Year: 2025

บ้านเลขที่ 103 ตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยวที่ปลายถนนกรวดเส้นเล็กๆ มันคือความฝันที่ถูกสร้างขึ้นจากเหล็ก กระจก และไม้สีเข้ม ทั้งหมดคือผลงานการออกแบบของกวินทร์ สถาปนิกหนุ่มผู้กำลังมาแรง วันนี้คือวันแรกของพวกเขา ลลิน ภรรยาของเขาก้าวลงจากรถเป็นคนแรก เธอเป็นจิตรกร รูปร่างบอบบางและมีดวงตาที่ไวต่อความรู้สึก ลมเดือนพฤศจิกายนพัดเบาๆ ทำให้เธอต้องกระชับเสื้อคลุม กลิ่นชื้นของดินและใบไม้ที่กำลังจะตายลอยมาปะทะจมูก “มัน…สมบูรณ์แบบ” เธอกระซิบ คำพูดนั้นควรจะเต็มไปด้วยความสุข แต่กลับแฝงความลังเล…

ผมชื่อโจม หกเดือนแล้ว หกเดือนที่ผมย้ายมาอยู่ที่หอพักแห่งนี้ ผมไม่เคยเข้าใจ ว่าทำไมคนเราถึงต้องหยาบคายต่อกันนัก ที่นี่…ผู้คนเย็นชา เหมือนอากาศในเดือนธันวาคม ผมพยายามแล้ว พยายามจะเป็นมิตร แต่มันเหมือนกับการพูดใส่กำแพง กำแพงที่มองไม่เห็น…แต่รู้สึกได้ วันนี้ก็เหมือนทุกวัน ผมพยายามเรียนให้หนัก แต่สมองมันตื้อไปหมด ผมเลยลงไปซื้อกาแฟข้างล่าง ตอนกลับขึ้นมา ผมเห็นเมย์ เธอกำลังจะเข้าลิฟต์ เมย์อยู่ห้อง 308…

ห้อง 1408 สะอาดจนไร้ชีวิต ทุกอย่างอยู่ในที่ของมัน แสงไฟสีขาวนวลส่องกระทบพื้นผิวที่เงาวับ ไร้ฝุ่น พิพัฒน์ หรือ ภพ กำลังจดจ่ออยู่กับเคาน์เตอร์ครัว ผ้าในมือของเขาเคลื่อนเป็นวงกลม เช็ดคราบน้ำที่มองไม่เห็น เขาเช็ดมันซ้ำๆ ความเงียบในห้องหนักอึ้ง มีเพียงเสียงผ้าเสียดสีกับหินแกรนิต เขาเหลือบมองนาฬิกาแขวนผนัง เข็มวินาทีขยับอย่างแม่นยำ สิบนา ถุงขยะสีดำสนิทถูกมัดปากถุงอย่างแน่นหนา แต่สำหรับภพ…

ผมชื่ออาน อายุ 34 ชีวิตของผมถูกย่อส่วนลงมาอยู่ในกล่องกระดาษสามใบ มันไม่มีอะไรเหลือมากนัก สมบัติล้ำค่าของผมเคยเป็นชุดไมโครโฟนวินเทจ ตอนนี้มันคือห่อโฟมอุดหูขนาดใหญ่ ผมขายไมโครโฟนพวกนั้นไป เพื่อจ่ายค่ามัดจำสำหรับที่นี่ อพาร์ตเมนต์ 305 อาคารซีหนึ่ง คำว่า “คอนโดมิเนียม” ดูจะเป็นคำที่ใจดีเกินไป ที่นี่คือแท่งคอนกรีตจากยุค 80 เหม็นอับชื้นและกลิ่นน้ำมันทำอาหารเก่าๆ แต่มันถูก และนายหน้าก็สัญญากับผมว่ามัน…

พิมเริ่มงานกะดึกของเธอที่ “โฮสเทลตะวันลับฟ้า” ที่นี่ไม่ใช่โรงแรมหรูหรา มันเป็นเพียงที่พักราคาถูกแถบชานเมือง เก่าและเงียบเหงา ผนังสีซีดจางและกลิ่นอับชื้นจางๆ เจ๊เจ้าของโฮสเทลกำลังอธิบายกฎต่างๆ ให้พิมฟัง เธอเป็นผู้หญิงวัยกลางคน ท่าทางจริงจัง และสนใจแค่เรื่องเงินเท่านั้น “กฎข้อแรก อย่าพูดกับแขกถ้าไม่จำเป็น” เจ๊พูดเสียงเข้ม “ข้อสอง ทำความสะอาดให้ไวที่สุด” “และข้อสาม…” เจ๊หยุดชะงักเล็กน้อย สายตาของเธอมองไปยังสุดทางเดินมืดๆ ตรงไปยังประตูห้องหมายเลข…