cướp chồng chị -“ไสหัวไป!” — ไล่พี่สาวท้องแก่พ้นบ้านเพื่อแย่งผัว 7 ปีผ่านไปต้องก้มกราบขอชีวิต… หมดตัวไม่เหลือซาก!
ท่ามกลางหยาดฝนที่โปรยปรายลงมาอย่างไม่ลืมหูลืมตาในกรุงเทพมหานคร เสียงหยดน้ำกระทบหลังคาดังระงัวคล้ายกับเสียงดนตรีที่เศร้าสร้อย รินรดายืนอยู่ริมหน้าต่างบานใหญ่ในห้องนั่งเล่นที่ตกแต่งอย่างหรูหรา เธอมองออกไปข้างนอกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและรอยยิ้มที่อ่อนโยน วันนี้เป็นวันที่เธอรอคอยมานาน วันที่พิมชนก น้องสาวเพียงคนเดียวของเธอจะเรียนจบและย้ายเข้ามาอยู่ด้วยกันในคฤหาสน์หลังนี้ รินรดาเชื่อเสมอว่าครอบครัวคือสิ่งสำคัญที่สุดในชีวิต เธอเติบโตมาพร้อมกับการเสียสละทุกอย่างเพื่อให้น้องสาวคนนี้มีอนาคตที่ดี เสียงล้อกระเป๋าเดินทางที่บดไปกับพื้นหินอ่อนหน้าบ้านดึงสติของรินรดากลับมา เธอรีบเดินไปที่ประตูด้วยความดีใจ เมื่อประตูบานใหญ่เปิดออก ภาพที่ปรากฏตรงหน้าคือหญิงสาวร่างระหงในชุดสีขาวที่ดูบริสุทธิ์ พิมชนกยืนยิ้มอยู่ตรงนั้นพร้อมกับกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ รินรดาเข้าไปสวมกอดน้องสาวอย่างแน่นหนา กลิ่นน้ำหอมจางๆ จากตัวพิมชนกทำให้รินรู้สึกถึงความอบอุ่นที่ห่างหายไปนาน เธอไม่รู้เลยว่าภายใต้หน้ากากที่ดูไร้เดียงสานั้น น้องสาวที่เธอรักสุดหัวใจกำลังซ่อนความอิจฉาริษยาเอาไว้อย่างลึกซึ้ง พิมชนกมองไปรอบๆ…