ผมชื่อโจม หกเดือนแล้ว หกเดือนที่ผมย้ายมาอยู่ที่หอพักแห่งนี้ ผมไม่เคยเข้าใจ ว่าทำไมคนเราถึงต้องหยาบคายต่อกันนัก ที่นี่…ผู้คนเย็นชา เหมือนอากาศในเดือนธันวาคม ผมพยายามแล้ว พยายามจะเป็นมิตร แต่มันเหมือนกับการพูดใส่กำแพง กำแพงที่มองไม่เห็น…แต่รู้สึกได้
วันนี้ก็เหมือนทุกวัน ผมพยายามเรียนให้หนัก แต่สมองมันตื้อไปหมด ผมเลยลงไปซื้อกาแฟข้างล่าง ตอนกลับขึ้นมา ผมเห็นเมย์ เธอกำลังจะเข้าลิฟต์ เมย์อยู่ห้อง 308 เธอเป็นผู้หญิงที่…ทุกคนอยากคุยด้วย เธอยิ้มให้ทุกคน ยกเว้นผม
ผมเร่งฝีเท้า “เดี๋ยวก่อนครับ” ผมตะโกนไม่ดังมาก แต่ก็ดังพอที่เธอควรจะได้ยิน เธอมองมาที่ผม ดวงตาว่างเปล่า เหมือนเธอมองทะลุตัวผมไป แล้วเธอก็ก้าวเข้าไปในลิฟต์ เธอกดปุ่มปิดประตู ทันทีที่นิ้วของเธอแตะปุ่ม ประตูลิฟต์ก็เริ่มเคลื่อนตัวปิด ผมยืนอ้าปากค้างอยู่ตรงนั้น มองประตูสีเงินสะท้อนเงาจางๆ ของตัวเอง ผมต้องเดินขึ้นบันได…อีกแล้ว สามชั้น มันไม่ได้เหนื่อยขนาดนั้น แต่มันคือความรู้สึก…ความรู้สึกที่ถูกทิ้งไว้ข้างหลัง
ผมเดินไปตามทางเดินยาวของชั้นสาม กลิ่นอับชื้นของพรมเก่าๆ ลอยมาเตะจมูก มันเป็นกลิ่นของความโดดเดี่ยว ผมเห็นป้านี เจ้าของห้อง 304 เธอกำลังรดน้ำต้นไม้ที่เหี่ยวเฉาตรงระเบียง ป้านีเป็นคนขี้บ่น และสอดรู้สอดเห็น แต่ผมก็ยังพยายาม “สวัสดีครับป้านี” ป้านีหันขวับ เธอมองผมด้วยสายตาประหลาด สายตาที่ผมเริ่มจะคุ้นเคย สายตาที่เหมือนกำลังมอง…อากาศธาตุ เธอไม่ตอบ เธอมองไปที่ประตูห้องของผม…ห้อง 305 เธอกลอกตา แล้วพึมพำอะไรบางอย่างที่ผมได้ยินไม่ชัด “ไอ้ห้องเวรนี่” ผมไม่แน่ใจว่าเธอหมายถึงอะไร ผมไม่อยากจะถาม ผมแค่ก้มหัวให้ แล้วรีบเดินต่อไป ผมอยากเข้าห้อง อย่างน้อยในห้องนั้น…ก็มีคนรอผมอยู่
ผมไขกุญแจเข้าไปในห้อง 305 กลิ่น…กลิ่นอับชื้นที่คุ้นเคยปะทะเข้าจมูกทันที มันไม่ใช่กลิ่นสะอาด มันเป็นกลิ่นเหมือนเสื้อผ้าเปียกที่ถูกหมกไว้ ผมปิดประตู เสียงคลิกเบาๆ ของลูกบิด ฟังดูเหมือนเป็นสิ่งเดียวที่ยืนยันว่าผมมีตัวตน กร…เพื่อนร่วมห้องของผม กำลังนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือ เขานั่งนิ่ง หันหลังให้ผม มองออกไปนอกหน้าต่าง ท้องฟ้าข้างนอกเริ่มเปลี่ยนเป็นสีส้ม ผมถอนหายใจยาว “พวกเขาเมินฉันอีกแล้ว” ผมวางกระเป๋าลงบนเตียงด้านขวา เตียงของผม กร หันกลับมา เขาดูเหนื่อย…เหมือนเคย กรเป็นคนไม่ค่อยพูด เขาดูเหมือนมีความลับมากมายเก็บไว้ในดวงตาคู่นั้น แต่เขาเป็นคนเดียวที่นี่…คนเดียวที่มองเห็นผม “พวกเขาไม่ได้ตั้งใจหรอก” กรพูด เสียงเรียบๆ “พวกเขาแค่…ไม่ทันสังเกต” ผมอยากจะเถียง ผมอยากจะตะโกนว่า “ไม่ทันสังเกต” บ้าอะไรกัน ผมยืนอยู่ตรงหน้าพวกเขา แต่ผมก็พยักหน้า อย่างน้อย ผมก็มีกร “บางทีนะ” ผมตอบ ผมเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าด้านซ้าย ตู้ของผม…มันเป็นตู้ไม้เก่าๆ สีลอก ผมดึงมือจับ มันติด…อีกแล้ว “บ้าจริง” ผมสบถเบาๆ ผมออกแรงกระชาก จนในที่สุดประตูก็เปิดออกพร้อมกับเสียงครูดที่น่ารำคาญ กลิ่นอับชื้นนั้น…มันมาจากในนี้ มันรุนแรงกว่าข้างนอกมาก เหมือนมีอะไรบางอย่างเน่าอยู่ข้างใน ผมพยายามฉีดสเปรย์ปรับอากาศไปหลายขวดแล้ว แต่กลิ่นมันก็แค่จางไปชั่วคราว แล้วก็กลับมาใหม่ “ฉันเกลียดตู้ใบนี้จริงๆ” ผมบ่น “มันเหม็นเหมือนมีหนูตาย” ผมรูดเสื้อผ้าที่แขวนอยู่ไปมา เสื้อเชิ้ตสีขาวของผมเริ่มจะมีจุดสีเหลืองๆ ผมรู้สึกขยะแขยง กร มองผมจากโต๊ะของเขา สายตาของเขาดูว่างเปล่า “นายควรจะปล่อยมันไว้” กรพูดเบาๆ “ปล่อยมันไว้เหรอ” ผมหันไปถาม “แล้วฉันจะเอาเสื้อผ้าที่ไหนใส่” กร ส่ายหน้าช้าๆ “แค่…อย่าไปยุ่งกับมันมาก” เขาพูดเหมือนมันเป็นคำเตือน ผมไม่เข้าใจเขาในบางครั้ง แต่ผมก็ปิดประตูตู้…แม้ว่ามันจะต้องใช้แรงกระแทกมันกลับเข้าไปก็ตาม ผมนั่งลงบนเตียง “คืนนี้เราจะกินอะไรกันดี” ผมพยายามเปลี่ยนเรื่อง กร หันกลับไปมองนอกหน้าต่างอีกครั้ง “อะไรก็ได้” เขาตอบ “อะไรก็ได้…ที่ไม่ต้องออกไปข้างนอก” ผมถอนหายใจ…อีกครั้ง หกเดือนแล้ว ที่ผมรู้สึกเหมือนติดอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ นี้ ห้องที่มีกลิ่นอับชื้น…และเพื่อนร่วมห้องที่ไม่อยากออกไปไหนเลย
ผมพยายามจะอ่านหนังสือเรียน แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะส่องลงบนหน้ากระดาษ แต่ตัวอักษรมันเต้นระริก ผมอ่านประโยคเดิมซ้ำไปซ้ำมา…แต่ไม่มีอะไรเข้าหัวเลย ความเงียบในห้อง 305 มันหนักอึ้ง มันไม่ใช่ความเงียบที่สงบ แต่มันเป็นความเงียบที่กำลัง…รอ ผมเหลือบมองกร เขายังคงนั่งอยู่ที่โต๊ะของเขา จ้องมองออกไปนอกหน้าต่างที่ตอนนี้มืดสนิท สะท้อนให้เห็นแค่เงารางๆ ของตัวเขาเอง “นายไม่หิวเหรอ กร” ผมถาม…แค่เพื่อทำลายความเงียบ กร ส่ายหน้าช้าๆ เขาไม่ได้หันมา “ไม่หิว” ผมกลืนน้ำลาย คอผมแห้งผาก ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังเล็กลง เหมือนผนังห้องกำลังบีบเข้ามา กลิ่นอับชื้นจากตู้ใบนั้น…ตู้ด้านซ้าย มันดูเหมือนจะรุนแรงขึ้นทุกชั่วโมง มันเป็นกลิ่นหวานปนเหม็น…กลิ่นของความเน่าเปื่อย ผมอยากจะเปิดหน้าต่าง แต่อากาศข้างนอกก็หนาวเกินไป ผมดึงผ้าห่มมาคลุมตัว ผมรู้สึกเหมือนตัวเองไม่มีตัวตน ผมพยายามนึกถึงบ้าน…นึกถึงหน้าพ่อกับแม่ แต่ภาพมันเลือนราง เหมือนผมอยู่ที่นี่มานาน…นานจนลืมไปแล้วว่าโลกภายนอกเป็นยังไง
ทันใดนั้น เสียงทุบประตูดังลั่น ปัง ปัง ปัง ผมสะดุ้งสุดตัว เสียงนั้นก้าวร้าว…เกรี้ยวกราด ไม่ใช่เสียงเคาะ…แต่เป็นเสียงทุบ ผมมองไปที่กร เขาสะดุ้งเช่นกัน เขาหันขวับมาทางประตู ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก “พวกมึง!” เสียงแหลมเล็กของป้านีดังทะลุประตูเข้ามา “เปิดประตูเดี๋ยวนี้นะ” ปัง ปัง ปัง เธอกำลังใช้กำปั้นทุบ “กร…” ผมกระซิบ กร ทำสัญญาณให้ผมเงียบ เขาลุกขึ้นยืน ท่าทางของเขาดูตื่นกลัวอย่างเห็นได้ชัด เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นบนหน้าผากของเขา “ป้ามีอะไรครับ” กร ตะโกนตอบ พยายามทำเสียงให้เป็นปกติ…แต่ไม่สำเร็จ เสียงของเขาสั่น “อย่ามาทำไขสือ” ป้านีตะคอกกลับ “กูได้ยิน…กูได้ยินทุกคืน” “พวกมึงกระซิบกระซาบอะไรกันนักหนา” “แล้วนั่น…เสียงลากอะไร” “มันดังครืดๆ ตลอดคืน” “พวกมึงย้ายเฟอร์นิเจอร์กันทุกคืนหรือไงห๊ะ” กร กลืนน้ำลาย เขามองมาที่ผม…แวบหนึ่ง สายตาที่เต็มไปด้วยความ…วิงวอน วิงวอนให้ผมทำอะไร…ผมไม่รู้ “ไม่มีอะไรครับป้า” กร พูด เขาเดินไปที่ประตู “พวกผม…แค่…จัดห้องนิดหน่อยครับ” “โกหก” เสียงของป้านีอยู่ใกล้แค่หน้าประตู “เปิดเดี๋ยวนี้” กร สูดหายใจเข้าลึกๆ เขาปลดล็อคประตู และแง้มมันออกเล็กน้อย ผมยืนอยู่ข้างหลังเขา…เยื้องไปทางซ้าย ผมเห็นใบหน้าที่เต็มไปด้วยความโกรธของป้านี เธอยืนเท้าสะเอว “ไหน…ไอ้ตัวดีอีกคนอยู่ไหน” เธอชะโงกหน้าเข้ามา ผมยืนแข็งทื่อ ผมกำลังจะพูดว่า “ผมอยู่นี่ครับ” แต่… สายตาของป้า…มันมองทะลุตัวผมไป เธอมองข้ามไหล่ของกร มองเข้าไปในห้องที่ว่างเปล่า…ในสายตาของเธอ “ป้าครับ…มีแค่ผม” กร พูด เสียงเบา “ผมอยู่คนเดียว” หัวใจผมกระตุก “อะไรนะ” ผมพึมพำ “มึงอย่ามาโกหก” ป้านีผลักประตูแรงขึ้น กร ใช้ตัวยันไว้ “ก็ไหนมึงบอก…” “มึงบอกว่ามึงมีเพื่อนร่วมห้อง” “กูเห็นมึงคุยกับใคร…มึงคุยกับอากาศเหรอ” “ป้า…เขา…เขาย้ายออกไปแล้วครับ” กร โกหก เหงื่อของเขาไหลเป็นทาง “ย้ายออกไปตอนไหน” ป้านีซัก “ไม่เห็นมีใครขนของ” “เขา…ไปกะทันหันครับ” ป้านีหรี่ตามองกร เธอมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจและสงสัย “พวกนักศึกษาสมัยนี้…มันประหลาด” “แต่กูเตือนมึงไว้นะ…ไอ้หนู” เธอยื่นนิ้วชี้มาจ่อหน้ากร “ถ้ากูได้ยินเสียงลากของ…หรือเสียงกระซิบอะไรนั่นอีก” “กูแจ้งตำรวจแน่…กูจะแจ้งมหาลัย” “ว่ามึง…มันบ้า” กร พยักหน้ารับคำอย่างรวดเร็ว “ครับ…ครับ…ขอโทษครับป้า” “จะไม่ให้มีเสียงอีกแล้วครับ” ป้านีพ่นลมหายใจฟึดฟัด เธอมองเข้ามาในห้องเป็นครั้งสุดท้าย สายตาของเธอกวาดไปทั่ว… และหยุด… ที่ตู้เสื้อผ้าด้านซ้าย ตู้ของผม เธอขมวดคิ้ว “ห้องมึง…เหม็นชะมัด” “เหมือนมีอะไรตาย” พูดจบเธอก็หันหลังเดินกระทืบเท้ากลับห้องไป กร รีบปิดประตูและล็อคทันที เขายืนพิงประตู หลับตา หายใจหอบเหมือนคนเพิ่งวิ่งหนีอะไรมา ผม…ผมยังคงยืนอยู่ที่เดิม ชาวาบไปทั้งตัว “กร” ผมเรียกเขา เสียงของผมสั่น…จนผมแทบจำไม่ได้ “เมื่อกี้…มันอะไร” กร ไม่ลืมตา “เธอก็แค่…คนแก่ขี้บ่น” “ไม่…กร” ผมเดินเข้าไปหาเขา “เธอมองไม่เห็นฉัน” “เธอมองทะลุตัวฉัน” “นาย…นายบอกว่าฉันย้ายออกไปแล้ว” ในที่สุด กร ก็ลืมตาขึ้น ดวงตาของเขาแดงก่ำ “โจม…ฟังนะ” “มัน…มันซับซ้อน” “เธอมันสติไม่ดี” “ไม่จริง” ผมตะโกน “นายต่างหากที่โกหก” “นายกำลังปิดบังอะไรฉัน…เรื่องตู้…เรื่องกลิ่นนี่” “แล้วเสียงลากของ…มันคืออะไร” กร เดินหนีผม เขาเดินไปที่ตู้เสื้อผ้าด้านซ้าย เขาเอามือดันมัน…เหมือนตรวจดูว่ามันปิดสนิทดี “ไม่มีอะไรโจม” “นายแค่…คิดมากไป” “ฉันคิดมากเหรอ” ผมรู้สึกถึงความโกรธที่พุ่งขึ้นมา ความโกรธที่มาจากความสับสน…และความกลัว “ฉันไม่ได้คิดมาก…ฉันเห็นสายตาของป้านี” “ฉันเห็นว่านายกลัว…นายกลัวอะไร กร” กร หันมาเผชิญหน้ากับผม ใบหน้าของเขาซีดเผือด “ฉันไม่ได้กลัว” เขาพูด แต่เสียงของเขากลับตรงกันข้าม “ฉันแค่…เหนื่อย” “ฉันเหนื่อยมาก” เขาเดินไปที่เตียงของเขา ล้มตัวลงนอน…หันหลังให้ผม “นอนเถอะโจม…พรุ่งนี้เรามีเรียน” เรียน… คำว่า “เรียน” ฟังดูไร้สาระสิ้นดี โลกของผมกำลังพังทลายลง แล้วเขาก็บอกให้ผมนอน ผมไม่ได้นอน ผมนั่งอยู่ที่โต๊ะเขียนหนังสือของผม จ้องมองความมืดในห้อง ฟังเสียงลมหายใจที่สม่ำเสมอของกร เขาหลับ…หรือแกล้งหลับ ผมไม่รู้ ผมรู้สึกหนาว…หนาวจนเข้ากระดูก กลิ่นอับชื้นนั้นมันไม่จางหายไปเลย มันเหมือนกำลังเกาะกุมผม โอบรัดผม ผมเริ่มได้ยินเสียง เสียงไม้ลั่น…เสียงหยดน้ำ… หรืออาจจะเป็นแค่ในหัวของผม ผมไม่แน่ใจอีกต่อไปแล้ว ว่าอะไรจริง…อะไรไม่จริง ผมแค่รู้ว่า…มีบางอย่างผิดปกติอย่างร้ายแรง ในห้อง 305 และมันซ่อนอยู่ในตู้ใบนั้น ผมต้องรู้ให้ได้
เวลาผ่านไปช้าๆ ชั่วโมงแล้ว…ชั่วโมงเล่า ผมแกล้งทำเป็นเดินไปที่เตียง ล้มตัวลงนอน…ดึงผ้าห่มขึ้นมาคลุม ผมบังคับตัวเองให้หายใจช้าๆ เหมือนคนหลับ แต่ดวงตาของผมเปิดกว้าง…ในความมืด ผมรอ… รออะไรบางอย่างที่ผมก็ไม่รู้ แต่ผมรู้ว่ามันกำลังจะมา ผมได้ยินเสียงนาฬิกาดิจิตอลข้างเตียงกรดัง…คลิก บอกเวลาเที่ยงคืน คลิก…ตีหนึ่ง คลิก…ตีสอง ความเงียบยิ่งหนักอึ้งขึ้น ผมเกือบจะเผลอหลับไปจริงๆ เกือบจะยอมแพ้ แต่แล้ว… นาฬิกาบอกเวลา…ตีสาม สาม…ศูนย์…ศูนย์ ความเงียบ…สมบูรณ์แบบ จนกระทั่ง… เสียง… มันไม่ใช่เสียงดัง มันเป็นเสียงที่เบามาก เสียงขูด… ครืด… มาจากตู้เสื้อผ้าด้านซ้าย ผมแข็งทื่อ ผมกลั้นหายใจ เสียงนั่นดังอีกแล้ว ครืด…ครืด… เหมือนมีคนกำลังพยายามเปิดมันจากข้างใน ไม่…ไม่ใช่ มันเป็นเสียงจากข้างนอก เสียงบานพับที่ฝืด…กำลังถูกเปิดออกอย่างช้าๆ ผมค่อยๆ ลืมตาขึ้นทีละนิด ปรับสายตาให้ชินกับความมืด แสงจันทร์จางๆ ส่องผ่านหน้าต่าง พอให้เห็น… เงาตะคุ่ม กร… เขาไม่ได้อยู่บนเตียง เขากำลังคุกเข่า…อยู่หน้าตู้เสื้อผ้าของผม เขาหันหลังให้ผม เขากำลัง…ดึง ดึงอะไรบางอย่างออกมาจากในตู้ มันเป็น…ม้วน… ม้วนพรม…หรือเสื่อน้ำมันเก่าๆ มันถูกมัดไว้ด้วยเชือกป่านหนาๆ มันใหญ่…และดูหนักมาก กร ออกแรงดึง กล้ามเนื้อแขนของเขาสั่น เขาดึงมันออกมาได้ครึ่งหนึ่ง สิ่งนั้น…มันลากไปกับพื้น ดัง…ครืด… เสียงที่ป้านีได้ยิน มันไม่ใช่เสียงเฟอร์นิเจอร์ มันคือเสียงนี้ กลิ่น… โอ…พระเจ้า…กลิ่นมัน… มันรุนแรงจนผมแทบสำลัก กลิ่นเน่าเหม็นที่ถูกอัดแน่น…บัดนี้มันกระจายไปทั่วห้อง กร หยุดพัก…หอบหายใจ เหงื่อชุ่มแผ่นหลังของเขา เขาพยายามจะดึงมันต่อ เขาต้องเอามันออกไป แต่เขากำลังจะเอามันไปไหน…ตอนตีสาม เขากำลังทำอะไร ผมอยากจะตะโกน ผมอยากจะลุกขึ้นไป แต่ร่างกายผมไม่ขยับ ความกลัว…มันจับผมไว้ มันบอกผมว่า…อย่า…อย่าให้เขารู้ว่าคุณตื่น กร ออกแรงเฮือกสุดท้าย ม้วนพรมนั้นหลุดออกมาจากตู้ทั้งหมด มันกระแทกพื้นดัง…ตุบ เสียงทึบ…และหนัก เหมือนมีอะไรเปียกๆ อยู่ข้างใน และทันใดนั้นเอง ปัง ปัง ปัง เสียงทุบผนังจากห้องข้างๆ เสียงป้านี “กูได้ยิน” เสียงแหลมๆ ของเธอดังทะลุผนัง “กูบอกแล้วไง” “ไอ้พวกนรก” “พวกมึงลากอะไร” กร แข็งทื่อ เขานิ่งไปเลย…เหมือนรูปปั้น เขาทำม้วนพรมหลุดมือ ความเงียบ…กลับเข้ามาในห้องอีกครั้ง มีเพียงเสียงหอบหายใจของกร และเสียงหัวใจของผม…ที่เต้นเหมือนจะทะลุออกมานอกอก วินาทีนั้น…มันยาวนานเหมือนชั่วนิรันดร์ กร ไม่ขยับ เขาแค่คุกเข่าอยู่ตรงนั้น ท่ามกลางความมืด และกลิ่นเหม็นเน่า แล้ว… ช้าๆ… ช้าเหลือเกิน… เขาหันศีรษะกลับมา ดวงตาของเขา… ในแสงจันทร์สลัว… มันเบิกกว้าง มันไม่ได้มีความโกรธ… มันไม่มีความประหลาดใจ มันมีแต่…ความสิ้นหวัง ความสิ้นหวังที่ดำมืด…และหนาวเย็น เขามองตรงมาที่ผม เขารู้… เขารู้ว่าผมนอนไม่หลับ เขารู้ว่าผมเห็น…ทุกอย่าง เราจ้องตากัน ข้ามผ่านความมืดของห้อง ข้ามผ่านม้วนพรมที่น่าขยะแขยงบนพื้น เวลาหยุดเดิน ผมอ้าปาก ผมพยายามจะพูด…แต่ไม่มีเสียงออกมา ผมรวบรวมความกล้าทั้งหมด… และกระซิบ… เสียงของผมแหบพร่า “กร” ผมนอนตัวแข็งอยู่บนเตียง ผมยกนิ้วที่สั่นเทา… ชี้ไปที่ม้วนพรมนั้น “ในนั้น” “มีอะไร…อยู่ในนั้น”
กร ไม่ตอบคำถามของผม เขาแค่จ้องผม…ด้วยดวงตาที่กลวงโบ๋ ความสิ้นหวังที่ผมเห็นเมื่อครู่…มันหายไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยความเย็นชา…ที่น่ากลัว “กร…” ผมเรียกชื่อเขาอีกครั้ง เสียงของผมสั่น ม้วนพรมเหม็นเน่า…วางอยู่บนพื้นระหว่างเรา เหมือนซากศพของความจริง…ที่ไม่มีใครอยากพูดถึง “ฉันถามว่า…มีอะไรอยู่ในนั้น” กร สูดหายใจเข้าลึก เสียงหายใจของเขาดังผิดปกติ…ในความเงียบ เขาไม่มองผม เขามองไปที่ม้วนพรม แล้ว… เขาก็เคลื่อนไหว รวดเร็ว…จนผมตั้งตัวไม่ทัน เขากระโจนไปที่ม้วนพรม คว้ามัน…แล้วเริ่มยัดมันกลับเข้าไปในตู้ “ไม่” ผมร้อง “นายจะทำอะไร” มันหนักมาก แต่ด้วยเรี่ยวแรงที่มาจากความตื่นตระหนก… กร ออกแรงผลัก…ดึง…และยัด กลิ่นเหม็นคละคลุ้งจนผมแทบอาเจียน มันคือกลิ่นของตู้ใบนั้น…ที่เข้มข้นขึ้นร้อยเท่า “ช่วยฉัน” เขาคำรามออกมา “ช่วยฉันยัดมันกลับเข้าไป” “ไม่…ฉันไม่แตะ” ผมถอยหลัง…จนชนเข้ากับเตียง “บอกฉันมาก่อนว่ามันคืออะไร” “ฉันบอกนายแล้วไง” กร ตะโกน เสียงของเขาทั้งโกรธและกลัว “มันคือ…หนู” “หนูตาย…เยอะมาก…ฉันดักไว้” “โกหก” ผมตะโกนกลับ “นั่นมันไม่ใช่กลิ่นหนูตาย” “นั่นมัน…มัน…โอ…พระเจ้า” ผมเอามือปิดจมูก แต่มันก็ช่วยอะไรไม่ได้ กลิ่นมันติดอยู่ในลำคอ กร ไม่สนใจผมอีกต่อไป เขาใช้ไหล่ดัน ใช้เท้าถีบ ในที่สุด…ม้วนพรมส่วนใหญ่ก็กลับเข้าไปในตู้ มันยัดทะนานอยู่ข้างใน เขารีบปิดประตู บานพับครูดเสียงดัง เขาหันไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ…คว้าอะไรบางอย่างออกมา แม่กุญแจ แม่กุญแจอันใหญ่…สีเงิน เขาคล้องมันเข้ากับห่วงที่ประตูตู้… แล้วกดมัน… เสียง…คลิก มันล็อคแล้ว ทุกอย่างกลับมาเงียบอีกครั้ง เหลือเพียงเสียงหอบหายใจของกร และกลิ่น…ที่ยังคงตลบอบอวล กร ยืนพิงตู้ เหงื่อท่วมตัว เขาหลับตาลง “มันจบแล้ว โจม” “จบแล้วเหรอ” ผมถาม…เสียงเหมือนคนละเมอ “นายเพิ่งจะล็อค…ตู้ของฉัน” “นั่นมันตู้เสื้อผ้าของฉัน กร” กร ลืมตา “ตอนนี้…มันไม่ใช่” “อย่า…แตะต้องมัน” “อย่าถามถึงมันอีก” “เราจะแกล้งทำเป็นว่า…เรื่องคืนนี้ไม่เคยเกิดขึ้น” “นายบ้าไปแล้วเหรอ” “แกล้งทำเป็น…นายเพิ่งลากของเหม็นเน่าออกมาจากตู้ของฉัน…แล้วล็อคมันไว้” “นายจะให้ฉันใช้ชีวิตอยู่กับไอ้กลิ่นบ้าๆ นี่เหรอ” “ใช่” กร ตอบ…เสียงหนักแน่น “นายต้องทำ” “เพราะนายไม่มีทางเลือกอื่น” เขาพูดเหมือน…ผมเป็นนักโทษ เขาเดินผ่านผมไป กลับไปที่เตียงของเขา ล้มตัวลงนอน…ดึงผ้าห่มคลุมโปง เหมือนไม่มีอะไรเกิดขึ้น เหมือนเขาไม่ได้เพิ่งต่อสู้กับ…อะไรก็ตามที่อยู่ในม้วนพรม ผมยืนแข็งทื่ออยู่กลางห้อง ผมเป็นใคร…ในห้องนี้ ผมเป็นใคร…ในโลกนี้ ผมไม่มีคำตอบ ผมใช้เวลาที่เหลือของคืนนั้น…นั่งอยู่บนเตียง จ้องมองแม่กุญแจสีเงินที่สะท้อนแสงจันทร์ กลิ่นเหม็น…มันไม่จาง มันซึมเข้าไปในหมอน…ในผ้าห่ม… มันซึมเข้าไปในผิวของผม ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลัง…เน่า ผมไม่ได้นอนเลยแม้แต่วินาทีเดียว
…
เช้าวันต่อมา เสียงนาฬิกาปลุกดัง…กร ตื่น เขาตื่นเหมือนปกติ อาบน้ำ…แต่งตัว เขาฮัมเพลงเบาๆ ด้วยซ้ำ เหมือนเรื่องเมื่อคืน…เป็นแค่ฝันร้ายของผมคนเดียว ผมทนไม่ไหว “นายจะไปไหน” ผมถาม กร หยิบกระเป๋า “ไปเรียนสิ” “เหมือนปกติ…นายก็ควรจะไป” เขามองผม…เหมือนผมเป็นตัวประหลาด “นายจะให้ฉันไปเรียน…ในสภาพนี้เหรอ” ผมชี้ไปที่ตู้ “แล้วไอ้นี่ล่ะ…กลิ่นนี่ล่ะ” กร ถอนหายใจ “ฉันบอกแล้วไง…อย่าไปยุ่งกับมัน” “ฉันซื้อสเปรย์ปรับอากาศมาเพิ่มแล้ว…เดี๋ยวตอนเย็นฉันจัดการเอง” “จัดการยังไง…ด้วยการลากมันออกมาอีกเหรอ” กร ขมวดคิ้ว “โจม…ฉันไม่มีเวลามาเถียงกับนาย” “แค่…ทำตัวปกติ” แล้วเขาก็เดินออกไป ปิดประตูทิ้งไว้… ทิ้งผมไว้ลำพัง… กับตู้ที่ถูกล็อค…และกลิ่นที่น่าสะอิดสะเอียน ผมเดินไปที่ตู้ ผมลองดมใกล้ๆ กลิ่นมัน…ใช่…มันเหม็นเน่า แต่มันมีกลิ่นอื่นปนอยู่ด้วย กลิ่นสารเคมี กลิ่นฉุน…เหมือนน้ำยาฟอกขาว เหมือน…น้ำยาล้างห้องน้ำ หัวใจผมเต้นแรง ทำไม…ทำไมต้องมีกลิ่นน้ำยาฟอกขาว…ปนกับกลิ่นหนูตาย ผมลองดึงแม่กุญแจ มันแข็งแรงมาก ผมไม่มีทางเปิดมันได้ ผมรู้สึกเหมือนตัวเองกำลังจะบ้า ผมหายใจไม่ออก ผมต้องออกไปจากที่นี่ ผมต้องหาใครสักคน ใครสักคนที่…ยืนยันว่าผมยังปกติ ผมวิ่งออกจากห้อง ผมไม่สนแล้วว่าจะต้องไปเรียนหรือไม่ ผมวิ่งลงบันได…ไม่รอลิฟต์ ผมแค่ต้องไป…ไปในที่ที่มีคน ผมไปที่ห้องสมุดของมหาวิทยาลัย ที่นี่…มีคนเยอะ มีเสียงพิมพ์ดีด…เสียงพลิกหน้ากระดาษ มันคือเสียงของชีวิต…เสียงของความเป็นจริง ผมรู้สึกดีขึ้น…นิดหน่อย ผมนั่งลงที่โต๊ะตัวหนึ่ง พยายามอ่านหนังสือ แต่ผมก็ยังได้กลิ่นนั้น กลิ่นมันติดจมูกผม ผมหลอนไปเอง…ใช่…ผมต้องหลอนไปแน่ๆ ผมนั่งอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหนไม่รู้ จนกระทั่ง…ผมเห็นเธอ เมย์… ผู้หญิงห้อง 308 ที่เมินผมที่หน้าลิฟต์ เธอนั่งอยู่โต๊ะถัดไป…กับเพื่อนของเธอ พวกเธอกำลังหัวเราะคิกคักกับอะไรบางอย่างในจอคอมพิวเตอร์ เธอมีตัวตน เธอเป็นของจริง ถ้าผมทำให้เธอ…เห็นผมได้ ถ้าผมทำให้เธอ…พูดกับผมได้ นั่นหมายความว่า…ผมยังปกติ ผมรวบรวมความกล้า ผมลุกขึ้น…เดินไปที่โต๊ะของเธอ หัวใจผมเต้นเหมือนกลอง “เมย์” ผมเรียก…เสียงเบา เธอไม่ได้ยิน เธอยังคงหัวเราะ “เมย์…โทษทีนะ” ผมพูดดังขึ้นอีกนิด เธอหยุดหัวเราะ แต่เธอไม่ได้หันมา เธอขมวดคิ้ว…เหมือนได้ยินเสียงยุง “เมื่อกี้แกพูดอะไรป่าว” เธอหันไปถามเพื่อน เพื่อนเธอส่ายหน้า “เปล่านี่” “ไม่” ผมพูด “ผมอยู่นี่…ผมเรียกคุณ” ผมยืนอยู่ข้างโต๊ะเธอเลย ใกล้จนผมได้กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ ของเธอ เมย์ หันรีหันขวาง เธอมองไปรอบๆ มองซ้าย…มองขวา แต่เธอมองไม่เห็นผม เธอมองทะลุตัวผมไป…เหมือนที่ป้านีทำ ความกลัว…มันแล่นไปทั่วสันหลังของผม “เมย์” ผมเรียกเธออีกครั้ง…คราวนี้เสียงผมสั่น “เมย์…ได้โปรด…มองผม” ทันใดนั้น… เมย์ หันขวับมาทางที่ผมยืนอยู่ ดวงตาเรา…เกือบจะสบกัน ผมดีใจ…จนแทบหยุดหายใจ เธอเห็น… แต่แล้ว…เธอก็ขมวดคิ้ว เธอยกมือขึ้นลูบแขนตัวเอง “อูย…ขนลุก” เธอพูดกับเพื่อน “ทำไมตรงนี้…มันหนาวจัง” “เหมือนแอร์เป่าลงหัวฉันเลย” “หนาวเหรอ…ฉันว่าปกตินะ” เพื่อนเธอตอบ “ไม่รู้สิ…อยู่ดีๆ ก็รู้สึกเย็นวาบ” เมย์ หันกลับไปมองจอคอม แต่เธอดูไม่มีสมาธิแล้ว เธอหันกลับมามองตรงที่ผมยืนอยู่อีกครั้ง “ฉันว่า…เราย้ายโต๊ะกันเถอะ” “ฉันรู้สึกไม่ดีเลย…เหมือนมีคนจ้อง” “บ้าเหรอ…ใครจะมาจ้องแก” “ไม่รู้สิ…ย้ายเถอะ…เร็ว” เมย์ รีบเก็บของ เธอลุกขึ้น…แล้วเดินหนีไป เธอลากเพื่อนของเธอไปด้วย พวกเธอเดินผ่าน… ทะลุตัวผมไป ผม… ผมไม่รู้สึกถึงการสัมผัส ผมไม่รู้สึกอะไรเลย ผมยืนอยู่ตรงนั้น…ลำพัง ตรงจุดที่เธอเพิ่งบ่นว่า “หนาว” ความเย็น… ผมไม่เคยรู้สึกหนาว แต่ตอนนี้…ผมรู้สึก มันไม่ใช่ความหนาวจากเครื่องปรับอากาศ มันคือความหนาว…จากข้างใน ความหนาวเหน็บ…ของความว่างเปล่า ผมก้มลงมองมือของตัวเอง มือที่ผมใช้เขียนหนังสือ…มือที่ผมใช้ไขกุญแจ ทำไม… ทำไมมันดู…ซีดจัง ทำไมมันดู… …โปร่งแสง… ผมยกมือขึ้นส่องกับแสงไฟนีออนของห้องสมุด ผม…ผมเกือบจะมองเห็น…หลอดไฟ…ทะลุผ่านนิ้วของผม “ไม่” ผมกระซิบ “ไม่จริง…นี่มันไม่จริง” นี่คือสิ่งที่กร ปิดบังผมอยู่ใช่ไหม นี่คือเหตุผล…ที่เขาล็อคตู้ นี่คือเหตุผล…ที่ทุกคนมองไม่เห็นผม ความกลัว…มันหายไปแล้ว ถูกแทนที่ด้วยบางอย่างที่รุนแรงกว่า ความโกรธ ความโกรธที่บริสุทธิ์…และเย็นเยียบ ผมไม่ใช่คน…ที่กำลังจะบ้า ผมไม่ใช่คน…ที่กำลังคิดมาก ผมคือคน…ที่ถูกเมิน ผมคือคน…ที่กำลัง… …หายไป… ผมวิ่ง ผมวิ่งออกจากห้องสมุด ผมชนนักศึกษาคนอื่นๆ แต่ไม่มีใครหันมามอง ไม่มีใครพูดว่า “ขอโทษ” ผมเหมือนก้อนอากาศ…ที่เคลื่อนที่ได้ ผมวิ่งกลับไปที่หอพัก ผมวิ่งขึ้นบันได ผมไม่รู้สึกเหนื่อย ผมแค่…โกรธ ผมกลับมาถึงหน้าห้อง 305 ผมทุบประตู “กร” ผมตะโกน “เปิดประตู” “มึงอยู่ในนั้นใช่ไหม…ไอ้สารเลว” ไม่มีเสียงตอบ ผมทุบ…ทุบ…และทุบ “มึงทำอะไรกับกู” “มึงทำอะไรกับฉัน…กร” “ในตู้มันคืออะไร” “มันคือฉันใช่ไหม” “มันคือฉันใช่ไหม…กร” ผมตะโกน…จนสุดเสียง เสียงของผม…มันฟังดูแปลก มันก้อง…แต่มันก็เบา เหมือนมันไม่ได้ออกมาจากลำคอของผม แต่ดังมาจาก…ที่ไกลๆ หรือดังมาจาก… …ในตู้… ผมหยุดชะงัก ผมแนบหู…กับประตูห้อง ผมได้ยินเสียง… ไม่ใช่เสียงกร เป็นเสียง…ครืด…ครืด… เสียงเดิม เสียง…ลากของ มันดังมาจาก…ข้างในห้อง… ทั้งที่กร…ไม่อยู่
ผมทุบประตู…ทุบจนมือชา แต่ไร้ประโยชน์ ผมไม่มีแรง ผมไม่มี…มวล ผมพยายามจะตะโกน แต่เสียงของผม…มันแผ่วเบา เหมือนเสียงลมลอดใต้ประตู เสียง “ครืด…ครืด” ข้างในห้อง…หยุดแล้ว ตอนนี้…มีเพียงความเงียบ และความจริงที่น่าสะพรึงกลัว…ว่าผม…ถูกขังอยู่ข้างนอก ถูกขังอยู่นอกห้องของตัวเอง ถูกขังอยู่นอก…ความเป็นจริง ผมทรุดตัวลงนั่งพิงประตู หัวเข่าชิดอก ผมรู้สึก…ว่างเปล่า ผมเป็นอะไร ผมตายแล้ว…หรือผมกำลังจะตาย หรือผม…ไม่เคยมีตัวตนอยู่เลย ผมไม่รู้ว่าผมนั่งอยู่ตรงนั้นนานแค่ไหน ผมไม่ได้มองนาฬิกา…ผมไม่มีนาฬิกา ผมแค่จ้องมองผนังฝั่งตรงข้าม จ้องมองแสงไฟฟลูออเรสเซนต์ที่กะพริบเป็นบางครั้ง ผมได้ยินเสียงคนเดินผ่าน เสียงเปิด-ปิดประตูห้องอื่น เสียงคนคุยกันในลิฟต์ แต่ไม่มีใคร…แม้แต่คนเดียว…ที่สังเกตเห็นเด็กหนุ่มที่นั่งกอดเข่าร้องไห้อยู่หน้าห้อง 305 ผมไม่ได้ร้องไห้ออกมาเป็นน้ำตา มันเป็น…การร่ำไห้จากข้างใน การสั่นสะท้านของจิตวิญญาณ…ที่กำลังแตกสลาย ผม…โปร่งแสง ผม…เย็น ผม…เดียวดาย
ผมได้ยินเสียงประตูห้อง 304 เปิดออก ป้านี… เธอหิ้วถุงขยะสีดำใบใหญ่ออกมา เธอดูหงุดหงิด เธอมองมาทางประตูห้อง 305 เธอยืนอยู่ตรงนั้น…ห่างจากผมแค่ไม่กี่ก้าว เธอมอง…ทะลุตัวผม สายตาของเธอ…จับจ้องไปที่ประตู เธอสูดจมูก…แล้วทำหน้าเหยเก “เหม็น…เหม็นชิบหาย” เธอพึมพำ “เหม็นเหมือนซากศพ” หัวใจผม…ถ้าผมยังมีมันอยู่…มันคงหยุดเต้นไปแล้ว “ซากศพ” เธอพูดคำนั้นออกมา ในขณะเดียวกัน…ลิฟต์ก็เปิดออก เมย์…ก้าวออกมา เธอกำลังคุยโทรศัพท์ “…ค่ะแม่…หนูถึงหอแล้ว…ค่ะ…รักแม่ค่ะ” เธอวางสาย…แล้วก็เห็นป้านี “สวัสดีค่ะป้า” เมย์ยิ้ม…รอยยิ้มที่เธอไม่เคยมอบให้ผม “เออ…หวัดดี” ป้านีตอบ…สายตายังไม่ละไปจากประตูห้อง 305 เมย์ สังเกตเห็น “ห้องนั้นอีกแล้วเหรอคะป้า” เมย์ ขยับมายืนข้างๆ ป้านี พวกเขากำลังยืน…ล้อมผม แต่สำหรับพวกเขา…ตรงนี้ไม่มีใคร “ก็ใช่น่ะสิ” ป้านี กดเสียงต่ำ “กลิ่นมันแรงขึ้นทุกวัน” “ฉันว่า…มันไม่ใช่แค่หนูตายแล้วล่ะ” เมย์ ทำจมูกฟุดฟิด “จริงด้วยค่ะ…เหม็นเปรี้ยวๆ…เหม็นเหมือน…อืม…หนูก็ไม่รู้เหมือนกัน” เธอมองไปรอบๆ “แล้ว…ไอ้เด็กประหลาดห้องนั้นล่ะคะ” “ไอ้กรน่ะเหรอ” ป้านีตอบ “ฉันก็ไม่เห็นมันตั้งแต่เช้า” “แต่มันประหลาดจริงๆ นะ” “ป้ารู้ไหม…เมื่อคืน…ฉันได้ยินเสียงมันอีกแล้ว” เมย์ ตาโต “เสียง…ลากของเหรอคะ” “ไม่ใช่แค่เสียงลากของ” ป้านีส่ายหน้า “มัน…พูด” “ป้าหมายถึง…คุยโทรศัพท์เหรอคะ” “ไม่ใช่” ป้านีส่ายหน้าช้าๆ “มันไม่ได้คุยกับใคร…มันพูดคนเดียว” “มันกระซิบ…เหมือนมันกำลังปลอบใคร” “แล้วบางที…มันก็ตะคอก…เหมือนมันทะเลาะกับใคร” “มันพูดว่า… ‘เงียบซะที’ … ‘ฉันบอกให้แกเงียบ’ ” “ป้าขนลุกไปหมด” ผม…ผมยืนอยู่ตรงนั้น ตัวแข็งทื่อ กร…ทะเลาะกับผม เขาตะคอกใส่ผม…ตอนที่ผมถามเขาเรื่องตู้ “มัน…มันคงเครียดมั้งคะ” เมย์ พยายามปลอบ “เด็กแพทย์…เรียนหนัก” “เรียนหนักแล้วฆ่าคนเหรอ” ป้านีสวนทันที “ป้า” เมย์ อุทาน “พูดอะไรอย่างนั้นคะ” “ฉันไม่ได้พูดเล่น” ป้านีมองซ้ายมองขวา…ลดเสียงลงอีก “แก…มารู้จักหอพักนี้หรือยัง” “ก็…เพิ่งย้ายมาเทอมนี้ค่ะ” “งั้นแกคงไม่รู้เรื่อง…เด็กที่หายไป” ผม…ผมเงยหน้าขึ้น เด็กที่หายไป “ใครหายคะ” “เพื่อนร่วมห้องมันไง” ป้านีชี้ไปที่ประตูห้อง 305 “ไอ้กรน่ะ…ตอนแรกมันไม่ได้อยู่คนเดียว” “ป้าจำได้…วันแรกที่มันย้ายเข้ามา…หกเดือนก่อน” “มันมีเพื่อนร่วมห้อง…เด็กหนุ่มอีกคน…ผอมๆ ขาวๆ…ดูขี้โรค” “เด็กคนนั้น…ชื่ออะไรนะ…” “โจม” ผมกระซิบชื่อตัวเองออกมา ผมคือโจม ผมคือเด็กคนนั้น ผมอยู่นี่ “ใช่…ชื่อโจม” เมย์ พยักหน้า “หนูก็ได้ยินมาจากผู้จัดการหอ” “เขาบอกว่า…มีคนชื่อ โจม ลงทะเบียนเข้าพัก…วันเดียวกับไอ้กร” “แล้ว…มันเกิดอะไรขึ้น” ป้านี ถาม “นั่นแหละค่ะ…ที่แปลก” เมย์ กอดอก “ผู้จัดการบอกว่า…ไอ้เด็กชื่อโจมนั่น…มัน…หายไป” “หายไป” “ใช่ค่ะ…คือ…มีคนเห็นมันเซ็นชื่อเข้า…ลากกระเป๋าเข้าห้อง 305” “แล้วหลังจากนั้น…ก็ไม่มีใครเห็นมันอีกเลย” “ผู้จัดการคิดว่า…มันคงเปลี่ยนใจ…ดรอปเรียน…แล้วหนีกลับบ้าน” “แต่…มันไม่มีบันทึกว่ามันเช็คเอาท์ออก” “มันแค่…หายไปเฉยๆ” “เหมือน…ระเหยไปในอากาศ” ป้านี ยกมือขึ้นทาบอก ดวงตาเธอเบิกกว้าง “ระเหย…แกพูดว่าระเหยเหรอ” “ฉัน…ฉันเห็นทุกอย่างที่ชั้นนี้” “ฉันเห็นคนเข้า…ฉันเห็นคนออก” “หกเดือนก่อน…ฉันจำได้…ฉันเห็นไอ้กร…ฉันเห็นเด็กอีกคน…ไอ้โจม” “แต่ฉัน…ไม่เคยเห็นมัน…เดินออกไป” “ไม่เคย…แม้แต่ครั้งเดียว” ความเงียบ…เข้าครอบงำทางเดิน มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆ เมย์ กลืนน้ำลาย…เสียงดัง “ป้า…ป้ากำลังจะบอกว่า…” “ฉันยังไม่ได้บอกอะไร” ป้านีพูด “แต่…แก…รู้ไหม…ว่าไอ้กร…มันซื้ออะไรแปลกๆ” “แปลกๆ…ยังไงคะ” “เพื่อนหนู…ทำงานที่มินิมาร์ทใต้หอ” เมย์ เล่า “มันบอกว่า…ไอ้กร…มันซื้อ…น้ำยาฟอกขาว” “ซื้อทีละขวดใหญ่ๆ…ขนาดยักษ์…เหมือนที่ใช้ในโรงงาน” “แล้วก็…สเปรย์ปรับอากาศ…ซื้อทีเป็นโหล” “แล้ว…ที่น่ากลัวที่สุดนะป้า…” “มันซื้อ…เชือก” “เชือกป่านเส้นหนาๆ” “แล้วก็…ถุงขยะ…ถุงดำ…แบบหนาพิเศษ” “โอ…พระเจ้า” ป้านี หน้าซีด เธอเอนหลังพิงผนัง…เกือบจะชนผม เธอสั่น “น้ำยาฟอกขาว…” เธอกระซิบ “เชือก…” “ถุงขยะ…” เธอมองไปที่ประตูห้อง 305 “เสียงลากของ…ตอนตีสาม” “กลิ่นเหม็น…ที่แรงขึ้นทุกวัน” “เพื่อนร่วมห้อง…ที่หายไป” “โอ…ไม่…ไม่จริง” “ป้าคะ” เมย์ เข้าไปจับแขนป้านี “ป้าเป็นอะไรรึเปล่า” “กลิ่นนั่น…” ป้านี ส่ายหน้า…น้ำตาคลอ “มันไม่ใช่กลิ่นหนูตาย” “เมย์…มันไม่ใช่” “แล้วมันกลิ่นอะไรคะป้า” ป้านี หันมาสบตาเมย์ “มันคือกลิ่น…ที่ไอ้กร…พยายามจะกลบ” “มันใช้น้ำยาฟอกขาว…มันใช้สเปรย์” “มันพยายามจะกลบ…กลิ่น…” “กลิ่นศพ” “ไม่” ผมตะโกนสุดเสียง “ไม่จริง” “ฉันอยู่นี่” “ฉันยังไม่ตาย” ลม… เกิดลมกระโชกแรง…พัดไปตามทางเดิน ผมตะโกน…แต่มันกลายเป็นเพียงสายลม สายลมที่เย็นเยียบ…พัดผ่านตัวป้านีกับเมย์ “ว้าย…ขนลุก” เมย์ กอดตัวเอง “ป้า…อย่าพูดแบบนั้นสิคะ…หนูกลัว” “แกกลัวเหรอ” ป้านี ตะคอก “ฉัน…ฉันอยู่ห้องข้างๆ มัน” “ฉันได้ยินเสียงมันทุกคืน” “เสียงกระซิบ…เสียงลากของ” “มันไม่ได้พูดคนเดียว” ป้านี ชี้ไปที่ประตู…นิ้วสั่นเทา “มันกำลัง…พูด…” “พูด…กับศพ” “ไม่…ไม่…ไม่” ผมทุบกำแพง ผมพยายามจะจับพวกเขา แต่มือผม…มันทะลุผ่าน “ฉันอยู่นี่…ได้ยินฉันไหม” “ฉันคือโจม” “ฉันยังไม่ตาย” “หนู…หนูไปก่อนนะคะป้า” เมย์ ทนไม่ไหว หน้าเธอซีดเหมือนกระดาษ “หนู…หนูต้องไปแล้ว” เธอวิ่ง…วิ่งหนีไป ทิ้งป้านีไว้กับถุงขยะของเธอ ป้านี ยืนตัวสั่นอยู่ครู่หนึ่ง เธอมองประตูห้อง 305 ด้วยความกลัว…และความขยะแขยง “ฉันจะแจ้ง…ฉันจะแจ้งตำรวจ” “ฉันทนไม่ไหวแล้ว” เธอพูด…แล้วรีบเดินไปที่ลิฟต์ เธอทิ้งถุงขยะไว้ตรงนั้น ทิ้งผมไว้…ลำพัง กับความจริง…ที่บิดเบี้ยว พวกเขาคิดว่า…ผมตายแล้ว พวกเขาคิดว่า…กร… ฆ่าผม พวกเขาคิดว่ากร…เก็บศพผมไว้ในห้อง เก็บไว้ในตู้ ไม่… มันไม่จริง… มันจะเป็นอย่างนั้นไปได้ยังไง ในเมื่อผม…ยังยืนอยู่ตรงนี้ ผมยังคิด…ผมยังรู้สึก ผม…ผมแค่…มองไม่เห็น ผมแค่…สัมผัสไม่ได้ กร… เขาไม่ได้ฆ่าผม เขาคือเพื่อนผม เขาคือคนเดียวที่พูดกับผม เขา…เขากำลังปกป้องผม ใช่ไหม เขาต้องกำลังปกป้องผม…จากอะไรบางอย่าง เขาไม่ได้…เก็บศพ เขา… เขาเก็บ…อะไร ความคิด…มันตีกันในหัวของผม ความจริง…มันคืออะไร ผมคือใคร “กร” ผมกระซิบ…เรียกชื่อเขา “นายต้องกลับมา” “นายต้องอธิบาย” “นายต้องบอกฉัน…ว่าฉันเป็นอะไร” ผมกลับไปนั่งที่เดิม หน้าประตูห้อง 305 ผมรอ… ผมรอ…นานมาก โลกภายนอก…มันจางหายไป ผมไม่สนใจเสียงรอบข้างอีกต่อไป ผมจดจ่ออยู่แค่…ประตูบานนี้ ผมรู้สึก…ตัวเองกำลังจางลง ความรู้สึกโกรธ…ความกลัว…มันเริ่มด้านชา มันถูกแทนที่ด้วย…ความหนาว ความหนาวที่กัดกิน…จากข้างใน ผมต้องรู้ความจริง…ก่อนที่ผมจะ… …หายไป… ตลอดกาล เวลาผ่านไป… อาจจะหลายชั่วโมง ทางเดินมืดลง…แล้วก็สว่างขึ้น ผมไม่รู้ ผมไม่แน่ใจด้วยซ้ำว่าผมยังนั่งอยู่…หรือผมกำลังลอย จนกระทั่ง… ผมได้ยินเสียงฝีเท้า…ที่คุ้นเคย เสียงลากเท้า…ของคน…ที่เหนื่อยล้า กร… เขากลับมาแล้ว เขากำลังเดินมาตามทางเดิน ในมือของเขา… ถุงพลาสติก…จากมินิมาร์ท และในนั้น… ผมเห็นมัน ขวดสีขาว…ฉลากสีฟ้า น้ำยาฟอกขาว…ขวดใหญ่อีกแล้ว กร… ใบหน้าเขาซีดเซียว…ขอบตาดำคล้ำ เขาดูเหมือนคนไม่ได้นอนมาหลายวัน เขาดูเหมือน…ผีดิบ เขากำลังจะเดินผ่านผม เขาไม่เห็นผม…ที่นั่งอยู่หน้าประตู เขาหยิบกุญแจออกมา มือเขาสั่น…จนไขกุญแจแทบไม่ได้ ผมลุกขึ้นยืน ผมยืนอยู่ข้างหลังเขา ใกล้…ใกล้มาก ผมอยากจะแตะเขา ผมอยากจะเขย่าตัวเขา “กร” ผมพูด…ด้วยแรงทั้งหมดที่ผมมี เขาหยุดชะงัก กุญแจ…ยังคาอยู่ที่รูกุญแจ เขาไม่ได้ยินผม “กร” ผมตะโกน “นายต้องได้ยินฉัน” “นายกำลังทำอะไร” ลม… ลมกระโชกแรงอีกครั้ง แรงกว่าเดิม พัดจนผมปลิว… พัดจน…ป้ายชื่อห้อง 305…ที่แขวนอยู่บนประตู… แกว่งไปมา…เสียงดัง…กริ๊ก…กริ๊ก… กร สะดุ้ง เขาหันขวับ เขามองไปรอบๆ…ด้วยความตื่นตระหนก เขามองทะลุตัวผม “ใคร” เขากระซิบ “โจม” เขากำลังเรียกผม “โจม…นั่นนายเหรอ” “นาย…อยู่ข้างนอกนี้เหรอ” เขารู้… เขารู้ว่าผมอยู่ข้างนอก เขากำลังมองหาผม…ในความว่างเปล่า เขากลัว
กร ยืนตัวสั่น…มือของเขาที่ถือกุญแจ…ยังคาอยู่ที่ประตู เขาจ้องมอง…เข้าไปในความว่างเปล่าของโถงทางเดิน ตรงที่ผมยืนอยู่ “โจม” เขากระซิบอีกครั้ง “นาย…โกรธฉันเหรอ” “นายได้ยิน…ที่พวกเขาพูดใช่ไหม” เขา…เขารู้ เขารู้มาตลอดว่าผมไม่ได้อยู่ในห้อง เขารู้ว่าผมได้ยินเรื่องราวจากป้านีและเมย์ เขาไม่ได้แปลกใจ เขาแค่…กลัว “เปิดประตู” ผมพูด…ด้วยเสียงที่ผมก็ไม่แน่ใจว่าเขาได้ยินหรือไม่ แต่มันคือคำสั่ง “เปิด…เดี๋ยวนี้…กร” ลม…พัดแรงขึ้นอีก พัดจนถุงพลาสติกในมือเขาสั่น…เกิดเสียง…กอบแกบ เขาละสายตาจากความว่างเปล่า…ก้มลงมองถุงในมือ น้ำยาฟอกขาว เขามาที่นี่…เพื่อ “จัดการ” กลิ่น จัดการ “ผม” เขากลืนน้ำลาย แล้วหันกลับไป…ไขกุญแจ เสียง…คลิก ประตูเปิดออก กลิ่น… โอ…พระเจ้า… กลิ่นที่โชยออกมา…มันคือกลิ่นนรก กลิ่นเหม็นเน่าของตู้ใบนั้น…ผสมกับกลิ่นฉุนรุนแรงของน้ำยาฟอกขาว…ที่กร ใช้ไปก่อนหน้านี้ มันคือกลิ่นของความตาย…ที่ถูกพยายามปกปิด กร ก้าวเข้าไปในห้อง เขาไม่ได้หันกลับมามองผม เขาแค่เปิดประตูทิ้งไว้… เหมือน…เชิญชวน ผม…ผมลอย… ผมไม่ได้เดิน ผมรู้สึกเหมือนถูกดึง… ถูกดึงเข้าไปในห้อง…ตามเขาไป ผมไม่สามารถควบคุมมันได้ ผมถูกผูกไว้กับเขา…หรือถูกผูกไว้กับ…ห้องนี้ ประตู…ปิดลง…ข้างหลังผม ปัง เราอยู่ในนี้…ลำพัง สองคน… หรือ…หนึ่งคน…กับหนึ่งวิญญาณ กร ทิ้งถุงน้ำยาฟอกขาวลงบนพื้น เขาไม่เปิดไฟ เขาแค่ยืนอยู่กลางห้อง…ในความมืดสลัว หันหลังให้ผม “นายฆ่าฉัน” ผมพูด ความเงียบ… “นายฆ่าฉันใช่ไหม…กร” กร สั่น ผมเห็นแผ่นหลังของเขาสั่นสะท้าน “พวกเขาพูดถูก” ผมพูดต่อ เสียงของผม…ตอนนี้มันชัดเจนขึ้น…อย่างน้อยก็ในหัวของผม “ป้านี…เมย์…พวกเขาเล่าเรื่อง” “เด็กที่หายไป…เพื่อนร่วมห้องที่ชื่อ โจม” “นั่นคือฉัน…ฉันคือโจม” “ฉันหายไป…ในวันที่ฉันย้ายเข้ามา” “แล้วนายก็ซื้อ…น้ำยาฟอกขาว” “นายซื้อ…เชือก” “นายซื้อ…ถุงขยะ” ผมเดิน…หรือลอย…ไปรอบๆ ตัวเขา ผมเผชิญหน้ากับเขา… แม้ว่าเขาจะมองไม่เห็นผม…แต่ผมก็ต้องเผชิญหน้า “นายฆ่าฉัน…แล้วนายก็…ยัดฉันไว้ในนั้น” ผมชี้ไปที่ตู้เสื้อผ้าด้านซ้าย แม่กุญแจสีเงิน…ยังคงล็อคความลับอันเน่าเหม็นไว้ “เสียงที่ป้านีได้ยิน…เสียงลากของ” “มันคือนาย…ที่กำลังลากฉัน…พยายามจะเอาร่างของฉันไปทิ้ง” “เสียงกระซิบ…คือเสียงนาย…พูดกับฉัน” “พูดกับศพของฉัน” “นายมันบ้า…กร” “นายมัน…ฆาตกร” กร…ยังคงเงียบ เขาก้มหน้า ผมเห็น…น้ำตา น้ำตาของเขาหยด…ลงบนพื้นไม้เก่าๆ “พูดอะไรสิ” ผมตะคTน “แก้ตัวสิ…ไอ้ฆาตกร” “ฉัน…ไม่ได้…ฆ่า…นาย” ในที่สุด…เขาก็พูด เสียงของเขา…แหบพร่า…แตกสลาย เต็มไปด้วยความเจ็บปวด…ที่ผมไม่เคยได้ยินมาก่อน “โกหก” “ฉันไม่ได้ฆ่า” เขาตะโกนกลับ เขาทรุดตัวลง…คุกเข่า เขาทุบพื้น “ฉันไม่ได้ฆ่า” “ฉันพยายามช่วย…ฉันพยายามแล้ว” “ช่วย” ผมหัวเราะ…เสียงหัวเราะที่ฟังดูเย็นเยียบ “ช่วยอะไร…ช่วยยัดฉันเข้าตู้เหรอ” “นายไม่เข้าใจ…โจม” กร เงยหน้าขึ้น ใบหน้าเขาเปรอะเปื้อนไปด้วยน้ำตา เขามอง…ทะลุตัวผม…แต่เขาพูดกับผม “นายจำไม่ได้…นายจำอะไรไม่ได้เลย” “ฉันจำได้ว่า…ฉันมีชีวิต” ผมเถียง “ฉันจำได้ว่าฉันคุยกับนาย…ฉันบ่นเรื่องป้านี…ฉันเกลียดตู้ใบนั้น” “แต่ทั้งหมดนั่น…มันคือเรื่องโกหก” “มันคือสิ่งที่ฉันสร้างขึ้นในหัว…เพื่อรับมือกับความจริง…ที่ว่านาย…ฆ่าฉัน” “ไม่” กร ส่ายหน้า “นายไม่ได้คุยกับฉัน…โจม” “ฉัน…ต่างหาก…ที่คุยกับนาย” “ฉันพูดคนเดียว…มาตลอดหกเดือน” “ฉันตอบคำถาม…ที่นายไม่เคยถาม” “ฉันรับฟัง…คำบ่น…ที่นายไม่เคยพูด” “ฉัน…จินตนาการว่านายยังอยู่” “เพราะฉัน…ทนความจริงไม่ไหว” “ความจริงอะไร” ผมถาม “ความจริง…ที่ว่าฉันปล่อยให้นายตาย” ผมหยุดชะงัก “ว่า…อะไรนะ” “ฉันไม่ได้ฆ่า” กร พูดย้ำ “แต่ฉัน…ปล่อยให้นายตาย” “ฉันไม่เข้าใจ…กร…มันต่างกันยังไง” “มันต่างกันสิ” กร ลุกขึ้นยืน…เชื่องช้า เขาดูเหมือนคนแก่…ที่แบกโลกทั้งใบไว้ “นายต้องจำให้ได้…โจม” “นายต้องนึก” “หกเดือนก่อน…วันแรก…วันที่เราย้ายเข้ามา” “นึกสิ…โจม…นึกให้ออก” ผม… ผมไม่อยากนึก ผมกลัว ผมกลัวว่า…ถ้าผมนึก…ผมจะหายไปจริงๆ “นึกสิ” เขาตะคอก “มันร้อน” กร พูด “วันนั้นอากาศร้อน…และชื้นมาก” “เราลากกระเป๋า…ขึ้นบันได…เพราะลิฟต์เสีย” “กระเป๋าของนาย…ใบใหญ่สีน้ำเงิน…มันหนักมาก” ภาพ… ภาพมันแวบเข้ามาในหัว กระเป๋าสีน้ำเงิน…ล้อลากที่ฝืด เหงื่อ… “ฉันจำได้…” ผมกระซิบ “ฉันจำได้ว่า…ฉันเหนื่อย” “นายไม่ได้แค่เหนื่อย” กร พูด “นาย…หอบ” หอบ… ใช่… “นายหอบ…โจม” “นายเป็น…หอบหืด” “ไม่” ผมส่ายหน้า “ฉัน…ฉันไม่…” “ใช่…นายเป็น” กร ยืนยัน “นายบอกฉัน…ตอนที่เราเจอกันครั้งแรก…นายบอกว่านายต้องพกยาติดตัวตลอด” ยา… ยาพ่น… ผม…ผมลืมมันไปได้ยังไง ผมลืม…ส่วนที่สำคัญที่สุดในชีวิตผมไปได้ยังไง “เราเข้ามาในห้องนี้” กร พูดต่อ เขาชี้ไปรอบๆ “มันเต็มไปด้วยฝุ่น…ฝุ่นจากการก่อสร้างที่ยังเก็บไม่หมด” “นาย…เริ่มไอ” “แค่ก…แค่ก…” ผม… ผมจำเสียงไอของตัวเองได้ “นาย…นายไอไม่หยุด” “นายเริ่มหายใจไม่ออก” “นายบอกฉัน… ‘ยา…ยาพ่น…อยู่ในกระเป๋า’ ” กร เดินไปที่ตู้เสื้อผ้าด้านซ้าย เขาชี้ไปที่พื้น…ตรงหน้าตู้ “นายล้มลง…ตรงนี้” “นายล้มลง…แล้วนายก็…พยายามจะเปิดกระเป๋า” “แต่มือของนาย…มันสั่น” “นายเปิดมันไม่ได้” ผม…ผมเห็นภาพนั้น ผมเห็น…ตัวเอง เด็กหนุ่มผอมบาง…กำลังตะเกียกตะกายบนพื้น หน้าซีด…ปากเขียว กำลัง…ขาดอากาศ “ฉันพยายามช่วย” กร พูด เสียงของเขาสั่น “ฉันเป็นนักศึกษาแพทย์ปีสุดท้าย…ฉันควรจะช่วยได้” “ฉัน…ฉันพยายามจะเปิดกระเป๋าของนาย…แต่มันล็อค” “นายกำลังจะหมดสติ…นายกระซิบ…รหัส…” “ฉันเปิดมันออก…ฉันรื้อ…ฉันหายาพ่น” “แต่…ฉันหาไม่เจอ” “ไม่” ผมกระซิบ “มันต้องอยู่…มันต้องอยู่ตรงนั้น” “มันไม่อยู่” กร น้ำตาไหล “มันไม่อยู่…โจม” “นายคงลืมมันไว้ที่บ้าน…หรือ…ทำหล่นที่ไหนสักแห่ง” “นาย…กำลังจะตาย…ต่อหน้าฉัน” “นายเริ่มตัวเขียว” “ฉัน…ฉันทำ CPR” กร คุกเข่าลง…ตรงจุดที่เขาบอกว่าผมล้ม เขาวางมือ…ลงบนพื้นไม้ที่ว่างเปล่า เขาเริ่ม…กด “หนึ่ง…และสอง…และสาม…” เขากำลัง…แสดงให้ผมดู เขากำลัง…ย้อนเหตุการณ์ “ฉันปั๊ม…ฉันผายปอด” “แต่ฝุ่นมันเยอะ…ห้องมันอับ” “นาย…ไม่ตอบสนอง” “ฉันพยายามแล้ว…โจม…ฉันพยายามแล้ว” “ฉันปั๊ม…จนฉันหมดแรง” “ฉัน…ฉันควรจะโทรเรียกรถพยาบาล” “แต่ฉัน…ฉันกลัว” “ฉันกลัว…ว่ามันจะไม่ทัน” “ฉันกลัว…ว่าฉันจะทำผิดพลาด” “และแล้ว…” “นายก็…” “หยุด” “นาย…หยุดหายใจ” “นาย…ตายแล้ว” กร… เขาหยุดกด เขานั่ง…นิ่ง จ้องมอง…พื้นที่ว่างเปล่า…ตรงที่ร่างของผมเคยอยู่ “ไม่” ผมส่ายหน้า น้ำตา…ที่ผมไม่มี…กำลังไหล “ไม่…ไม่…ไม่” “มันไม่ใช่ความจริง” “ฉันยังอยู่ที่นี่” “ฉันยังพูดกับนาย” “นายตายแล้ว…โจม” กร ลุกขึ้นยืน เขาหันมา…เผชิญหน้ากับผม “นายตาย…ในวันแรก…ในชั่วโมงแรก…ที่นายย้ายเข้ามา” “นายตาย…บนพื้นห้องนี้” “ตรงหน้าฉัน” “แล้ว…นี่คืออะไร” ผมชี้ไปที่ตัวเอง “ตัวตนของฉัน…ความรู้สึกของฉัน…มันคืออะไร” “ฉันไม่รู้” กร ตอบ “ฉันไม่รู้ว่านายคืออะไร” “ผี…วิญญาณ…หรือ…จินตนาการของฉัน” “ฉันแค่รู้ว่า…หลังจากที่นายตาย…” “นาย…ไม่ยอมไป” “ฉัน…ฉันนั่งอยู่กับศพของนาย…หลายชั่วโมง” “ฉันช็อค…ฉันทำอะไรไม่ถูก” “ฉันเป็นนักศึกษาแพทย์…ฉันกำลังจะได้ทุน” “ชีวิตของฉัน…กำลังจะเริ่มต้น” “ถ้ามีคนมาพบศพ…ในห้องของฉัน…” “แม้ว่ามันจะเป็นอุบัติเหตุ…” “ชีวิตฉัน…จบสิ้น” “การสอบสวน…คำถาม…ความสงสัย” “ฉัน…ฉันกลัว” “ฉัน…ตื่นตระหนก” นี่เอง… นี่คือจุดเริ่มต้น…ของฝันร้ายที่แท้จริง “นาย…ทำอะไร” ผมถาม…เสียงแผ่วเบา “ฉัน…ฉันต้อง…ซ่อนนาย” “ฉันต้องทำให้นาย…หายไป” “กร” ผมกระซิบชื่อเขา…มันคือคำสาป “กระเป๋าของนาย…มันว่างเปล่า…หลังจากที่ฉันรื้อหามัน” “ฉัน…” กร…เขาหลับตา…เหมือนไม่อยากจะนึกถึงมัน “ฉัน…ยัดร่างของนาย…เข้าไปในกระเป๋าสีน้ำเงินใบนั้น” “ไม่…ไม่…” “นายตัวเล็ก…ผอม…มัน…มันพอดี” “มัน…น่าขยะแขยง…ฉันรู้” “ฉันกลายเป็น…สัตว์ประหลาด…ในวินาทีนั้น” “แล้วฉันก็…เอากระเป๋าใบนั้น…ยัดเข้าไปในตู้” เขาชี้ไปที่ตู้…ตู้ด้านซ้าย ตู้ของผม “นั่นไม่ใช่ตู้ของนาย…โจม” “มันคือตู้…ที่ว่าง” “มันคือตู้…ที่ฉันใช้…เก็บนาย” “มันติด…ตู้มันฝืด…ฉันต้องใช้แรงยัดมันเข้าไป” “แล้วฉันก็…ล็อคมัน” “ไม่…นายไม่ได้ล็อค…นายไม่ได้ล็อคในวันแรก” ผมเถียง “แม่กุญแจ…นายเพิ่งเอามาล็อค…เมื่อคืน” “ใช่” กร พยักหน้า “วันแรก…ฉันแค่ยัดมันเข้าไป…แล้วปิด” “ฉันพยายาม…ทำตัวปกติ” “ฉันไปลงทะเบียนเรียน…ฉันไปซื้อของ…ฉันแกล้งทำเป็นว่า…ฉันอยู่คนเดียว” “ฉันบอกผู้จัดการหอ…ว่าเพื่อนนาย…เปลี่ยนใจ…กลับบ้านไปแล้ว” “พวกเขา…ก็เชื่อ” “แต่แล้ว…” กร พูด “เรื่องแปลกๆ ก็เริ่มเกิดขึ้น” “นาย…ยังอยู่” “ฉันได้ยินเสียงนาย” “ฉันกลับมาจากเรียน…ฉันได้ยินเสียงนายบ่น… ‘ทำไมห้องเหม็นอับจัง’ ” “นั่นคือ…คำแรก…ที่ ‘วิญญาณ’ ของนายพูด” ผม… ผมจำได้ ผมจำได้ว่าผมพูดอย่างนั้น “ฉัน…ตกใจแทบสิ้นสติ” “ฉันคิดว่าฉันบ้า” “ฉันเกือยจะวิ่งหนีไป” “แต่แล้ว…นายก็พูดต่อ” “นายบ่นเรื่องป้านี…นายบ่นเรื่องเมย์…นายบ่นเรื่องที่ไม่มีใครสนใจนาย” “นาย…ไม่รู้ตัว” “นายไม่รู้…ว่านายตายแล้ว” “นาย…ติดอยู่” “นายยังทำตัวเหมือน…นายยังมีชีวิตอยู่” “และฉัน…” “ฉัน…ก็เลย…เล่นตามน้ำ” กร…เขากำลังร้องไห้…แต่เขาก็หัวเราะ… มันเป็นเสียงหัวเราะ…ของคนบ้า “ฉัน…ตอบนาย” “นายบ่นว่าป้านีขี้บ่น…ฉันก็บอกว่า… ‘ใช่…เธอขี้บ่นจริงๆ’ ” “นายถามว่าคืนนี้กินอะไร…ฉันก็บอกว่า… ‘อะไรก็ได้’ ” “ฉัน…ฉันสร้างโลก…สองใบ” “โลก…ที่ฉันอยู่กับ…เพื่อนร่วมห้องที่เป็นผี” “ฉันทำแบบนี้…มาหกเดือน” “หกเดือน…ที่ฉันพูดคนเดียว” “หกเดือน…ที่ฉันแกล้งทำเป็นว่านายยังอยู่” “ในขณะที่…ร่างของนาย…กำลัง…” เขาหยุด…เขาพูดต่อไม่ไหว “กำลัง…เน่า” ผมพูดแทนเขา “ในตู้ใบนั้น” “ใช่” กร พยักหน้า “กลิ่น…มันเริ่ม…ออกมา” “ประมาณ…หนึ่งเดือน…หลังจากที่นายตาย” “กลิ่น…มันแรงมาก” “ฉัน…ฉันเลยต้อง…ซื้อ” “น้ำยาฟอกขาว” ผมพูด “ใช่…น้ำยาฟอกขาว…สเปรย์ปรับอากาศ…ทุกอย่างที่จะกลบกลิ่น” “ฉันต้อง…เปิดตู้” “ฉันต้อง…เทมัน…ราดลงไป…บนกระเป๋าใบนั้น” “ฉันทำ…ทุกสัปดาห์” “มันคือ…นรก…โจม” “นรกบนดิน” “แล้ว…เมื่อคืน” ผมถาม “เสียงลากของ…ม้วนพรม” กร ก้มหน้า…ด้วยความอับอาย “ฉัน…ทนไม่ไหวแล้ว” “กลิ่น…มันแรงเกินไป…น้ำยาฟอกขาวก็เอาไม่อยู่” “ป้านี…เริ่มสงสัย” “ฉันต้อง…เอานายออกไป” “ฉันต้อง…เอาร่างนาย…ไปทิ้ง” “ม้วนพรม…ฉันซื้อมันมา…พร้อมกับเชือก…ถุงขยะ” “ฉันวางแผน…จะ…ห่อร่างนาย…แล้วเอไปทิ้ง” “ฉัน…เปิดตู้…ฉันเปิดกระเป๋า” “ฉันเห็น…สิ่งที่เหลืออยู่ของนาย” “ฉัน…อาเจียน” “ฉัน…ทำไม่ได้” “ฉัน…ขยะแขยง…ฉันกลัว” “ฉันเลย…แค่…ม้วนพรม…กับสิ่งที่อยู่ข้างใน…ยัดกลับเข้าไป” “แล้วฉันก็…ล็อค” “ฉันล็อค…เพื่อกัน…นาย” “ไม่ใช่…เพื่อกันคนอื่น” “ฉันล็อค…เพราะฉัน…ทนมองมันไม่ไหวแล้ว” “ฉัน…ยอมแพ้แล้ว” นี่คือ…ความจริง ความจริง…ที่น่ารังเกียจ…บิดเบี้ยว…และน่าเศร้า ผมไม่ได้ถูกฆ่า ผม…ตาย ตาย…ด้วยอุบัติเหตุโง่ๆ และความขี้ขลาด…ความตื่นตระหนก…ของเพื่อนร่วมห้อง ได้เปลี่ยน…ความตายของผม…ให้กลายเป็น…เรื่องสยองขวัญ เขา…ไม่ได้ฆ่าผม แต่เขา…กักขังผม เขากักขัง…ร่างของผม…ไว้ในตู้ และเขากักขัง…วิญญาณของผม…ไว้ในห้องนี้…ด้วยคำโกหกของเขา เขาสร้าง…โลก…ให้ผมอยู่ โลกที่…ผมถูกทุกคนเมิน โลกที่…ผมเป็นแค่…อากาศธาตุ เพราะในความเป็นจริง…ผม…ก็คือ…อากาศธาตุ ผม…ไม่มีตัวตน ผมคือ…ผี ผมคือ…กลิ่นเหม็น…ที่ออกมาจากตู้ “นาย…” ผมพูดกับกร “นาย…มัน…” ผมไม่รู้จะเรียกเขาว่าอะไร เขาไม่ใช่ฆาตกร แต่เขา…ก็ไม่ใช่…เพื่อน เขาคือ…ผู้คุม ผู้คุม…ที่ขังทั้งคนตาย…และคนเป็น…ไว้ในห้อง 305 “ฉัน…ฉันจะไปแจ้งตำรวจ” กร พูด เขากระซิบ “ฉัน…จะสารภาพทุกอย่าง” “ฉัน…ทนไม่ไหวแล้ว” “ฉันจะบอกพวกเขา…ว่าฉันทำอะไรลงไป” “ฉันจะบอกพวกเขา…ว่าฉันเก็บศพนายไว้” “ฉัน…สมควรถูกลงโทษ” “ไม่” ผมพูด เสียงของผม…ชัดเจน ชัดเจน…จนกร…สะดุ้ง เขามองมา…ตรงจุดที่ผมยืน “นายพูดว่าอะไรนะ…โจม” “นายพูดได้…ฉันได้ยินนาย” “ฉันบอกว่า…ไม่” ผมพูด…ช้าๆ ความหนาวเย็น…มันหายไปแล้ว ตอนนี้…ผมรู้สึก… ผมรู้สึกถึง…พลัง พลัง…ที่มาจาก…ความโกรธ ความโกรธ…ที่บริสุทธิ์ “นาย…จะไม่ไปไหน” ผมพูด “นายจะไม่บอกใคร” “โจม…นายพูดอะไร” กร ถอยหลัง เขากลัว… ครั้งแรก…ที่เขากลัวผม…จริงๆ “นาย…สร้างฉันขึ้นมา” ผมพูด…ผมลอยเข้าไปใกล้เขา “นาย…แกล้งทำเป็นว่าฉันมีชีวิต” “นาย…พูดกับฉัน…มาหกเดือน” “งั้น…ต่อไปนี้…” “นายก็พูด…ต่อไปสิ” “ไม่…โจม…ได้โปรด” “ฉัน…ฉันจะบ้าตาย” “นายบ้าไปแล้ว” ผมกระซิบ “นายบ้า…ตั้งแต่วันที่นาย…ยัดฉันเข้าตู้” “แต่มันไม่จบแค่นั้น…กร” “นาย…ติดอยู่กับฉัน” “เหมือนที่ฉัน…ติดอยู่กับนาย” “เรา…จะอยู่ด้วยกัน…ในห้องนี้” “ตลอดไป” “ไม่” กร ร้อง เขาวิ่งไปที่ประตู เขาพยายามจะเปิดมัน แต่… ลูกบิด…มันไม่ขยับ มัน…เย็น เย็น…จนเป็นน้ำแข็ง กร…ชักมือกลับ เขามองที่ลูกบิดประตู…ที่ตอนนี้…มีเกล็ดน้ำแข็งเกาะ เขาหันกลับมามองผม… หรือมอง…ความว่างเปล่า…ที่เขาคิดว่าผมอยู่ ดวงตาเบิกกว้าง…ด้วยความหวาดกลัว…สุดขีด “นี่…นี่…นายทำเหรอ” ผมไม่ได้ตอบ ผมแค่…ยิ้ม ยิ้ม…ที่เขา…มองไม่เห็น แต่เขา…รู้สึกได้
กร จ้องมองลูกบิดประตู เกล็ดน้ำแข็ง…ที่ก่อตัวขึ้นจากความหนาว…ที่ไม่ควรมีอยู่จริง ความหนาว…ที่มาจากผม เขาถอยหลัง…ช้าๆ ชนเข้ากับโต๊ะเขียนหนังสือ…ของเขา “โจม…ไม่…อย่าทำแบบนี้” เขาละล่ำละลัก คำพูดของเขา…กลายเป็นไอสีขาว…ในอากาศที่เย็นจัด “ทำแบบไหน…กร” ผมถาม เสียงของผม…ตอนนี้…มันไม่ได้อยู่ในหัวของผมอีกต่อไป มันดัง… มันดัง…ก้อง…ไปทั่วห้อง มันดัง…มาจากทุกทิศทาง จากผนัง…จากเพดาน…จากพื้น และดังที่สุด… …จากในตู้… กร สะดุ้ง เขาหันขวับไปมองตู้เสื้อผ้าด้านซ้าย แม่กุญแจสีเงิน…สั่น มันสั่น…กริ๊ก…กริ๊ก…กริ๊ก… เหมือนมีคนกำลังเขย่ามัน…จากข้างใน “ฉันแค่…แกล้งทำเป็นว่านายมีชีวิต” ผมพูดต่อ “ฉันแค่…ตอบคำถามของนาย” “ฉันแค่…เป็นเพื่อน…ในแบบที่นายต้องการ” “แต่นาย…ไม่ต้องการเพื่อน” “นาย…ต้องการ…นักโทษ” “ไม่…โจม…ฉันไม่ได้…” “นายขังฉันไว้” ผมตะคอก เสียงของผม…กลายเป็นเสียงคำราม ลม…ในห้อง…เริ่มหมุน กระดาษบนโต๊ะของกร…ปลิวว่อน “นายขัง…ร่าง…ของฉัน” “และนายก็ขัง…วิญญาณ…ของฉัน” “หกเดือน…กร” “หกเดือน…ที่ฉันไม่รู้ว่าตัวเองเป็นอะไร” “หกเดือน…ที่ฉันคิดว่าตัวเองกำลังบ้า” “หกเดือน…ที่ฉันต้องทนอยู่กับกลิ่นเหม็นเน่า…ของตัวเอง” กลิ่น… ทันทีที่ผมพูดจบ… กลิ่น…มันก็รุนแรงขึ้น รุนแรง…จนกร…ต้องยกมือขึ้นปิดจมูก มันไม่ใช่แค่กลิ่นอับ…หรือกลิ่นหนูตายอีกต่อไป มันคือกลิ่น… กลิ่นของเนื้อ…ที่เน่าเปื่อย กลิ่นของเหลว…ที่ซึมออกมา กลิ่นของสารเคมี…ที่กัดกร่อน กลิ่นของ…ความตาย…ที่ถูกหมักหมม “อ๊อก…อ…” กร โก่งคอ เขาทำท่าเหมือนจะอาเจียน “นายไม่ชอบเหรอ…กร” ผมกระซิบ…ข้างหูเขา เขาสะดุ้ง…หันขวับ แต่ตรงนั้น…ไม่มีใคร “นี่คือกลิ่น…ที่นายสร้างขึ้นมา” “นายเป็นคน…เลี้ยง…มัน” “นายรดน้ำมัน…ด้วยน้ำยาฟอกขาว” “นาย…ต้อง…ชิน…กับมันสิ” “พอแล้ว” เขาตะโกน “พอได้แล้ว…โจม” “ฉันขอโทษ…ฉันขอโทษ” “นายขอโทษเหรอ” ผมหัวเราะ เสียงหัวเราะของผม…เย็นเยียบ “นายไม่ได้…ขอโทษ” “นายแค่…กลัว” “นายไม่ได้กลัวฉัน…กร” “นายกลัว…ความจริง” “นายกลัว…สิ่งที่อยู่ในนั้น” ผม “พยักพเยิด” ไปทางตู้ แม่กุญแจ…ยังคงสั่น… กริ๊ก…กริ๊ก…กริ๊ก… เสียงนั้น…มันดังประสาน…กับเสียงหัวใจของกร…ที่เต้นรัว “ฉัน…ฉันจะมอบตัว” กร พูด เขามองไปที่ประตู…ที่ถูกแช่แข็ง “ปล่อยฉันไป…โจม…ได้โปรด” “ฉันจะไป…ฉันจะบอกตำรวจทุกอย่าง” “ฉันจะบอกว่า…มันเป็นอุบัติเหตุ” “ฉันจะบอกว่า…ฉันตื่นตระหนก” “พวกเขา…อาจจะ…เข้าใจ” “เข้าใจเหรอ” ผมลอยไป…หยุดอยู่ตรงหน้าเขา ผมรู้สึกได้…ว่าเขารู้สึกถึงความเย็น…ที่จ่ออยู่ตรงหน้า เขากลั้นหายใจ “นายคิดว่า…พวกเขาจะเข้าใจเหรอ” “นายคิดว่า…การที่นาย…เก็บศพเพื่อนร่วมห้องไว้ในตู้เสื้อผ้า…หกเดือน…เทน้ำยาฟอกขาวราดมันทุกสัปดาห์…เป็นเรื่องที่… ‘เข้าใจได้’ งั้นเหรอ” “ไม่…แต่…” “นายมันโง่…กร” “นายไม่ใช่แค่…ขี้ขลาด” “นาย…มันโง่…และเห็นแก่ตัว” “ใช่” เขากระซิบ “ใช่…ฉันเห็นแก่ตัว” “ฉัน…ฉันกลัว…อนาคตของฉัน” “ฉันกลัว…เสียทุน…ฉันกลัว…เสียทุกอย่าง” “ฉัน…ฉันไม่ได้ตั้งใจ” “นายไม่ได้ตั้งใจ…ที่จะปล่อยให้ฉันตาย” “แต่นาย…ตั้งใจ…ที่จะซ่อนฉัน” “นาย…ตั้งใจ…ที่จะโกหก” “นาย…ตั้งใจ…ที่จะ…ทำลาย…สิ่งที่เหลืออยู่ของฉัน” “ฉัน…” “นายรู้ไหม…กร” ผมเปลี่ยนเรื่อง “นายรู้ไหม…ความรู้สึกสุดท้าย…ของฉัน…คืออะไร” กร ส่ายหน้า…น้ำตาไหลพราก “ความรู้สึก…ก่อนที่ฉันจะตาย” “โจม…อย่า…” “ฉัน…หายใจไม่ออก” ผมกระซิบ และทันใดนั้น… อากาศในห้อง…ก็หายไป มันไม่ได้แค่เย็น มัน…บาง… มันบาง…จน… กร…เริ่มหายใจไม่ออก “อึก…” เขากุมคอตัวเอง เขอ้าปาก…พยายามจะสูดอากาศ “นายจำได้ไหม…กร” “ความรู้สึกนี้” “อ…อ๊อก…” เขาพยายามจะพูด ดวงตาของเขา…เริ่มเบิกกว้าง “ฉัน…ฉันกำลังตะเกียกตะกาย” “ฉัน…กำลังมองหน้า…นาย” “ฉัน…กำลังขอความช่วยเหลือ” “ฉันพูด… ‘ยา…ยา…’ ” “อ…แอ่ก…” กร…ล้มลง เขาคุกเข่า… เขา…กำลังขาดอากาศ เหมือนที่ผม…เคยเป็น “แล้วนายก็…ยืนมอง” “นาย…ยืนมอง…ฉันตาย” “ไม่…ฉัน…ฉันพยายาม…” เขาเค้นเสียงออกมา “ใช่…นายพยายาม” “นาย…พยายาม…จะช่วยตัวเอง” “นายไม่ได้กลัว…ว่าฉันจะตาย” “นายกลัว…ว่าฉันจะตาย…ในห้องของนาย” อากาศ…กลับมา กร…สูดหายใจเข้า…ดัง…เฮือก เขาไอโขลก… เขากอดตัวเอง…ตัวสั่น “นาย…นายมัน…” “ปีศาจ” ผมพูดแทนเขา “ใช่ไหม…กร” “นาย…สร้างฉันขึ้นมาเอง” “นาย…เลี้ยงปีศาจ…ไว้ในตู้” “และตอนนี้…มันออกมาแล้ว” “ไม่…ไม่…โจม…นายไม่ใช่อย่างนั้น” เขาพยายามจะ…ปลอบผม เขาคิดว่า…เขายังควบคุมผมได้ เขาคิดว่า…ผมน้องเป็น…โจม…คนเดิม เด็กหนุ่มขี้อาย…ที่ไม่มีใครสนใจ “ฉันไม่ใช่…โจม…คนนั้นอีกต่อไปแล้ว” ผมพูด “โจม…คนนั้น…เขาตายไปแล้ว” “เขาตาย…บนพื้นนี่” “พร้อมกับ…ความเชื่อใจ…ที่เขามีต่อโลกใบนี้” “ส่วนฉัน…” “ฉันคือ…สิ่งที่เหลืออยู่” “ฉันคือ…ความโกรธ” “ฉันคือ…ความจริง…ที่นายพยายามจะกลบ” “ฉันคือ…กลิ่นเหม็นเน่า…ที่นาย…หนีไม่พ้น” ปัง ปัง ปัง เสียง… เสียงทุบประตู…จากข้างนอก ไม่ใช่ป้านี เสียงมัน…หนักแน่นกว่า “กร” เสียงผู้ชาย…เสียงผู้จัดการหอ “เปิดประตู…ไอ้กร” “มีคนแจ้งว่า…มีกลิ่น…ประหลาด…ออกมาจากห้องคุณ” กร… ดวงตาของเขา…สว่างวาบ ความหวัง… เขา…อยากให้คนช่วย “ช่วย…ด้วย” เขากระซิบ “ช่วย…ด้วย…ผมอยู่ข้างใน” “นายคิดว่า…พวกเขาจะช่วยนายเหรอ” ผมหัวเราะ “พวกเขา…มา…เพื่อ…จับนาย” “พวกเขา…ได้กลิ่น…แล้ว” “กลิ่น…ที่นาย…ซ่อนไว้” ปัง ปัง ปัง “เปิดประตูเดี๋ยวนี้” “ไม่งั้น…ผมจะพังเข้าไป” “กร…ป้านีบอกว่า…เขาได้ยินเสียง…คุณทะเลาะกับใคร” “คุณอยู่กับใคร…ในนั้น” กร…มองผม…ด้วยความหวาดกลัว “ผม…ผมอยู่คนเดียว” เขาตะโกนกลับไป “ผม…แค่…ทำของตก” “โกหก” เสียงป้านี…แหลม…ดังมาจากข้างนอก “มันไม่ได้อยู่คนเดียว” “ฉันได้ยินเสียง…มันทะเลาะกัน” “มันตะโกนว่า… ‘พอแล้ว’ ” “มันพูดกับ…ผี” “ป้า…อย่าพูดจาไร้สาระ” ผู้จัดการดุ “กร…ผมให้โอกาสคุณครั้งสุดท้าย…เปิดประตู” กร…มองไปที่ลูกบิด น้ำแข็ง…ยังคงเกาะอยู่ “ผม…เปิด…ไม่ได้” เขาตะโกน “มัน…มันติด” “ติดเหรอ…งั้นถอยไป” “ผมจะพัง” เสียง… เสียงกระทืบ… ตึง ประตูสั่น…แต่ไม่เปิด “นายจะทำยังไงดี…กร” ผมลอยไป…อยู่ระหว่างเขา…กับประตู “ความจริง…กำลังจะมา…เคาะประตูบ้านนายแล้ว” “โจม…ได้โปรด…อย่า…” เขาคุกเข่า…ยกมือไหว้…ความว่างเปล่า “อย่าให้เขา…เห็น” “อย่าให้เขา…รู้” “ฉัน…ฉันจะทำทุกอย่าง” “ฉัน…จะอยู่กับนาย” “ฉัน…จะไม่หนี…ฉันสัญญา” “โอ…นายจะอยู่กับฉัน…แน่” ผมพูด “นาย…ไม่มีทางเลือกอื่น” “แต่ก่อนที่…ปาร์ตี้…จะเริ่ม” “ฉัน…อยากให้นาย…ดูอะไรบางอย่าง” “ไม่…ไม่…อะไร” “ของขวัญ…จากฉัน…ถึงนาย” “ของ…ที่ระลึก…จากเพื่อนร่วมห้อง…ที่นาย…รักนักหนา” ผมลอย…ไปที่ตู้ แม่กุญแจ… มันสั่น…รุนแรงขึ้น… กริ๊ก…กริ๊ก…กริ๊ก… “อย่า” กร ร้อง เขาเอามือปิดตา “ลืมตา…กร” ผมคำราม “ลืมตา…แล้วมอง” “ไม่…ไม่…ฉันไม่มอง” “นายต้องมอง” ผมตะคอก “นายต้อง…เห็น” “เห็น…ผลงาน…ของนาย” “เห็น…สิ่งที่นาย…ปกป้อง…นักหนา” “เห็น…อนาคต…ของนาย” “ที่มัน…เน่า…อยู่ในนี้” ตึง เสียงพังประตู…ดังขึ้นอีก คราวนี้…แรงกว่าเดิม บานพับ…เริ่ม…ปริ “กร…ถอยไป” เสียงผู้จัดการ “ครั้งสุดท้าย” ตึง “ได้โปรด…โจม…อย่าเปิดมัน” กร…ร้องไห้…เหมือนเด็ก “ฉัน…ทำไม่ได้…ฉันมองไม่ได้” “นายทำได้…กร” ผมกระซิบ “นาย…ยัดฉัน…เข้าไปได้” “นาย…เทน้ำยา…ราดฉัน…ได้” “นาย…ก็ต้อง…มอง…ฉัน…ได้” แล้ว… ด้วยพลัง…ทั้งหมด…ของความโกรธ ของความหนาวเย็น ของความตาย… ผม… …สั่ง… คลิก เสียง… เสียงแม่กุญแจ… มัน…ปลดล็อค มันไม่ได้…เปิดออก มันแค่…ปลดล็อค แล้ว…มันก็ร่วง… หล่นลงบนพื้น ดัง…แกร๊ง เสียงโลหะ…กระทบไม้ ในความเงียบ…ชั่วขณะ… ระหว่าง…การพังประตู เสียงนั้น…มันดัง…เหมือนเสียงระฆัง…แห่งความตาย กร… เขาลดมือ…ที่ปิดตา…ลง เขามอง…แม่กุญแจ…ที่นอนอยู่บนพื้น แล้วเขาก็…เงยหน้า… มอง… ประตูตู้… ประตูตู้…ที่ปิดไม่สนิท ประตูตู้…ที่เผยอ…ออกมาเล็กน้อย พอ… พอให้กลิ่น…ที่ถูกอัดแน่น…พวยพุ่ง…ออกมา เหมือน…ลมหายใจ…ของซากศพ “อ…อ…” กร…คลาน… เขาคลาน…ถอยหลัง หนี… หนี…ตู้ หนี…ความจริง “ไม่…ปิดมัน” “ปิดมัน…กลับไป” ตึง ประตู… ประตูห้อง… มัน…กระแทก… บานพับ…แตก “ดู…กร” ผมสั่ง “ดู…เพื่อน…ของนาย” ผม… ผมใช้พลัง… ผม…กระซาก… ประตูตู้… เปิด… อ๊อด… เสียงบานพับ…ที่ฝืด…ดังโหยหวน มัน…เปิด… เปิด…ออก… ช้าๆ… เผยให้เห็น… ความมืด…ข้างใน ไม่… มันไม่มืดสนิท มันมี…บางอย่าง บางอย่าง…ที่…ไม่ควร…อยู่ในนั้น ม้วนพรม… มันไม่ได้…ม้วน… มัน…บวม… บวม…จนปริ เชือก…ที่มัดไว้…มันรัด… รัด…จน…สิ่งที่อยู่ข้างใน…มัน…ทะลัก… ของเหลว… ของเหลวสีดำ…เหนียว… ไหล…นอง…ออกมาจาก…ข้างใน “ไม่…ไม่…ไม่…ไม่” กร…กรีดร้อง เขา…เสียสติแล้ว เขา…ทุบหัวตัวเอง…กับพื้น “โกหก” “ฝัน…นี่คือฝัน” “นายกำลังฝัน…กร” ผมกระซิบ “แต่…นาย…ไม่เคย…ตื่น” ตึง ตูม ประตูห้อง… มัน…พัง… มันพัง…เข้ามา แสงสว่าง…จากโถงทางเดิน…สาด…เข้ามาในห้อง เงา… เงาตะคุ่ม…สาม…สี่…เงา ผู้จัดการ… ป้านี… เมย์… และ… ตำรวจ… ตำรวจ…สองนาย “พระเจ้า” ผู้จัดการ…อุทาน… เขายกมือ…ปิดจมูก คนอื่นๆ…ก็เช่นกัน ป้านี… เธอชี้… นิ้วสั่นเทา เธอไม่ได้…ชี้…ไปที่ตู้ เธอ…ชี้… ไปที่…กร กร… ที่นั่งอยู่บนพื้น… มุมห้อง… ทุบหัวตัวเอง… กรีดร้อง… และ… พูด… พูด…กับ… …อากาศ… “ฉันขอโทษ…โจม” “ฉันขอโทษ…ปิดมัน” “ปิดมัน…ได้โปรด…มันเหม็น” “เอาเขาออกไป” “ฉันขอโทษ…โจม” ตำรวจ… ตำรวจชักปืน “หยุด…อยู่ตรงนั้น…ยกมือขึ้น” แต่กร…ไม่ได้ยิน เขายังคง…ทุบหัวตัวเอง… และร้องไห้ ตำรวจ…ก้าวเข้ามา… พวกเขา…เห็น… พวกเขา…เห็น… ตู้… ที่เปิด… และ… สิ่งที่…ไหล…ออกมา “โอ…พระเจ้า” ตำรวจอีกคน…พูด เขา…หันไป…อาเจียน…ที่โถงทางเดิน เมย์… เธอกรีดร้อง เสียงกรี๊ด…แหลม…บาดหู ป้านี… เธอ…เป็นลม ล้ม…ลงไป… ผู้จัดการ…หน้าซีด… เขากำลัว…กดโทรศัพท์… “ขอ…ขอ…กำลังเสริม” “ห้อง 305…เรา…เราพบ…ศพ” ศพ… พวกเขา… พวกเขา…เห็น… พวกเขา…เห็น…สิ่งที่อยู่ในตู้ ผม… ผมลอย… ผมลอย…ไปที่หน้าต่าง ผมมอง… ภาพ… ภาพ…ที่ผม…รอคอย…มาหกเดือน กร…ถูกตำรวจ…สองนาย…ลากตัว…ออกไป เขา…ยังคง…ตะโกน…ชื่อผม “โจม…โจม…อย่าทิ้งฉัน” “นายสัญญา…นายสัญญาว่าจะอยู่กับฉัน” “โจม” เมย์…ยืนร้องไห้…ตัวสั่น ผู้จัดการ…กำลังให้การ…กับตำรวจอีกนาย ผมมอง… ผมมอง… จนกระทั่ง… กร… ถูกลาก…หายไป…จากสายตา เสียง…ไซเรน…ดัง… ดัง…ใกล้เข้ามา มัน…จบแล้ว ใช่ไหม มัน…ควรจะ…จบแล้ว ผม…ควรจะ…ไปได้แล้ว ผม…ได้…แก้แค้น… ผม…ได้…เปิดโปง… เขา…ได้รับ…โทษ… ผม… ผม…มอง… มอง…ร่าง…ของกร…ที่ถูกลากไป ผม… ผมไม่รู้สึก… ผมไม่รู้สึก…ดีใจ ผมไม่รู้สึก…สะใจ ผมไม่รู้สึก… …อะไรเลย… ผม… ผมแค่… …หนาว… และ… …ว่างเปล่า… …เหลือเกิน…
ผมลอย… ผมลอยอยู่…นอกหน้าต่างห้อง 305 ผมมองดู…ความโกลาหล…ที่คลี่คลาย…อยู่ข้างล่าง เหมือน…กำลังดูละครฉากหนึ่ง ละคร…ที่น่าสะอิดสะเอียน…เรื่องชีวิตของผม…และความตายของผม เสียงไซเรน…ดังสนั่น แสงสีฟ้า…สีแดง…กวาดไปมา… สาดส่อง…ใบหน้าของผู้คนที่มุงดู นักศึกษา…คนอื่นๆ…ที่ผมไม่เคยรู้จัก พวกเขา…ไม่เคยเห็นผม…ตอนที่ผมมีชีวิต แต่ตอนนี้…พวกเขากับ…ตื่นเต้น…กับความตายของผม พวกเขา…ซุบซิบ… “ศพ…เขาว่ามีศพ” “ในตู้…เขาซ่อนไว้ในตู้” “ไอ้กรเหรอ…ไม่น่าเชื่อ…มันดูเงียบๆ” คำพูด…ของพวกเขา…เหมือนเข็ม…ทิ่มแทง… แต่…ผมไม่เจ็บ ผม…ไม่รู้สึกอะไรเลย ผมควรจะ…รู้สึก ผมควรจะ…โกรธ…ที่พวกเขานินทา ผมควรจะ…เศร้า…กับชะตากรรมของตัวเอง ผมควรจะ…โล่งใจ…ที่ความจริง…ถูกเปิดเผย แต่…ไม่ มีเพียง…ความว่างเปล่า ความหนาวเย็น…ที่เกาะกุม… ผมมอง… กร… เขาถูกยัดเข้าไปในรถตำรวจ เขาไม่ได้…ดิ้นรน เขาแค่…จ้องมอง… จ้องมอง…กลับมา…ที่หน้าต่าง… ตรงที่ผมลอยอยู่ เขา… เขา…เห็นผมเหรอ ไม่… สายตาเขา…มัน…ว่างเปล่า เขาแค่…จ้องมอง…ความมืด จ้องมอง…ห้อง…ที่เคยเป็น…ทั้งบ้าน…และ…คุก…ของเขา แล้วรถ…ก็เคลื่อนตัว… ขับ…หายไป…ในความมืด เขากำลัง…ไป… เขากำลัง…ทิ้งผมไว้… …เหรอ… ผมรู้สึก… …กระตุก… ความรู้สึก…เหมือน…เชือก…ที่มองไม่เห็น… เชือก…ที่เคย…ผูก…ผมไว้กับห้อง… มัน…กำลัง… …ตึง… มันกำลัง…ดึง…ผม ดึง…ผม…ตาม…รถคันนั้นไป “ไม่” ผมกระซิบ ผม… ผม…ต้าน… ผมยึด… ผมยึด…กับ…ขอบหน้าต่าง… ผมไม่อยากไป ผม…ยัง…ไม่พร้อม… ผม…ต้อง…ดู ผมต้อง…ดู…จุดจบ…ของ…เรื่องนี้ ผมต้อง…เห็น… …ผม… ผม… …กลับเข้าไปในห้อง… ห้อง 305… ตอนนี้…มันสว่าง… สว่าง…จ้า… แสงไฟ…จากกล้อง… แสงไฟ…จาก…เจ้าหน้าที่… คน… คนแปลกหน้า…ในชุด…ป้องกัน…สีขาว… พวกเขา…เดิน…ย่ำ…ไปมา…ในพื้นที่…ของผม พวกเขา…กำลัง…รื้อ… รื้อ…ข้าวของ…ของกร รื้อ…หนังสือแพทย์…ของเขา รื้อ…เตียง…ของเขา… พวกเขา… …ไม่แตะ… …เตียงของผม… พวกเขา…ไม่แตะ… …โต๊ะ…ของผม เหมือน…พวกเขารู้ เหมือน…พวกเขา…เว้นที่… …ให้ผี… ผมนั่ง… ผมนั่ง…บนเตียง…ของผม เตียง…ที่ไม่มีใครนอน…มาหกเดือน ผมนั่ง…กอดเข่า เหมือน…ตอนที่ผมนั่ง…รอ…กร…ที่หน้าประตู ผมมอง… พวกเขา… พวกเขากำลัง…ทำงาน…กับ…ตู้ใบนั้น ตู้…ที่เปิด…อ้า… เหมือน…ปาก…ที่กำลัง…กรีดร้อง… กลิ่น… กลิ่น…มัน…รุนแรง… แต่…พวกเขา…ทนได้ พวกเขา…มี…หน้ากาก พวกเขา…มี…ถุงมือ พวกเขา…ดู…ชินชา เหมือน…มันเป็น…แค่…งาน “โอเค…เริ่ม…บันทึก” เสียงผู้ชายคนหนึ่ง…พูด… เสียง…ทุ้ม…และ…เหนื่อยหน่าย “ห้อง 305…หอพัก…” “พบ…วัตถุ…ต้องสงสัย…ในตู้เสื้อผ้าไม้…ด้านซ้าย” “ลักษณะ…เป็น…ม้วนพรม…เก่า” “ห่อหุ้ม…ด้วย…ถุงขยะสีดำ…หลายชั้น” “มัด…ด้วย…เชือกป่าน” “สภาพ…บวม…เปื่อย…ยุ่ย” “มี…ของเหลว…สีเข้ม…ไหล…นอง…ออกมาจาก…ด้านใน” “ส่งกลิ่น…เหม็นเน่า…รุนแรง” เขา… เขา…กำลัง…อธิบาย… …สุสาน…ของผม ผมมอง… ชายอีกคน… เขากำลัง…ใช้…คีม… คีม…อันใหญ่… เขา…กำลัง…ตัด… ตัด…เชือก… เชือก…ที่กร…ผูก… เชือก…ที่กร…ซื้อมา… …เพื่อ…เอาผมไปทิ้ง… เสียง…ฉับ… เชือก…ขาด… ถุงขยะ…สีดำ…ที่บวม… มัน…คลายตัว… มัน…แผ่…ออก… เหมือน…ดอกไม้…แห่งความตาย…กำลัง…เบ่งบาน ผม… ผม…ควรจะ…หลับตา ผม…ควรจะ…หันหนี ผม…ไม่ควร…มอง… …สิ่งที่…เหลืออยู่… …ของ…ตัวเอง แต่… ผม…ละสายตา…ไม่ได้ ผม…จ้อง… จ้อง…มอง… มัน… มัน…ไม่ใช่… มัน…ไม่เหมือน… …คน… มันคือ… …ก้อน… ก้อน…ของ…ความเน่าเปื่อย… สีเทา…สีดำ…สีเขียว… ปน…กับ…สีขาว… สีขาว…ของ…น้ำยาฟอกขาว… ที่…กัดกร่อน… กัด…จน… …กระดูก… ผมเห็น…กระดูก… กระดูก…ซี่โครง… เล็กๆ… ของ…เด็กหนุ่ม… ที่…ขี้โรค… ผมเห็น… …เสื้อ… เสื้อเชิ้ต…สีขาว… ตัวที่ผม…ชอบ… ตัวที่ผม…บ่น…ว่ามัน…ขึ้นจุด…สีเหลือง… ตอนนี้…มัน… มัน…หลอม… หลอม…ละลาย… ติด…อยู่…กับ… …สิ่งที่…เคยเป็น…เนื้อ… “พระเจ้า…” ชายคนที่…ถ่ายรูป… เขา…พึมพำ… เขา…ต้อง…ถอย… เขา…ไป…อาเจียน…ที่มุมห้อง ส่วน…ชาย…ที่…บรรยาย… เขา…แค่…ถอนหายใจ “สภาพ…ศพ… …เดี๋ยวนะ…” เขา…ขมวดคิ้ว เขา…ชะโงก… “ไม่ใช่… …นี่มัน… …กระเป๋า” กระเป๋า เขา… เขา…ใช้…ไม้… ไม้…ยาวๆ… เขี่ย… เขี่ย…ก้อน…นั้น… แล้ว… ผม…ก็…เห็น… …ซิป… ซิป…สีเงิน… และ… …สีน้ำเงิน… สีน้ำเงิน…ของ… …กระเป๋าเดินทาง… ใบ…ที่…หนัก… ใบ…ที่…ผม…ลาก… …ขึ้นบันได… “มัน…อยู่ใน…กระเป๋า” ชายคนนั้น…พูด… “ศพ…ถูก…ยัด…ไว้…ใน…กระเป๋าเดินทาง… …ขนาด… 28 …นิ้ว” “แล้ว…กระเป๋า…ก็ถูก…ห่อ…ด้วย…ถุงดำ… …และ…ม้วน…ด้วย…พรม” “ไอ้กร… …มัน… …รอบคอบ… …เกินไป” ไม่… เขา…ไม่…รอบคอบ เขา… เขา…ตื่นตระหนก เขา… …พยายาม… …จะ…ปิดบัง… …อย่าง…สิ้นหวัง พวกเขา… พวกเขา…เริ่ม… …เก็บ… พวกเขา…ใช้…คีม… พวกเขา…ใช้…พลั่ว…เล็กๆ… ตัก… ตัก… …ผม… ตัก…สิ่งที่เหลืออยู่…ของผม… ใส่… …ถุง… ถุง…สีแดง… ถุง…สำหรับ… …หลักฐาน…ทางชีวภาพ ผมมอง… ผมมอง… …ตัวเอง… ถูก…ตัก… …ทีละชิ้น… ทีละ…ก้อน… จน… …หมด… เหลือ… เหลือ…เพียง… …คราบ… คราบ…สีดำ…เหนียว… ติด…อยู่…ที่…ก้น…กระเป๋า ติด…อยู่…ที่…พื้น… …ใน…ตู้… คราบ…ที่…น้ำยาฟอกขาว… …ก็…ล้าง… …ไม่…ออก “โอเค… …เคลียร์… …ศพ” ชายคนนั้น…พูด เขา…ปิด…ถุง… เขา…รูด…ซิป เขา… …ผนึก… …ผม… …ไว้… “ต่อไป… …ค้น… …ห้อง” พวกเขา… พวกเขา… …รื้อ… รื้อ… …ทุก…อย่าง… พวกเขา…ไปที่…โต๊ะ…ของผม โต๊ะ…ที่…ว่างเปล่า มี…เพียง… …สมุด… สมุด…โน้ต… เล่ม…ที่…ผม…ใช้…จด… …วันแรก… ชาย…คนหนึ่ง… หยิบ…มัน…ขึ้น…มา เขา…ใส่…ถุงมือ… เขา…เปิด… เปิด… …หน้า… …แรก… ลายมือ… ลายมือ…ของ…ผม… …ที่…ผม… …ลืม… …ไป…แล้ว… …ว่า…เป็น…ยังไง ” ‘ไดอารี่… …ของ…โจม… …วันแรก… …ที่…หอพัก… …วันนี้… …อากาศ… …ร้อน… …มาก… …ลิฟต์… …เสีย… …ต้อง…ลาก… …กระเป๋า… …ขึ้น… …บันได… …เหนื่อย… …เกือบ… …ตาย… …เจอ… …เพื่อน… …ร่วม…ห้อง… …ชื่อ… …กร… …เขา… …ดู… …ใจดี… …แต่… …ในห้อง… …ฝุ่น… …เยอะ… …มาก… …ฉัน… …เริ่ม… …ไอ… …รู้สึก… …ไม่… …ดี… …เลย… …หวังว่า… …ยา… …พ่น… …ที่… …ลืม… …ไว้… …ที่… …บ้าน… …จะ… …ไม่… …จำเป็น…’ ” ชายคนนั้น… …อ่าน… …ออก…เสียง… …เบาๆ… …ให้… …เพื่อน… …ของ…เขา… …ฟัง… ” ‘ลืม… …ยา… …พ่น’ ” เขา… …ทวน… …คำ… “เด็ก… …โง่… …เอ๊ย” เขา… …สบถ… เขา… …ปิด… …สมุด… เขา… …ใส่… …มัน… …ลง…ใน… …ถุง… …หลักฐาน… …อีก… …ใบ… เขา… …ไม่… …รู้… เขา… …ไม่… …รู้… …ว่า… …นั่น… …คือ… …ประโยค… …สุด… …ท้าย… …ที่… …ผม… …ได้… …เขียน… เขา… …ไม่… …รู้… …ว่า… …ไม่… …กี่… …นาที… …ต่อ… …จาก… …นั้น… …ผม… …ก็… …ล้ม… …ลง… …และ… …คำ… …ว่า… “เกือบ… …ตาย” …มัน… …ก็… …กลาย… …เป็น… …จริง… ผม… ผม… …ก้ม… …หน้า… ผม… …ไม่… …อยาก… …มอง… …อีก… …ต่อ… …ไป… มัน… …เจ็บ… …เหรอ… ไม่… มัน… …ไม่… …เจ SOLUTIONS …มัน… …แค่… …ตอกย้ำ… …ตอกย้ำ… …ถึง… …ความ… …โง่… …ของ… …ผม… ความ… …ประมาท… …ของ… …ผม… ที่… …นำ… …ไป… …สู่… …ทุก… …สิ่ง… ถ้า… …วัน… …นั้น… …ผม… …ไม่… …ลืม… …ยา… ถ้า… …วัน… …นั้น… …ผม… …ไม่… …ตาย… กร… …ก็… …ไม่… …ต้อง… …กลาย… …เป็น… …ฆาตกร… …ซ่อน… …ศพ… เขา… …ก็… …แค่… …เพื่อน… …ร่วม… …ห้อง… …ที่… …ขี้… …อาย… เรา… …ต่าง… …เป็น… …เหยื่อ… เหยื่อ… …ของ… …โชค… …ชะตา… …งี่… …เง่า… เสียง… …ดัง… …ขึ้น… …อีก… …ครั้ง… “โอเค… …เรา… …ได้… …หมด… …แล้ว… …สมุด… …บันทึก… …ยืนยัน… …ตัว… …ตน… …ผู้… …ตาย… …และ… …แรง… …จูงใจ… …ที่… …น่า… …จะ… …เป็น… …อุบัติเหตุ… …ตาม… …ด้วย… …การ… …ซ่อนเร้น… …อำพราง… …ศพ” “ไอ้… …นักศึกษา… …แพทย์… …นั่น… …คง… …ไม่… …รอด… …คุก… …ง่ายๆ” “ผนึก… …ห้อง” “เรา… …เสร็จ… …แล้ว… …ที่… …นี่” พวก… …เขา… …เริ่ม… …ทยอย… …ออก… …ไป… แสง… …สว่าง… …จ้า… …ดับ… …ลง… เหลือ… …เพียง… …แสง… …สลัว… …จาก… …โถง… …ทาง… …เดิน… พวกเขา… …เอา… …ทุก… …อย่าง… …ไป… …หมด… …แล้ว… …เอา… …ร่าง… …ของ… …ผม… …ไป… …เอา… …ไดอารี่… …ของ… …ผม… …ไป… …เอา… …ชีวิต… …ของ… …กร… …ไป… ห้อง… …ว่าง… …เปล่า… …อีก… …ครั้ง… เหลือ… …เพียง… …ผม… …ที่… …ยัง… …นั่ง… …อยู่… …บน… …เตียง… ชาย… …คน… …สุด… …ท้าย… …เดิน… …ออก… …ไป… เขา… …ดึง… …ประตู… …ปิด… …ตาม… …หลัง… ปัง… แล้ว… …เทป… …สี… …เหลือง… …ก็… …ถูก… …ดึง… …ขวาง… …หน้า… …ประตู… “ห้าม… …เข้า… …พื้น… …ที่… …เกิด… …เหตุ” ผม… …ถูก… …ผนึก… …ไว้… …ข้าง… …ใน… …ลำพัง… ผม… …คิด… …ว่า… …ผม… …จะ… …รู้สึก… …อิสระ… ผม… …คิด… …ว่า… …เมื่อ… …ร่าง… …ของ… …ผม… …ถูก… …พบ… …เมื่อ… …ความ… …จริง… …ถูก… …เปิด… …เผย… …วิญญาณ… …ของ… …ผม… …จะ… …ได้… …ไป… …สู่… …สุขคติ… แต่… …ไม่… …เลย… ผม… …ยัง… …อยู่… …ที่… …นี่… ยัง… …ติด… …อยู่… …ใน… …ห้อง… … 305 … …ที่… …เหม็น… …อับ… …และ… …ว่าง… …เปล่า… …ห้อง… …ที่… …ไม่… …มี… …แม้… …แต่… …ซาก… …ศพ… …ของ… …ตัว… …เอง… …ให้… …จ้อง… …มอง… ผม… …ถูก… …ขัง… …อีก… …แล้ว… …เหรอ… ขัง… …ใน… …ความ… …ทรง… …จำ… …ของ… …ตัว… …เอง… …เหรอ… ไม่… …ไม่… …ใช่… ผม… …รู้สึก… …ถึง… …มัน… …อีก… …แล้ว… …ไอ้… …เชือก… …ที่… …มอง… …ไม่… …เห็น… …นั่น… มัน… …กระตุก… …อีก… …แล้ว… มัน… …ดึง… …ผม… …อีก… …แล้ว… มัน… …ไม่… …ได้… …ผูก… …ผม… …ไว้… …กับ… …ห้อง… …นี้… มัน… …ไม่… …ได้… …ผูก… …ผม… …ไว้… …กับ… …ซาก… …ศพ… …ของ… …ผม… มัน… …ผูก… …ผม… …ไว้… …กับ… …เขา… …กร… …เชือก… …แห่ง… …ความ… …กลัว… …ความ… …ลับ… …และ… …ความ… …รู้สึก… …ผิด… …ที่… …เรา… …มี… …ต่อ… …กัน… มัน… …ผูก… …เรา… …ไว้… …ด้วย… …กัน… เขา… …ไป… …แล้ว… เขา… …อยู่… …ที่… …สถานี… …ตำรวจ… …เขา… …กำลัง… …ถูก… …สอบ… …สวน… เขา… …กำลัง… …หวาด… …กลัว… เขา… …กำลัง… …คิด… …ถึง… …ผม… และ… …เชือก… …มัน… …ก็… …ดึง… …ผม… …แรง… …ขึ้น… …แรง… …ขึ้น… แรง… …จน… …ผม… …ต้าน… …ไม่… …ไหว… ผม… …ต้อง… …ไป… ผม… …ต้อง… …ตาม… …เขา… …ไป… ผม… …ลุก… …ขึ้น… …ยืน… ผม… …ลอย… …ทะลุ… …เทป… …สี… …เหลือง… …ออก… …ไป… …สู่… …โถง… …ทาง… …เดิน… …ที่… …มืด… …มิด… ผม… …ไม่… …ได้… …ถูก… …ปลด… …ปล่อย… ผม… …แค่… …เปลี่ยน… …คุก… …จาก… …ห้อง… …สี่… …เหลี่ยม… …นี้… …ไป… …สู่… …คุก… …ที่… …เคลื่อน… …ที่… …ได้… …คุก… …ที่… …ชื่อ… …ว่า… …กร… “ฉัน… …กำลัง… …ไป… …หา… …นะ… …กร” ผม… …กระซิบ… …กับ… …ความ… …มืด… “นาย… …หนี… …ฉัน… …ไม่… …พ้น… …หรอก”
ผมไม่รู้ว่า…ผมเคลื่อนที่…ผ่านกำแพง…และ…เมือง…ได้อย่างไร มันไม่ใช่…การเดิน… มันไม่ใช่…การบิน… มันคือ…การ…ถูกดึง… เหมือน…ปลา…ที่ติดเบ็ด… สายเบ็ด…ที่มองไม่เห็น…กำลัง…ดึง…วิญญาณของผม… ผ่าน…ความมืด…ของค่ำคืน… ผมเห็น…แสงไฟ…ของเมือง… วูบ…ผ่าน… เบลอ… เหมือน…ภาพวาด…สีน้ำ…ที่ถูก…สาด…ด้วย…น้ำ… ผมไม่รู้สึก…ถึง…ลม… ผมไม่รู้สึก…ถึง…ความเร็ว… ผมแค่… …ถูกดึง… จนกระทั่ง… …ทุกอย่าง…หยุด… ผม… ผม…มา…โผล่… …ที่นี่… สถานีตำรวจ มัน…สว่าง… สว่าง…จน…แสบตา… (ถ้าหาก…ผม…มี…ตา…ให้…แสบ) กลิ่น… มันไม่ใช่…กลิ่น…เน่า… มันคือ…กลิ่น…ของ…ชีวิต… กลิ่น…กาแฟ…ที่…ไหม้… กลิ่น…ควัน…บุหรี่… กลิ่น…เอกสาร…เก่า… และ… …กลิ่น… …ความกลัว… ความกลัว…ของ…มนุษย์… มัน…อบอวล… มัน…หนาแน่น… …เกือบ… …จะ… …เหมือน… …กลิ่น… …ใน… …ห้อง… … 305 … ผม… ผม…ลอย… …ผ่าน… …โต๊ะ… …ของ… …ตำรวจ… …ที่… …กำลัง… …พิมพ์… …ดีด… …เสียง… …ดัง… …แกร็ก… …แกร็ก… …แกร็ก… ไม่… …มี… …ใคร… …มอง… …เห็น… …ผม… ที่นี่… …ผม… …ก็… …เป็น… …อากาศ… …เหมือน… …เคย… แต่… …ผม… …ไม่… …สน… …ใจ… …พวก… …เขา… ผม… …สน… …ใจ… …แค่… …คน… …เดียว… เชือก… …มัน… …ดึง… …ผม… …มา… …ที่… …นี่… ห้อง… ห้อง… …ที่… …สุด… …ทาง… …เดิน… …ห้อง… …สอบ… …สวน… มัน… …มืด… …กว่า… …ข้าง… …นอก… มี… …เพียง… …แสง… …ไฟ… …ดวง… …เดียว… …ห้อย… …จาก… …เพดาน… ส่อง… …ลง… …มา… …ที่… …โต๊ะ… …เหล็ก… …เก่าๆ… และ… …ส่อง… …ลง… …มา… …ที่… …เขา… …กร… เขานั่ง…อยู่ที่นั่น ลำพัง… ใน…เก้าอี้…เหล็ก… มือ…ของเขา… ถูก…ไขว้… …ด้วย… …กุญแจมือ… เขาสวม…เสื้อผ้า…ชุดเดิม ชุด…ที่…เปื้อน… …ฝุ่น… …และ… …เหงื่อ… …จาก… …การ… …พยายาม… …ยัด… …ม้วน… …พรม… …กลับ… …เข้า… …ตู้… เขา… …ไม่… …เหมือน… …นักศึกษา… …แพทย์… …อนาคต… …ไกล… …อีก… …ต่อ… …ไป… เขา… …ดู… …เหมือน… …ซาก… …ของ… …มนุษย์… …ที่… …แตก… …สลาย… เขานั่ง…ก้มหน้า… จ้องมอง… …มือ… …ที่… …ถูก… …พันธนาการ… …บน… …โต๊ะ… เขา… …ไม่… …พูด… …ไม่… …ขยับ… เขา… …แค่… …สั่น… สั่น… …เบาๆ… …ทั้ง… …ตัว… ผม… …ลอย… …เข้าไป… ผม… …นั่ง… …ลง… …ที่… …เก้าอี้… …ฝั่ง… …ตรง… …ข้าม… เก้าอี้… …ที่… …ว่าง… …เปล่า… …เก้าอี้… …สำหรับ… …ทนาย… …หรือ… …ตำรวจ… …ที่… …กำลัง… …จะ… …มา… เรา… …อยู่… …ด้วย… …กัน… …อีก… …แล้ว… …กร… เหมือน… …ที่… …ห้อง… … 305 … นาย… …นั่ง… …ที่… …โต๊ะ… …ของ… …นาย… ฉัน… …นั่ง… …ที่… …เตียง… …ของ… …ฉัน… …เพียง… …แต่… …คราว… …นี้… …ไม่… …มี… …ตู้… …เหม็น… …เน่า… …มา… …กั้น… …กลาง… …ระหว่าง… …เรา… มี… …เพียง… …ความ… …จริง… …ที่… …น่า… …สะพรึง… …กลัว… “กร” ผม… …กระซิบ… เขา… …สะดุ้ง… เขา… …เงย… …หน้า… …พรวด… ดวงตา… …ที่… …แดง… …ก่ำ… …เบิก… …กว้าง… เขา… …มอง… …หา… เขา… …มอง… …ผ่าน… …ตัว… …ผม… เขา… …มอง… …ไป… …ที่… …มุม… …ห้อง… …ที่… …มืด… …มิด… “ใคร” เขา… …พึมพำ… …เสียง… …แหบ… “นั่น… …ใคร… …น่ะ” “ฉัน… …เอง” ผม… …พูด… …ช้าๆ… …ชัดๆ… “ฉัน… …โจม” “ไม่” เขา… …ส่าย… …หน้า… …เร็วๆ… น้ำตา… …ที่… …เพิ่ง… …แห้ง… …ไป… …ไหล… …ลง… …มา… …อีก… …ครั้ง… “ไม่… …จริง… …นาย… …ไม่… …มี… …จริง” “นาย… …มัน… …อยู่… …ใน… …หัว… …ฉัน” “ฉัน… …บ้า… …ไป… …แล้ว” “ตำรวจ… …บอก… …ฉัน… …อย่าง… …นั้น” “พวกเขา… …บอก… …ว่า… …ฉัน… …ช็อค… …จน… …เพี้ยน” “พวกเขา… …บอก… …ว่า… …ฉัน… …พูด… …คน… …เดียว” “นาย… …คิด… …อย่าง… …นั้น… …เหรอ… …กร” ผม… …หัวเราะ… …เบาๆ… …ใน… …ลำคอ… เสียง… …หัวเราะ… …ของ… …ผม… …ทำ… …ให้… …หลอดไฟ… …เหนือ… …หัว… …เขา… …กะพริบ… …ติด… …ดับ… …ติด… …ดับ… …พรึ่บ… …พรึ่บ… “อ๊า” เขา… …ร้อง… …ยก… …มือ… …ที่… …ติด… …กุญแจ… …ขึ้น… …มา… …ป้อง… …หน้า… “นาย… …คิด… …ว่า… …นาย… …แค่… …จินตนาการ… …ฉัน… …ขึ้น… …มา… …หก… …เดือน… …เหรอ” ผม… …ถาม… “จินตนาการ… …ที่… …ทำ… …ให้… …นาย… …ต้อง… …ซื้อ… …น้ำยา… …ฟอก… …ขาว… …ทุก… …อาทิตย์… …เหรอ” “จินตนาการ… …ที่… …ทำ… …ให้… …นาย… …ต้อง… …พูด… …ว่า… … ‘ขอโทษ’ … …ทุก… …คืน… …เหรอ” “จินตนาการ… …ที่… …ทำ… …ให้… …ห้อง… … 305 … …กลาย… …เป็น… …นรก… …บน… …ดิน… …เหรอ” “ไม่… …กร” ผม… …ลอย… …เข้า… …ไป… …ใกล้… …จน… …หน้า… …ของ… …ผม… (หน้า… …ที่… …ไม่… …มี… …อยู่… …จริง) …อยู่… …ห่าง… …จาก… …เขา… …แค่… …คืบ… เขา… …ต้อง… …รู้สึก… …ได้… …ถึง… …ไอ… …เย็น… …จาก… …ตัว… …ผม… …เพราะ… …เขา… …เริ่ม… …สั่น… …หนัก… …ขึ้น… …จน… …เก้าอี้… …เหล็ก… …สั่น… …ตาม… “ฉัน… …มี… …จริง… …กร” “ฉัน… …มี… …จริง… …กว่า… …ที่… …นาย… …เคย… …มี… …ชีวิต… …อยู่… …เสีย… …อีก” “ฉัน… …คือ… …ความ… …ผิด… …พลาด… …ของ… …นาย” “ฉัน… …คือ… …ความ… …ลับ… …ของ… …นาย” “และ… …ตอน… …นี้… …ฉัน… …คือ… …ผู้… …คุม… …ของ… …นาย” “ออก… …ไป” เขา… …กรีด… …ร้อง… …สุด… …เสียง… “ออก… …ไป… …จาก… …หัว… …ฉัน” “ออก… …ไป” แกร๊ง ประตู… …ห้อง… …สอบ… …สวน… …เปิด… …ผาง… ตำรวจ… …สอง… …นาย… …วิ่ง… …เข้า… …มา… “เฮ้… …เกิด… …อะไร… …ขึ้น” “มัน… …เป็น… …บ้า… …อะไร… …ของ… …มัน” พวกเขา… …เห็น… …กร… …ที่… …กำลัง… …ดิ้น… …ทุรน… …ทุราย… …บน… …เก้าอี้… …พยายาม… …จะ… …ถอย… …หนี… …ผม… …หนี… …ความ… …ว่าง… …เปล่า… …ที่… …อยู่… …ตรง… …หน้า… …เขา… “เขา… …อยู่… …ที่… …นี่” กร… …ตะโกน… …ชี้… …นิ้ว… …ที่… …ถูก… …ล็อค… …มา… …ทาง… …ผม… “เขา… …อยู่… …ตรง… …นี้” “โจม… …เขา… …มา… …แล้ว” “เขา… …ไม่… …ยอม… …ไป” ตำรวจ… …สอง… …คน… …มอง… …หน้า… …กัน… …เลิ่ก… …ลั่ก… พวกเขา… …มอง… …ไป… …ที่… …เก้าอี้… …ว่าง… …เปล่า… …ที่… …ผม… …นั่ง… …อยู่… “ใจ… …เย็น… …ไอ้… …หนู” ตำรวจ… …ที่… …แก่… …กว่า… …พูด… …พยายาม… …ใช้… …เสียง… …ที่… …สงบ… …ที่สุด… …เท่า… …ที่… …จะ… …ทำ… …ได้… “ไม่… …มี… …ใคร… …อยู่… …ใน… …นี้… …นอก… …จาก… …เรา” “ไม่… …จริง” กร… …ส่าย… …หน้า… “พวก… …คุณ… …มอง… …ไม่… …เห็น” “เขา… …เย็น… …เขา… …เย็น… …มาก” “เขา… …โกรธ… …เขา… …จะ… …ไม่… …ปล่อย… …ผม… …ไป” “พอๆๆ” ตำรวจ… …อีก… …คน… …เดิน… …เข้า… …มา… …ตบ… …โต๊ะ… …เสียง… …ดัง… …ปัง “เลิก… …เล่น… …ละคร… …บ้าๆ… …ซะ… …ที… …ไอ้… …ฆาตกร” “นาย… …คิด… …ว่า… …แกล้ง… …บ้า… …แล้ว… …จะ… …รอด… …เหรอ” “นาย… …ฆ่า… …เพื่อน… …นาย… …ยัด… …เขา… …ใส่… …กระเป๋า… …เก็บ… …ไว้… …หก… …เดือน” “นาย… …ไม่… …บ้า” “นาย… …มัน… …เลือด… …เย็น” “ผม… …ไม่… …ได้… …ฆ่า” กร… …ตะโก… …คอก… …กลับ… …เป็น… …ครั้ง… …แรก… …ที่… …เขา… …ใช้… …เสียง… …ดัง… …กับ… …คน… …อื่น… …ที่… …ไม่… …ใช่… …ผม… “มัน… …เป็น… …อุบัติเหตุ” “เขา… …ลืม… …ยา… …พ่น… …เขา… …ตาย… …ต่อ… …หน้า… …ผม” “ผม… …ตก… …ใจ… …ผม… …กลัว” “อุบัติเหตุ… …เหรอ” ตำรวจ… …หัวเราะ… …เยาะ… “แล้ว… …การ… …ซื้อ… …น้ำยา… …ฟอก… …ขาว… …ทุก… …อาทิตย์… …ล่ะ… …อุบัติเหตุ… …เหรอ” “การ… …ซื้อ… …เชือก… …กับ… …ถุง… …ดำ… …ล่ะ… …อุบัติเหตุ… …เหรอ” “นาย… …วาง… …แผน… …จะ… …ทำลาย… …หลักฐาน” “นาย… …แค่… …โง่… …ทำ… …ไม่… …สำเร็จ” “ไม่… …ไม่… …ใช่… …อย่าง… …นั้น” กร… …เริ่ม… …ร้องไห้… …อีก… “ผม… …ผม… …ไม่… …รู้… …จะ… …ทำ… …ยัง… …ไง” “เขา… …เขา… …ยัง… …อยู่… …กับ… …ผม” “เขา… …ไม่… …ยอม… …ไป” “เขา… …คือ… …โจม” “ใช่… …เขา… …คือ… …โจม” ตำรวจ… …ที่… …แก่… …กว่า… …พยัก… …หน้า… …ช้าๆ… เขา… …ก้ม… …ลง… …จ้อง… …ตา… …กร… “และ… …เขา… …ก็… …คือ… …เพื่อน… …ที่… …นาย… …ปล่อย… …ให้… …เน่า… …อยู่… …ใน… …ตู้” “หลักฐาน… …มัด… …ตัว… …นาย… …แน่น… …หนา” “ไดอารี่… …ของ… …เขา… …บอก… …ว่า… …เขา… …ลืม… …ยา… …พ่น” “เพื่อน… …บ้าน… …ของ… …นาย… …บอก… …ว่า… …ได้… …ยิน… …นาย… …พูด… …คน… …เดียว… …ทุก… …คืน” “ร้าน… …สะดวก… …ซื้อ… …มี… …กล้อง… …เห็น… …นาย… …ซื้อ… …อุปกรณ์… …อำพราง” “นาย… …จบ… …แล้ว… …ไอ้… …หนู” “นาย… …จะ… …ได้… …ไป… …พูด… …คน… …เดียว… …ใน… …คุก… …อีก… …นาน” กร… …นิ่ง… …ไป… เขา… …หยุด… …ร้องไห้… เขา… …หยุด… …สั่น… เขา… …แค่… …จ้อง… …หน้า… …ตำรวจ… …ด้วย… …สาย… …ตา… …ที่… …ว่าง… …เปล่า… …สิ้น… …ดี… “ใน… …คุก…” เขา… …ทวน… …คำ… …เบาๆ… “ใช่… …ใน… …คุก” “ไม่” กร… …ส่าย… …หน้า… …ช้าๆ… …และ… …นั่น… …เป็น… …ครั้ง… …แรก… …ที่… …ผม… …เห็น… …รอย… …ยิ้ม… …ของ… …เขา… …ใน… …รอบ… …หก… …เดือน… มัน… …ไม่… …ใช่… …รอย… …ยิ้ม… …ที่… …มี… …ความ… …สุข… มัน… …คือ… …รอย… …ยิ้ม… …ของ… …คน… …ที่… …สูญ… …เสีย… …ทุก… …อย่าง… …ไป… …แล้ว… “พวก… …คุณ… …ไม่… …เข้าใจ” กร… …พูด… …กับ… …ตำรวจ… …แต่… …สาย… …ตา… …เขา… …มอง… …ทะลุ… …มา… …ที่… …ผม… …ที่… …นั่ง… …อยู่… …ตรง… …ข้าม… “ผม… …ไม่… …ได้… …กลัว… …คุก” “ผม… …ไม่… …ได้… …กลัว… …พวก… …คุณ” “ใน… …คุก… …อย่าง… …น้อย… …ก็… …ยัง… …มี… …คน… …อื่น” “ยัง… …มี… …แสง… …สว่าง” “ยัง… …มี… …กำแพง… …หนาๆ” “แต่… …ที่… …นี่…” เขา… …พยัก… …พเยิด… …มา… …ที่… …ผม… “ที่… …ที่… …เขา… …อยู่… …มัน… …ไม่… …มี… …อะไร… …เลย” “มัน… …มี… …แต่… …ความ… …หนาว… …เย็น” “และ… …กลิ่น… …เหม็น… …เน่า” “เขา… …จะ… …ไม่… …ปล่อย… …ผม… …ไป” “เขา… …พูด… …ถูก… …ใช่… …ไหม… …โจม” เขา… …ถาม… …ผม… …ต่อ… …หน้า… …ตำรวจ… ผม… …ไม่… …ตอบ… ผม… …แค่… …ยิ้ม… …ตอบ… …เขา… …ยิ้ม… …ที่… …เขา… …มอง… …ไม่… …เห็น… …แต่… …เขา… …รับ… …รู้… …ได้… ตำรวจ… …สอง… …คน… …ถอน… …หาย… …ใจ… “ไอ้… …นี่… …มัน… …บ้า… …จริงๆ” “พา… …ตัว… …มัน… …ไป… …ห้อง… …ขัง” “พรุ่งนี้… …ค่อย… …ส่ง… …ไป… …ตรวจ… …สภาพ… …จิต” “ผม… …ไม่… …บ้า” กร… …พูด… …เสียง… …เรียบ… …ขณะ… …ที่… …ถูก… …กระชาก… …ลุก… …ขึ้น… “ผม… …แค่… …ถูก… …ผี… …สิง” “สิง… …เหรอ” ตำรวจ… …หัวเราะ… “ผี… …ตัว… …ไหน… …วะ… …ที่… …เหม็น… …เน่า… …ขนาด… …นั้น” “ไป… …ได้… …แล้ว” พวกเขา… …ลาก… …ตัว… …กร… …ออก… …ไป… …จาก… …ห้อง… …สอบ… …สวน… ผม… …ลุก… …ขึ้น… …ยืน… …ช้าๆ… ผม… …ลอย… …ตาม… …เขา… …ไป… …ติดๆ… เหมือน… …เงา… …ที่… …ภักดี… เหมือน… …ผู้… …คุม… …ที่… …ไม่… …เคย… …ละ… …สายตา… …จาก… …นักโทษ… …คน… …สำคัญ… ห้อง… …ขัง… …มัน… …เล็ก… …และ… …เหม็น… …อับ… …กว่า… …ห้อง… … 305 … …เสีย… …อีก… มี… …เพียง… …ม้า… …นั่ง… …ปูน… …เย็น… …เฉียบ… กร… …ถูก… …ผลัก… …เข้า… …ไป… …ข้าง… …ใน… ประตู… …เหล็ก… …ปิด… …ลง… …เสียง… …ดัง… …สนั่น… …ตาม… …หลัง… …กุญแจ… …ถูก… …ล็อค… …อีก… …ครั้ง… กร… …อยู่… …ใน… …กรง… …แล้ว… เขา… …ทรุด… …ตัว… …ลง… …นั่ง… …ที่… …มุม… …ห้อง… …กอด… …เข่า… …เหมือน… …ที่… …ผม… …เคย… …ทำ… …หน้า… …ประตู… …ห้อง… … 305 … เขา… …เงย… …หน้า… …ขึ้น… …มอง… …ความ… …มืด… …ที่… …หน้า… …ประตู… …ห้อง… …ขัง… …ที่… …ซึ่ง… …ผม… …กำลัง… …ลอย… …อยู่… …ข้าง… …นอก… …ลูก… …กรง… เรา… …จ้อง… …ตา… …กัน… …ผ่าน… …ความ… …มืด… …และ… …ลูก… …กรง… …เหล็ก… “นาย… …ยัง… …อยู่… …ใช่… …ไหม” เขา… …กระซิบ… “ฉัน… …อยู่… …นี่… …กร” ผม… …กระซิบ… …ตอบ… “ฉัน… …จะ… …ไม่… …ไป… …ไหน… …ทั้ง… …นั้น” “นาย… …พูด… …ถูก” “ฉัน… …จะ… …ไม่… …ปล่อย… …นาย… …ไป” กร… …หลับ… …ตา… …ลง… …ช้าๆ… น้ำตา… …หยด… …ใหม่… …ไหล… …ออก… …มา… …จาก… …หาง… …ตา… …ที่… …ปิด… …สนิท… …เขา… …ไม่… …ได้… …สู้… …อีก… …ต่อ… …ไป… …แล้ว… เขา… …ยอม… …รับ… …ชะตา… …กรรม… …เขา… …ยอม… …รับ… …การ… …จองจำ… …จาก… …โลก… …คน… …เป็น… …และ… …การ… …จองจำ… …จาก… …โลก… …คน… …ตาย… …เขา… …ยอม… …รับ… …ผม…
เวลา… มัน… ผ่าน… ไป… …นาน… แค่… ไหน… …ผม… …ไม่… …รู้… ผม… …ไม่… …ได้… …นับ… เวลา… …ไม่… …มี… …ความ… …หมาย… …สำหรับ… …คน… …ตาย… และ… …ดู… …เหมือน… …ว่า… …มัน… …ก็… …ไม่… …มี… …ความ… …หมาย… …สำหรับ… …เขา… …เหมือน… …กัน… …กร… เรา… …ไม่… …ได้… …อยู่… …ที่… …ห้อง… … 305 … …อีก… …ต่อ… …ไป… ห้อง… …นั้น… …มัน… …ถูก… …ผนึก… …ไป… …นาน… …แล้ว… …ถูก… …ทิ้ง… …ร้าง… …กลาย… …เป็น… …ตำนาน… …สยอง… …ขวัญ… …ของ… …หอ… …พัก… …ที่… …ไม่… …มี… …ใคร… …กล้า… …อยู่… กลิ่น… …เหม็น… …เน่า… …ของ… …ผม… …คง… …จาง… …หาย… …ไป… …หมด… …แล้ว… …เหลือ… …ทิ้ง… …ไว้… …เพียง… …ความ… …ทรง… …จำ… …ที่… …บิด… …เบี้ยว… เรา… …ไม่… …ได้… …อยู่… …ใน… …คุก… …ด้วย… กร… …เขา… …ออก… …มา… …แล้ว… ศาล… …ตัดสิน… …ว่า… …เขา… … ‘วิกลจริต’ … …ชั่ว… …ขณะ… …เพราะ… …ความ… …เครียด… …และ… …ความ… …หวาด… …กลัว… เขา… …ไม่… …ได้… …ฆ่า… …ผม… …ทาง… …กฎหมาย… …เขา… …แค่… … ‘ซ่อน’ … …ผม… …เท่า… …นั้น… โทษ… …ของ… …เขา… …จึง… …กลาย… …เป็น… …การ… …บำบัด… เขา… …ถูก… …ส่ง… …ไป… …โรง… …พยาบาล… …จิตเวช… …ที่… …ซึ่ง… …ผม… …ก็… …ตาม… …ไป… …ด้วย… เขา… …อยู่… …ที่… …นั่น… …นาน… …หลาย… …ปี… …หลาย… …ปี… …ที่… …ยาว… …นาน… …ใน… …ห้อง… …สี… …ขาว… …ที่… …นุ่ม… …นิ่ม… …ไป… …หมด… ผม… …นั่ง… …ฟัง… …เขา… …คุย… …กับ… …หมอ… …ทุก… …วัน… เขา… …เรียน… …รู้… …ที่… …จะ… …โกหก… เขา… …เรียน… …รู้… (Learned) …ที่… (to) …จะ… (will) …ไม่… (not) …พูด… (speak) …ถึง… (about) …ผม… (me) …ต่อ… (in) …หน้า… (front) …คน… (people) …อื่น… (others) เขา… …เรียน… …รู้… …ที่… …จะ… …แกล้ง… …ทำ… …เป็น… … ‘หาย’ … …ดี… …แล้ว… เขา… …แกล้ง… …ทำ… …เป็น… …ว่า… …ผม… …ไม่… …มี… …จริง… เขา… …แกล้ง… …จน… …หมอ… …เชื่อ… …เขา… …แกล้ง… …จน… …ตัว… …เขา… …เอง… …เกือบ… …จะ… …เชื่อ… …เกือบ… …จะ… …เฉย… …ชา… …กับ… …ไอ… …เย็น… …ที่… …ผม… …มอบ… …ให้… …เกือบ… …จะ… …ชิน… …กับ… …เสียง… …กระซิบ… …ของ… …ผม… …ใน… …ทุก… …ค่ำ… …คืน… และ… …ตอน… …นี้… …เรา… …อยู่… …ที่… …นี่… ห้อง… …เช่า… …ถูกๆ… …ห้อง… …หนึ่ง… …ใน… …มุม… …อับ… …ของ… …เมือง… …ที่… …ไม่… …มี… …ใคร… …รู้… …จัก… …อดีต… …นักศึกษา… …แพทย์… …ที่… …ชื่อ… …กร… ห้อง… …เล็ก… …กว่า… …ห้อง… … 305 … …ครึ่ง… …หนึ่ง… …ผนัง… …ขึ้น… …รา… …กลิ่น… …อับ… …ชื้น… …ที่… …นี่… …เป็น… …ของ… …จริง… …ไม่… …ใช่… …กลิ่น… …จาก… …ซาก… …ศพ… กร… …แก่… …ไป… …มาก… เขา… …อายุ… …เท่า… …ไหร่… …แล้ว… …นะ… …สี่… …สิบ… …ห้า… …สี่… …สิบ… …หก… ผม… …สี… …เทา… …แซม… …ขาว… …ทั้ง… …หัว… แผ่น… …หลัง… …ค่อม… …งอ… ดวง… …ตา… …ลึก… …โบ๋… เขา… …ไม่… …ได้… …เป็น… …หมอ… อนาคต… …ของ… …เขา… …มัน… …ตาย… …ไป… …พร้อม… …กับ… …ผม… …ใน… …วัน… …นั้น… …วัน… …ที่… …เขา… …เลือก… …ที่… …จะ… …ปิด… …ประตู… …ตู้… …แทน… …ที่… …จะ… …โทร… …แจ้ง… …ตำรวจ… ผม… …ลอย… …อยู่… …ที่… …มุม… …ห้อง… …มอง… …เขา… …อย่าง… …เงียบ… …เชียบ… เขา… …กำลัง… …ทำ… …กิจวัตร… …ประจำ… …วัน… …ของ… …เรา… กา… …น้ำ… …ร้อน… …ไฟฟ้า… …เก่าๆ… …ส่ง… …เสียง… …หวีด… …แหลม… …เมื่อ… …น้ำ… …เดือด… เขา… …หยิบ… …มัน… …ขึ้น… …มา… …ช้าๆ… …มือ… …ที่… …เหี่ยว… …ย่น… …สั่น… …เทา… …เล็ก… …น้อย… เขา… …เท… …น้ำ… …ร้อน… …ลง… …ใน… …แก้ว… …สอง… …ใบ… แก้ว… …กาแฟ… …ซอง… …ถูกๆ… …ยี่ห้อ… …เดิม… …ที่… …เขา… …กิน… …มา… …ตลอด… …หลาย… …ปี… …ตั้ง… …แต่… …ออก… …จาก… …โรง… …พยาบาล… ใบ… …หนึ่ง… …สำหรับ… …เขา… …และ… …ใบ… …ที่… …สอง… …สำหรับ… …ผม… เขา… …ทำ… …แบบ… …นี้… …ทุก… …เช้า… …และ… …ทุก… …เย็น… …ไม่… …เคย… …ขาด… …มัน… …คือ… …พิธีกรรม… …ของ… …เรา… …การ… …ยอม… …รับ… …การ… …มี… …อยู่… …ของ… …กัน… …และ… …กัน… เขา… …ถือ… …แก้ว… …สอง… …ใบ… …มา… …วาง… …ไว้… …บน… …โต๊ะ… …ไม้… …เล็กๆ… …ริม… …หน้าต่าง… โต๊ะ… …ที่… …มี… …เก้าอี้… …สอง… …ตัว… …หัน… …หน้า… …เข้า… …หา… …กัน… เขา… …นั่ง… …ลง… …ที่… …เก้าอี้… …ของ… …เขา… …ช้าๆ… …มี… …เสียง… …ลั่น… …ของ… …ข้อ… …กระดูก… เขา… …เป่า… …กาแฟ… …ใน… …แก้ว… …เบาๆ… …ควัน… …สี… …ขาว… …ลอย… …ขึ้น… …วน… …เป็น… …เกลียว… …แล้ว… …ก็… …จาง… …หาย… …ไป… เขา… …มอง… …ออก… …ไป… …นอก… …หน้าต่าง… …ที่… …มี… …เพียง… …กำแพง… …ตึก… …อีก… …ฝั่ง… …ที่… …ฉาบ… …ปูน… …ลอก… …ล่อน… “ฝน… …ทำ… …ท่า… …จะ… …ตก… …อีก… …แล้ว… …นะ” เขา… …พูด… …ขึ้น… …มา… …ลอยๆ… เสียง… …แหบ… …พร่า… …เหมือน… …กระดาษ… …ทราย… …ขูด… …กัน… เขา… …พูด… …กับ… …เก้าอี้… …ว่าง… …เปล่า… …ตัว… …ที่… …อยู่… …ตรง… …ข้าม… …เขา… ผม… …ลอย… …ไป… …นั่ง… …ที่… …เก้าอี้… …ตัว… …นั้น… เก้าอี้… …ประจำ… …ตำแหน่ง… …ของ… …ผม… ผม… …ยัง… …คง… …อายุ… …สิบ… …เก้า… …เท่า… …เดิม… …ใน… …ชุด… …นักศึกษา… …ที่… …ผม… …ใส่… …ใน… …วัน… …นั้น… …วัน… …ที่… …ผม… …ตาย… ผม… …ไม่… …แก่… …ผม… …ไม่… …เปลี่ยน… …แปลง… ผม… …คือ… …ความ… …ผิด… …พลาด… …ที่… …แข็ง… …ตัว… …อยู่… …ใน… …กาล… …เวลา… ผม… …มอง… …กาแฟ… …แก้ว… …ที่… …อยู่… …ตรง… …หน้า… …แก้ว… …สำหรับ… …ผม… ควัน… …มัน… …ลอย… …ทะลุ… …มือ… …ที่… …โปร่ง… …แสง… …ของ… …ผม… …ไป… ผม… …ไม่… …รู้สึก… …ถึง… …ความ… …ร้อน… …อีก… …ต่อ… …ไป… …แล้ว… …ผม… …รู้สึก… …แค่… …ความ… …หนาว… “อืม” ผม… …ตอบ… …เบาๆ… เสียง… …ที่… …มี… …เพียง… …เขา… …เท่า… …นั้น… …ที่… …ได้… …ยิน… “ฉัน… …รู้… …แล้ว” “อากาศ… …มัน… …เย็น… …ลง… …นะ” กร… …ไม่… …สะดุ้ง… …กับ… …เสียง… …ของ… …ผม… …อีก… …ต่อ… …ไป… เขา… …ไม่… …กรีด… …ร้อง… …เขา… …ไม่… …พยายาม… …หนี… เขา… …ชิน… …แล้ว… …หรือ… …อาจ… …จะ… … ‘ยอมรับ’ … …มัน… …ได้… …แล้ว… เขา… …แค่… …พยัก… …หน้า… …ช้าๆ… …จิบ… …กาแฟ… …ที่… …ไร้… …รส… …ชาติ… …ของ… …เขา… …อึก… …หนึ่ง… “ดื่ม… …สิ” เขา… …พูด… …เบาๆ… …สายตา… …ยัง… …คง… …มอง… …กำแพง… “เดี๋ยว… …มัน… …จะ… …เย็น… …ชืด… …ซะ… …หมด” ผม… …มอง… …หน้า… …เขา… …ชาย… …ผู้… …ทำลาย… …ชีวิต… …ผม… …ชาย… …ผู้… …ที่… …ผม… …ก็… …ทำลาย… …ชีวิต… …เขา… …ตอบ… …เช่น… …กัน… เขา… …ซ่อน… …ผม… …ไว้… …ใน… …ตู้… …เพื่อ… …รักษา… …อนาคต… …ของ… …ตัว… …เอง… แต่… …สุด… …ท้าย… …อนาคต… …ของ… …เขา… …ก็… …กลาย… …เป็น… …เพียง… …การ… …นั่ง… …จิบ… …กาแฟ… …ราคา… …ถูก… …กับ… …ผี… …เพื่อน… …ร่วม… …ห้อง… …ใน… …ทุกๆ… …วัน… เขา… …กลาย… …เป็น… …คุก… …ที่… …ใช้… …ขัง… …ผม… …คุก… …ที่… …เคลื่อน… …ที่… …ได้… …ทำ… …ให้… …ผม… …ไม่… …ต้อง… …ติด… …อยู่… …แค่… …ใน… …ห้อง… … 305 … และ… …ผม… …ผู้… …เป็น… …ผี… …ที่… …โกรธ… …แค้น… …ก็… …กลาย… …เป็น… …ผู้… …คุม… …วิญญาณ… …ของ… …เขา… …เป็น… …เพื่อน… …คน… …เดียว… …ที่… …เขา… …มี… …เป็น… …คน… …เดียว… …ที่… …เขา… …พูด… …คุย… …ด้วย… …เป็น… …ความ… …ลับ… …เดียว… …ที่… …เขา… …ต้อง… …แบก… …รับ… …ไป… …จน… …ตาย… …และ… …อาจ… …จะ… …… …หลัง… …ความ… …ตาย… …ด้วย… เรา… …ติด… …อยู่… …ด้วย… …กัน… …ใน… …ห้อง… …เช่า… …เหม็น… …อับ… …นี้… เขา… …ไม่… …มี… …วัน… …ที่… …จะ… …ได้… …รับ… …การ… …อภัย… …จาก… …ผม… และ… …ผม… …ก็… …ไม่… …มี… …วัน… …ที่… …จะ… …ได้… …ไป… …สู่… …สุขคติ… นี่… …คือ… …จุด… …จบ… …ของ… …เรา… …ไม่… …ใช่… …การ… …ลง… …โทษ… …มัน… …คือ… …การ… …อยู่… …ร่วม… …กัน… …ชั่ว… …นิรันดร์… กาแฟ… …แก้ว… …ของ… …ผม… …เริ่ม… …เย็น… …ชืด… …แล้ว… …ควัน… …จาง… …หาย… …ไป… …นาน… …แล้ว… …เหมือน… …วิญญาณ… …ของ… …ผม… …ที่… …ไม่… …เคย… …ได้… …รับ… …ความ… …อบอุ่น… …ใดๆ… …อีก… …เลย… ผม… …ก้ม… …ลง… …มอง… …ของ… …เหลว… …สี… …เข้ม… …ใน… …แก้ว… …มัน… …สะท้อน… …แสง… …ไฟ… …นีออน… …บน… …เพดาน… …แต่… …มัน… …ไม่… …สะท้อน… …ใบ… …หน้า… …ของ… …ผม… “ใช่” ผม… …กระซิบ… …ตอบ… …เขา… …ใน… …ที่… …สุด… “มัน… …เย็น… …ชืด… …หมด… …แล้ว… …กร” “เหมือน… …เรา… …สอง… …คน… …ไง”