Author: tran nhuan

ป่าทึบกลืนกินแสงสุดท้ายของวันเร็วกว่าที่คิด เสียงหรีดหริ่งเรไรรอบทิศทางดังราวกับม่านเสียงที่มองไม่เห็น กั้นขวางโลกภายนอกออกจาก ‘วัดป่าเมฆ’ ที่นี่เงียบเกินไป กร (กรณ์) เด็กหนุ่มวัยสิบแปดปีในชุดนาคสีขาว หอบหายใจเล็กน้อยหลังจากเดินเท้าเข้าสู่เขตวัด เขาเพิ่งผ่านพ้นเรื่องราวหนักหนาของครอบครัวมา และการบวชครั้งนี้คือความหวังเดียวที่จะหาความสงบ แต่ความสงบที่เขาพบ มันหนักอึ้งและเย็นเยียบ วัดป่าเมฆตั้งอยู่ลึกเกินไป ถูกโอบล้อมด้วยภูเขาและต้นไม้โบราณที่สูงตระหง่านจนบดบังท้องฟ้า กุฏิแต่ละหลังตั้งอยู่ห่างกัน ทอดเงาทมึนอยู่ใต้ร่มไม้ใหญ่ ไม่มีแม้แต่เสียงสุนัขสักตัว เสียงเดียวที่ทำลายความเงียบ คือเสียงไม้กวาดทางมะพร้าวที่กรถืออยู่…

สายฝนพรำลงมาไม่ขาดสาย มันไม่ใช่ฝนห่าใหญ่ แต่เป็นฝนเม็ดละเอียดที่โปรยปรายอย่างต่อเนื่อง ครอบคลุมเมืองเชียงใหม่ไว้ด้วยม่านหมอกสีเทาซีด ความชื้นเกาะตัวจับทุกอย่าง อากาศหนักอึ้งและเย็นเยียบ วัดอุโมงค์ศิลา ถูกลืมเลือนอยู่ท้ายเนินเขา ห่างไกลจากเส้นทางท่องเที่ยวที่สว่างไสว ที่นี่มีเพียงความเงียบและร่องรอยของกาลเวลา ภูมิ… หลงใหลในสถานที่แห่งนี้ เขานั่งอยู่บนขั้นบันไดหินที่ผุพัง แผ่นกระดาษสเก็ตช์ภาพบนตักของเขาเริ่มชื้น แต่นิ้วมือที่จับดินสอแท่งเล็กยังคงขยับไปมาอย่างรวดเร็ว เขาไม่ได้วาดภาพพระพุทธรูปที่ยังสมบูรณ์ เขาเลือกที่จะวาดรอยแตก รอยร้าวที่ลากผ่านพระพักตร์ขององค์พระ เขาวาดเงาที่ทอดตัวอยู่ในโพรงอิฐที่ผุสลาย และเขากำลังวาดกลุ่มมอสส์สีเขียวชื้น…

(เสียง) เสียงเด็กผู้หญิงใสๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ “พี่มินห์ ดูนี่สิคะ” ตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก แล้วเสียงโลหะก็ดังกระแทก เสียงกรีดร้องของยางบดกับพื้นถนน เสียงแตกละเอียดของกระจก มินห์สะดุ้ง ตะครุบเครื่องบันทึกเสียงบนโต๊ะทำงาน เขากดปิดมันทันที ห้องสตูดิโอถ่ายภาพในกรุงเทพฯ มืดสลัว แสงจากภายนอกส่องเข้ามาเพียงน้อยนิด เผยให้เห็นใบหน้าคมคายแต่ซีดเซียวของชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดปี ความรู้สึกผิดฉายชัดในดวงตาของเขา อุบัติเหตุครั้งนั้น มันเป็นความผิดของเขา เสียงนั้นคือลินห์…

ค่ำคืนในเชียงรายไม่ได้สงบเงียบสำหรับทุกคน ภายในห้องพักของโรงแรมหรู มินานั่งพรวดขึ้นมาบนเตียง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผม เสียงโลหะบิดตัวและเสียงกรีดร้องยังคงดังก้องอยู่ในหัวของเธอ มันเป็นความฝันเดิมๆ ที่ตามหลอกหลอนเธอไม่เคยจางหาย ความฝันถึงอุบัติเหตุครั้งนั้น เฉิน แฟนหนุ่มของเธอที่นอนอยู่ข้างๆ ขยับตัวอย่างรำคาญ เขาพลิกตัวมา มองเธอด้วยดวงตาที่ยังกึ่งหลับกึ่งตื่น “ฝันอีกแล้วเหรอ” เขาถามเสียงแหบพร่า “กินยาที่หมอให้สิ จะได้นอนยาวๆ” มินาส่ายหน้าช้าๆ “ฉันไม่เป็นไร”…

เพลงกล่อมเลือด ฉันชื่ออร อร… ผู้หญิงวัยยี่สิบหกปี ที่ความฝัน… กำลังจะเน่าเปื่อยไปพร้อมกับ… ผนังห้องเช่าราคาถูกของเธอ ห้องสี่เหลี่ยมนี้… มันเล็ก เล็กกว่ากรงนกเสียอีก มันตั้งอยู่บนชั้นเจ็ด ของอาคารเก่าๆ ในซอยที่ผู้คนไม่เคยใส่ใจ ฝุ่นผงจับหนา กลิ่นอับชื้น… ผสมกับกลิ่นบะหมี่สำเร็จรูปที่กินไม่หมด มันเป็นกลิ่นของความพ่ายแพ้ ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกแข็งๆ จ้องมองบิลค่าใช้จ่ายที่กองสูงเป็นภูเขา ค่าเช่าที่ค้างมาสองเดือน…

เสียงกระซิบจากเจ้าพระยา ฉันชื่อพลอย ฉันไม่ใช่พยาบาล และตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่ในโรงพยาบาลร้าง ในความมืดที่เปียกชื้นของตึกเก่าแก่ที่ถูกทอดทิ้งริมแม่น้ำเจ้าพระยา ชุดพยาบาลสีขาวสะอาดของพี่ฟ้า ตอนนี้สวมอยู่บนร่างของฉัน มันเหมือนเสื้อเกราะที่ไม่มีวันป้องกันฉันจากอันตรายใดๆ ได้เลย มันคับแคบและหนักอึ้ง ไม่ใช่เพราะขนาด แต่เพราะน้ำหนักของความลับที่ฉันกำลังสวมใส่ มันเป็นคืนแรกของฉัน ฉันถูกจ้างมาให้เฝ้าตึก ตึกที่ทุกคนรู้ว่าอีกไม่กี่วันข้างหน้าจะถูกทุบทิ้งเพื่อสร้างคอนโดหรู ตึกที่ทุกคนบอกว่าถูกทิ้งร้างมานาน แต่ตึกนี้ไม่ได้ร้าง มันมีชีวิต มันหายใจด้วยกลิ่นอับชื้นของปูนที่ผุพัง กลิ่นของยาฆ่าเชื้อที่ฝังลึกในเนื้อไม้…

รถเมล์ 511: คำสาปเบาะหลัง ผมชื่อสมชาย อายุห้าสิบเอ็ดปี เป็นคนขับรถเมล์กะดึก สาย 511 เส้นทางสุขุมวิท สายเดียวกับที่ผมขับมาแล้วยี่สิบห้าปี ยี่สิบห้าปีที่มองเห็นเมืองกรุงยามหลับใหล เห็นความเปลี่ยวเหงา และความสิ้นหวัง ของคนกรุงเทพฯ ยามดึก คืนนี้ฝนตกหนัก หนักกว่าทุกคืน เสียงฝนซัดใส่กระจกหน้าต่าง ดังเหมือนเสียงตีกลองรบ ผมนั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถเมล์คันเก่า…

ทางเข้าของปีศาจ แสงแรกของวันยังมาไม่ถึง ณ หมู่บ้านเล็กๆ ในหุบเขาของเชียงราย เสียงไก่ขันแว่วมาตัวแรก มันเป็นสัญญาณของรุ่งเช้า แต่สำหรับที่นี่ มันคือสัญญาณแห่งความหวาดกลัว ลมหนาวพัดผ่านยอดไม้ไหวเบาๆ ทุกอย่างเงียบสงัดราวกับป่าช้า ที่บ้านหลังหนึ่งท้ายหมู่บ้าน ลุงมั่น สะดุ้งตื่นจากฝันร้าย เหงื่อท่วมตัว ชายชราหอบหายใจแรง เขาจ้องมองความมืดรอบตัว ในอกเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมา เสียงไก่ขันดังขึ้นอีกครั้ง ใกล้เข้ามา…

ห้อง 9B: บาปที่พักนิรนาม: วิญญาณไม่ไปผุด ฉันชื่อมายด์ ฉันลากกระเป๋าเดินทางใบหนักมาถึงหน้าห้อง 9A หอพักหมายเลขเก้า สถานที่ที่เขาว่ากันว่าค่าเช่าถูกที่สุดในย่านนี้ ฉันเพิ่งเข้าใจว่าทำไมมันถึงถูก แค่ทางเดินก็อับชื้นและมืดทึบ กลิ่นเก่าๆ ของพรมที่ไม่เคยได้ตากแดดลอยมาปะทะจมูก ฉันไขกุญแจเข้าไปในห้อง มันเล็กกว่าที่คิดไว้มาก เฟอร์นิเจอร์ไม้สีเข้มที่เห็นรอยขีดข่วนอยู่ทุกจุด เตียงสองชั้นตั้งชิดผนังฝั่งหนึ่ง และมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนเตียงล่าง เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นฉัน “สะ…

คืนที่วิญญาณตื่น เสียงยางรถยนต์บดกับถนนลาดยางดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ตัดกับเสียงเพลงอินดี้เบาๆ ที่เปิดคลออยู่ในรถเก๋งห้าประตูคันเก่า แสงแดดของจังหวัดกาญจนบุรีสาดส่องเข้ามาทางกระจกหน้า แม้จะเป็นช่วงบ่ายแก่ๆ แต่ไอร้อนก็ยังอบอวลอยู่ข้างนอก นนท์เป็นคนขับ เขากำลังฮัมเพลงตามจังหวะที่ได้ยิน มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย ส่วนอีกข้างกำลังอธิบายแผนงานอย่างกระตือรือร้น “พวกแกเชื่อมั้ย โปรเจกต์จบของเราต้องเป็นตำนาน” นนท์พูดขึ้น ทำลายความเงียบกึ่งหลับกึ่งตื่นของคนในรถ “วัดถ้ำเสือร้างตอนกลางคืน นี่มันคือสุดยอดโลเคชั่นหนังสยองขวัญชัดๆ” วินที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ ลดกล้องวิดีโอตัวเล็กในมือลง “กูก็หวังว่ามันจะเด็ดจริงนะนนท์…