(เสียง) เสียงเด็กผู้หญิงใสๆ ดังขึ้นท่ามกลางความเงียบ “พี่มินห์ ดูนี่สิคะ” ตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก แล้วเสียงโลหะก็ดังกระแทก เสียงกรีดร้องของยางบดกับพื้นถนน เสียงแตกละเอียดของกระจก
มินห์สะดุ้ง ตะครุบเครื่องบันทึกเสียงบนโต๊ะทำงาน เขากดปิดมันทันที
ห้องสตูดิโอถ่ายภาพในกรุงเทพฯ มืดสลัว แสงจากภายนอกส่องเข้ามาเพียงน้อยนิด เผยให้เห็นใบหน้าคมคายแต่ซีดเซียวของชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดปี ความรู้สึกผิดฉายชัดในดวงตาของเขา
อุบัติเหตุครั้งนั้น มันเป็นความผิดของเขา
เสียงนั้นคือลินห์ น้องสาวของเขา ก่อนที่เธอจะกลายเป็นใบ้
เสียงเปิดประตูดังขึ้น สรินก้าวเข้ามาในห้อง เธอคือหญิงสาววัยยี่สิบหก ใบหน้าสวยเศร้าแบบฉบับของคนสุรินทร์ เธอถือถุงอาหารเย็นเข้ามาในความมืด กลิ่นหอมของแกงจางๆ ช่วยขับไล่บรรยากาศอึดอัดไปได้บ้าง
“พี่มินห์… ยังไม่เปิดไฟอีกเหรอคะ” สรินพูดเบาๆ เธอกดสวิตช์ไฟ แสงสีนวลสว่างขึ้น เผยให้เห็นอุปกรณ์ถ่ายภาพราคาแพงที่วางระเกะระกะ และภาพถ่ายขาวดำที่แขวนอยู่บนผนัง ภาพเหล่านั้นส่วนใหญ่เป็นภาพผู้คนที่แสดงอารมณ์เจ็บปวด
“พี่กำลัง… ฟังเสียงงานเก่าน่ะ” มินห์โกหกไม่เก่งนัก เขาเก็บเครื่องบันทึกเสียงใส่ลิ้นชัก
สรินยิ้มบางๆ เธอมองเขาด้วยสายตาที่เข้าใจเสมอ “สรินมีข่าวดีจะบอกค่ะ” เธอหยุดเว้นจังหวะ “แม่… แม่อนุญาตแล้วนะคะ”
มินห์หันขวับ “อนุญาต หมายความว่า…”
“ท่านอนุญาตให้พี่มินห์ไปสุรินทร์กับสรินได้ค่ะ” เธอกล่าว น้ำเสียงมีความดีใจอย่างเห็นได้ชัด “ไป… ไปเปิดตัวกับครอบครัวสรินอย่างเป็นทางการ”
มินห์รู้สึกถึงก้อนหนักๆ ที่จุกในอก เขารอเวลานี้มานาน การยอมรับจากครอบครัวของเธอ แต่ลึกๆ แล้ว เขากลัวมากกว่าดีใจ ครอบครัวของสริน โดยเฉพาะแม่ของเธอ เป็นเหมือนปริศนาดำมืดที่เขาไม่เคยเข้าใจ
“ดีจังเลยครับ” มินห์ตอบ พยายามฝืนยิ้ม “แล้ว… เราจะไปกันเมื่อไหร่”
“อาทิตย์หน้าค่ะ” สรินยิ้มกว้างขึ้น “แม่บอกว่าไปช่วงนี้ดีที่สุด เพราะหมู่บ้านกำลังจะมี ‘พิธีเกษร’ พอดี”
“พิธีเกษร” มินห์ทวนคำ ชื่อฟังดูสวยงาม แต่ไม่คุ้นหู “พิธีอะไรเหรอครับ”
“เป็นพิธีเก่าแก่ของหมู่บ้านเราค่ะ” สรินอธิบาย “เป็นพิธีชำระล้าง… แม่บอกว่ามันคือการ ‘ล้างคำพูดที่ไม่ดี’ ล้างกรรมที่เกิดจากวาจาของเรา”
ในฐานะช่างภาพสารคดี สัญชาตญาณของมินห์ตื่นตัวทันที “น่าสนใจมากครับ พี่ขอถ่ายภาพได้ไหม”
สรินชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มของเธอหุบลงนิดหน่อย “เอ่อ… คงต้องขอแม่ก่อนค่ะ พิธีนี้ศักดิ์สิทธิ์มาก คนนอกไม่ค่อยได้รับอนุญาตให้เข้าร่วมง่ายๆ แต่พี่มินห์ไปในฐานะ… แขกของสริน แม่คงไม่ว่าอะไร”
มินห์พยักหน้า เขาไม่ได้สนใจแค่เรื่องการถ่ายภาพ เขาสนใจความหมายของพิธีนั้น
“ล้างกรรมจากคำพูด…” เขาพึมพำกับตัวเอง
ในใจของเขา คำพูดสุดท้ายที่เขาได้ยินจากลินห์ยังคงก้องกังวาน “พี่มินห์ ดูนี่สิคะ” และเสียงกรีดร้องที่ตามมา ถ้ามีพิธีที่สามารถล้างความรู้สึกผิดนี้ได้จริง… ต่อให้มันเป็นแค่ความเชื่อ เขาก็อยากจะลองสัมผัส
สรินเข้ามากอดเขาจากด้านหลัง “ไม่ต้องกังวลนะคะ แม่สรินอาจจะดูดุ แต่ท่านใจดี ที่สำคัญ… สรินอยากให้ท่านเห็นว่าพี่มินห์ดีกับสรินแค่ไหน”
มินห์กอดตอบ เขาสูดกลิ่นหอมจากเส้นผมของเธอ แม้จะอยู่ในอ้อมกอดที่อบอุ่นนี้ เขากลับรู้สึกถึงความหนาวเย็นบางอย่างที่กำลังคืบคลานมาจากการเดินทางครั้งนี้
การเดินทางจากกรุงเทพฯ สู่สุรินทร์ ใช้เวลาหลายชั่วโมง ทิวทัศน์เปลี่ยนจากตึกสูงระฟ้าเป็นทุ่งนาสีเขียวสุดลูกหูลูกตา อากาศเปลี่ยนจากร้อนอบอ้าวเป็นกลิ่นไอดินชื้นๆ
ยิ่งขับรถลึกเข้าไปในเขตชนบท มินห์ยิ่งสังเกตเห็นความเปลี่ยนแปลง ไม่ใช่แค่ทิวทัศน์ แต่เป็นบรรยากาศ
“หมู่บ้านของสริน… ค่อนข้างจะอยู่นอกเส้นทางหลักนะครับ” มินห์พูดขึ้นขณะที่รถเลี้ยวเข้าสู่ถนนดินแดงแคบๆ สองข้างทางเป็นป่าทึบ
“ค่ะ” สรินตอบเบาๆ “หมู่บ้านเราค่อนข้าง… รักสงบ”
คำว่า “รักสงบ” ดูเหมือนจะเป็นคำที่เบาเกินไป เมื่อพวกเขมาถึง มินห์รู้สึกถึงความ “เงียบสงัด” มากกว่า
หมู่บ้านซ่อนตัวอยู่ในหุบเขาเล็กๆ ถูกล้อมรอบด้วยป่าไม้ที่ดูโบราณและหนาทึบ บ้านเรือนเป็นไม้แบบเก่า ทรงไทยอีสาน ดูมั่นคงแต่เงียบเชียบ ไม่มีเสียงเพลง ไม่มีเสียงโทรทัศน์ ไม่มีแม้กระทั่งเสียงเด็กวิ่งเล่น
มีเพียงเสียงลมที่พัดผ่านยอดไม้ และเสียงใบไม้แห้งที่เสียดสีกัน
รถจอดสนิทหน้าบ้านไม้หลังใหญ่ที่สุดในหมู่บ้าน บ้านของสริน มันตั้งตระหง่านอยู่เกือบชิดขอบป่า ดูเก่าแก่และน่าเกรงขามกว่าหลังอื่นๆ
มินห์ก้าวลงจากรถ ความเงียบกดทับจนเขารู้สึกอึดอัด เขากลืนน้ำลาย รู้สึกว่าเสียงกลืนน้ำลายของตัวเองดังผิดปกติ
ผู้หญิงคนหนึ่งยืนรอพวกเขาอยู่บนชานบ้าน เธอน่าจะเป็นแม่ของสริน
นางจำปา หญิงวัยห้าสิบเศษ รูปร่างผอมสูง สวมผ้าซิ่นสีเข้ม เกล้ามวยผมตึง ใบหน้าเรียบเฉย ไร้รอยยิ้ม แต่สิ่งที่ทำให้มินห์ขนลุก ไม่ใช่ความเคร่งขรึมของเธอ แต่เป็นดวงตา
ดวงตาของนางจำปาคมกริบ มันจ้องมองเขาตั้งแต่หัวจรดเท้า และหยุดนิ่ง… ที่ริมฝีปากของเขา
ราวกับว่าเธอกำลังประเมิน “คำพูด” ทั้งหมดที่เขาเคยพูดออกมา
“สวัสดีครับคุณแม่” มินห์ยกมือไหว้ พยายามทำเสียงให้สุภาพที่สุด
นางจำปาไม่ตอบรับคำสวัสดี เธอเพียงแค่พยักหน้าช้าๆ สายตายังคงจับจ้องที่ปากของเขา
“แม่คะ นี่พี่มินห์” สรินรีบพูดขึ้น น้ำเสียงของเธอสั่นเล็กน้อยอย่างเห็นได้ชัดเมื่ออยู่ต่อหน้าแม่
นางจำปาหันไปมองลูกสาว “ไปไหว้พระในบ้านก่อน แล้วเอาของไปเก็บ” เธอพูด เสียงของเธอแหบต่ำและชัดเจน แต่เธอพูดน้อยคำมาก
ขณะที่มินห์และสรินเดินตามนางจำปาขึ้นบ้าน มินห์สังเกตเห็นชาวบ้านสองสามคนแอบมองพวกเขาจากหน้าต่างบ้านของตนเอง พวกเขามอง… แล้วก็หันกลับไปอย่างรวดเร็ว ไม่มีใครทักทาย ไม่มีใครยิ้ม
บรรยากาศของหมู่บ้านนี้ มันไม่ใช่แค่สงบ แต่มันคือการ “เก็บงำ” บางอย่างไว้
เมื่อเข้าไปในตัวบ้านที่มืดสลัว มินห์รู้สึกถึงกลิ่นกำยานและกลิ่นไม้เก่าที่ชื้นแฉะ ของตกแต่งน้อยชิ้น แต่ทุกชิ้นดูเก่าแก่และเต็มไปด้วยมนต์ขลัง
นางจำปานำพวกเขาไปยังห้อง thờ (ห้องพระ) ที่อยู่ลึกเข้าไปในตัวบ้าน มันไม่ใช่ห้องพระแบบที่มินห์เคยเห็น
แทนที่จะเป็นพระพุทธรูปองค์ประธาน บนแท่นบูชากลับมีบางสิ่งที่ดูประหลาด มันคือ… รากไม้?
มินห์เพ่งมองในความสลัว มันเป็นรากไม้แห้งขนาดใหญ่ที่บิดเบี้ยวพันกันจนมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่กำลังนั่งคุดคู้ แต่สิ่งที่น่าขนลุกที่สุดคือพื้นผิวของมัน
ทั่วทั้งรากไม้นั้น มีรูเล็กๆ พรุนไปหมด ราวกับรังของแมลง หรือรังผึ้งที่ถูกทิ้งร้าง
“นั่น… นั่นคืออะไรครับ” มินห์ถามเบาๆ
สรินกำลังจะอ้าปากตอบ แต่นางจำปาส่งเสียงในลำคอ “พระนาค”
เธอตอบสั้นๆ แค่นั้น
“เป็นเทพเจ้าที่คุ้มครองหมู่บ้านเรา” นางจำปาพูดต่อโดยไม่มองหน้ามินห์ “ท่านไม่ชอบเสียงดัง และท่านรังเกียจ… คำลวง”
สายตาของเธอกลับมาจ้องที่ปากของมินห์อีกครั้ง มินห์รู้สึกเย็นวาบไปถึงสันหลัง
คืนนั้น มินห์นอนไม่หลับ เสียงจิ้งหรีดเรไรรอบบ้านดังระงม แต่มันกลับยิ่งขับเน้นความเงียบภายในบ้านให้ชัดเจนขึ้น สรินนอนหลับอยู่ข้างๆ เขา แต่ดูเหมือนเธอจะหลับไม่สนิทนัก
ประมาณตีสอง มินห์ได้ยินเสียงบางอย่าง
มันไม่ใช่เสียงเดิน ไม่ใช่เสียงเปิดประตู มันเป็นเสียง… สวดมนต์?
เขาค่อยๆ ลุกจากที่นอน พยายามไม่ให้เกิดเสียง ย่องไปที่ประตูห้องนอน แง้มประตูออกมอง
เสียงนั้นมาจากห้องพระ
มินห์เดินตามเสียงไปอย่างระมัดระวัง เขาหยุดอยู่ที่หน้าห้องพระ แสงเทียนสลัวๆ ลอดออกมาจากช่องประตูที่แง้มไว้
เขากลอ B (กลั้น) หายใจ ชะโงกมองผ่านช่องว่างนั้น
ภาพที่เขาเห็นทำให้เลือดในกายเย็นเฉียบ
นางจำปา กำลังคุกเข่าอยู่หน้าแท่นบูชาราไม้ “พระนาค” แต่เธอไม่ได้สวดมนต์
เธอกำลัง… ก้มหน้าลง อ้าปาก และใช้ฟันของเธอ กัดลงบนปลายลิ้นของตัวเอง
เธอทำซ้ำๆ อย่างเป็นจังหวะ กัดและพึมพำเสียงที่ไม่เป็นภาษา “อือ… อือ… ละ… ทา…” เลือดสีคล้ำเริ่มไหลซึมออกมาจากมุมปากของเธอ หยดลงบนถาดทองเหลืองเล็กๆ ที่วางอยู่ตรงหน้า
เธอกำลังทำพิธีบางอย่างที่ดูทรมานและน่าสะพรึงกลัว
มินห์ผงะ เขาก้าวถอยหลังโดยไม่ตั้งใจ ข้อศอกไปชนกับผนังไม้เบาๆ
ปัง
เสียงนั้นดังพอที่จะทำลายสมาธิของนางจำปา
ร่างในห้องพระหยุดชะงัก
นางจำปาหันขวับมาทางประตู ดวงตาเบิกกว้างในความมืด ปากของเธอเปรอะไปด้วยเลือด
มินห์รีบวิ่งกลับห้อง ปิดประตู ล้มตัวลงนอนบนเตียง หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองสงคราม เขาแกล้งหลับ แต่เขาไม่ได้หลับเลยตลอดทั้งคืน
เขารู้สึกได้ถึงสายตาของนางจำปาที่มองมาที่ประตูห้องเขา… แม้ว่าเธอจะยังอยู่ในห้องพระก็ตาม
เช้าวันรุ่งขึ้น สรินปลุกเขาด้วยรอยยิ้ม เธอดูสดใสราวกับเมื่อคืนไม่มีอะไรเกิดขึ้น “ตื่นค่ะพี่มินห์ วันนี้สรินจะพาไปเดินดูรอบๆ หมู่บ้าน”
มินห์พยักหน้า เขามองไปที่สริน พยายามหาเค้าลางของความกลัวหรือความผิดปกติ แต่เธอก็คือสรินคนเดิม
เมื่อพวกเขาเดินออกไปที่ชานบ้าน นางจำปากำลังนั่งอยู่ที่นั่น หันหลังให้พวกเขา เธอกำลัง… สานตอก?
มินห์มองไปที่แม่ของสรินอย่างระแวดระวัง ปากของเธอปิดสนิท ไม่เห็นร่องรอยของเมื่อคืน
“คุณแม่… สวัสดีครับ” มินห์ไหว้
นางจำปาหันมา เธอยิ้มให้เขา… เป็นครั้งแรก แต่รอยยิ้มนั้นไม่ถึงตา และมันดูฝืนธรรมชาติอย่างประหลาด
“ไปเที่ยวให้สนุก” เธอพูด เสียงยังคงแหบต่ำ “แต่อย่า… ส่งเสียงดัง”
มินห์กับสรินเดินไปตามทางดินในหมู่บ้าน ความเงียบยังคงเป็นนายเหนือหัวของที่นี่
“สรินครับ” มินห์ตัดสินใจถาม “เมื่อคืน… พี่ได้ยินเสียงแปลกๆ จากห้องพระ”
สรินหยุดเดินทันที รอยยิ้มหายไปจากใบหน้า “พี่มินห์… ตื่นเหรอคะ”
“พี่เห็น… เห็นคุณแม่…”
“อย่าค่ะ” สรินขัดจังหวะทันที เสียงเธอแหลมขึ้น “อย่าพูดถึงมัน”
“แต่มันคืออะไร สริน ท่านทำร้ายตัวเอง…”
“ไม่ใช่” สรินหันมาเผชิญหน้าเขา ดวงตาของเธอมีแววตื่นกลัว “นั่นคือการ ‘ชำระล้าง’ ก่อนพิธีใหญ่ แม่ในฐานะ ‘ครู’ (ผู้นำพิธี) ต้องทำให้ร่างกายและวาจาบริสุทธิ์ที่สุด”
“ด้วยการกัดลิ้นตัวเองเนี่ยนะ” มินห์ไม่อยากจะเชื่อ
“คำพูดมันสร้างกรรมค่ะพี่มินห์” สรินพูดเสียงเบาลง แต่หนักแน่น “ที่นี่เราเชื่อว่าวาจาคือรากเหง้าของความทุกข์ การโกหก การนินทา การทำร้ายจิตใจกัน… ทุกอย่างเริ่มที่ลิ้น แม่กำลังชำระล้างส่วนนั้น เพื่อเตรียมพร้อมสำหรับพิธีเกษร”
“แล้วพระนาค… รากไม้นั่นล่ะ”
“ท่านคือเทพผู้รับฟัง ท่านรับเอาคำพูดที่ไม่ดีของเราไป” สรินพูดด้วยน้ำเสียงที่มินห์แยกไม่ออกว่าคือความศรัทธาหรือความกลัว “พี่มินห์อย่าไปลบหลู่ท่านนะคะ… ท่านไม่ชอบ”
มินห์เงียบไป เขาเริ่มรู้สึกว่าการมาที่นี่ไม่ใช่แค่การมาเยี่ยมครอบครัวแฟน มันมีบางอย่างที่ลึกและมืดกว่านั้นซ่อนอยู่
เขาหยิบกล้องถ่ายรูปขึ้นมา เขาต้องบันทึกเรื่องราวนี้ “พี่ขอไปเดินถ่ายรูปหน่อยได้ไหม อยากเก็บบรรยากาศ”
สรินลังเล “ก็ได้ค่ะ แต่อย่าไปรบกวนคนอื่นนะคะ แล้วก็… อย่าถ่ายรูปตอนมีพิธี ถ้าแม่ไม่อนุญาต”
มินห์พยักหน้า เขาทิ้งสรินไว้ที่นั่น และเริ่มเดินสำรวจหมู่บ้านเพียงลำพัง
เขายิ่งเดิน เขายิ่งรู้สึกว่าความเงียบนี้มัน “ผิดปกติ”
ชาวบ้านที่เขาพบเจอ พวกเขาทำงานของตัวเองอย่างขยันขันแข็ง กวาดใบไม้ ซ่อมรั้ว ตากข้าว แต่พวกเขาไม่คุยกันเลย แม้แต่สามีภรรยาที่ทำงานอยู่ด้วยกัน ก็แค่พยักหน้าหรือใช้สายตาสื่อสารกัน
เด็กๆ นั่งเล่นอยู่หน้าบ้าน แต่เป็นการเล่นที่เงียบเชียบ พวกเขาปั้นดิน หรือเรียงก้อนหิน ไม่มีเสียงหัวเราะ ไม่มีเสียงทะเลาะ
มันเหมือนกับฉากในละครใบ้ที่น่าขนลุก
มินห์ยกกล้องขึ้น เขาซูมไปที่ใบหน้าของชาวบ้าน ดวงตาของพวกเขา… มันว่างเปล่า
ไม่ใช่เศร้า ไม่ใช่โกรธ แต่มันคือความ “ว่างเปล่า” ไร้ซึ่งอารมณ์ความรู้สึกใดๆ
เขากดชัตเตอร์
ทันทีที่เสียงชัตเตอร์ดังขึ้น (ซึ่งในความเงียบนี้ มันดังมาก) ชาวบ้านหลายคนหันมามองเขาพร้อมกัน
สายตานับสิบคู่จับจ้องมาที่เขา… มินห์รู้สึกเหมือนถูกคุกคาม เขารีบลดกล้องลง
แล้วเขาก็เห็นชายชราคนหนึ่ง
เขานั่งอยู่บนขอนไม้ริมบึงน้ำท้ายหมู่บ้าน นั่งนิ่งไม่ไหวติง จ้องมองผืนน้ำที่เรียบสนิท
มินห์ค่อยๆ ย่องเข้าไปใกล้ๆ เพื่อไม่ให้เป็นการรบกวน เขาอยากได้ภาพใบหน้าที่เต็มไปด้วยริ้วรอยนั้น
เมื่อเขาเข้าไปในระยะที่เหมาะสม เขาก็ต้องชะงัก
ชายชรากำลัง… อ้าปาก
เขากำลังอ้าปากค้าง แต่มันไม่มีเสียงอะไรเล็ดลอดออกมา น้ำลายสีข้นเหนียวไหลย้อยลงมาจากมุมปาก
มินห์ขมวดคิ้ว เขากล้าเดินเข้าไปใกล้อีกนิด
“คุณตาครับ… เป็นอะไรรึเปล่า”
ชายชราไม่ตอบสนอง เขายังคงอ้าปากค้างเช่นนั้น
มินห์มองเข้าไปในปากของชายชรา
และเขาก็เห็นมัน
ลิ้น
ลิ้นของชายชราคนนั้น… มันสั้นมาก มันตอๆ และดูเหมือนถูกตัดหรือหดเกร็งจนเหลือแค่โคน
มินห์สยองจนขนลุก เขาก้าวถอยหลังโดยอัตโนมัติ
มินห์ผงะ ถอยกรูด เขาหันหลังและก้าวเร็วๆ กลับมาทางเดิมที่เขามา หัวใจของเขาเต้นแรง ลิ้นของชายชราคนนั้น… มันไม่ใช่เรื่องปกติ
เขาพบสรินยืนรออยู่ที่เดิม สีหน้าของเธอดูวิตกกังวลเมื่อเห็นท่าทางตื่นตระหนกของเขา
“พี่มินห์ เป็นอะไรไปคะ”
“ผู้ชายคนนั้น” มินห์พยายามควบคุมเสียงไม่ให้สั่น “ชายชราที่ริมบึง… ลิ้นของเขา… สริน ลิ้นของเขาเกิดอะไรขึ้น”
สีหน้าของสรินซีดเผือดทันที “พี่มินห์… พี่ไปเจอเขาเหรอ”
“เขาอ้าปากค้าง แต่มัน… มันแทบไม่มีลิ้นเหลือเลย สริน นี่มันเรื่องอะไรกันแน่” มินห์คว้าแขนเธอ “หมู่บ้านนี้มันเป็นอะไร ทำไมทุกคนเงียบ ทำไมแม่เธอต้องทำร้ายตัวเอง และทำไม… ทำไมชายคนนั้นถึงเป็นแบบนั้น”
สรินเบิกตากว้าง เธอส่ายหัวไปมาอย่างแรง น้ำตาเริ่มคลอหน่วย “อย่าพูดเสียงดังค่ะ” เธอวิงวอน “เดี๋ยวคนอื่นก็ได้ยิน”
“พี่ไม่สน” มินห์กดเสียงต่ำ “บอกพี่มาเดี๋ยวนี้ สริน”
สรินตัวสั่น เธอเหลือบมองไปรอบๆ อย่างหวาดระแวง เมื่อเห็นว่าไม่มีใครอยู่ใกล้ๆ เธอจึงดึงมินห์เข้าไปในซอยแคบๆ ข้างยุ้งข้าวที่รกร้าง
“มัน… มันเป็นส่วนหนึ่งของพิธีค่ะ” เธอสารภาพเสียงสั่น
“พิธีอะไร พิธีเกษรที่เธอบอกน่ะเหรอ”
“ใช่ค่ะ”
“พิธีชำระล้างคำพูด… โดยการตัดลิ้นงั้นเหรอ” มินห์แทบไม่เชื่อหูตัวเอง
น้ำตาของสรินไหลพราก “ไม่ใช่ตัดค่ะพี่มินห์” เธอปฏิเสธอย่างรวดเร็ว “แค่… แค่ส่วนปลาย นิดเดียวเท่านั้น”
มินห์จ้องเธอเขม็ง ความสยองขวัญค่อยๆ ก่อตัวขึ้นในใจ
“สริน… เธอพูดบ้าอะไร”
“มันคือ ‘การถวายเกษร’ ค่ะ” สรินพยายามอธิบายทั้งน้ำตา “เราถวายส่วนปลายลิ้น… ส่วนที่ใช้ในการโกหก การนินทา การกล่าวคำหยาบคาย… ถวายให้พระนาค”
“พระนาค… รากไม้นั่นน่ะเหรอ”
“ท่านคือเทพผู้พิทักษ์เราค่ะ เมื่อเราถวายคำพูดที่ไม่ดีของเราให้ท่าน ท่านจะมอบความสงบสุขให้เราเป็นการตอบแทน หมู่บ้านของเราถึงได้สงบสุขแบบนี้ไงคะ ไม่มีอาชญากรรม ไม่มีการทะเลาะเบาะแว้ง ไม่มีการโกหกหลอกลวง”
มินห์ส่ายหัว “สริน นี่มันไม่ใช่ความสงบสุข นี่มันวิปริต นี่มันป่าเถื่อน เธอก็เห็นว่าชายคนนั้นเป็นยังไง เขาไม่เหมือนมนุษย์อีกต่อไปแล้ว”
“เขาแค่… ศรัทธามากค่ะ” สรินเถียงเสียงอ่อน “เขาถวายหลายครั้ง จนกว่าวาจาของเขาจะบริสุทธิ์อย่างแท้จริง”
“แล้วคนอื่นๆ ในหมู่บ้านล่ะ” มินห์ถาม “พวกเขาก็โดนด้วยเหรอ ถึงได้ไม่พูดไม่จากัน”
“ค่ะ… ทุกคนที่นี่ เมื่อถึงวัยอันควร ก็ต้องเข้าร่วมพิธีเกษร… เพื่อชำระล้างตัวเอง”
มินห์รู้สึกเหมือนโลกทั้งใบกำลังพังทลายต่อหน้า แฟนสาวที่เขารัก ผู้อ่อนหวานและทันสมัยในกรุงเทพฯ บัดนี้เธอกำลังยืนอยู่ต่อหน้าเขา ปกป้องพิธีกรรมที่น่าขยะแขยงที่สุดเท่าที่เขาเคยได้ยินมา
“สริน… เธอล่ะ” เขาถามเสียงแผ่ว “เธอก็… ทำด้วยเหรอ”
สรินสะดุ้ง เธอหลบสายตาเขา “สริน… สรินยังค่ะ สรินมาเรียนที่กรุงเทพฯ ก่อน แต่… แต่ก็ต้องทำในที่สุด”
“ไม่” มินห์จับไหล่เธอเขย่าเบาๆ “เราจะกลับกรุงเทพฯ กันเดี๋ยวนี้ ไปเก็บของ”
“ไม่ได้ค่ะ” สรินร้องไห้หนักกว่าเดิม “พี่มินห์ พี่ไม่เข้าใจ ถ้าเราหนีตอนนี้… แม่… ทุกคน… พวกเขาจะไม่ปล่อยเราไป”
“หมายความว่ายังไง”
“นี่คือเหตุผลที่แม่ยอมให้พี่มาค่ะ” สรินมองหน้าเขาด้วยสายตาที่แตกสลาย “แม่ต้องการให้พี่เข้าร่วมพิธีนี้ด้วย”
มินห์แข็งทื่อ “อะไรนะ”
“แม่บอกว่า… ถ้าพี่รักสรินจริง พี่ต้องพิสูจน์” เธอกล่าว “พี่ต้องชำระล้างตัวเองให้บริสุทธิ์… เหมือนกับพวกเรา พี่ต้องถวาย ‘คำลวง’ ของคนเมืองให้กับพระนาค เพื่อที่พี่จะได้เป็นส่วนหนึ่งของครอบครัวเราอย่างแท้จริง”
“เธอ… เธอรู้เรื่องนี้มาตลอดเหรอ” มินห์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้า “เธอหลอกพี่มาที่นี่เพื่อบังคับให้พี่ตัดลิ้นตัวเองเหรอ สริน”
“ไม่ใช่บังคับค่ะ” สรินร้อง “สรินขอร้อง… พี่มินห์ ทำเพื่อสรินนะคะ มันแค่… แค่นิดเดียวจริงๆ แค่ปลายลิ้น ถ้าพี่ทำ แม่จะยอมรับเรา ถ้าพี่ทำ เราจะได้อยู่ด้วยกัน”
“เธอเสียสติไปแล้ว” มินห์ผลักเธอออกเบาๆ “เธอรู้ไหมว่าเธอกำลังพูดอะไรออกมา เธอยอมให้คนพวกนั้นทำเรื่องบ้าๆ นี่กับพี่เหรอ”
“สรินสัญญากับท่านแล้วค่ะ” สรินพึมพำ น้ำตาไหลไม่หยุด
“สัญญาอะไร”
“สรินสัญญากับพระนาค… ว่าสรินจะพาพี่มา… สรินอธิษฐานขอให้แม่ยอมรับพี่… และท่านก็ตอบรับ แต่เราต้องมีของแลกเปลี่ยน”
มินห์มองสรินราวกับเห็นผี ความรักที่เขามีให้เธอกำลังถูกแทนที่ด้วยความกลัวและความสับสน
“พี่จะไม่ทำ” เขาพูดเสียงเด็ดขาด “แล้วพี่จะพาเธออกไปจากที่นี่ด้วย”
เขาก้าวฉับๆ กลับไปที่บ้านทันที ไม่สนใจเสียงเรียกและเสียงร้องไห้ของสรินที่วิ่งตามมา
เมื่อเขากลับถึงบ้าน นางจำปากำลังรออยู่ ราวกับรู้ว่าเขาจะกลับมา
เธอยืนอยู่ที่ชานบ้าน สายตาคมกริบจ้องมองเขา เขารู้สึกได้ถึงพลังอำนาจบางอย่างที่แผ่ออกมาจากร่างผอมๆ นั้น
“เราจะกลับกรุงเทพฯ ครับ” มินห์พูด เขายกมือไหว้ตามมารยาท แต่เสียงของเขาแข็งกร้าว “เดี๋ยวนี้เลย”
นางจำปาไม่ตอบ เธอเพียงแค่ยิ้ม… รอยยิ้มที่น่าขนลุกเหมือนเช้าวันนี้
“ของทุกอย่างเตรียมไว้ให้แล้ว” เธอพูดเรียบๆ
“เตรียมอะไรครับ”
“ของสำหรับพิธีคืนนี้”
“ผมบอกว่าผมจะไม่ทำ” มินห์ตะโกน ความอดทนของเขาสิ้นสุดลงแล้ว “และผมจะพาตัวสรินกลับ”
“สรินมันเป็นของที่นี่” นางจำปาพูด เสียงเย็นชา “มันเป็นของพระนาค… เหมือนกับแม่”
“พวกคุณมันบ้าไปแล้ว”
มินห์วิ่งขึ้นเรือน ตรงไปที่ห้องนอน เขาคว้ากระเป๋าเป้ของเขา ยัดกล้องถ่ายรูปและของใช้ส่วนตัวลงไปอย่างลวกๆ
“สริน ไปเอากระเป๋าของเธอมา” เขาสั่งแฟนสาวที่ยืนตัวสั่นอยู่หน้าประตู
“พี่มินห์… เราไปไม่ได้” เธอกระซิบ “มันสายเกินไปแล้ว”
“หมายความว่ายังไง”
ก่อนที่สรินจะได้ตอบ ชาวบ้านหลายคนก็ปรากฏตัวขึ้นที่หน้าบ้าน
พวกเขามายืนรวมตัวกันอย่างเงียบเชียบ แต่ละคนมีใบหน้าที่ไร้อารมณ์ ดวงตาว่างเปล่าเหมือนที่มินห์เห็นตอนเช้า แต่ตอนนี้ ดวงตาเหล่านั้นจ้องมองมาที่เขาเป็นจุดเดียว
พวกเขามายืนล้อมบ้านไว้… ปิดทางออกทุกทาง
มินห์มองออกไปนอกหน้าต่าง เขาเห็นชายชราลิ้นกุดคนนั้นด้วย เขายืนอยู่แถวหน้า จ้องมองมินห์ด้วยสายตาที่… หิวกระหาย?
“พวกเขาต้องการอะไร” มินห์ถามเสียงสั่น
“พวกเขามา… เพื่อเตรียมพิธีค่ะ” สรินตอบ “พวกเขามาเป็นสักขีพยาน… ในการชำระล้างของพี่”
มินห์ถอยหลัง เขารู้สึกเหมือนติดกับดัก ความเงียบของคนพวกนี้ น่ากลัวยิ่งกว่าเสียงคำรามของฝูงสัตว์ป่า
นางจำปาก้าวเข้ามาในห้องนอน เธอมองหน้ามินห์ “เมื่อตะวันตกดิน” เธอประกาศ “เจ้าจะได้ชำระล้างบาปที่เกิดจากคำพูดของเจ้า”
“ผมไม่มีบาป” มินห์สวนกลับ
นางจำปาหัวเราะในลำคอ “ลิ้นของมนุษย์ทุกคนมีบาป” เธอกล่าว “โดยเฉพาะลิ้น… ที่ทำให้เด็กผู้หญิงคนหนึ่งต้องเงียบไปตลอดกาล”
มินห์ชาวาบไปทั้งตัว
“คุณ… คุณรู้ได้ยังไง”
“พระนาคท่านรู้ทุกอย่าง” นางจำปาแสยะยิ้ม “ท่านได้ยินคำสารภาพในใจของเจ้า… ท่านได้ยินเสียงกรีดร้องของน้องสาวเจ้า… ท่านรู้ว่าเจ้าแบกความรู้สึกผิดนั้นไว้”
สรินมองมินห์อย่างตกตะลึง “พี่มินห์… น้องสาว… เรื่องอะไรคะ”
มินห์ไม่สนใจสริน เขากำลังจดจ่ออยู่กับแม่มดเฒ่าตรงหน้า
“และท่าน” นางจำปาพูดต่อ “สามารถปลดปล่อยเจ้าจากความทุกข์นั้นได้ เพียงแค่เจ้า… ถวายคำพูดเหล่านั้นให้ท่าน… ถวายความเจ็บปวดนั้น… ถวายลิ้นของเจ้า”
นี่คือสิ่งที่พวกเขานำเสนอมาตลอด… ไม่ใช่แค่การชำระล้าง แต่คือการ “ปลดปล่อย” จากความเจ็บปวด โดยแลกกับการสูญเสียความเป็นมนุษย์
“ผมไม่ต้องการการปลดปล่อยจากพวกคุณ” มินห์ตะคอก
“เจ้าไม่มีสิทธิ์เลือก” นางจำปาหันหลังเดินออกจากห้อง “เตรียมตัวซะ คืนนี้… เจ้าจะได้พูด… เป็นครั้งสุดท้าย”
ชาวบ้านยังคงยืนล้อมบ้านอยู่ด้านนอกอย่างเงียบเชียบ พระอาทิตย์เริ่มคล้อยต่ำลง แสงสีส้มแดงฉาบท้องฟ้า ทำให้บรรยากาศยิ่งดูน่าสะพรึงกลัว
มินห์ถูกขังอยู่ในห้องนอน สรินนั่งร้องไห้อยู่ที่มุมห้อง
“พี่มินห์… สรินขอโทษ… สรินไม่คิดว่ามันจะเป็นแบบนี้” เธอกระซิก
มินห์เหนื่อยเกินกว่าจะโกรธ เขาเดินไปนั่งข้างๆ เธอ “สริน… เธอยังอยากอยู่ที่นี่เหรอ หลังจากทั้งหมดนี้”
“สรินไม่รู้จะไปที่ไหน” เธอกล่าว “นี่คือบ้านของสริน… แต่… สรินก็กลัว… สรินกลัวแม่… สรินกลัวพระนาค”
“เราต้องหนี” มินห์พูด “ต้องมีทางออก”
เขามองไปรอบๆ ห้อง มันเป็นห้องไม้เก่าๆ มีหน้าต่างบานเล็กๆ หนึ่งบาน
“สริน พอจะมืด… พี่จะหาทางพังหน้าต่าง เราจะหนีทางนั้น”
“พวกเขาจะจับเราได้ค่ะ” สรินส่ายหน้า “พวกเขาอยู่ในป่า… พวกเขารู้ทุกซอกทุกมุม”
“ดีกว่าอยู่ที่นี่รอให้พวกเขามาตัดลิ้นพี่” มินห์พูดอย่างเด็ดเดี่ยว “ฟังนะ ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น… อย่าทิ้งพี่”
สรินมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา เธอพยักหน้าช้าๆ “สรินจะไม่ทิ้งพี่ค่ะ”
ความมืดเริ่มคืบคลานเข้ามาในห้อง กลิ่นกำยานและกลิ่นดินชื้นเริ่มแรงขึ้น
มินห์ได้ยินเสียง… เสียงสวดมนต์… หรือเสียงพึมพำ… ดังมาจากข้างนอก มันเป็นเสียงที่พร้อมเพรียงกัน แต่ไม่ใช่ภาษาคน
มันเป็นเสียง “อือ… อือ… ละ… ทา…” แบบเดียวกับที่เขาได้ยินนางจำปาทำเมื่อคืน
พิธีกำลังจะเริ่ม
มินห์รอจังหวะที่มืดที่สุด เขาใช้เก้าอี้ไม้ตัวเล็กในห้องเตรียมที่จะฟาดไปที่หน้าต่าง
แต่แล้ว… ประตูก็เปิดออก
ไม่ใช่ชาวบ้าน ไม่ใช่นางจำปา
เป็นสริน…
เธอไม่ได้เข้ามา เธอเปิดประตูจากด้านนอก
มินห์สับสน “สริน… เธอออกมาได้ยังไง”
แต่ในความมืดสลัวนั้น เขาสังเกตเห็นบางอย่างผิดปกติ
ดวงตาของสริน…
มันว่างเปล่า
ว่างเปล่าเหมือนกับชาวบ้านคนอื่นๆ
เธอยืนนิ่งอยู่ที่ประตู ในมือของเธอถือบางอย่างที่สะท้อนแสงจันทร์ริบหรี่
มันคือมีด… มีดเงินด้ามเล็กที่แกะสลักอย่างวิจิตร… มีดสำหรับทำพิธี
“สริน… นี่มันอะไรกัน” มินห์ถอยหลัง หัวใจหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม
สรินก้าวเข้ามาในห้องช้าๆ ไม่พูดอะไร
“สริน พูดกับพี่สิ” มินห์วิงวอน ความกลัวเริ่มเกาะกุมหัวใจเขา
เธอเดินมาหยุดตรงหน้าเขา ยกมือที่ถือมีดขึ้นช้าๆ
“ได้เวลาแล้วค่ะ… ที่รัก”
เสียงของเธอ… มันไม่ใช่เสียงของสริน มันแหบพร่า ไร้อารมณ์ และเย็นชา
“เรา… ต้องชำระล้าง”
มินห์จ้องมองใบหน้าอันว่างเปล่าของสริน ความหนาวเย็นวิ่งพล่านไปทั่วร่าง นี่ไม่ใช่สรินที่เขารัก นี่คือเปลือก… เปลือกที่ถูกบางสิ่งเข้าครอบงำ
“สริน… วางมีดลง” มินห์พยายามพูดด้วยน้ำเสียงที่ใจเย็นที่สุด แม้ว่าหัวใจของเขาจะเต้นระรัวเหมือนกลองศึก “นี่ไม่ใช่ตัวเธอ… เธอกำลังถูกควบคุม”
“นี่คือตัวตนที่แท้จริงของสรินค่ะ” เธอตอบด้วยเสียงโมโนโทนที่น่าขนลุก “ตัวตนที่บริสุทธิ์… ที่กำลังจะมอบความบริสุทธิ์ให้พี่”
เธอขยับมีดในมือ แสงจันทร์ส่องกระทบคมมีดสีเงินเป็นประกาย
มินห์ถอยหลังจนแผ่นหลังชิดผนังห้องที่เย็นเฉียบ “เธอถูกล้างสมอง สริน… แม่ของเธอ… รากไม้นั่น… มันหลอกลวงเธอ”
“พระนาคคือความจริง” สรินก้าวตามช้าๆ อย่างมั่นคง “ความเจ็บปวด… ความรู้สึกผิด… คำโกหก… ทั้งหมดอยู่ที่ลิ้น”
เธอยกมือข้างที่ไม่ได้ถือมีดขึ้น แตะที่ริมฝีปากของตัวเอง “พี่ก็มีความรู้สึกผิดใช่ไหมคะ… เรื่องน้องสาว”
มินห์ตัวแข็งทื่อ “อย่า… อย่าพูดถึงเธอ”
“คืนนี้พี่จะเป็นอิสระค่ะ” สรินกล่าว “เราจะเป็นอิสระ… ด้วยกัน”
เธอเงยหน้าขึ้น ดวงตาที่ว่างเปล่านั้นจ้องลึกเข้ามาในตาของเขา “เราจะเงียบ… และเราจะสงบสุข”
ในวินาทีนั้น มินห์ตัดสินใจ เขาต้องสู้
เมื่อสรินเงื้อมือขึ้น เขาไม่รอให้เธอเข้าถึงตัว เขาพุ่งเข้าใส่ ใช้ตัวกระแทกเธอเต็มแรง หวังจะให้มีดหลุดจากมือ
โครม
ร่างของสรินล้มลงกระแทกพื้นไม้ มีดเงินหลุดจากมือไถลไปในความมืด มินห์รีบตะครุบมีดนั้นไว้
“สริน… พี่ขอโทษ” เขาหอบ เขากำมีดไว้แน่น
แต่สรินไม่ร้อง ไม่แสดงความเจ็บปวด เธอลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ… เหมือนตุ๊กตาไขลาน… ดวงตาว่างเปล่าของเธอมองไปยังจุดที่มินห์ยืนอยู่
แล้วเธอก็กรีดร้อง
มันไม่ใช่เสียงกรีดร้องด้วยความกลัวหรือความเจ็บปวด มันเป็นเสียงแหลมสูงที่ผิดธรรมชาติ… เสียงที่ใช้เรียกบางสิ่ง
ทันใดนั้น ประตูห้องก็ถูกกระชากเปิดออก
นางจำปายืนอยู่ที่นั่น ขนาบข้างด้วยชาวบ้านร่างกำยำสองคน ดวงตาของนางจำปาเต็มไปด้วยความพิโรธ ไม่ใช่ต่อมินห์… แต่ต่อสริน
“มันยังไม่ถึงเวลา” นางจำปาสั่งเสียงเฉียบขาด “ความบริสุทธิ์ต้องเกิดขึ้นที่แท่นบูชา”
ชาวบ้านสองคนพุ่งเข้ามาในห้อง มินห์ไม่มีทางสู้ เขายังคงกำมีดพกไว้ในมือ แต่พวกเขามีคนมากกว่า ร่างกายของพวกเขาแข็งแกร่งจากการทำงานหนัก และที่สำคัญ… พวกเขาไม่รู้สึกกลัว
พวกเขาจับแขนของมินห์ไพล่หลัง บีบข้อมือของเขาจนเขาร้องออกมาด้วยความเจ็บปวดและทำมีดหล่นลงพื้น
“ปล่อยฉัน” มินห์ดิ้นรน “พวกแกมันบ้าไปแล้ว ปล่อย”
ไม่มีใครสนใจเสียงของเขา
นางจำปาก้าวเข้ามาตบหน้าสรินอย่างแรง “แกมันอ่อนแอ” เธอกระซิบ “เกือบจะทำพิธีเสียฤกษ์”
สรินที่บัดนี้กลับมามีสติ (หรืออาจจะหลุดจากภวังค์ชั่วขณะ) ตัวสั่นเทาด้วยความกลัว น้ำตาไหลอาบใบหน้าที่ซีดเผือด “แม่… สริน… สรินขอโทษ”
“พามันไป” นางจำปาหันไปสั่งลูกบ้าน ไม่สนใจลูกสาวตัวเองอีกต่อไป
มินห์ถูกลากออกจากห้องนอน ออกจากบ้าน เหมือนสัตว์ที่กำลังจะถูกนำไปเชือด
เมื่อเขาถูกเหวี่ยงลงบนลานดินหน้าบ้าน ภาพที่เขาเห็นทำให้เขาแทบหยุดหายใจ
ทั้งหมู่บ้าน… ทุกคน… ออกมายืนรวมกันเป็นวงกลม พวกเขาทั้งหมดถือคบเพลิงขนาดเล็ก แสงไฟส่องให้เห็นใบหน้าที่ไร้อารมณ์เหมือนกันทุกหน้า
ความเงียบ… ความเงียบที่หนักอึ้งและน่าสะพรึงกลัว มีเพียงเสียงลมและเสียงคบเพลิงที่แตกประทุ
ชายชราลิ้นกุดคนนั้นยืนอยู่แถวหน้าสุด เขายิ้ม… เผยให้เห็นเหงือกและตอลิ้นที่สั้นกุดในปาก
พวกเขาไม่ได้มาดู… พวกเขามา “ร่วม” พิธี
“พวกแกต้องการอะไร” มินห์ตะโกนสุดเสียง เสียงของเขาแหบพร่าด้วยความกลัว “ปล่อยฉันไป ฉันจะแจ้งตำรวจ ฉันจะบอกคนทั้งโลกว่าพวกแกทำบ้าอะไรที่นี่”
นางจำปาหัวเราะเบาๆ “เสียงของเจ้า… มันจะจบลงที่นี่คืนนี้” เธอกล่าว “ในป่านี้… ไม่มีใครได้ยินเสียงของเจ้าอีกแล้ว”
เธอให้สัญญาณ
ขบวนแห่เงียบเริ่มต้นขึ้น
ชาวบ้านสองคนกระชากมินห์ให้ลุกขึ้นและเดินตามพวกเขา ผลักไสเขาให้เดินเข้าไปในความมืดของป่า
ชาวบ้านคนอื่นๆ ถือคบเพลิงเดินตามเป็นทิวแถวอย่างเป็นระเบียบ… และเงียบเชียบ
มินห์พยายามดิ้นรน แต่ไร้ผล เขาหันไปมองสริน เธออยู่ข้างหลังเขา ถูกประคองโดยผู้หญิงอีกสองคน เธอกำลังร้องไห้ สะอึกสะอื้น แต่ไม่มีเสียงออกมา… ราวกับเธอรู้วิธีที่จะร้องไห้โดยไม่ส่งเสียงดังรบกวนความเงียบของหมู่บ้าน
ขบวนเดินลึกเข้าไปในป่า บรรยากาศเริ่มเย็นเยียบและชื้นแฉะ กลิ่นกำยานเริ่มแรงขึ้น… ผสมกับกลิ่นอื่นที่มินห์คุ้นเคย แต่ไม่อยากจะนึกถึง
กลิ่นคาว… เหมือนเลือด
ในที่สุด พวกเขาก็มาถึงลานกว้างกลางป่า
มินห์แทบผงะกับสิ่งที่เห็น
ณ ศูนย์กลางของลานกว้าง คือ “พระนาค”
มันไม่ใช่รากไม้เล็กๆ แบบที่เขาเห็นในบ้าน แต่นี่คือต้นตอ… มันคือรากไม้ขนาดยักษ์ที่โผล่ขึ้นมาจากดิน บิดเบี้ยวพันกันจนมีรูปร่างคล้ายมนุษย์ที่กำลังกรีดร้องสู่ท้องฟ้า สูงไม่ต่ำกว่าสิบเมตร
และมันพรุน… รูพรุนนับพันนับหมื่นส่งเสียงหวีดหวิวเบาๆ ทุกครั้งที่ลมพัดผ่าน… ราวกับมันกำลัง “หายใจ”
ที่ฐานของรากไม้ยักษ์ มีแท่นหินเรียบๆ เปื้อนคราบสีดำคล้ำ
ชาวบ้านคนอื่นๆ นั่งคุกเข่าล้อมรอบลานกว้างเป็นวงกลม… พวกเขาทั้งหมดมาอยู่ที่นี่แล้ว
มินห์ถูกเหวี่ยงลงไปคุกเข่าบนพื้นดินที่ชื้นแฉะ หน้าแท่นหินนั้น ตรงหน้าพระนาคที่น่าสะพรึงกลัว
เขาเงยหน้าขึ้นและเห็นนางจำปา เธอยืนอยู่บนแท่นหินนั้นแล้ว สวมชุดทำพิธีสีขาวยาวลากพื้น ในมือของเธอถือถาดเงิน… และบนถาดนั้น คือมีดเล่มเดียวกับที่สรินถือ
นางจำปาชูถาดนั้นขึ้นเหนือศีรษะ หันหน้าไปทางรากไม้ยักษ์
เธอเริ่มสวด… ไม่สิ… เธอเริ่มเปล่งเสียง
เสียง “อือ… อือ… ละ… ทา…” ที่ดังมาจากลำคอของเธอ แต่คราวนี้… มันก้องกังวาน ราวกับว่ามีเสียงนับร้อยตอบรับมาจากในป่า… หรือมาจากรูพรุนบนตัวพระนาค
ชาวบ้านทั้งหมด… เริ่มเปล่งเสียงตาม
เสียงพึมพำอันน่าขนลุกดังกระหึ่มไปทั่วทั้งป่า มันกดทับโสตประสาทของมินห์
นางจำปาลดถาดลง เธอหันมามองมินห์ด้วยดวงตาที่ลุกโชนด้วยความคลั่งศรัทธา
“เทพแห่งความเงียบ… พระนาคผู้รับฟัง” เธอประกาศก้อง “วันนี้เรามีวิญญาณดวงใหม่… วิญญาณที่เปรอะเปื้อนด้วยคำพูด… วิญญาณที่แบกรับความรู้สึกผิด… มาถวายแด่ท่าน”
เธอหยุด และในความเงียบที่เกิดขึ้นชั่วขณะนั้น เธอจ้องไปที่สริน ซึ่งถูกลากมาคุกเข่าอยู่ไม่ไกล
“และตามสัญญา… ผู้ที่นำวิญญาณดวงนี้มา… จะต้องเป็นผู้ชำระล้าง”
นางจำปากวักมือเรียกสริน
สรินตัวสั่นเทา เธอถูกผลักให้เดินขึ้นไปบนแท่นหิน เธอยืนตัวแข็งทื่ออยู่ข้างแม่ของเธอ
“สริน” นางจำปายื่นถาดเงินให้ “เจ้าได้สัญญากับท่านแล้ว… ว่าจะนำพาวิญญาณดวงนี้มาแลกกับการยอมรับ… บัดนี้ จงทำหน้าที่ของเจ้า”
มินห์ส่ายหัว เขาดิ้นรน แต่ชายสองคนกดไหล่เขาไว้กับพื้น “สริน อย่า” เขาร้องสุดเสียง “อย่าทำแบบนี้ สริน”
นางจำปาหยิบมีดเงินขึ้นจากถาด “รับไป” เธอยื่นมีดให้สริน “ชำระล้างเขา… เพื่อที่เจ้าจะได้เป็นหนึ่งเดียวกับเรา… ตลอดไป”
สรินมองมีดในมือแม่… แล้วเธอก็มองมินห์ที่กำลังคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง น้ำตาของเธอไหลไม่หยุด
ชาวบ้านเริ่มสวดดังขึ้น… “ละ… ทา… ละ… ทา…” เร่งเร้า
มินห์จ้องมองผู้หญิงที่เขารัก… บัดนี้เธอกำลังถือมีดที่จะตัดสินชะตากรรมของเขา
สรินค่อยๆ ยื่นมือที่สั่นเทา… รับมีดเงินเล่มนั้นมา
เธอหันหน้ามาทางมินห์ ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความสับสน ความหวาดกลัว… และความว่างเปล่าที่กำลังคืบคลานเข้ามาอีกครั้ง
เธอ… ยกมีดขึ้น
มินห์จ้องมองผู้หญิงที่เขารัก กำมีดเงินศักดิ์สิทธิ์ไว้ในมือที่สั่นเทา
เสียงสวด “ละ… ทา… ละ… ทา…” ของชาวบ้านดังกระหึ่มขึ้นเรื่อยๆ มันไม่ใช่เสียงสวดมนต์อีกต่อไป มันคือเสียงเร่งเร้า… เสียงกดดัน… เสียงที่ดูดกลืนความคิดทั้งหมด
“สริน” มินห์ตะโกนแข่งกับเสียงนั้น “อย่าทำ… นี่ไม่ใช่ตัวเธอ… มองหน้าพี่… สริน”
ดวงตาของสรินว่างเปล่า น้ำตาของเธอไหลอาบแก้ม แต่เธอดูเหมือนไม่รู้สึกตัว
“ทำหน้าที่ของเจ้า” เสียงของนางจำปาดังเฉียบขาดมาจากแท่นบูชา “ถวายคำพูดของมัน… แด่พระนาค”
สรินเงยหน้าขึ้นมองรากไม้ยักษ์ที่พรุนไปด้วยรู… รูเหล่านั้นดูเหมือนกำลังขยับ… กำลังรอคอย
เธอหันกลับมามองมินห์
“พี่รักเธอ… สริน” มินห์พยายามพูด เขาหวังว่าเสียงของเขาจะทะลุผ่านความมืดมิดที่ครอบงำเธออยู่ “กลับบ้านกันนะ… เราจะหนีไปจากที่นี่”
คำว่า “บ้าน” ดูเหมือนจะกระตุ้นบางอย่าง
มือของสรินที่ถือมีดสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ดวงตาที่ว่างเปล่าของเธอกะพริบถี่ๆ ความเจ็บปวด… ความสับสน… ฉายแววขึ้นมาเพียงชั่วครู่
“เร็วเข้า” นางจำปาตวาด
สรินมองมินห์… มองแม่ของเธอ… แล้วมองมีดในมือ
ชาวบ้านสองคนที่กดมินห์ไว้เริ่มออกแรงบิดแขนเขา เตรียมพร้อมที่จะเปิดปากเขา
มินห์หลับตาแน่น เขารู้ว่าอะไรจะเกิดขึ้น
แต่แล้ว… ก็มีเสียงกรีดร้อง
ไม่ใช่เสียงของมินห์
มินห์ลืมตา
ภาพที่เขาเห็นจะตราตรึงอยู่ในความทรงจำที่เลวร้ายที่สุดของเขาไปตลอดกาล
สริน… ไม่ได้พุ่งมาที่เขา
เธอยืนตัวตรง หันหน้าไปทางพระนาค เธอยกมีดเงินขึ้นสูง
แล้วเธอก็อ้าปากของตัวเอง… กว้าง
“ไม่” มินห์คำรามออกมา เขารู้ว่าเธอกำลังจะทำอะไร
ก่อนที่ใครจะทันได้ขยับ… สรินกรีดร้องเป็นครั้งสุดท้าย… และแทงมีดเงินเล่มนั้น… เข้าไปในปากของเธอเอง
เธอไม่ได้แค่ “ตัด” หรือ “สะกิด”
ด้วยแรงทั้งหมดที่เกิดจากความกลัว ความสิ้นหวัง และแรงกดดันที่มองไม่เห็น… เธอกระแทกมันลงไปอย่างแรง
ฉึก
เสียงนั้นดังชัดเจนในความเงียบที่เกิดขึ้นฉับพลัน
เลือด… สาดกระเซ็นออกมาจากปากของเธอ อาบใบมีดสีเงิน อาบมือของเธอ และหยดลงบนแท่นหิน
ดวงตาของสรินเบิกกว้างด้วยความเจ็บปวดสุดขีด… และบางทีอาจจะเป็นความโล่งใจ
ร่างของเธอโอนเอน… แล้วล้มฟุบลงไปบนแท่นหิน ตรงหน้าพระนาค เลือดสีแดงเข้มไหลทะลักออกจากปากที่เปิดกว้างของเธอ นองไปทั่วหินสีคล้ำ
ความเงียบ… เข้าปกคลุมป่า
เสียงสวด “ละ… ทา…” หยุดลงกะทันหัน
มินห์แข็งทื่อ เขามองร่างของสรินที่นอนนิ่งไม่ไหวติง… จมกองเลือดของตัวเอง
“สริน” เขากระซิบ… ไม่มีเสียงออกมา
แล้วเขาก็ตะโกน… ตะโกนสุดเสียงอย่างที่ไม่เคยตะโกนมาก่อนในชีวิต “สรินนนนน”
เขาดิ้นรนอย่างบ้าคลั่งราวกับสัตว์ป่าที่บาดเจ็บ พลังที่มาจากความโกรธและความสูญเสียทำให้เขาสะบัดหลุดจากมือของชายคนหนึ่งที่จับเขาไว้
เขาล้มลุกคลุกคลานตรงไปที่แท่นหิน… ตรงไปหาร่างของเธอ
“สริน… ไม่… ไม่…”
เขากำลังจะเอื้อมมือไปแตะเธอ
“หยุด”
เสียงของนางจำปาเย็นชาและทรงอำนาจ
ชาวบ้านคนอื่นๆ ขยับเข้ามาล้อมเขาทันที พวกเขาไม่ได้จับตัวเขา… แต่พวกเขายืนล้อมเป็นกำแพงมนุษย์ ขวางกั้นเขากับร่างของสริน
มินห์หันไปเผชิญหน้านางจำปา… น้ำตาแห่งความเดือดดาลไหลอาบแก้ม
“พวกแก” เขาคำราม “พวกแก… ฆ่าเธอ”
เขาคาดหวังจะเห็นความตื่นตระหนก… หรืออย่างน้อยก็ความตกใจ… บนใบหน้าของนางจำปาและชาวบ้าน
แต่สิ่งที่เขาเห็น… ทำให้เลือดในกายของเขาเย็นยิ่งกว่าเดิม
ไม่มีความตกใจ
ไม่มีความกลัว
ชาวบ้านทุกคน… รวมทั้งนางจำปา… กำลังจ้องมองร่างที่อาบเลือดของสริน… ด้วยสายตาที่…
สงบนิ่ง
บางคนถึงกับ… ยิ้ม… เป็นรอยยิ้มบางๆ ที่มุมปาก… รอยยิ้มแห่งความปิติยินดี
เสียงถอนหายใจอย่างโล่งอกดังขึ้นพร้อมกันจากฝูงชน… ราวกับว่าพวกเขาได้ชมการแสดงที่ศักดิ์สิทธิ์และงดงามจบลง
“พวกแกมันไม่ใช่คน” มินห์กระซิบด้วยความขยะแขยงสุดขีด “พวกแกมันปีศาจ”
นางจำปาเดินลงจากแท่นหินอย่างช้าๆ เธอยืนเผชิญหน้ากับมินห์ ดวงตาของเธอสงบนิ่งและลึกล้ำราวกับบ่อน้ำไร้ก้น
“คนนอก… ไม่มีวันเข้าใจ”
นี่เป็นครั้งแรก… ที่นางจำปาพูดกับเขาเป็นประโยคยาวๆ เสียงของเธอแหบต่ำ แต่ก้องกังวานในความเงียบของป่า
“เจ้าคิดว่านี่คือความตาย… แต่เจ้ามันโง่เขลา” เธอกล่าว “นี่คือการเกิดใหม่… นี่คือการปลดปล่อยที่แท้จริง”
เธอมองไปยังร่างของสรินที่นอนนิ่ง “ลูกสาวของข้า… ในที่สุด… เธอก็ได้ถวายสิ่งที่สกปรกที่สุดของเธอแล้ว”
“สกปรก” มินห์แทบไม่อยากเชื่อหู
“ใช่” นางจำปายืนยัน “คำพูดของมัน… ความคิดของมัน… ความกลัว… ความลังเล… ความรักจอมปลอมที่มันมีให้เจ้า… ทั้งหมดนั้นคือมลทินที่มาจากเมืองใหญ่”
“นางจำปาจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของมินห์ “เจ้าสงสัยไหม… ว่าทำไมหมู่บ้านของเราถึงสงบสุข… ทำไมเราถึงไม่มีการทะเลาะวิวาท… ไม่มีการฆาตกรรม… ไม่มีความเกลียดชัง”
มินห์กำหมัดแน่นจนเล็บจิกเข้าเนื้อ
“เพราะเราเข้าใจความจริง… ความจริงที่พวกเจ้าคนเมืองหลงลืมไปนานแล้ว”
เธอกางแขนออกราวกับกำลังโอบกอดป่าทั้งป่า
“คำพูด… คือรากเหง้าของความทุกข์ทั้งมวล”
“การโกหก… การทรยศ… คำสาปแช่ง… คำพูดที่ทำร้ายจิตใจ… ทั้งหมด… เริ่มต้นที่ลิ้น”
“มนุษย์จะพบความสงบที่แท้จริง… ความบริสุทธิ์ที่แท้จริง… ก็ต่อเมื่อพวกเขายอมละทิ้งมัน… ยอมสละวาจาของตน”
นางจำปาหันไปมองพระนาคที่ยืนตระหง่านอยู่เบื้องหลัง “พระนาค… ท่านคือผู้รับฟัง… ท่านคือผู้ปลดปล่อย… ท่านรับเอาความเจ็บปวดของเราไป… และมอบความเงียบอันเป็นนิรันดร์ให้เป็นการตอบแทน”
เธอหันกลับมาหามินห์ “ลูกสาวของข้า… มันฉลาดกว่าที่ข้าคิด” เธอยิ้ม “มันเลือกที่จะถวายทุกสิ่งในครั้งเดียว… มันตัดรากเหง้าของความทุกข์ทั้งหมดด้วยตัวเอง”
“เธอบริสุทธิ์แล้ว” นางจำปาประกาศก้อง ชาวบ้านพยักหน้าอย่างเห็นพ้องต้องกัน
มินห์มองหน้าผู้หญิงคนนี้… แม่ที่กำลังพูดถึงการตายของลูกสาวตัวเอง… ว่าเป็นการ “ชำระล้าง”
“เธอตายแล้ว” มินห์พูดเสียงสั่น แต่ชัดเจน “เธอไม่ได้บริสุทธิ์… เธอตายแล้ว… และแกเป็นคนฆ่าเธอ”
“ความตายเป็นเพียงคำพูดคำหนึ่ง” นางจำปาตอบอย่างไม่สะทกสะท้าน “ร่างกายของมันอยู่ที่นี่… แต่วิญญาณของมัน… ได้เป็นหนึ่งเดียวกับพระนาคแล้ว”
มินห์ส่ายหัวช้าๆ ความจริงอันน่าสะพรึงกลัวเริ่มชัดเจนขึ้น… นี่ไม่ใช่แค่พิธีกรรม… นี่คือลัทธิ… ลัทธิแห่งความตายและความเงียบ
“แล้วฉันล่ะ” มินห์ถาม “สรินตายแล้ว… พวกแกจะปล่อยฉันไปใช่ไหม”
นางจำปาหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะนั้นเสียดแทงยิ่งกว่าเสียงกรีดร้อง
“เจ้าคือผู้ที่ถูกสัญญาไว้… เจ้าคือเครื่องบูชาที่นางนำมา”
นางจำปาเหลือบมองไปที่แท่นหิน… ที่มีดเงินเล่มนั้นยังคงปักคาอยู่ในปากของสริน… เลือดหยุดไหลแล้ว
“ไม่” นางจำปาพึมพำกับตัวเอง “นั่นมันเปื้อนมลทินของมันแล้ว”
เธอหันไปสั่งชาวบ้านคนหนึ่ง “ไปเอา ‘มีดเกษร’ เล่มใหม่มา… เล่มที่เตรียมไว้สำหรับเขา”
มินห์เบิกตากว้าง “ไม่… ไม่… พวกแกฆ่าสรินไปแล้ว… ปล่อยฉันไป”
“พิธี… ยังไม่จบ” นางจำปากล่าวเสียงเย็นชา
เธอมองมินห์ตั้งแต่หัวจรดเท้า “ลูกสาวข้าได้ชำระล้างในส่วนของนางแล้ว”
ชาวบ้านคนนั้นกลับมาพร้อมกับมีดเงินเล่มใหม่… มันแวววาวสะท้อนแสงคบเพลิง… และมันดูคมกริบ
นางจำปารับมีดเล่มนั้นมาถือไว้
“แขกผู้มีเกียรติ… ยังไม่ได้ชำระล้าง”
เธอหันไปทางชาวบ้านที่ล้อมมินห์ไว้
“จับมันไว้… เปิดปากมัน”
มินห์กรีดร้อง เขาดิ้นรนต่อสู้สุดชีวิต แต่ชาวบ้านสี่คนรุมทับเขาทันที พวกเขากดเขากับพื้นดินที่ชื้นแฉะ กดแขน ขา และศีรษะของเขาไว้
มือที่แข็งแกร่งและหยาบกร้าน… บีบกรามของเขาอย่างแรง
“อื้อออ” มินห์พยายามหุบปาก แต่เรี่ยวแรงของพวกเขาเหนือกว่า
กรามของเขาถูกบีบจนเปิดอ้า…
เขาเงยหน้าขึ้นด้วยความสยดสยอง… เห็นนางจำปายืนคร่อมร่างเขาอยู่… เงื้อมีดเงินเล่มนั้นขึ้นสูง…
“ถึงตาของเจ้าแล้ว… ที่จะได้ลิ้มรส… ความสงบสุข”
มีดสีเงินส่องประกายวูบวาบ… พุ่งตรงลงมา
คมมีดสีเงินหยุดนิ่ง… ห่างจากปลายลิ้นของมินห์เพียงไม่กี่นิ้ว
มินห์กลั้นหายใจ… เสียงกรีดร้องของเขาติดอยู่ในลำคอ
นางจำปาไม่ได้หยุดเอง… แต่สมาธิของเธอถูกดึงไปที่อื่น
ชาวบ้านที่กดมินห์ไว้… ผ่อนแรงบีบเล็กน้อย พวกเขากำลังมอง…
“อือ…”
เสียงครางต่ำๆ ดังมาจากแท่นหิน…
มินห์พยายามบิดศีรษะที่ถูกกดอยู่กับพื้น เขามองไปทางแท่นบูชา
ภาพที่เขาเห็น… มันเป็นไปไม่ได้
ร่างของสริน… ที่นอนจมกองเลือด… กำลังกระตุก
นิ้วมือของเธอกำเข้าและคลายออกอย่างผิดธรรมชาติ… เกร็ง…
ชาวบ้านที่มุงดูเริ่มส่งเสียงฮือฮา… แต่มันไม่ใช่เสียงแห่งความตื่นกลัว มันคือเสียงกระซิบแห่งความ “ยำเกรง”
“ท่าน… ท่านรับแล้ว” ชาวบ้านคนหนึ่งพึมพำด้วยเสียงสั่นเครือ
นางจำปา… ปล่อยมีดในมือหลุดร่วงลงพื้น
เธอถอยหลัง… ไม่ใช่ด้วยความกลัว… แต่ด้วยความปิติยินดีจนสุดขีด
เธอล้มลงคุกเข่าต่อหน้าร่างของลูกสาวตัวเอง
“ท่านรับแล้ว… จริงๆ ด้วย” นางจำปาร้องไห้ออกมา… แต่มันคือน้ำตาแห่งความสุข “ท่านกำลังสร้างเธอใหม่… ท่านกำลังชำระล้างเธอ”
ร่างของสรินบนแท่นหิน… กระตุกอย่างรุนแรงอีกครั้ง…
แล้ว… ท่ามกลางความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว… เธอก็เริ่มยันตัวลุกขึ้นช้าๆ
การเคลื่อนไหวนั้น… มันไม่ใช่การเคลื่อนไหวของมนุษย์ มันกระตุก… ผิดสัดส่วน… ราวกับหุ่นกระบอกที่ถูกดึงด้วยเชือกที่มองไม่เห็น
เลือดสียังคงเปรอะเปื้อนใบหน้าและเสื้อผ้าของเธอ… แต่บาดแผลที่ปาก… มันดู… ปิดสนิท… อย่างผิดธรรมชาติ
สรินลุกขึ้นยืนตัวตรง…
เธอลืมตา…
ดวงตาของเธอ… มันไม่ใช่ดวงตาของสรินอีกต่อไป
มันกลวงโบ๋… ว่างเปล่า… ขาวขุ่น…
“สริน” มินห์กรีดร้องออกมาสุดเสียง ความหวาดกลัวที่เขามีต่อความตายเมื่อครู่… เทียบไม่ได้เลยกับความสยดสยองที่เขารู้สึกในตอนนี้
ร่างนั้น… หันศีรษะที่เคลื่อนไหวอย่างแข็งทื่อ… มาทางเขา
มัน “มอง” เขา… แต่มัน “ไม่เห็น” เขา
ไม่มีความรัก… ไม่มีความเจ็บปวด… ไม่มีความกลัว… ไม่มีอะไรเลย
“บริสุทธิ์” นางจำปากระซิบอย่างปลาบปลื้ม “ในที่สุด… เธอก็บริสุทธิ์แล้ว”
นางจำปาลุกขึ้นยืน ประกาศก้องต่อหน้าชาวบ้านทุกคน “นี่คือปาฏิหาริย์แห่งพระนาค” เธอกล่าว “เทพของเราได้ทรงเลือกแล้ว… ท่านได้ประทาน ‘ผู้รับใช้’ คนใหม่ให้แก่เรา… ‘ผู้ไร้เสียง’ (Kẻ Vô Ngôn) ที่แท้จริง”
ชาวบ้านทั้งหมดทรุดตัวลงกราบ… พวกเขากราบร่างที่ไร้วิญญาณของสริน
มินห์ส่ายหัวไปมา “ไม่… นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง… พวกแกทำอะไรกับเธอ… พวกแกมันปีศาจ”
นางจำปาหันกลับมามองมินห์… สายตาของเธอตอนนี้… เย็นชาและเฉียบขาดกว่าเดิม
ความคลั่งศรัทธาในดวงตาของเธอ… ทำให้มินห์รู้ว่า… เขาได้เห็นในสิ่งที่ไม่ควรเห็นแล้ว
“พิธีของเจ้า… ต้องเปลี่ยนไป” นางจำปาพูด
“หมายความว่ายังไง” มินห์ถามเสียงสั่น
“การชำระล้างอย่างฉับพลัน… มันไม่คู่ควรกับเจ้าอีกต่อไป” นางจำปาพูด “เจ้าได้เห็นการสำแดงฤทธิ์ของท่านแล้ว… แต่จิตใจของเจ้ายังคงเต็มไปด้วย ‘คำพูด’ ที่สกปรก… เต็มไปด้วยความดื้อรั้น”
“เจ้าต้องถูก ‘เตรียมความพร้อม'”
นางจำปาออกคำสั่ง “เอามันไปขัง… ขังไว้ในยุ้งฉางท้ายหมู่บ้าน”
ชาวบ้านลากมินห์ให้ลุกขึ้น “ไม่… ปล่อยฉัน… แกจะทำอะไรฉัน”
“ปล่อยมันไว้กับความเงียบ” นางจำปาสั่ง “ให้ความเงียบ… กัดกินคำพูดของมัน… จนกว่ามันจะไม่เหลืออะไรเลย… นอกจากความว่างเปล่า… จนกว่ามันจะพร้อม… ที่จะละทิ้งลิ้นของมัน… ด้วยความเต็มใจ”
“ไม่” มินห์กรีดร้องขณะที่ถูกลากถูลู่ถูกังออกจากลานพิธี “สริน… สริน… ช่วยพี่ด้วย… สริน”
เขาดิ้นรน… แต่ชาวบ้านสี่คนแข็งแกร่งเกินไป
ภาพสุดท้ายที่เขาเห็น… ก่อนที่ความมืดของป่าจะกลืนกินเขาไป…
คือร่างของสริน… “ผู้ไร้เสียง”… ยืนนิ่งอยู่บนแท่นหินอาบแสงจันทร์… เธอยืนเอียงคอเล็กน้อย… ราวกับกำลังเงี่ยหูฟังเสียงกระซิบจากรูพรุนของพระนาค… ที่มีเพียงเธอเท่านั้นที่ได้ยิน
…
โครม
ร่างของมินห์ถูกโยนเข้าไปในยุ้งฉางที่มืดมิดและเหม็นอับ กลิ่นข้าวเปลือกเก่าๆ และฝุ่นฟุ้งกระจาย
ประตูไม้หนักๆ ถูกปิดลง… และเสียงสลักกลอนไม้ก็ดังขึ้นจากด้านนอก
เขาถูกขังแล้ว
มินห์ตะโกน… เขาทุบประตู… เขาสาปแช่ง… แต่ไม่มีเสียงตอบรับ
มีเพียงความเงียบ… และความมืด
เวลาผ่านไปนานเท่าไหร่… เขาไม่รู้… อาจจะหลายชั่วโมง… หรืออาจจะเป็นวัน
เขาหมดแรง… ทรุดตัวลงนั่งพิงผนังไม้ที่ผุพัง… ความหิว… ความกระหาย… และความสยดสยอง… กำลังกัดกินสติของเขา
แล้ว… เขาก็ได้ยินเสียง
เสียงสลักกลอนถูกเปิดออก… เบาๆ
ประตูแง้มออก… แสงจันทร์สาดเข้ามาเป็นลำ… เผยให้เห็นร่างของใครบางคน
มินห์หรี่ตามอง… หัวใจของเขาเต้นรัว
“สริน”
ร่างนั้น… คือสริน
เธอ… ถูกทำความสะอาดแล้ว… เธอสวมผ้าฝ้ายสีขาวเรียบๆ… ใบหน้าของเธอสะอาด… แต่ริมฝีปากของเธอ… มันบวมเป่งและเขียวช้ำ… มันปิดสนิท… นิ่งสนิท…
เธอก้าวเข้ามาในยุ้งฉางอย่างเงียบเชียบ ในมือของเธอมีถ้วยดินเผา… ใส่น้ำ… และจานเล็กๆ ที่มีข้าวต้มเหลวๆ
เธอวางมันลงบนพื้น… ห่างจากมินห์เล็กน้อย… เหมือนการให้อาหารสัตว์
“สริน” มินห์กระซิบ… เขาพยายามคลานเข้าไปหาเธอ “สริน… นี่พี่เอง… มินห์… พูดกับพี่สิ… ขอร้องล่ะ… พูดอะไรก็ได้”
เธอหยุดนิ่ง… เธอมองเขา… แต่ดวงตาของเธอยังคงว่างเปล่า… มันมองทะลุตัวเขาไป
“สริน… เธอจำพี่ไม่ได้เหรอ” น้ำตาเริ่มไหลออกมาจากตาของมินห์ “เราเคยรักกัน… เรามีแผนจะไปเที่ยวทะเลด้วยกัน… จำได้ไหม”
ไม่มีปฏิกิริยาตอบสนอง
มินห์รวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย… เขายื่นมือไปแตะแขนเธอ
ผิวของเธอ… เย็น… เย็นเหมือนหิน
“ตื่นสิ” เขาร้องไห้… เขย่าแขนเธอ “ตื่นขึ้นมา… สริน… กลับมาหาพี่”
เป็นครั้งแรก… ที่เธอตอบสนอง
เธอไม่ได้โกรธ… ไม่ได้กลัว…
เธอเพียงแค่… หันมา… และใช้แรงที่มินห์ไม่คิดว่าเธอจะมี… ปัดมือของเขาออก… อย่างไร้ความรู้สึก
แรงปัดนั้น… ทำให้มินห์หงายหลัง
เธอมองเขาที่ล้มอยู่บนพื้น… ด้วยสายตาเดิม… ว่างเปล่า…
แล้วเธอก็หันหลัง… เดินออกจากยุ้งฉางไป… ช้าๆ
“อย่าไป” มินห์ตะเกียกตะกาย “อย่าทิ้งพี่ไว้ที่นี่… อย่าทิ้งพี่ไว้กับพวกมัน… สริน”
เธอไม่หันกลับมา
ประตูถูกปิด… และสลักกลอนก็ถูกลั่นอีกครั้ง
มินห์ทุบพื้นด้วยความสิ้นหวัง… เขาร้องไห้จนไม่มีน้ำตาจะไหล
มันเลวร้ายยิ่งกว่าความตาย…
สรินไม่ได้ตาย… แต่เธอ… “ถูกลบ”
เขาติดอยู่ที่นี่… ถูกขัง… โดยมี “ผู้คุม” เป็นแฟนสาวที่กลายเป็นเปลือกกลวงโบ๋…
เขาต้องหนี…
มินห์ลุกขึ้น… เขาเริ่มสำรวจยุ้งฉางที่มืดมิด… เขาต้องหาทางออก
มันเป็นยุ้งฉางเก่า… เต็มไปด้วยเครื่องมือการเกษตรที่ขึ้นสนิม… กระสอบข้าวสารเก่าๆ ที่มีกลิ่นสาบหนู…
เขาใช้มือคลำไปตามผนังไม้… หวังจะเจอจุดที่ผุพังพอที่เขาจะพังมันออกไปได้
ที่มุมหนึ่งของยุ้งฉาง… มีกองเฟอร์นิเจอร์เก่าๆ พังๆ กองทับถมกันอยู่…
มินห์เริ่มรื้อค้น… เขาผลักเก้าอี้ขาหัก… โต๊ะที่ผุพัง… ออก
และข้างใต้กองนั้น… เขาก็เจอกับหีบไม้ใบเล็กๆ ที่เก่าคร่ำคร่า… ขอบหีบถูกปลวกแทะจนเกือบพรุน
เขาไม่มีกุญแจ… เขาจึงใช้เหล็กงัด (น่าจะเป็นชิ้นส่วนจากเครื่องมือเกษตร) ที่เขาเจอ… งัดมันอย่างแรง
ฝาหีบเปิดออก… พร้อมกับเสียงไม้ลั่น
ข้างใน… มีแค่เสื้อผ้าเก่าๆ ขาดๆ… เศษเครื่องปั้นดินเผาที่แตก…
และ… หนังสือเล่มหนึ่ง
มันเป็นสมุดบันทึก… ห่อด้วยหนังที่แตกร้าว… เชือกที่เคยรัดมันไว้เปื่อยยุ่ย
มินห์หยิบมันขึ้นมา… เขาปัดฝุ่นที่เกาะหนาเตอะออก…
เขาพลิกมันเปิดออก… ท่ามกลางแสงจันทร์ที่ส่องลอดรูผนังเข้ามา
ตัวอักษรภาษาไทยแบบโบราณ… เขียนด้วยหมึกที่ซีดจาง…
เขาอ่านชื่อที่หน้าแรก… “บันทึกของ… ครูเชิด”
มินห์ขมวดคิ้ว… เขาจำชื่อนี้ได้… สรินเคยเล่าให้ฟัง…
เชิด… คือชื่อของตาของเธอ… ผู้เฒ่าผู้แก่ที่เสียชีวิตไปนานแล้ว… และเป็นคน… ที่นางจำพานับถือมากที่สุด
มินห์เริ่มอ่าน… ด้วยหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ
“วันที่… ข้าพเจ้าพบมัน… มันไม่ใช่การค้นพบ… มันคือการถูกเรียกหา…”
“ภัยแล้ง… หมู่บ้านกำลังจะตาย… เราสวดอ้อนวอน… แต่ไม่มีเทพองค์ใดตอบรับ…”
“ข้าฯ เดินเข้าไปในป่าลึก… ด้วยความสิ้นหวัง… และข้าฯ ก็พบมัน… รากไม้ที่โผล่พ้นดิน… มันดูเหมือน… กำลังกระหาย”
“ข้าฯ พูดกับมัน… ข้าฯ ระบายความทุกข์… ความกลัว… ความโกรธ… ข้าฯ สารภาพบาปทั้งหมด… ข้าฯ ไม่มีอะไรจะเสียแล้ว”
“และมัน… ก็ตอบรับ”
“มันไม่ได้พูด… แต่มัน… ‘ดื่ม'”
“มันดื่ม… ไม่ใช่น้ำ… แต่มันดื่ม ‘คำพูด’ ของข้าฯ… มันดื่มความเจ็บปวดของข้าฯ”
“และฝน… ก็ตกลงมา”
มินห์อ่านต่อไป… มือของเขาสั่น
“ข้าฯ นำชาวบ้านไปกราบไหว้มัน… ข้าฯ ตั้งชื่อให้มันว่า ‘พระนาค’… เทพผู้รับฟัง”
“เราเริ่มถวายเครื่องเซ่น… แต่ท่านไม่สนใจ… ท่านต้องการเพียงสิ่งเดียว… ‘วาจา'”
“ข้าฯ จึงสร้างพิธี… ‘พิธีเกษร’… การชำระล้าง… การถวายปลายลิ้น… เพื่อเปิดทางให้ท่านได้ ‘ดื่ม’ ความทุกข์ของเราได้ง่ายขึ้น”
มินห์กลืนน้ำลายที่เหนียวข้น…
“แต่ข้าฯ ผิดไป”
“หลายปีผ่านไป… ข้าฯ สังเกตเห็น… ชาวบ้าน… พวกเขาไม่ได้ ‘มีความสุข’… พวกเขาแค่… ‘หยุดรู้สึก'”
“ความโกรธหายไป… แต่ความรักก็หายไปด้วย… ความเศร้าหายไป… แต่ความสุขก็จางหาย… พวกเขาทำงาน… พวกเขากิน… พวกเขานอน… เหมือนหุ่นเชิด”
“ข้าฯ พยายามจะหยุด… แต่จำปา… ลูกสาวของข้าฯ… นางได้เห็นอำนาจของมันแล้ว… นางสูญเสียสามีไป (พ่อของสริน) จากการทะเลาะกันอย่างรุนแรง… นางเชื่อว่า ‘คำพูด’ ของนางฆ่าเขา… นางจึงศรัทธาในพระนาค… อย่างหมดหัวใจ”
“นางยึดอำนาจการทำพิธีไปจากข้าฯ… นางทำให้มัน… เข้มข้นกว่าเดิม”
มินห์อ่านมาถึงบรรทัดสุดท้าย… ที่หมึกเลอะเลือน…
“มันไม่ใช่เทพ… ข้าฯ ไม่รู้ว่ามันคืออะไร… มันคือสิ่งที่หลับใหลอยู่ใต้ผืนดิน… มันคือความหิวกระหาย… มันคือปรสิต”
“มันไม่ได้กินคำพูด… มันกิน ‘ตัวตน'”
“พิธีตัดลิ้น… ไม่ใช่การชำระล้าง… มันคือการ ‘เปิดประตู’… ให้มันเข้ามา… และกัดกินทุกอย่าง… จนกว่าเราจะเหลือแต่ความ… ‘ว่างเปล่า'”
“ข้าฯ พยายามเตือน… แต่ไม่มีใคร ‘พูด’ อีกต่อไปแล้ว”
มินห์ปิดสมุดบันทึก…
เลือดในกายของเขาเย็นเฉียบ…
นี่ไม่ใช่ลัทธิ… นี่คือฟาร์มเลี้ยงมนุษย์
พระนาค… คือสัตว์ประหลาด… ที่กำลัง “กิน” หมู่บ้านนี้ทั้งเป็น…
และสริน… เธอไม่ได้ถูก “ชำระล้าง”…
เธอถูก “ย่อยสลาย” จากข้างใน
และตอนนี้… พวกเขากำลัง “เตรียมความพร้อม”… ให้เขากลายเป็นอาหารมื้อต่อไป
มินห์นั่งจมอยู่ในความมืดและความสิ้นหวัง… แต่ตอนนี้ มันไม่ใช่ความสิ้นหวังที่ว่างเปล่า… มันคือความสิ้นหวังที่เต็มไปด้วยความโกรธแค้น
สมุดบันทึกของครูเชิด… คือความจริงที่น่าสยดสยองที่สุด
พระนาค… มันคือปรสิต… สัตว์ประหลาดที่หลับใหลอยู่ใต้ผืนดิน… มัน “กิน” ตัวตนของผู้คน… และนางจำปา… คือผู้คุมฟาร์ม… ที่คอยป้อน “อาหาร” ให้กับมัน
และสริน…
ความคิดนั้นทำให้หัวใจของเขาบิดเกรี้ยว… สรินไม่ใช่ “ผู้รับใช้”… เธอคือเหยื่อรายล่าสุดที่ถูก “ย่อยสลาย” จากข้างใน… จนเหลือแต่เปลือก
เขา… คือรายต่อไป…
“ปล่อยไว้กับความเงียบ… ให้ความเงียบกัดกินคำพูดของมัน”
คำพูดของนางจำปาดังก้องในหัว… นี่คือขั้นตอนการ “ขุน” เหยื่อ… พวกเขากำลังรอให้เขาแตกสลาย… รอให้เขา “เต็มใจ” ที่จะถูกกลืนกิน… เหมือนที่ตาของสรินพยายามต่อต้าน… แต่ก็สายเกินไป
เขาจะไม่ยอม
มินห์กำสมุดบันทึกไว้แน่น เขาต้องใช้มัน… เขาต้องปลุกสริน… ไม่ว่าส่วนลึกแค่ไหนที่เธอยังหลงเหลืออยู่ก็ตาม
เสียงสลักกลอนดังขึ้นอีกครั้ง
หัวใจของมินห์เต้นแรง… เขาซ่อนสมุดบันทึกไว้ข้างหลัง
ประตูเปิดออก…
สริน… “ผู้ไร้เสียง”… ก้าวเข้ามา… เหมือนเดิม… ถือถาดอาหารที่น่าสมเพช… น้ำและข้าวต้ม
การเคลื่อนไหวของเธอยังคงแข็งทื่อ… ดวงตาของเธอยังคงว่างเปล่า… เธอดูเหมือนตุ๊กตาไม้ที่ถูกจัดฉากให้เคลื่อนไหว
เธอวางถาดลงบนพื้น…
“สริน” มินห์พูด… เสียงของเขาแหบพร่า…
ร่างนั้นไม่ตอบสนอง…
“เธอไม่ใช่ผู้รับใช้… เธอถูกหลอก… สริน… นี่คือความจริง”
มินห์หยิบสมุดบันทึกออกมา… เขาลนลานเปิดไปที่หน้าที่เขาจำได้
“นี่คือบันทึกของตาเธอ… ครูเชิด… เขาเขียนไว้เอง”
มินห์เริ่มอ่าน… อ่านออกเสียง… อย่างตะกุกตะกัก…
“มันไม่ใช่เทพ… ข้าฯ ไม่รู้ว่ามันคืออะไร… มันคือสิ่งที่หลับใหล… มันคือปรสิต”
เขายกสมุดขึ้นให้เธอดู… แม้ว่าเธอจะไม่ได้มองก็ตาม
“เห็นไหม สริน… มันกินตัวตน… พิธีตัดลิ้น… ไม่ใช่การชำระล้าง… มันคือการ ‘เปิดประตู’ ให้มันเข้ามา… มันกำลังกินเธอ… สริน”
เขาอ้อนวอน… เขาตะโกน…
ร่างของสริน… “ผู้ไร้เสียง”… ยืนนิ่ง… ไม่ไหวติง…
คำพูดของเขา… ความจริงที่น่าสะพรึงกลัว… มัน… ไร้ความหมาย
มันเหมือนกับการอ่านบทกวีให้ก้อนหินฟัง
มินห์หยุดอ่าน… แขนของเขาตกลงข้างตัว…
เขาลืมไป…
ปรสิตมัน “กิน” คำพูด…
การที่เขาพูด… การที่เขาอ่าน… มันก็เป็นแค่ “อาหาร” อีกมื้อสำหรับมัน… มันคือเสียงรบกวนที่ถูกกรองออกไป… ก่อนที่จะไปถึงสิ่งที่หลงเหลืออยู่ของสริน
เขาจะทำยังไง… ในเมื่อ “คำพูด” ซึ่งเป็นอาวุธเดียวของมนุษย์… ถูกชิงไปแล้ว
เขาต้องใช้อย่างอื่น…
บางสิ่งที่… ไม่ใช่ “คำพูด” ที่มีความหมาย… แต่เป็น “เสียง” ที่มีความทรงจำ
เขาคิดถึงลินห์… น้องสาวของเขา…
หลังจากอุบัติเหตุ… เธอก็ไม่พูดอีก… เขาพยายามพูดกับเธอ… แต่เธอก็ไม่ตอบสนอง… จนกระทั่งวันหนึ่ง… เขาเปิดเพลงกล่องดนตรีเก่าๆ ของเธอ… และเธอก็… หันมามองเขา…
เสียง… ที่ผูกพันกับความรู้สึก
มินห์เหลือบมองไปที่มุมยุ้งฉาง… ที่กองขยะของเขาถูกโยนทิ้งไว้…
กระเป๋าเป้ของเขา… กระเป๋ากล้อง
ชาวบ้านคงคิดว่ามันเป็นแค่ขยะของคนเมือง… พวกเขาโยนมันเข้ามาพร้อมกับตัวเขา…
มินห์คลานไปที่กระเป๋า… เขาเปิดมันออกอย่างลนลาน…
กล้อง… เลนส์… แฟลช…
และ… มันยังอยู่ที่นั่น…
เครื่องบันทึกเสียงดิจิทัลเครื่องเล็กๆ… ที่เขาใช้บันทึกเสียงสัมภาษณ์… และเป็นเครื่องเดียวกับที่เขาใช้เปิดฟังเสียงของลินห์ในคืนนั้น… ที่กรุงเทพฯ
หัวใจของมินห์เต้นแรง…
เขากำเครื่องบันทึกเสียงไว้แน่น… จนข้อนิ้วขาวซีด
ร่างของสริน… ยังคงยืนนิ่ง… รอคอยอย่างอดทน… เหมือนสัตว์เลี้ยงที่ถูกฝึกมาดี… รอให้เขา “กิน” เพื่อที่เธอจะได้เก็บถาด…
มินห์สูดหายใจเข้าลึกๆ…
เขาไม่ได้พูดชื่อเธอ…
เขาไม่ได้อ่านสมุดบันทึก…
เขายกเครื่องบันทึกเสียงขึ้น… นิ้วโป้งของเขาสั่นเทา… แต่เขากดปุ่ม “Play”
ความเงียบ…
แล้วเสียงนั้น… ก็ดังขึ้น… ก้องไปทั่วคอกที่เหม็นอับ
“พี่มินห์… ดูนี่สิคะ”
มันคือเสียงของลินห์… เสียงเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ… สดใส… เปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา… ตามด้วยเสียงหัวเราะคิกคัก…
มันคือเสียง… ของมนุษย์… ที่ยังไม่ถูก “ชำระล้าง”
ร่างของสริน… ที่ยืนนิ่งเหมือนรูปปั้น…
ชะงัก
ศีรษะที่ปกติจะตั้งตรง… เอียงเล็กน้อย…
ไม่ใช่การเอียงคอแบบน่าขนลุกเหมือนตอนอยู่ที่แท่นบูชา…
แต่เป็นการเอียงคอ… ด้วยความ… “สับสน”
ดวงตาที่ขาวขุ่นและว่างเปล่า… กะพริบ… หนึ่งครั้ง… สองครั้ง…
มินห์กดปุ่มเล่นซ้ำ… ทันที
“พี่มินห์… ดูนี่สิคะ”
เสียงหัวเราะคิกคัก…
สริน… “ผู้ไร้เสียง”… ยกมือขึ้น…
เธอไม่ได้ยกขึ้นมาเพื่อทำร้ายเขา…
เธอยกขึ้นมา… กุมขมับของตัวเอง…
ใบหน้าที่ไร้อารมณ์… บิดเบี้ยว…
เธอ… กำลัง… เจ็บปวด
“อือ…”
เสียงครางต่ำๆ… ดังออกมาจากลำคอที่ปิดสนิทของเธอ…
มันคือเสียงแรก… ที่ไม่ใช่เสียงสวด… ที่มินห์ได้ยินจากเธอ… นับตั้งแต่เธอลุกขึ้นมาจากแท่นหิน
ปรสิต… มันไม่ชอบเสียงนี้…
เสียงของความรัก… เสียงของความทรงจำ… เสียงที่บริสุทธิ์… มันคือ “ยาพิษ” สำหรับความเงียบ
“อ๊ากกก”
สรินทรุดตัวลงคุกเข่า… เธอกุมหัวตัวเองแน่น… ร่างกายของเธอเริ่มสั่น…
เธอเงยหน้าขึ้นมองมินห์…
เป็นเสี้ยววินาที…
เสี้ยววินาทีเดียวเท่านั้น…
มินห์เห็นมัน…
ในดวงตาที่ขาวขุ่นนั้น… แววตาของสริน… คนเดิม… ได้ฉายประกายขึ้นมา…
มันคือแววตาของความ… “หวาดกลัว” สุดขีด
เธอมองเห็นเขา… เธอจำเขาได้…
“สริน” เขากระซิบ
แต่แล้ว… ร่างนั้นก็กระตุกเกร็ง… แววตานั้นก็หายไป… ถูกความว่างเปล่าสีขาวขุ่นกลืนกินอีกครั้ง
ปรสิต… กำลังต่อสู้กลับ…
ร่างของสริน… “ผู้ไร้เสียง”… ผุดลุกขึ้นยืน… อย่างรวดเร็วและผิดธรรมชาติ
เธอไม่มองมินห์อีกต่อไป… เธอหันหลัง… และวิ่ง…
เธอวิ่ง… สะดุด… ชนเข้ากับขอบประตู… แต่เธอก็ไม่หยุด…
เธวิ่งหนี… หนีจาก “เสียง” นั้น… หนีจากยุ้งฉาง… หนีจากความเจ็บปวดที่มันก่อให้เกิด
ปัง
เธอไม่ได้ปิดประตู… หรืออาจจะไม่มีเวลาพอ…
เธอทิ้งประตูให้เปิดแง้มไว้… หายตัวไปในความมืดของหมู่บ้าน…
มินห์นั่งนิ่ง… ท่ามกลางความเงียบที่กลับมาอีกครั้ง…
เขากำเครื่องบันทึกเสียงไว้ในมือที่สั่นเทา…
เขามองไปที่ประตูที่เปิดแง้ม…
เขา… เพิ่งค้นพบอาวุธ
เขา… เพิ่งค้นพบรอยแตก…
ความเงียบ… ไม่ใช่เกราะป้องกันของมัน…
ความเงียบ… คือจุดอ่อนของมัน…
เพราะในความเงียบ… แม้แต่เสียงกระซิบที่เบาที่สุดของความเป็นมนุษย์… ก็ยังดังก้องราวกับสายฟ้า
มินห์กำเครื่องบันทึกเสียงไว้แน่น… มันคืออาวุธ… และประตูที่แง้มอยู่คือทางรอด
เขาไม่รอช้า เขารู้ว่าเวลาแห่งความสับสนของสริน… หรือของปรสิตที่ควบคุมเธอ… มีไม่นาน
เขายัดเครื่องบันทึกเสียงลงในกระเป๋า… คว้ากล้องถ่ายรูปของเขาขึ้นมาคล้องคอ… ไม่ใช่เพื่อถ่ายภาพ… แต่เพราะมันคือสิ่งเดียวที่เป็น “ของเขา”… คือหลักฐานชิ้นเดียวของโลกภายนอก
เขาต้องไปเดี๋ยวนี้
เขาคลานไปที่ประตู… ค่อยๆ แง้มมันออกกว้างขึ้น…
ความมืดและกลิ่นดินชื้นของหมู่บ้านยามค่ำคืน… โอบล้อมเขาทันที
เขากำลังจะก้าวออกไป…
แต่มีบางคนยืนขวางทางเขาอยู่… ในเงามืด
มินห์ผงะ… หัวใจแทบหยุดเต้น
“สริน”
เธอกลับมา… แต่เธอดูไม่เหมือนเดิม… ไม่เหมือน “ผู้ไร้เสียง” ที่ไร้ความรู้สึก… และก็ไม่เหมือนตอนที่เธอกำลังเจ็บปวดเมื่อครู่
เธอยืนตัวสั่นเทา… ดวงตาที่เคยขาวขุ่นบัดนี้มีน้ำตาคลอ… แววตาแห่งความเป็นมนุษย์… ความหวาดกลัว… กลับมาแล้ว… แม้จะริบหรี่
ปรสิต… มันยังไม่ได้ควบคุมเธออีกครั้ง… เสียงของลินห์ได้ “ปลุก” เธอขึ้นมาชั่วขณะ…
สรินอ้าปาก… เธอพยายามจะพูด… แต่มันมีเพียงเสียงลมแหบๆ และเสียงครางที่เจ็บปวดดังออกมาจากลำคอ… บาดแผลที่ลิ้นทำให้เธอพูดไม่ได้อีกต่อไป
แต่สายตาของเธอ… มันกรีดร้อง
เธอกระซิบ… แม้จะไม่มีเสียง… “หนี”
เธอยื่นมือที่สั่นเทา… คว้าแขนของมินห์…
เธอดึงเขา… ไม่ใช่ไปทางหน้าหมู่บ้าน… แต่ลากเขาไปทางด้านหลังของยุ้งฉาง… ที่ติดกับป่าทึบ
มินห์วิ่งตามแรงดึงของเธอ… เขายังคงสับสน… แต่นี่คือสริน… แม้เพียงเสี้ยวหนึ่งของเธอก็ตาม
สรินแหวกพุ่มไม้หนาทึบออก… เผยให้เห็นทางเดินเล็กๆ ที่แทบมองไม่เห็น… ทางเดินที่ซ่อนอยู่ใต้ร่มไม้
“เธอรู้ทางนี้ได้ยังไง” มินห์คิด… แต่นี่ไม่ใช่เวลาจะถาม
พวกเขาทั้งสองมุดเข้าไปในความมืดของป่า… เสียงหัวใจของมินห์เต้นดังจนกลบเสียงจิ้งหรีด
พวกเขาวิ่ง… วิ่งอย่างไม่คิดชีวิต
สริน… แม้จะอยู่ในสภาพนั้น… ก็ยังวิ่งเร็วกว่าที่เขาคิด… ราวกับความกลัวในส่วนลึกของจิตใจกำลังขับเคลื่อนเธอ
มินห์วิ่งตาม… กิ่งไม้เกี่ยวข่วนใบหน้าและแขนของเขา…
เขาวิ่งไปได้ไม่ถึงห้านาที… เขาก็รู้สึกถึงมัน…
ไม่ใช่เสียง…
แต่คือ… “ความเงียบ” ที่กำลังเคลื่อนที่
มินห์หันขวับกลับไปมอง…
ท่ามกลางเงามืดใต้แสงจันทร์… พวกมันกำลังตามมา
ชาวบ้าน… เหล่า “ผู้ไร้เสียง”
พวกเขาไม่ได้วิ่ง… แต่พวกเขา “เคลื่อนที่”… เหมือนฝูงเงา… พวกเขาไม่ส่งเสียง… ไม่ตะโกน… ไม่มีแม้แต่เสียงฝีเท้าที่หนักแน่น…
พวกเขากระจายตัวออกเป็นวงล้อม… เคลื่อนที่ผ่านต้นไม้… อย่างเงียบเชียบ… และรวดเร็วอย่างน่าขนลุก
มันคือฝูงหมาป่า… ที่ถูกฝึกมาให้ล่าเหยื่อโดยไม่ส่งเสียง
พระนาค… “จิตใจ” ส่วนรวม… รู้แล้วว่าเหยื่อกำลังหลบหนี… มันส่งนักล่าของมันออกมา
“เร็วเข้า” มินห์ตะโกน… เขาดึงสรินให้วิ่งเร็วขึ้น
สรินหันไปมอง… เมื่อเธอเห็นฝูงเงาที่กำลังไล่ตาม… เธอก็ตัวแข็งทื่อด้วยความกลัว… ร่างกายของเธอเริ่มสั่น… ดวงตาเริ่มขาวขุ่นอีกครั้ง…
ปรสิต… กำลังจะดึงเธอกลับไป
“สริน ไม่” มินห์เขย่าตัวเธอ “อย่า… อย่ากลับไป”
เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋า… หยิบเครื่องบันทึกเสียงออกมา…
เขากดเล่น… อีกครั้ง
“พี่มินห์… ดูนี่สิคะ”
เสียงของลินห์… ดังขึ้นในป่าที่เงียบสงัด
ร่างของสรินที่กำลังจะแข็งทื่อ… สะดุ้งเฮือก… เธอกุมหัว… ความเจ็บปวดแล่นผ่านใบหน้า… แต่เธอก็ “ตื่น” อีกครั้ง
เสียงนั้น… ทำร้ายปรสิต… แต่ก็ปลุกเธอไว้ด้วย
“วิ่ง” มินห์ตะโกน… เขากดเล่นเสียงซ้ำๆ…
เสียงหัวเราะของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ… กลายเป็นอาวุธเดียวของพวกเขา… ท่ามกลางป่าแห่งความเงียบ
พวกเขาวิ่งฝ่าแนวป่าสุดท้ายออกมา… จนถึงถนน…
ถนนดินแดงสายหลัก… ที่ทอดยาวออกไปจากหมู่บ้าน… อิสรภาพอยู่แค่เอื้อม…
แต่มีคนยืนรอพวกเขาอยู่…
นางจำปา
เธอยืนนิ่งอยู่กลางถนน… ขวางทางพวกเขาไว้… ในชุดพิธีสีขาว… อาบแสงจันทร์… เธอดูเหมือนภูตผี… มากกว่าคน
เธอยืนอยู่คนเดียว…
มินห์ชะงัก… เขาดึงสรินมาหลบอยู่ข้างหลังเขา… เขาถือเครื่องบันทึกเสียงไว้… เหมือนไม้กางเขนที่ใช้ไล่ผี
ฝูง “ผู้ไร้เสียง” เริ่มออกมาจากป่าด้านหลังพวกเขา… พวกมันหยุด… ยืนล้อมพวกเขาเป็นครึ่งวงกลม… รอคำสั่งจาก “ครู” ของพวกมัน
นางจำปา… มองพวกเขา…
สายตาของเธอไม่ได้มองมินห์… เธอมองข้ามไหล่เขาไป… มองลูกสาวของเธอ…
เธอมองสริน… ที่กำลังตัวสั่น… เกาะแขนของมินห์ไว้แน่น… หวาดกลัว… ร้องไห้… และ “มีชีวิต”
เธอไม่ได้มอง “ผู้ไร้เสียง” ที่บริสุทธิ์… แต่เธอกำลังมอง “ลูกสาว” ที่บกพร่อง… ที่เปรอะเปื้อน… และหวาดกลัว
ความเงียบ… ปกคลุม…
นางจำปายังคงนิ่ง… ใบหน้าของเธอ… อ่านไม่ออก
“แม่” สรินพยายามเปล่งเสียง… แต่มีเพียงเสียงครางที่น่าสงสารหลุดออกมา…
แล้ว… นางจำปาก็ขยับ
เธอมองเลยไปด้านหลังมินห์… มองฝูง “ผู้ไร้เสียง”… ลูกบ้านของเธอ… ที่บัดนี้กลายเป็นเพียงหุ่นเชิดของพระนาค
เธอมองชายชราลิ้นกุด… ที่ยืนอยู่แถวหน้า… ด้วยสายตาว่างเปล่า
เธอมองความสงบสุข… ที่เธอสร้างขึ้น… และตระหนักว่า… มันคือความตายที่ไร้วิญญาณ
เธอหันกลับมามองสริน… ลูกสาวที่กำลังสั่นเทา… แต่ยัง “เป็นคน”
เป็นครั้งแรก… ที่มินห์เห็นรอยร้าวบนใบหน้าที่เหมือนหินสลักของนางจำปา…
ความขัดแย้ง… ระหว่าง “ผู้นำลัทธิ”… กับ “คนเป็นแม่”
“ไปซะ”
นางจำปา… พูด…
เสียงของเธอแผ่วเบา… แต่ชัดเจน…
มินห์ตะลึง…
“ไป” นางจำปาพูดซ้ำ… คราวนี้เสียงดังขึ้น… เธอไม่ได้มองมินห์… เธอมองสริน
“ไปให้พ้น… แล้วอย่า… กลับมาอีก… อย่าพูดถึงที่นี่”
มินห์ยังคงไม่ขยับ… เขาไม่แน่ใจว่านี่คือกับดักหรือไม่
“ไปเดี๋ยวนี้” นางจำปาหันมาตวาดใส่เขา…
ในจังหวะนั้น… ฝูง “ผู้ไร้เสียง” ที่อยู่ด้านหลัง… เริ่มขยับ… พวกมันไม่เข้าใจ… ทำไมพิธีถึงหยุดชะงัก… พวกมันกำลังเคลื่อนเข้ามา… เพื่อจับ “เครื่องบูชา”
นางจำปาเห็นดังนั้น…
เธอตัดสินใจ
เธอหันหลังให้มินห์และสริน…
เธอเผชิญหน้า… กับฝูงลูกบ้านที่ไร้วิญญาณของเธอ…
เธอกางแขนออก…
และเธอก็… กรีดร้อง
ไม่ใช่เสียงสวด… ไม่ใช่เสียง “ละ… ทา…”
แต่มันคือเสียงกรีดร้องที่แท้จริง… เสียงที่ดังมาจากปอด… จากความโกรธ… ความสูญเสีย… และการ “ทรยศ” ต่อความเงียบที่เธอรับใช้มาทั้งชีวิต
“หยุด”
นางจำปาตะโกนสุดเสียง… เสียงของเธอดังสะท้อนไปทั่วป่า…
ฝูง “ผู้ไร้เสียง” ชะงักทันที… พวกมันยืนนิ่ง… พวกมัน… “สับสน”
เสียง… เสียงที่ดัง… เสียงของมนุษย์… มันคือ “มลทิน”… มันคือสิ่งที่พวกมันถูกสอนให้เกลียดชัง
“มันคือความผิดของข้า” นางจำปาร้องไห้… หัวเราะ… อย่างบ้าคลั่ง “ข้าเอง… ที่นำมันมา… ข้าเองที่ป้อนพวกเจ้าให้มัน”
เธอชี้หน้าชายชราลิ้นกุด… “พวกเจ้ามันโง่… เราทุกคนโง่”
แล้วเธอก็เงยหน้าขึ้นฟ้า… ท้าทาย…
“พระนาค” เธอกรีดร้อง “มึงได้ยินข้าไหม… มึงมันไม่ใช่เทพ… มึงมันตัวดูดเลือด… มึงมัน ‘ปรสิต’”
การใช้ “คำพูด”… “คำสบถ”… “การลบหลู่”
มันคือการประกาศสงคราม…
ฝูง “ผู้ไร้เสียง”… ที่บัดนี้ถูกปลุกเร้าด้วยความโกรธ (หรืออาจเป็นคำสั่งโดยตรงจากปรสิต)… เริ่มเคลื่อนที่อีกครั้ง
แต่มันไม่ได้มุ่งไปที่มินห์…
พวกมัน… มุ่งไปที่นางจำปา
“หนีไป” มินห์กระซิบ… เขาฉุดแขนสริน… ที่กำลังยืนตัวแข็งทื่อ… มองดูแม่ของเธอ
มินห์ดึงเธอวิ่งสุดชีวิต… วิ่งไปตามถนนดินแดง…
เขาวิ่ง… และเขาหันกลับไปมอง… เพียงเสี้ยววินาที
เขาเห็น…
ฝูง “ผู้ไร้เสียง”… รุมล้อมนางจำปา…
พวกเขาไม่ทำร้ายเธอด้วยกำปั้น… หรืออาวุธ
พวกเขา… กดเธอลงกับพื้น…
ชายชราลิ้นกุด… แย่งมีดเงินเล่มใหม่ (ที่เคยเตรียมไว้สำหรับมินห์) จากชาวบ้านคนหนึ่ง…
นางจำปาดิ้นรน… และเธอยังคงกรีดร้อง… สาปแช่งชื่อของพระนาค…
มินห์เห็นชายชรา… เงื้อมีดขึ้นสูง…
เขาไม่ได้เล็งไปที่หัวใจ… หรือลำคอ…
เขาเล็งไปที่… ปาก… ที่กำลังส่งเสียง “มลทิน” นั้น
เขาเล็งไปที่… ลิ้น…
มินห์หันหน้ากลับมา… เขาไม่อยากเห็น… เขาดึงสรินให้วิ่งต่อไป… ทิ้งเสียงกรีดร้องที่ถูกตัดขาด… ไว้เบื้องหลัง… ในความเงียบของสุรินทร์
เสียงลมหายใจหอบ… เสียงฝีเท้าที่บดไปบนดินแดง…
มินห์วิ่ง… เขาวิ่งโดยไม่หันกลับไปมอง… มือข้างหนึ่งของเขากำเครื่องบันทึกเสียงไว้แน่น… ส่วนมืออีกข้าง… กำมือของสรินไว้แน่นกว่า
สรินวิ่งตามเขา… ร่างกายของเธอสะดุดล้มลุกคลุกคลาน… น้ำตา… น้ำลาย… และเลือด… ไหลปนเปกัน… เธอกำลังร้องไห้… แต่เป็นเสียงร้องไห้ที่ไร้เสียง… มีเพียงเสียงสะอื้นที่ติดขัดอยู่ในลำคอที่บาดเจ็บ
พวกเขาวิ่ง… จนกระทั่งเสียงกรีดร้องที่ถูกตัดขาดของนางจำปา… จางหายไป… ถูกความเงียบของป่ากลืนกิน
พวกเขาวิ่ง… จนกระทั่งป่าทึบกลายเป็นทุ่งนา… และทุ่งนากลายเป็นถนนลาดยางสายเล็กๆ…
พวกเขาวิ่ง… จนกระทั่งเห็นแสงไฟริบหรี่จากปั๊มน้ำมันร้าง… มินห์พังเข้าไปในห้องน้ำที่ถูกทิ้งร้าง… เขาล็อกประตู… และทรุดตัวลงกับพื้น…
เขากอดสรินไว้… ร่างของเธอกำลังสั่นสะท้านอย่างรุนแรง… เหมือนคนจับไข้… หรือเหมือนคนที่กำลังจะตาย
“เรา… เรารอดแล้ว” มินห์หอบ… เขาพยายามปลอบเธอ… แม้ว่าตัวเขาเองก็สั่นไม่แพ้กัน “เรารอดแล้ว… สริน”
สรินเงยหน้าขึ้นมองเขา… ดวงตาของเธอ… ยังคงมีความเป็นมนุษย์… แต่เป็นความเป็นมนุษย์ที่แตกสลาย…
เธอยกมือที่สั่นเทา… ชี้ไปที่ปากของตัวเอง…
บาดแผลนั้น… มันน่ากลัว… แม้ในความมืด…
เธพยายามจะพูด… “แ… ม…”
“แม่…”
เธอพยายามจะพูดคำว่า “แม่”
แล้วเธอก็เริ่มกรีดร้อง… อีกครั้ง… แต่เป็นเสียงกรีดร้องที่แหบพร่า… และเจ็บปวด… ที่ดังออกมาจากบาดแผลนั้น…
มินห์ทำได้เพียงกอดเธอไว้… กอดเธอแน่น… ปล่อยให้เธอระบายความหวาดกลัว… ความสูญเสีย… และความเจ็บปวดที่เพิ่งเริ่มต้นขึ้น…
เขารู้ว่า… ฝันร้ายที่แท้จริง… มันเพิ่งจะเริ่ม…
…
โรงพยาบาลในจังหวัดถัดไป… ห่างจากสุรินทร์หลายร้อยกิโลเมตร…
แสงไฟนีออนสีขาว… กลิ่นยาฆ่าเชื้อ… และเสียงประกาศที่เย็นชา… มันคือโลกที่มินห์คุ้นเคย… แต่มันก็ดูแปลกแยก… ราวกับเขาเพิ่งกลับมาจากสงคราม…
สริน… ถูกเข็นเข้าไปในห้องฉุกเฉิน…
มินห์นั่งรออยู่ข้างนอก… เสื้อผ้าของเขายังคงเปรอะเปื้อนดินโคลน… และรอยเลือด… ที่เขาไม่แน่ใจว่าเป็นของเขา… หรือของสริน
พยาบาลเดินออกมา… มองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยคำถาม “ญาติคนไข้… ใช่มั้ยคะ”
มินห์พยักหน้า “เธอ… เธอเป็นยังไงบ้างครับ”
“หมอกำลังดูอยู่ค่ะ… แต่… แผลที่ลิ้น… มันสาหัสมาก” พยาบาลขมวดคิ้ว “เราต้องแจ้งความ… เธอ… ถูกทำร้ายมาเหรอคะ”
มินห์ตัวแข็ง… แจ้งความ…
เขาจะบอกตำรวจว่ายังไง…
ว่าแฟนสาวของเขาถูกลัทธิประหลาดบังคับให้ตัดลิ้นตัวเอง… หรือเธอทำร้ายตัวเอง… และแม่ของเธอ… ถูกชาวบ้านที่ไร้วิญญาณ… ฆ่า…
พวกเขาจะคิดว่าเขาบ้า… หรือที่เลวร้ายกว่านั้น… พวกเขาอาจจะ “ไม่เชื่อ”… และส่งเรื่องกลับไปที่สุรินทร์…
“มัน… มันเป็นอุบัติเหตุครับ” มินห์โกหก… คำโกหกคำแรก… หลังจากหนีออกมาจากสถานที่ที่รังเกียจ “คำลวง”
“เธอ… หกล้ม… แล้ว… เหล็กแหลมเสียบ… เข้าไปในปาก”
พยาบาลมองเขาอย่างสงสัย… แต่เธอก็ไม่ได้ซักไซ้อะไรต่อ… “รอหมอแถลงอาการอีกทีนะคะ”
มินห์ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้พลาสติกแข็งๆ…
คำโกหก…
นางจำปาพูดถูก… คำพูด… มันคือรากเหง้าของความทุกข์…
แต่บางครั้ง… มันก็เป็นเกราะป้องกันเดียว… ที่เรามี
หมอเดินออกมาในอีกหนึ่งชั่วโมงต่อมา… สีหน้าเคร่งเครียด
“เราทำแผลให้เธอแล้วครับ” หมอพูดเสียงเรียบ “โชคดีที่ไม่ติดเชื้อรุนแรง… แต่…”
หมอเว้นจังหวะ…
“บาดแผลมันลึกเกินไปครับ… มันตัดผ่านเส้นประสาท… และกล้ามเนื้อที่ใช้ในการออกเสียง…”
มินห์กลั้นหายใจ…
“เธอจะ… พูดได้อีกไหมครับ”
หมอส่ายหน้าช้าๆ “เธออาจจะส่งเสียงได้… แต่การออกเสียงเป็น ‘คำพูด’ ที่ชัดเจน… เหมือนเดิม… คงจะเป็นไปไม่ได้”
“เธอจะ… พูดไม่ชัด… ไปตลอดชีวิต”
มินห์รู้สึกเหมือนถูกตบหน้า…
ปรสิต… พระนาค… มันชนะ…
แม้ว่าสรินจะหนีออกมาได้… แต่มันก็ได้ “ลิ้น” ของเธอไปอยู่ดี…
มันได้ “คำพูด” ของเธอไป… ตลอดกาล
…
มินห์นั่งอยู่ข้างเตียงคนไข้…
สรินยังไม่ฟื้น… เธอยังคงหลับใหล… ภายใต้ฤทธิ์ยาแก้ปวด…
ใบหน้าของเธซีดเซียว… ริมฝีปากบวมเจ่อ… และมีผ้าก๊อซสีขาวปิดทับไว้…
มินห์มองเธอ… แล้วเขาก็หยิบกล้องถ่ายรูปของเขาออกมา…
มันยังห้อยอยู่ที่คอเขา… เปรอะเปื้อน… แต่ยังใช้งานได้
เขาลองกดเปิดมัน… หน้าจอ LCD สว่างขึ้น…
เขากดดูภาพที่เขาถ่ายไว้…
ภาพแรกๆ… สตูดิโอที่กรุงเทพฯ… แสงเงา… ความว่างเปล่า…
ภาพต่อมา… บนรถ… รอยยิ้มของสริน… ก่อนที่ทุกอย่างจะเปลี่ยนไป…
และภาพสุดท้าย… ที่เขากดชัตเตอร์… โดยไม่ตั้งใจ… ตอนที่เขาล้มลุกคลุกคลานในป่า…
มันเป็นภาพเบลอ… มืด… เห็นเพียงเงาของต้นไม้… และจุดแสงเล็กๆ จากคบเพลิงที่อยู่ไกลออกไป…
มันคือภาพของ… “ความกลัว”
เขาไม่มีหลักฐาน…
เขาไม่มีภาพของพระนาค… ไม่มีภาพของชายชราลิ้นกุด… ไม่มีภาพของนางจำปาที่กำลังทำพิธี…
และเขา… ก็ไม่มีภาพของสริน… ตอนที่เธอลุกขึ้นมา… ในฐานะ “ผู้ไร้เสียง”
เขาดีใจ… ที่เขาไม่ได้ถ่ายภาพนั้น
ความจริงของสุรินทร์… มันไม่ควรถูกบันทึกไว้ด้วยเลนส์…
มันเป็นความจริง… ที่ควรจะถูกฝัง…
เขาเลื่อนนิ้ว… กดปุ่ม “Format”
“Erase all data?”
เขาจ้องมองคำถามนั้น…
ความทรงจำ… ความเจ็บปวด… หลักฐาน…
เขาเงยหน้าขึ้นมองสริน… ที่กำลังนอนหลับอย่างไม่รู้ตัว…
เขาไม่ต้องการ “หลักฐาน”
เขาต้องการ “การลืม”
แต่มือของเขา… หยุดชะงัก…
เขากด “Cancel”
เขาลบมันไม่ได้…
การลบมันทิ้ง… ก็ไม่ต่างอะไรกับการ “ชำระล้าง” ที่นางจำปาทำ… มันคือการหนีความจริง…
เขาปิดกล้อง… และวางมันลงบนโต๊ะข้างเตียง
…
ในที่สุด… เขาก็เข้าใจ
เขาเข้าใจความจริง… ที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าปรสิตกินคน…
เขาเข้าใจ… “ทำไม”
สมุดบันทึกของครูเชิด… บอกว่าพระนาค “ดื่ม” ความทุกข์…
ใช่… มันคือปรสิต…
แต่ชาวบ้าน… พวกเขา “เต็มใจ” ที่จะถูกดื่ม
เขาคิดถึงนางจำปา… ที่สูญเสียสามี… เพราะ “คำพูด” ที่ทำร้ายกัน… ความเจ็บปวดจากการสูญเสีย… และความรู้สึกผิด… มันหนักหนาสาหัสเกินกว่าที่มนุษย์จะรับไหว
เขาคิดถึงชายชราลิ้นกุด… ที่นั่งมองบ่อน้ำ… บางทีเขาอาจจะสูญเสียลูกหลาน… หรือทำผิดพลาดในอดีต… จนไม่อยาก “พูด” ถึงมันอีกต่อไป…
หมู่บ้านนั้น… มันไม่ใช่ “ฟาร์ม”
แต่มันคือ… “สถานบำบัด” ที่ผิดพลาด
พวกเขาไม่ได้ถูกบังคับ… แต่พวกเขา “เลือก” ที่จะแลก “ความเป็นคน” (ความสามารถในการรู้สึกเจ็บปวด) กับ “ความสงบสุข” (ความว่างเปล่า)
พระนาค… มันไม่ได้ “ล่า” เหยื่อ…
มันแค่… “รอ”… ให้เหยื่อที่เจ็บปวด… คลานมาหามันเอง
การ “ตัดลิ้น”… ไม่ใช่การเปิดประตูให้ปรสิต…
แต่มันคือ “สัญญา”… คือการแสดงความ “เต็มใจ”… ว่า “ฉัน… ยอมแล้ว… ฉันไม่อยากรู้สึกเจ็บปวดอีกต่อไปแล้ว… ได้โปรด… เอาความรู้สึกของฉันไปที”
และความเสียสละของนางจำปา…
มินห์หลับตาลง… น้ำตาไหลซึมออกมาจากหางตา…
ตอนแรกเขาคิดว่า… นางจำปาเสียสละ… เพราะ “ความเป็นแม่” ตื่นขึ้น…
เขาผิด…
มันลึกซึ้ง… และเจ็บปวดกว่านั้น
นางจำปาไม่ได้ช่วยสริน… เพราะ “รัก” ในแบบที่คนทั่วไปเข้าใจ…
นางจำปา… “ลงโทษ” สริน
ในวินาทีสุดท้ายนั้น… นางจำปาเห็นลูกสาวของตัวเอง… “ตื่น” ขึ้นมา… กลับมา “เป็นคน”… กลับมา “เจ็บปวด” อีกครั้ง…
นางจำปา… ผู้ซึ่งอุทิศทั้งชีวิตเพื่อหนีจาก “ความเจ็บปวด”… ได้ตระหนักว่า…
การ “ไม่รู้สึกอะไรเลย” (แบบผู้ไร้เสียง) … คือการปลดปล่อย…
และการ “รู้สึก” (แบบที่สรินกำลังเป็น) … คือนรก
นางจำปาเลือก “นรก” ให้ลูกสาว…
นางเลือกที่จะ “ผลัก” สริน… กลับเข้าไปในโลกที่เต็มไปด้วย “คำพูด”… ความเจ็บปวด… และความรู้สึกผิด…
นางเลือกที่จะให้สริน… “มีชีวิตอยู่”
นางจำปาไม่ได้ตายในฐานะ “แม่” ที่ปกป้องลูก…
นางตายในฐานะ “ครู” (ผู้นำพิธี)… ที่กำลังลงทัณฑ์ลูกศิษย์ที่อ่อนแอ… ด้วยการบังคับให้กลับไป “รู้สึก”
นางจำปา… สละชีวิตตัวเอง… เพื่อ “ซื้อ” เวลาให้พวกเขาหนี…
ไม่ใช่เพื่อช่วยมินห์…
แต่เพื่อ… “เนรเทศ” สริน… ออกจากความสงบสุขอันว่างเปล่านั้น… ตลอดกาล
นี่คือการล้างบาป… ที่โหดร้ายที่สุด
เสียงบี๊บ… จากเครื่องวัดสัญญาณชีพ… คือเสียงเดียวที่สม่ำเสมอในห้อง
สรินตื่นแล้ว…
เธอตื่นมาได้สามวันแล้ว… แต่เธอก็ไม่ต่างอะไรจากตอนหลับ
เธอนั่งเหม่อ… พิงหัวเตียง… จ้องมองผนังห้องสีขาวที่ว่างเปล่า…
ดวงตาของเธอกลับมา “มีชีวิต”… แต่มันคือชีวิตที่เต็มไปด้วยฝันร้าย… เธอมักจะสะดุ้งผวา… หวาดกลัว… ทุกครั้งที่พยาบาลเปิดประตูเข้ามา…
แต่ที่เลวร้ายที่สุด… คือความเงียบของเธอ
มันไม่ใช่ความเงียบอันว่างเปล่าของ “ผู้ไร้เสียง” อีกต่อไป… แต่มันคือความเงียบที่อัดแน่นไปด้วย “ความโกรธ”
มินห์พยายาม… เขาพยายามอย่างหนัก
“สริน… กินหน่อยนะ… โจ๊ก… หมอให้กินของเหลว” เขายกช้อนขึ้น…
สรินปัดมันทิ้ง…
โครม… ชามกระเบื้องตกแตกกระจายบนพื้น… โจ๊กสีขาวสาดกระเด็น
“สริน” มินห์ตกใจ “ทำไม… ทำไมทำแบบนี้”
สรินจ้องเขาเขม็ง… ดวงตาของเธอแดงก่ำ… เธออ้าปาก… เธอพยายามตะโกน…
แต่สิ่งที่ออกมา… คือเสียง… “อ๊า… แฮ่…”
มันคือเสียงลม… ที่แหบพร่า… และน่าสมเพช… เสียงของคนที่พยายามกรีดร้อง… แต่ไม่มี “ลิ้น” ที่จะสร้างเสียงนั้น
ความโกรธ… ความคับแค้น… ที่ไม่สามารถระบายออกมาเป็น “คำพูด” ได้… มันรุนแรงยิ่งกว่าเดิม
เธอคว้าหมอน… ขว้างใส่มินห์…
เธอทุบตีไปที่ขอบเตียง… เธอหยิกทึ้งผ้าห่ม…
เธอกำลัง “พูด”… ด้วยวิธีเดียวที่เธอทำได้…
เธอกำลังพูดว่า… “เจ็บ”… “กลัว”… “โกรธ”… “ทำไม”…
มินห์ยืนนิ่ง… เขารู้สึก… ไร้ประโยชน์
เขากำลังเห็นภาพซ้อน…
ภาพของสริน… ซ้อนทับกับภาพของลินห์… น้องสาวของเขา…
หลังจากอุบัติเหตุ… ลินห์ก็เป็นแบบนี้… ลินห์ที่ไม่สามารถพูดได้… เธอกรีดร้อง… เธอทำลายข้าวของ… เธอขังตัวเองอยู่ในความเงียบที่เต็มไปด้วยโทสะ…
และเขา… มินห์ในตอนนั้น… ก็ทำแบบเดียวกับตอนนี้…
“ลินห์… พูดสิ… พูดกับพี่… บอกพี่ว่าเจ็บตรงไหน”
“สริน… บอกพี่… พี่จะช่วยยังไง”
เขาพยายาม “ซ่อม” พวกเขา
เขาพยายาม “เค้น” เอา “คำพูด” ออกมาจากพวกเขา… โดยที่ไม่เคยรู้เลยว่า… สิ่งที่พวกเขาต้องการ… ไม่ใช่การ “พูด”
“สริน… พอแล้ว” มินห์พยายามจะเข้าไปจับตัวเธอ… เพื่อให้เธอสงบลง
นั่นคือความผิดพลาด…
สรินหันขวับ…
เธอ… กัด…
เธอฝังฟันลงบนแขนของเขา… สุดแรง…
“โอ๊ย” มินห์ร้อง… เขาสะบัดแขน… เลือดซิบออกมาจากรอยฟัน
สรินผงะ… เธอถอยไปจนชิดหัวเตียง… เธอมองเลือดบนแขนของเขา… แล้วเธอก็มองปากของเธอ…
เธอเพิ่งทำร้ายเขา… เหมือนสัตว์…
น้ำตา… หยดใหญ่… ไหลทะลักออกมาจากดวงตาของเธอ…
เธอเริ่มร้องไห้… เสียงร้องไห้ที่แหลมเล็ก… และน่าสลดใจ… มันคือเสียงสะอื้นของคนที่สูญเสียทุกอย่าง… แม้กระทั่งความเป็นมนุษย์…
มินห์ยืนนิ่ง… เขามองรอยกัดบนแขน…
แล้วเขาก็… เข้าใจ
เขาเข้าใจความผิดพลาดของตัวเอง… ตลอดหลายปีที่ผ่านมา…
เขาไม่ได้พยายาม “ช่วย” ลินห์… เขาพยายาม “บังคับ” ลินห์… ให้หาย… เพื่อที่ “เขา” จะได้หายจากความรู้สึกผิด
และตอนนี้… เขาก็กำลังทำแบบเดียวกันกับสริน…
เขาไม่ได้ “ฟัง” เสียงกรีดร้องของเธอ… เขาแค่พยายาม “ปิด” มัน
มินห์ทรุดตัวลงนั่ง… บนเก้าอี้ข้างเตียง…
เขาไม่มองสริน…
เขามองพื้น… มองเศษโจ๊กที่แตกกระจาย…
“พี่… พี่ขอโทษ” เขาพูด… เสียงสั่น
สรินหยุดร้องไห้เล็กน้อย… เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา… ผ่านม่านน้ำตา
“ไม่ใช่… ขอโทษเรื่องนี้” มินห์พูดต่อ “พี่ขอโทษ… ที่พี่… ไม่เคยเข้าใจ”
เขาเงยหน้าขึ้น… สบตากับเธอ…
“พี่… มีน้องสาว… ชื่อลินห์”
นี่คือครั้งแรก… ที่เขาพูดชื่อนี้ออกมา… โดยไม่รู้สึกจุกในอก
“เธอ… พูดไม่ได้… เพราะพี่”
มินห์เริ่มเล่า…
เขาเล่าถึงบ่ายวันนั้น… ความประมาทของเขา… เสียงล้อบดถนน… เสียงกระจกแตก…
เขาเล่า… ถึงความเงียบที่ตามมา…
เขาเล่า… ถึงความรู้สึกผิด… ที่มันกัดกินเขา… เหมือนที่พระนาคกัดกินผู้คนในหมู่บ้านนั้น…
ความรู้สึกผิด… คือ “ปรสิต” ของเขาเอง
“พี่พยายาม… พยายามให้เธอพูด… พยายามรักษาเธอ… พี่คิดว่า… ถ้าเธอพูดได้… พี่ก็จะได้รับการอภัย”
“แต่พี่… ไม่เคยถามเธอเลยว่า… เธอรู้สึกยังไง”
“พี่ไม่ได้ ‘ฟัง’ เธอ… เหมือนที่พี่… ไม่ได้ ‘ฟัง’ เธอตอนนี้”
มินห์มองสริน…
“พี่เอาแต่พูด… เอาแต่สั่ง… เอาแต่พยายามจะ ‘ซ่อม’ เธอ… โดยที่ไม่เคย… เล่าความเจ็บปวดของตัวเองให้เธอฟังเลย”
เขา… สารภาพ “บาป” ของเขา…
เขา “พูด” ความจริงที่เจ็บปวดที่สุดของเขาออกมา…
นี่คือ “การชำระล้าง” ของเขา…
ไม่ใช่การตัดลิ้น… ไม่ใช่การถวายให้เทพ…
แต่คือการ… “พูดความจริง”… ให้กับอีกคน… ที่เจ็บปวดเหมือนกัน… ได้ฟัง
สรินจ้องมองเขา… นิ่ง…
เธอมองรอยกัดบนแขนเขา… เธอมองน้ำตาที่เริ่มคลอหน่วยในตาของเขา…
เธอค่อยๆ… ขยับตัว…
เธอคลานลงจากเตียง… ช้าๆ…
เธอมานั่งคุกเข่าอยู่บนพื้น… ตรงหน้าเขา…
เธอยกมือที่สั่นเทา… แตะที่รอยกัดบนแขนของเขา… เบาๆ…
แล้วเธอก็… เงยหน้าขึ้น…
เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา…
เธออ้าปาก…
“ม… มิ…”
เสียง… มันแหบ… มันพร่า… มันแทบไม่เป็นคำ…
“มิ… น…”
เธอกำลังพยายาม… เรียกชื่อเขา…
น้ำตาของมินห์ไหลออกมา… เขาพยักหน้า… “ครับ… พี่อยู่นี่”
สริน… ยิ้ม…
มันเป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว… เจ็บปวด… จากริมฝีปากที่ยังบวมช้ำ…
เธอพยายามพูดอีกครั้ง…
“ข… อ… โท…”
“ขอโทษ”
มินห์ส่ายหัว… เขากุมมือเธอไว้…
“ไม่ต้องพูด” เขากระซิบ
เขาดึงเธอเข้ามากอด…
เขากอดเธอ… ที่นั่งอยู่บนพื้น… ท่ามกลางเศษโจ๊กที่แตกกระจาย…
พวกเขาทั้งสอง… แตกสลาย…
พวกเขา… บกพร่อง…
แต่ในวินาทีนั้น… พวกเขา “เชื่อมต่อ” กัน…
การเยียวยา… ไม่ได้มาจาก “คำพูด” ที่สมบูรณ์แบบ…
แต่มันมาจาก… “ความพยายาม”… ที่จะสื่อสาร… แม้จะเจ็บปวดก็ตาม
เสียงคลื่น… ซัดสาด… เป็นจังหวะที่สม่ำเสมอ…
อพาร์ตเมนต์เล็กๆ ริมทะเล… ห่างไกลจากทั้งกรุงเทพฯ และสุรินทร์… แสงแดดอุ่นๆ ส่องผ่านหน้าต่าง…
มินห์กำลังจัดเรียงรูปถ่าย… เตรียมสำหรับงานนิทรรศการ…
สรินนั่งอยู่ที่โต๊ะอาหาร… เธอกำลังฝึก… “พูด”
“นก… บิน… บน… ท้อง… ฟ้า”
เสียงของเธอ… มันไม่เหมือนเดิม… มันแหบ… และติดขัด… บางคำก็ไม่ชัด… “นก” ฟังเหมือน “นก”… แต่ “ฟ้า” ฟังเหมือน “ฟา”…
มันคือเสียง… ที่บกพร่อง… แต่เป็นเสียงของเธอ
เธอกำลังเรียนรู้ที่จะพูด… ด้วยลิ้น… ที่เหลืออยู่เพียงครึ่งเดียว
ทุกคำที่เธอพูด… คือความพยายาม… และคือความเจ็บปวด
มินห์หยุดมือ… เขาหันไปยิ้มให้เธอ “เก่งมากครับ”
สรินยิ้มตอบ… รอยยิ้มที่ยังคงเจ็บปวด… แต่จริงใจ
พวกเขา… กำลังสร้างชีวิตใหม่… จากซากปรักหักพังของชีวิตเก่า
…
วันเปิดนิทรรศการภาพถ่าย…
แกลเลอรีเล็กๆ… แต่เต็มไปด้วยผู้คน…
ชื่องาน… ไม่ได้สะดุดตา…
“ฟัง” (Listen)
ในงาน… ไม่มีภาพถ่ายป่าที่น่าสะพรึงกลัว… ไม่มีภาพรากไม้… ไม่มีภาพใบหน้าที่ไร้วิญญาณ…
มินห์… เก็บภาพเหล่านั้นไว้… ในฮาร์ดไดรฟ์… ที่ถูกล็อกไว้ในลิ้นชัก…
เขาไม่ได้ลบมัน… เพราะมันคือความจริง…
แต่เขาก็ไม่แสดงมัน… เพราะมันไม่ใช่ “เรื่อง” ของเขา… ที่จะเล่า
ความจริงของสุรินทร์… คือความลับที่ควรตายไปพร้อมกับผู้คนที่เลือกมัน
บนผนังแกลเลอรี… มีแต่ภาพถ่ายบุคคล…
ภาพโคลสอัป… ของใบหน้าผู้คน… ที่กำลัง “พยายาม” สื่อสาร…
ชายชราที่กำลังพยายามเล่าเรื่องตลก… แต่คำพูดติดขัด…
เด็กน้อยที่ใช้ภาษามือ… ดวงตาเป็นประกาย…
และภาพศูนย์กลางของงาน…
ภาพของสริน…
เธอไม่ได้มองกล้อง… เธอกำลังมองออกไปนอกหน้าต่าง… แสงแดดยามเช้าอาบไล้ใบหน้า… ริมฝีปากที่ยังมีรอยแผลเป็นจางๆ… ดวงตาของเธอ… ไม่ได้ว่างเปล่า… แต่เต็มไปด้วย “ความคิด”… ที่ไม่สามารถพูดออกมาได้
มันเป็นภาพ… ของความเงียบ… ที่ “ดัง” ที่สุดในโลก
มินห์ยืนอยู่ที่มุมห้อง… มองดูผู้คน…
แล้วเขาก็เห็นเธอ…
ลินห์…
น้องสาวของเขา… เธอยืนอยู่ตรงนั้น… ในชุดกระโปรงสีขาว…
เธอโตขึ้นมาก…
ลินห์… กำลังจ้องมองภาพของสริน…
สริน… ที่ยืนอยู่ข้างๆ มินห์… เห็นเด็กสาวคนนั้น…
เธอรู้ทันทีว่า… นี่คือลินห์…
สรินเดินเข้าไปหา… ช้าๆ…
ลินห์หันมามองเธอ… ดวงตาของเด็กสาวเบิกกว้างเล็กน้อย… เมื่อเห็นรอยแผลเป็นที่ริมฝีปากของสริน…
สรินหยุดยืนตรงหน้าเธอ…
เธอสูดหายใจเข้า… รวบรวมความกล้า…
“สะ… หวัด… ดี… จ้ะ”
เสียงของสริน… แหบ… และไม่ชัด…
ลินห์จ้องมองเธอ… นิ่ง…
แล้วลินห์… ก็ยกมือขึ้น…
นิ้วเล็กๆ ของเธอ… ขยับ… เป็นภาษามือ… ที่มินห์จำได้…
“สวัสดี… ค่ะ… พี่… สาว”
สรินมองมือเล็กๆ นั้น… แล้วเธอก็มองหน้าลินห์…
น้ำตา… คลอหน่วย…
สริน… ยิ้ม…
เธอพยักหน้าช้าๆ… “พี่… สาว…”
มินห์ยืนมองภาพนั้น…
ผู้หญิงสองคน… ที่โลกภายนอกมองว่า “บกพร่อง”… คนหนึ่ง… พูดไม่ได้… อีกคน… พูดไม่ชัด…
พวกเขากำลัง “พูดคุย” กัน… โดยไม่จำเป็นต้องใช้ “คำพูด” ที่สมบูรณ์แบบ
ในที่สุด… เขาก็เข้าใจ
การชำระล้างที่แท้จริง… มันไม่เคยมาจากการ “ตัด” บางสิ่งทิ้งไป… ไม่ว่าจะด้วยมีด… หรือด้วยการลืม
การชำระล้าง… มันคือการ “ยอมรับ”
ยอมรับความเจ็บปวด… ยอมรับความบกพร่อง… ยอมรับความรู้สึกผิด…
และใช้ชีวิตอยู่กับมัน… ต่อไป
…
คืนนั้น…
อพาร์ตเมนต์ริมทะเล… เงียบสงบ… มีเพียงเสียงคลื่น
มินห์นอนอยู่บนเตียง… เขากำลังจะหลับ… เขารู้สึก… “สงบ”… เป็นครั้งแรกในรอบหลายปี
เขาไม่จำเป็นต้องเปิดเครื่องบันทึกเสียง… เพื่อฟังเสียงน้องสาวอีกต่อไป
สริน… นอนหลับอยู่ข้างๆ เขา… ใบหน้าของเธอดูผ่อนคลาย…
มินห์ยิ้ม… เขากำลังจะพลิกตัว…
แต่แล้ว… เขาก็ได้ยิน…
เสียง…
เสียงพึมพำ… เบาๆ… จากคนที่กำลังหลับ…
มันไม่ใช่เสียงละเมอ… ที่เป็นภาษาไทย… หรือภาษาเวียดนาม…
มินห์ตัวแข็ง… เขาค่อยๆ หันกลับมา…
สรินยังคงหลับตาพริ้ม…
แต่ริมฝีปากที่บกพร่องของเธอ… กำลังขยับ…
เธอกำลังเปล่งเสียง… ที่เขาจำได้แม่น…
“อือ… อือ…”
เสียงครางต่ำๆ… ในลำคอ…
“ละ… ทา…”
มันคือเสียง… ที่นางจำปาสวด… หน้าพระนาค
มันคือเสียง… ที่ชาวบ้านเปล่งออกมา… ในลานพิธี
มินห์จ้องมองใบหน้าอันเงียบสงบของคนรัก…
เลือดในกายของเขา… ค่อยๆ เย็นเฉียบ…
เขาหนีออกมาจากป่า… แต่เขาหนีไม่พ้น
สริน… เธอตื่นแล้ว… แต่ส่วนลึกที่สุดของเธอ… ยังคง “เชื่อมต่อ”
ปรสิต… มันไม่ได้ตาย… และมันไม่ได้ปล่อยเธอไป…
มันแค่… รอ
พระนาค… ได้ “ลิ้น” ของเธอไปแล้ว… และมันได้ “ทำเครื่องหมาย”… ทิ้งไว้บนวิญญาณของเธอ…
ความเงียบ… ของสุรินทร์…
มันจะไม่มีวัน… จากไปจากพวกเขา…