Blogs

วิญญาณที่ถูกสถาปนิกผนึก ฉัน (Praw) เป็นสถาปนิก ฉันเชื่อในความสมมาตรและกฎเกณฑ์ ฉันไม่เชื่อในเรื่องเล่าที่พิสูจน์ไม่ได้จนกระทั่งฉันก้าวข้ามธรณีประตูนั้น บ้านตระกูลรุ่งฤทธิ์ไม่ใช่บ้าน แต่มันคือพิพิธภัณฑ์แห่งความมืดและกลิ่นหอมของดอกมะลิแห้งๆ กลิ่นที่ทำให้เยื่อบุโพรงจมูกฉันแสบและทำให้ฉันรู้สึกหนาวสั่นแปลกๆ เคมคู่หมั้นของฉันบอกว่านี่คือกลิ่นของความมั่งคั่งที่สั่งสมมานานหลายชั่วอายุคน แต่ฉันได้กลิ่นความตายและอะไรบางอย่างที่ถูกปิดบัง เคมเป็นชายคนเดียวในชีวิตที่ฉันรักอย่างไม่มีข้อกังขา เขาทั้งอบอุ่นและเปราะบางในเวลาเดียวกัน แต่เมื่อเรามาถึงบ้านหลังนี้ ความเปราะบางของเขาดูเหมือนจะเปลี่ยนเป็นความหวาดกลัวเงียบๆ ทันอินทร์พ่อของเคม ผู้เป็นประมุขตระกูล ให้การต้อนรับฉันด้วยรอยยิ้มที่เย็นชาและสายตาที่ประเมินค่า ฉันถูกจ้างมาในฐานะสถาปนิกเพื่อปรับปรุงบ้านหลังนี้ให้ “มีชีวิตชีวาขึ้น”…

พินัยกรรมเลือดและคำสาบานของกระหัง ร่างของท่านอาบน้ำอบร่ำด้วยกลิ่นดอกไม้สีขาว ในโลงศพแกะสลักที่หรูหรานั้น ดูสงบนิ่งราวกับภาพวาดสีน้ำมันเก่าแก่ แต่ความสงบนั้นเป็นเพียงฉากหน้า สำหรับความขัดแย้งที่กำลังก่อตัวอยู่เบื้องหลัง ราริน ยืนอยู่มุมห้อง ใบหน้าของเธอถูกซ่อนไว้ด้วยผ้าลูกไม้สีดำบางเบา เธออายุสี่สิบปี แต่ความเยาว์วัยของเธอถูกกัดกร่อน ด้วยความอิจฉาริษยาที่เธอเก็บงำมานานหลายปี เธอเป็นพี่สาวคนโต เป็นผู้หญิงที่ควรจะได้รับ ทุกสิ่งทุกอย่างของตระกูลนี้ แต่เธอกลับได้เพียงเศษเสี้ยว เมื่อเทียบกับน้องชายของเธอ ภูผา น้องชายของราริน ยืนอยู่ข้างโลงศพด้วยความโศกเศร้าอย่างแท้จริง…

จมดิ่งสู่ดินขาว: วินาทีแห่งการไถ่บาปด้วยเลือดและน้ำตา เสียงเครื่องจักรกลดังกระหึ่ม. มันคือเสียงเดียวที่ดังต่อเนื่อง. ไม่เคยหยุด. เสียงเหล็กบดขยี้ดิน. เสียงค้อนตอกเสาเข็ม. เสียงรถบรรทุกหนักที่คำรามไปมา. ทั้งหมดผสมปนเปกัน. กลายเป็นเสียงครวญครางของความทะเยอทะยาน. อากาศร้อนอบอ้าว. ฝุ่นผงสีส้มแดงลอยคลุ้ง. ปกคลุมทุกสิ่ง. มันเกาะจับผิวหนังที่ชื้นเหงื่อ. เข้าไปในปาก. ทำให้ลิ้นสาก. ที่นี่คือโครงการก่อสร้างคอนโดมิเนียมหรู. ชานเมืองกรุงเทพมหานคร. แผ่นดินที่เคยสงบนิ่ง. กำลังถูกฉีกกระชากเพื่อรองรับตึกสูงเสียดฟ้า.…

สองวิญญาณ หนึ่งเรือนจำ: วิบากกรรมแห่งตัณหา เสียงค้อนไม้กระทบโต๊ะดังขึ้น. เบาๆ. มันไม่ใช่การประมูลทั่วไป. ที่นี่คือห้องใต้ดินของโรงแรมห้าดาวแห่งหนึ่ง. อับชื้น. กลิ่นซิการ์เก่าๆ ผสมกับกลิ่นน้ำหอมราคาแพง. แขกที่มามีไม่กี่คน. แต่ละคน… คือคนที่เงินซื้อได้ทุกอย่าง. พวกเขานั่งจิบไวน์ในความมืดสลัว. มองดูโบราณวัตถุที่ถูกนำเสนอทีละชิ้น. บางชิ้นเป็นทองคำ. บางชิ้นเป็นหยก. กวิน (อายุ 32)…

ปิศาจเติบใหญ่: พ่อผู้กลืนกิน เสียงใบไผ่เสียดสีกันแหบพร่า มันไม่เหมือนเสียงธรรมชาติ แต่มันเหมือนเสียงกระซิบแห้งๆ ที่ดังมาจากลำคอของคนใกล้ตาย อาร์ตปาดเหงื่อที่ชื้นอยู่บนหน้าผาก เขารู้สึกถึงความอับชื้นของป่าคำชะโนด มันเกาะกุมผิวหนังของเขาเหมือนใยแมงมุมที่มองไม่เห็น กล้องวิดีโอในมือของเขาหนักอึ้งราวกับบรรจุความหวาดกลัวเอาไว้เต็มพิกัด “มึงแน่ใจนะอาร์ต ว่าที่นี่มีจริง” เสียงของไบร์ทดังขึ้นจากข้างหลัง สั่นเครือเล็กน้อย พยายามแสร้งทำเป็นใจกล้า “กูเช็กมาแล้ว” อาร์ตตอบเสียงห้วน เขาซูมกล้องไปยังแนวป่าทึบเบื้องหน้า “ตำนาน ‘ไผ่เกล็ดงู’…

ครัวสีเลือด: พิธีสังเวยอันเงียบงัน การเดินทางที่ยาวนานและเงียบงันสิ้นสุดลงที่หน้าบ้านไม้เก่าหลังหนึ่ง รถกระบะจอดนิ่ง เครื่องยนต์ดับลง เหลือเพียงเสียงจิ้งหรีดที่ดังระงมอยู่ในความอับชื้นของบ่ายแก่ๆ ธีระชัย หรือ ติระ ก้าวลงจากรถเป็นคนแรก เขาพยายามยืดตัวไล่ความเมื่อยขบ ใบหน้าวัยสี่สิบปีของเขา พยายามฉาบรอยยิ้มเอาไว้ แม้ดวงตาจะซ่อนความพ่ายแพ้ไม่มิด “ถึงแล้ว… บ้านใหม่ของเรา” เขาพูด เสียงดังกว่าที่ตั้งใจ เหมือนพยายามกลบเกลื่อนความจริงที่ว่า พวกเขาไม่ได้…

เงาอาฆาตในกระจก หมอกสีเทาจางๆ ลอยอ้อยอิ่ง ปกคลุมหุบเขาที่ซ่อนตัวจากโลกภายนอก. กลางม่านหมอกนั้น คือบ้านไม้สักโบราณหลังใหญ่. มันยืนตระหง่านอย่างเงียบงัน. เหมือนกำลังเก็บงำความลับมานานหลายชั่วอายุคน. ชิยืนมองมันจากท้ายรถแท็กซี่. ความรู้สึกหนักอึ้งกดทับในอก. นี่คือบ้านของตระกูลลาง. ตระกูลเก่าแก่ของเธอ. เธอกลับมาที่นี่อีกครั้ง. สถานที่ที่เธอพยายามหนีมาตลอด. คนขับรถช่วยยกลงกระเป๋าเดินทางลง. สีหน้าของเขาดูไม่ค่อยดีนัก. “คุณแน่ใจนะครับ ว่าจะพักที่นี่” เขาถามเสียงเบา. ชิพยักหน้า.…

ปรสิตเคมี: สารพิษในรอยยิ้มปอบ ผมชื่อธนา ผมเป็นหมอ ผมมาถึงหมู่บ้านหนองไทรในวันที่อากาศร้อนที่สุดของปี ฝุ่นดินลูกรังสีแดงเกาะติดเสื้อเชิ้ตสีขาวของผมจนเหนียวเหนอะหนะ ที่นี่ไม่ใช่กรุงเทพ ที่นี่คือขอบโลก คือที่ที่ผมถูกส่งมา… หรือถูกเนรเทศมา หลังจากความผิดพลาดครั้งนั้น สถานีอนามัยหลังเก่าซอมซ่อตั้งอยูท้ายหมู่บ้าน กลิ่นอับชื้นของไม้เก่ากับกลิ่นฝุ่นตลบอบอวล มันไม่ใช่กลิ่นของความสะอาด ไม่ใช่กลิ่นของโรงพยาบาล แต่มันคือกลิ่นของความสิ้นหวัง ผมจัดของเข้าที่ พยายามทำความคุ้นเคยกับเสียงจิ้งจกที่ดังกว่าเสียงรถ ชาวบ้านมองผมด้วยสายตาแปลกๆ สายตาของคนที่ไม่ไว้ใจคนนอก…