีซีดจาง. ถูก. ปกคลุม. ด้วย. ต้นไม้. และ. เถาวัลย์. ดู. เหมือน. กับ. บ้าน. ที่. หลุด. ออกมา. จาก. ภาพ. วาด. สยองขวัญ.
เขา. อุ้ม. ร่าง. ที่. สลบไสล. ของ. อาร์ต. เข้าไป. ใน. ตัวบ้าน. กลิ่น. ความเก่า. ความชื้น. และ. กลิ่น. ของ. ดอกมะลิ. ที่. แห้งเหี่ยว. รุนแรง. จน. สำลัก. วิน. วาง. อาร์ต. ลง. บน. พื้นไม้. ที่. มี. ฝุ่น. หนา. เตอะ. ตรง. กลาง. ห้องโถง. ที่. ว่างเปล่า.
วิน. สำรวจ. รอบๆ. ห้อง. มัน. ไม่มีอะไร. เลย. นอกจาก. ความว่างเปล่า. และความมืด. เขานำ. มีด. ที่มี. ปิ่น. คล้องอยู่. ออกมา. วาง. ไว้. บน. พื้น. ใกล้ๆ. อาร์ต. เขา. รู้ว่า. ตอนนี้. เขา. ต้อง. รอ.
รอ. ให้. อาร์ต. ฟื้น. และ. รอ. ให้. มะลิ. มา.
วิน. หยิบ. แล็ปท็อป. ออกมา. จาก. กระเป๋า. เขา. เปิด. กล้อง. บันทึกภาพ. ทุก. วินาที. ที่. จะ. เกิดขึ้น. เขา. ไม่ได้. ทำ. เพื่อ. คอนเทนต์. อีกแล้ว. แต่. เขา. ทำ. เพื่อ. เป็น. พยาน. ให้กับ. การ. ‘ชำระกรรม.’
ทันใดนั้น. เสียง. เครื่องยนต์. ก็. ดัง. ขึ้น. จาก. ข้างนอก. เสียง. เบรก. ดัง. เอี๊ยด! วิน. รู้ทันที. มะลิ. มาแล้ว.
เขา. หันไปมอง. อาร์ต. ที่. ยัง. ไม่ฟื้น. วิน. รู้ว่า. เขา. ต้อง. ปลุก. อาร์ต. เดี๋ยวนี้. เขา. เขย่า. ตัว. อาร์ต. อย่างแรง. “พี่อาร์ต! ตื่น! ตื่นเดี๋ยวนี้! พลอย. มาแล้ว! มะลิ. มาแล้ว!”
อาร์ต. ค่อยๆ. ลืมตา. เขา. มอง. ไปรอบๆ. ห้อง. ด้วย. ความสับสน. “ที่นี่… ที่ไหน…”
“ที่นี่. คือ. บ้าน. ของ. มะลิ. ครับ. พี่. พี่. ต้อง. สารภาพ. ความจริง. กับ. มะลิ. เดี๋ยวนี้. ก่อนที่. จะ. สายเกินไป!” วิน. ชี้. ไปที่. มีด. และ. ปิ่น. ที่. วางอยู่. บนพื้น.
อาร์ต. มอง. ปิ่น. นั้น. ดวงตา. ของเขา. เปลี่ยน. จาก. อาร์ต. เป็น. กฤต. ทันที. ความทรงจำ. เก่าๆ. หลั่งไหล. เข้ามา. ใน. หัว. เขา. “ไม่… ไม่… พี่. ไม่ทำ…” กฤต. (อาร์ต). ปฏิเสธ. ความ. เยือกเย็น. ของ. กฤต. กลับมา. อีกครั้ง. เขา. ยังคง. หวงแหน. ความ. โลภ. และ. ความ. ทะเยอทะยาน. ของเขา. ใน. ทุก. ภพ. ทุก. ชาติ.
ประตู. บ้าน. ถูก. ถีบ. เข้ามา. อย่าง. แรง. เสียง. ไม้. แตก. ดัง. สนั่น. พลอย. ยืนอยู่. ตรงนั้น. ใน. สภาพ. ที่. ไม่เหลือ. ความเป็น. พลอย. อีกแล้ว. ใบหน้า. ของเธอ. ซีดเผือด. ริมฝีปาก. แดงก่ำ. ดวงตา. ของเธอ. ลุกไหม้. ด้วย. เปลวไฟ. แห่ง. ความ. แค้น.
“พี่. กฤต.” มะลิ. (พลอย). เรียก. เสียง. ของเธอ. เย็น. และ. บาดลึก. “มะลิ. บอก. พี่. แล้ว. ใช่ไหมคะ. ว่า. มะลิ. จะ. ไม่ยอม. ให้. พี่. หนี. ไป. ได้. อีก. แล้ว.”
มะลิ (ในร่างพลอย) ก้าวรุกล้ำเข้ามาในห้อง. ทุกฝีก้าวของเธอ. ไม่ได้สร้างเสียงใดๆ. แต่พื้นไม้เก่าแก่ใต้เท้า. กลับสั่นสะท้าน. ราวกับว่าบ้านหลังนี้. กำลังยอมสยบ. ต่อ. ผู้เป็นเจ้าของ. ที่แท้จริง. กลิ่นหอมของมะลิที่แห้งเหี่ยว. รุนแรง. จนแทบสำลัก.
มะลิหยุดยืน. ห่างจาก. อาร์ต (กฤต) และวิน. เพียงไม่กี่ช่วงตัว. เธอไม่มองวิน. แต่สายตาของเธอ. พุ่งตรง. ไปยังอาร์ต. ที่กำลังพยายาม. พยุงตัวลุกขึ้น. จากพื้น.
“พี่กฤต.” เสียงของมะลิ. ไม่ได้เป็นเสียงกระซิบอีกแล้ว. แต่มันคือ. เสียงที่คมกริบ. เย็นชา. และก้องกังวาน. ไปทั่วห้องที่ว่างเปล่า. “คืน. ของ. มะลิ.”
อาร์ต (กฤต) ถอยหลังไป. มือข้างหนึ่ง. กุมแขนที่หักของตัวเอง. ในแววตาของเขา. ไม่ได้มีความหวาดกลัว. ของอาร์ต. หลงเหลืออยู่. แต่เป็นความเย็นชา. และความดื้อรั้น. ของกฤต. “ฉันไม่รู้. ว่าเธอพูดเรื่องอะไร. ฉันชื่ออาร์ต. เธอเสียสติไปแล้ว. พลอย.” เขายังคง. ปฏิเสธ. แก่นแท้ของ. ความโลภ. และความขลาดกลัว. ของกฤต. ที่ยังฝังลึก. ไม่ว่า. จะ. ในภพไหน.
“ปฏิเสธหรือ.” มะลิหัวเราะ. เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ไออุ่น. โดยสิ้นเชิง. กระแสความเย็น. ที่แผ่ออกมาจากตัวเธอ. ทำให้ละอองฝุ่นในห้อง. ลอยคว้าง. “ที่บ้านหลังนี้. พี่กฤต. เคยบอกรักมะลิ. เคยให้ปิ่นนี้. เป็นของหมั้น.” เธอชี้ไปที่วิน. ที่กำลังถือ. มีดและปิ่นไว้. “และที่นี่… พี่กฤต. ได้วางแผน. การทรยศ. ทั้งหมด. พี่อยากได้. โรงสี. และ. ทรัพย์สมบัติ. ของมะลิ. พี่ใช้ปิ่นนี้… เป็น. พยาน.”
วินรู้ว่า. เขา. ต้องเร่ง. เวลา. สายตาของมะลิ. เริ่มเปลี่ยนเป็นสีดำสนิท. เขากรีดร้อง. “พี่อาร์ต! พี่ต้องพูดความจริง! อาจารย์เขมบอกว่า. มีแต่. คำสารภาพ. เท่านั้น. ที่จะ. คลาย. บ่วงนี้!”
“ไม่!” กฤต. ตะโกน. “ฉันจะไม่รับ! แกต้องการอะไร. มะลิ! แกตายไปแล้ว! ฉันให้แกตาย. อย่างมีเกียรติ. แล้ว. อย่าตามมา. จองเวร. ฉันอีก!”
ความโหดร้าย. ในคำพูดของกฤต. ผลัก. มะลิ. ไปสู่. ขีดสุด. “มีเกียรติรึ!” มะลิคำราม. “แกใช้. ปิ่น. หมั้น. ของ. เรา. ปัก. ลง. ที่. หัวใจ. ฉัน! แก. ฝัง. ฉัน. ไว้. ใต้. ต้น. ตะเคียน. เหมือน. สุนัข! แล้ว. ยังกล้า. พูดถึง. เกียรติ. อีกงั้นรึ!”
ความโกรธแค้น. ของมะลิ. ระเบิดออก. กระแสลมเย็น. ยะเยือก. พัดโหม. ไปทั่วห้อง. ประตูไม้. ด้านหลังวิน. ถูกปิด. กระแทก. อย่างรุนแรง. เสียงดัง. ปัง! จน. ไม้. แตกร้าว.
มะลิ. พุ่งเข้าใส่. กฤต. ด้วยความเร็ว. เหนือมนุษย์. วิน. ตอบโต้. โดยสัญชาตญาณ. เขารู้ว่า. มะลิ. ไม่ได้หมายถึง. แค่. กฤต. แต่. เธอยัง. ต้องการ. ปิ่น. ในมือ. ของเขา.
วิน. ไม่ได้. เข้าปะทะ. มะลิ. เขา. หมุนตัว. หัน. มีดอาคม. และ. ปิ่น. ไปที่. หน้าอก. ของ. อาร์ต (กฤต).
“ถ้าไม่พูด. ผมจะ. บังคับให้. พี่. จำ!” วิน. ตะคอก. เขา. ใช้. แรงทั้งหมด. กด. ปลายมีด. และ. ปลายปิ่น. ที่. แหลมคม. ไปยัง. ทรวงอก. ของ. กฤต.
“ไม่! อย่า!” กฤต. กรีดร้อง. เสียงแห่ง. ความหวาดกลัว. ที่แท้จริง. ดังขึ้น. ไม่ใช่. ความกลัว. ตาย. ของอาร์ต. แต่เป็น. ความกลัว. ที่จะ. เผชิญหน้า. กับ. ความทรงจำ.
ทันที. ที่. ปลายปิ่น. — วัตถุที่. เคย. สังหาร. — สัมผัส. กับ. หน้าอก. ของ. กฤต. แสงสว่าง. สีขาว. อ่อนๆ. ก็. วาบขึ้น. จากปิ่น. แสง. นั้น. เหมือน. สายฟ้า. ที่. วิ่ง. เข้าสู่. ร่างกาย. ของ. อาร์ต.
อาร์ต (กฤต) กระตุก. อย่างรุนแรง. ดวงตา. ของเขา. เบิกกว้าง. แต่. ไม่ได้. มองเห็น. มะลิ. หรือวิน. ภาพที่เขาเห็น. คือ. ภาพ. คืนเดือนดับ. ใต้. ต้นตะเคียน. และ. ภาพ. มือ. ของเขา. ที่. กำลัง. ถือปิ่น.
“อ๊ากกกก! ฉัน… ฉันทำ! ฉันทำเอง!” กฤต. กรีดร้อง. เขา. ล้มตัว. ลง. บนพื้น. เต็มไปด้วย. น้ำตา. และความสำนึกผิด. ที่ถูก. บีบเค้น. ออกมา. จาก. จิตสำนึก. ที่ถูกปลุก.
“ฉัน. ฆ่า. มะลิ! ฉันต้องการ. โรงสี! ฉันต้องการ. ทั้งหมด! ฉันบอกรัก. แต่ฉัน. ได้ทรยศ! ฉันใช้ปิ่น. นี้. จบชีวิต. เธอ! ฉัน. ฆ่า. เธอ! มะลิ!”
คำสารภาพ. ถูก. เปล่ง. ออกมา. ด้วย. ความเจ็บปวด. อย่าง. ที่สุด. ไม่ใช่. คำโกหก. ที่อ่อนแอ. ของอาร์ต. แต่เป็น. ความจริง. ที่. โหดร้าย. ของกฤต.
เมื่อ. คำสุดท้าย. — “ฉัน. ฆ่า. เธอ. มะลิ!” — ดัง. จบลง. ทุกสิ่ง. ในห้อง. ก็. หยุดนิ่ง. กระแส. ความ. โกรธแค้น. ของมะลิ. สลาย. ไป. ทันที.
มะลิ (ในร่างพลอย) ยืน. ตัวแข็งทื่อ. ความโกรธแค้น. ที่เคย. ลุกไหม้. จางหาย. น้ำตา. เริ่มไหลอาบ. ใบหน้า. ที่ซีดเผือด. แต่น้ำตานี้. ไม่ใช่. น้ำตาของ. มะลิ. ผู้ถูก. ทรยศ. แต่เป็น. น้ำตาของ. พลอย. ผู้บริสุทธิ์. ที่. ถูกปลดปล่อย.
วินาทีนั้น. เงาร่าง. สีขาว. ขุ่นมัว. เหมือน. หมอก. ก็ลอย. ออกจาก. ร่างของพลอย. อย่าง. ช้าๆ. มันคือ. ภาพ. ของ. ผู้หญิง. ที่สวยงาม. แต่. แววตา. เต็มไปด้วย. ความเศร้า. และ. การยอมรับ. ที่. ลึกซึ้ง. ไม่มี. ความ. อาฆาต. อีกต่อไป.
มะลิ. มอง. ไปยัง. กฤต. ที่. นอน. คร่ำครวญ. อยู่บนพื้น. เธอ. ไม่พูดอะไร. เพียงแต่. ก้มศีรษะ. ลง. เล็กน้อย. เหมือน. เป็นการ. ยอมรับ. และ. บอกลา. ครั้งสุดท้าย.
“พี่กฤต…” เสียง. ของมะลิ. แผ่วเบา. เหมือน. เสียงกระดิ่ง. ลม. ที่. ห่างไกล. “มะลิ. ไปแล้ว. นะคะ.”
เงาร่าง. นั้น. สลาย. ไป. ทันที. เมื่อ. มะลิ. จากไป. พลอย. ก็. ล้มตัว. ลง. บนพื้น. หมดสติ. แต่. ใบหน้าของเธอ. นิ่งสงบ. ปราศจาก. ความเจ็บปวด. ทาง. จิตวิญญาณ. แล้ว.
ปิ่นปักผม. ในมือของวิน. ก็. ดับแสง. มัน. หาย. ความร้อน. ทั้งหมด. เหลือไว้เพียง. ความเย็น. และ. น้ำหนัก. ของ. โลหะ. เก่าๆ. วิน. รู้สึก. ว่า. ร่างกาย. ของเขา. อ่อนแรง. จนแทบ. ยืนไม่ไหว. เขาวาง. มีด. และ. ปิ่น. ลง. บนพื้น. หมด. สิ้นภาระ.
เขามอง. ไปที่. อาร์ต. อาร์ต. นอน. แน่นิ่ง. อยู่ตรงนั้น. ไม่ใช่อาร์ต. ไม่ใช่มะลิ. ไม่ใช่วิญญาณ. ร้าย. ที่ถูก. ครอบงำ. แต่เป็น. เพียง. ผู้ชาย. คนหนึ่ง. ที่. ถูก. ฝัง. ด้วย. ความทรงจำ. ที่. น่ากลลับ. เกี่ยวกับ. ชาติที่แล้ว.
วิน. ถอนหายใจ. เฮือกใหญ่. ภารกิจ. ของเขา. สำเร็จแล้ว. บ่วง. อาถรรพ์. ถูก. คลายออก.
…
สองสัปดาห์ต่อมา.
โรงพยาบาล. อาร์ต. นอนอยู่. ในห้องพักฟื้น. แขนของเขา. ถูกเข้าเฝือก. เขา. ไม่มี. ความ. หยิ่งผยอง. อีกแล้ว. แทนที่ด้วย. ความเงียบสงบ. และ. แววตา. ที่. ว่างเปล่า. หมอวินิจฉัยว่า. เขา. เป็น. “อาการ. ช็อก. ทาง. จิตใจ. อย่าง. รุนแรง. และ. ภาวะ. บุคลิกภาพ. สับสน. ชั่วคราว.”
พลอย. นอนอยู่. ในห้อง. ข้างๆ. เธอ. ฟื้น. แล้ว. แต่. อ่อนแอ. อย่าง. มาก. สิ่งที่. แปลกคือ. เธอ. จำ. เหตุการณ์. ในช่วง. สองสัปดาห์. ที่ผ่านมา. ไม่ได้. เธอ. จำได้. เพียง. ฝัน. ที่. ต่อเนื่อง. เกี่ยวกับ. ผู้หญิง. ที่. สวมชุด. ไทยโบราณ. ยืนอยู่. ใน. บ้านไม้. เก่าๆ.
วิน. ยืนอยู่. ตรงกลาง. ระหว่าง. สองห้อง. เขา. เล่า. เรื่องราว. ทั้งหมด. ให้อาร์ตฟัง. ใน. ฉบับ. ที่. ถูก. ปรับ. แต่ง. — อุบัติเหตุ. ทางรถยนต์. ที่. ร้ายแรง. ทำให้. พลอย. ช็อก. และ. อาร์ต. แขนหัก. พลอย. เชื่อ.
แต่อาร์ต… อาร์ต. ไม่เชื่อ. เขามอง. วิน.
“ฉัน. จำได้.” อาร์ต. พูด. เสียงเบา. “ฉัน. จำได้. ทุกอย่าง. ฉัน. คือ. กฤต.”
วิน. เงียบ. “พี่. ได้. ชดใช้. แล้ว.” วิน. ตอบ. “วิญญาณ. ของมะลิ. ถูก. ปล่อย. เป็นอิสระ. พลอย. ก็. กลับมา. แล้ว.”
“แล้ว. แก. ล่ะ.” อาร์ต. ถาม. “แก. ได้. อะไร. แก. ยอม. เสี่ยง. ชีวิต. ยอม. ทิ้ง. งาน. (แผนรวยของอาร์ต). เพื่อช่วย. คนทรยศ. อย่าง. ฉัน. แก. ได้. อะไร.”
“ผม. ได้. เรื่องราว. ครับ. พี่อาร์ต.” วิน. มอง. อาร์ต. ด้วย. สายตา. ที่. จริงจัง. “เรื่องราว. ที่. ไม่. ได้มีไว้. ลง. ยูทูป. แต่. มีไว้. เตือน. ตัวเอง. ว่า. ในโลกนี้. ไม่มี. ‘โชคดี’ หรอก. มีแต่. ‘กรรม.'”
วิน. หยิบ. กล่องไม้. เล็กๆ. ออกมา. จาก. กระเป๋า. ข้างใน. ปิ่นปักผม. ยังคง. นอนนิ่ง. อยู่ตรงนั้น. มัน. หมด. พลัง. อาถรรพ์. แล้ว. กลายเป็น. เพียง. วัตถุ. โบราณ.
“ฉัน. ต้อง. ทำยังไง. กับ. มัน.” อาร์ต. ถาม.
“พี่. ไม่ต้อง. ทำอะไร. กับ. มัน. อีกแล้ว.” วิน. ตอบ. “ความมืด. ได้. จากไป. แล้ว. และ. แสงสว่าง… มัน. คือ. ทางเลือก. ของ. พี่. เอง. นับ. จากนี้ไป.”
วิน. หันหลัง. เดิน. ออกจาก. โรงพยาบาล. เขา. ไม่ใช่. วิน. ตากล้อง. ที่. ขี้ขลาด. อีกต่อไป. แต่เป็น. คน. ที่. ได้. เผชิญหน้า. กับ. ความจริง. ของ. โลก. และ. ความจริง. ของ. หัวใจ.
เขา. ทิ้ง. ปิ่น. และ. อาร์ต. ไว้. เบื้องหลัง. พร้อมกับ. ความทรงจำ. ที่. ไม่มีวัน. ลบเลือน.
หลายเดือนผ่านไป. วงการ. อินเทอร์เน็ต. ได้. ลืม. เรื่องราว. ของ. “ปิ่นอาถรรพ์” ไปแล้ว. เหมือน. กับ. กระแส. อื่นๆ. ที่. วูบวาบ. และ. ดับไป. อย่างรวดเร็ว. ช่อง. “ล่าท้าผี” ของ. อาร์ต. ถูก. ทิ้งร้าง. ไว้. อย่างนั้น. ไม่มี. คลิปใหม่. ไม่มี. ความเคลื่อนไหว.
พลอย. ออกจาก. โรงพยาบาล. แล้ว. เธอ. กลับไป. ใช้ชีวิต. เหมือน. เดิม. แต่. ก็. ไม่เหมือน. เดิม. อีกต่อไป. เธอ. ย้าย. ออกจาก. อพาร์ตเมนต์. เก่า. ไป. อยู่. ที่. ใหม่. ที่. เงียบสงบ. เธอ. เลิก. สนใจ. วงการ. มายา. เลิก. สนใจ. ยอดวิว. และความ. ทะเยอทะยาน. ที่. เคย. กัดกิน. หัวใจ. เธอ. เธอ. ทำงาน. เป็น. อาสาสมัคร. ที่. มูลนิธิ. แห่งหนึ่ง. ใช้ชีวิต. อย่าง. เรียบง่าย. และ. เงียบสงบ.
แต่. ทุกคืน. เธอ. จะ. ฝัน. ถึง. ผู้หญิง. คนหนึ่ง. ในชุด. ไทยโบราณ. ที่. ยืนยู่. ใน. บ้านไม้. ริมน้ำ. ผู้หญิง. คนนั้น. ไม่เคย. พูดอะไร. เพียงแต่. ยิ้ม. ให้เธอ. รอยยิ้ม. ที่. ทั้ง. เศร้า. และ. ปลอบโยน. พลอย. รู้. โดย. สัญชาตญาณ. ว่า. ผู้หญิง. คนนั้น. คือ. “มะลิ.” และ. เธอ. ไม่. ได้มา. ทำร้าย. แต่. มา. เพื่อ. “ปกป้อง.” พลอย. ไม่. กลัว. ความฝัน. นั้น. แต่. กลับ. รู้สึก. ผูกพัน. อย่าง. ประหลาด.
อาร์ต. ถูก. ปล่อยตัว. จาก. โรงพยาบาล. ใน. สภาพ. ที่. ดูเหมือน. คน. ที่. หมด. สิ้น. ซึ่ง. จิตวิญญาณ. เขา. ไม่พูด. ถึง. เรื่อง. ปิ่น. หรือ. มะลิ. อีก. เลย. เขา. กลับไป. ที่. บ้าน. ของเขา. ใช้ชีวิต. อย่าง. สันโดษ. ใน. บ้าน. หลังใหญ่. ที่. ว่างเปล่า. ความโลภ. และความ. ทะเยอทะยาน. ได้. หายไป. จาก. ตัวเขา. อย่าง. สิ้นเชิง. เหลือไว้. เพียง. ความ. ‘ว่างเปล่า.’ ที่. หนักอึ้ง.
วิน. มาเยี่ยม. อาร์ต. ในบางครั้ง. เพื่อ. ดูอาการ. ของ. เพื่อน. ที่. เปลี่ยนไป. อย่าง. น่า. ใจหาย.
“แก. ควร. เริ่มต้น. ชีวิต. ใหม่. นะ. อาร์ต.” วิน. พยายาม. จะ. พูด. “ไป. ทำ. อะไร. ที่. แก. อยากทำ.”
อาร์ต. นั่งนิ่ง. มอง. ออกไป. นอกหน้าต่าง. ใบหน้า. ของเขา. เรียบเฉย. ราว. กับ. หน้ากาก. เขา. หันมา. สบตา. วิน. “ฉัน. เริ่มต้น. ใหม่. ไม่ได้. หรอก. วิน.” เขา. พูด. เสียงเบา. “ฉัน. ตื่นมา. ทุกวัน. ก็. เห็น. ภาพ. ที่. ตัวเอง. ทำ. เมื่อ. ชาติที่แล้ว.”
เขา. ลุกขึ้น. ยืน. อย่าง. เชื่องช้า. เดินไปที่. ตู้. เซฟ. ใน. ห้องทำงาน. เขา. ไข. รหัส. แล้ว. หยิบ. กล่องไม้. เล็กๆ. ออกมา. เขา. เปิด. กล่อง. นั้น. และ. ข้างใน. ปิ่นปักผม. โบราณ. นอนนิ่ง. อยู่ตรงนั้น. มัน. ไม่. ส่องแสง. ไม่. มีไอเย็น. ไม่. มีพลัง. อาถรรพ์. ใดๆ. อีกแล้ว. มัน. คือ. เพียง. หลักฐาน. ของ. อดีต.
“อาจารย์เขม. บอกว่า. ปิ่นนี้. คือ. บ่วง. ที่. คลาย. ไป. แล้ว.” อาร์ต. พูด. “แต่. แก. รู้ไหม. วิน. บ่วง. ที่แท้จริง. มัน. ไม่ได้. อยู่ที่. ปิ่น. นี่.”
เขา. วาง. ปิ่น. ลง. บน. ฝ่ามือ. ของเขา. แล้ว. กำ. มัน. ไว้. แน่น. “มัน. อยู่ใน. นี้.” เขา. ชี้. ไปที่. หน้าอก. ของตัวเอง. “ฉัน. ถูก. จองจำ. ใน. ความจริง. ของ. ตัวเอง. แล้ว. มะลิ. ไม่. ได้. ต้องการ. ให้. ฉัน. ตาย. เธอ. ต้องการ. ให้. ฉัน. ‘จำ’.”
“แล้ว. พี่. จำ. ได้. แล้ว. ใช่ไหม.” วิน. ถาม.
อาร์ต. พยักหน้า. เขายิ้ม. เป็นรอยยิ้ม. ที่. เต็มไปด้วย. ความ. เจ็บปวด. และ. การ. ‘ถูก. ลงโทษ.’ ที่. เงียบงัน. “ฉัน. จำ. ได้. ทุกอย่าง. ทุก. ลมหายใจ. ของ. ความโลภ. ทุก. รายละเอียด. ของ. การ. ทรยศ.”
อาร์ต. ปล่อยมือ. ให้. ปิ่น. นั้น. ร่วงลง. กลับไป. ใน. กล่อง. เขา. ปิด. กล่อง. อย่าง. บรรจง. แล้ว. เก็บ. มัน. ไว้. ใน. ตู้เซฟ. เหมือน. เก็บ. หัวใจ. ที่. ตาย. ไป. แล้ว. ของ. เขา. เอง.
“ฉัน. ต้อง. อยู่ที่นี่. วิน.” อาร์ต. พูด. “อยู่. กับ. ความทรงจำ. นี้. อยู่. กับ. ไอ้. กฤต. ใน. ร่าง. อาร์ต. นี่แหละ. คือ. การ. ลงทัณฑ์. ที่. สมควร. แล้ว. ที่. มะลิ. มอบ. ให้.”
วิน. ออกจาก. บ้าน. ของ. อาร์ต. เขา. รู้ว่า. อาร์ต. จะไม่. กลับมา. เป็น. เหมือน. เดิม. อีก. ต่อไป. เขา. หันไป. มอง. บ้าน. หลังใหญ่. ที่. เงียบงัน. และ. โดดเดี่ยว. เขา. เข้าใจ. แล้ว. ว่า. ความ. ‘อาฆาต.’ ที่แท้จริง. ไม่. ใช่. การ. สังหาร. แต่. เป็นการ. บังคับ. ให้. อีกฝ่าย. มีชีวิต. อยู่. กับ. ความจริง. ที่. เจ็บปวด. ที่สุด.
วิน. ตัดสินใจ. จะ. ทิ้ง. อาชีพ. ตากล้อง. ล่าผี. ไป. แล้ว. เขา. ขาย. อุปกรณ์. ทั้งหมด. ยกเว้น. กล้อง. บันทึกภาพ. ตัวเล็ก. ที่. เขา. ใช้. บันทึก. เรื่องราว. ทั้งหมด. ใน. คืน. ที่. บ้านไม้. เก่าๆ. ริมน้ำ. นั่น. เขา. ไม่ได้. คิด. จะ. เผยแพร่. มัน. แต่. จะ. เก็บ. มัน. ไว้. เป็น. เครื่อง. เตือนใจ. ถึง. บ่วง. กรรม. ที่. เขา. ได้. เข้าไป. เกี่ยวข้อง.
ฉากสุดท้าย
พลอย. กำลัง. นั่ง. ทำงาน. อยู่ที่. มูลนิธิ. แสงแดด. อ่อนๆ. สาดส่อง. เข้ามา. ผ่าน. หน้าต่าง. เธอ. ดู. สงบ. และ. งดงาม. ใน. แบบ. ที่. ไม่เคย. เป็น. มาก่อน. ที่. คอ. ของเธอ. มี. สร้อย. พระเครื่อง. ที่. วิน. หามาให้. คล้องอยู่. มัน. เป็น. เครื่อง. เตือนใจ. ว่า. เธอ. ได้. พ้น. ผ่าน. สิ่ง. ที่. น่ากลัว. ที่สุด. ใน. ชีวิต. มา. แล้ว.
เธอ. หยุด. พิมพ์. งาน. เธอ. ยิ้ม. เบาๆ. แล้ว. เริ่ม. ฮัมเพลง. เพลงหนึ่ง. ออกมา. เสียง. ใส. และ. นุ่มนวล. เป็น. เพลง. ที่ไม่ใช่. เพลง. กล่อมเด็ก. โบราณ. ที่. เศร้าโศก. อีกต่อไป. แต่. เป็น. เพลง. ที่มี. ความหวัง. และ. การเริ่มต้น. ใหม่. ที่. สดใส.
แต่. เมื่อ. พลอย. เงยหน้า. มอง. ไปยัง. เงา. สะท้อน. ของ. ตัวเอง. ใน. กระจก. เงา. ของ. เธอนั้น. ก็. ยัง. คง. สวยงาม. และ. นุ่มนวล. แต่. มุมปาก. ที่. ยกยิ้ม. นั้น. มัน. มี. ความ. เย็นชา. ที่. ซ่อนอยู่. เล็กน้อย. และ. ใน. แววตา. ของ. เธอ. มัน. มี. ร่องรอย. ของ. ‘มะลิ.’ ที่. ยังคง. ฝังลึก. ใน. ส่วน. ที่. ลึกที่สุด. ของ. จิตใต้สำนึก. ของ. พลอย.
เธอ. ได้. หลุดพ้น. จากการ. ครอบงำ. แต่. เธอ. ไม่. ได้. กลับมา. เป็น. พลอย. ที่. อ่อนแอ. คนเดิม. บ่วง. ที่. เคย. ผูกมัด. วิญญาณ. ได้. เปลี่ยน. ให้. พลอย. เป็น. ผู้หญิง. ที่. แข็งแกร่ง. และ. ไม่. มีใคร. สามารถ. ทำร้าย. เธอ. ได้. อีกต่อไป. เพราะ. ใน. ตัวเธอ. มี. บางสิ่ง. ที่. ‘เก่าแก่.’ และ. ‘ไม่อาจ. ลบ. ได้.’ หลงเหลือ. อยู่.
รอยยิ้ม. ของ. พลอย. ลึก. และ. กินใจ. มัน. บอกเป็นนัย. ว่า. เธอ. จำ. ไม่ได้. แต่. เธอ. ก็. ไม่. ได้. ลืม. ทั้งหมด.