[gtranslate]
เพลงกล่อมเลือด ฉันชื่ออร อร… ผู้หญิงวัยยี่สิบหกปี ที่ความฝัน… กำลังจะเน่าเปื่อยไปพร้อมกับ… ผนังห้องเช่าราคาถูกของเธอ ห้องสี่เหลี่ยมนี้… มันเล็ก เล็กกว่ากรงนกเสียอีก มันตั้งอยู่บนชั้นเจ็ด ของอาคารเก่าๆ ในซอยที่ผู้คนไม่เคยใส่ใจ ฝุ่นผงจับหนา กลิ่นอับชื้น… ผสมกับกลิ่นบะหมี่สำเร็จรูปที่กินไม่หมด มันเป็นกลิ่นของความพ่ายแพ้ ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกแข็งๆ จ้องมองบิลค่าใช้จ่ายที่กองสูงเป็นภูเขา ค่าเช่าที่ค้างมาสองเดือน…
เสียงกระซิบจากเจ้าพระยา ฉันชื่อพลอย ฉันไม่ใช่พยาบาล และตอนนี้ฉันกำลังนั่งอยู่ในโรงพยาบาลร้าง ในความมืดที่เปียกชื้นของตึกเก่าแก่ที่ถูกทอดทิ้งริมแม่น้ำเจ้าพระยา ชุดพยาบาลสีขาวสะอาดของพี่ฟ้า ตอนนี้สวมอยู่บนร่างของฉัน มันเหมือนเสื้อเกราะที่ไม่มีวันป้องกันฉันจากอันตรายใดๆ ได้เลย มันคับแคบและหนักอึ้ง ไม่ใช่เพราะขนาด แต่เพราะน้ำหนักของความลับที่ฉันกำลังสวมใส่ มันเป็นคืนแรกของฉัน ฉันถูกจ้างมาให้เฝ้าตึก ตึกที่ทุกคนรู้ว่าอีกไม่กี่วันข้างหน้าจะถูกทุบทิ้งเพื่อสร้างคอนโดหรู ตึกที่ทุกคนบอกว่าถูกทิ้งร้างมานาน แต่ตึกนี้ไม่ได้ร้าง มันมีชีวิต มันหายใจด้วยกลิ่นอับชื้นของปูนที่ผุพัง กลิ่นของยาฆ่าเชื้อที่ฝังลึกในเนื้อไม้…
รถเมล์ 511: คำสาปเบาะหลัง ผมชื่อสมชาย อายุห้าสิบเอ็ดปี เป็นคนขับรถเมล์กะดึก สาย 511 เส้นทางสุขุมวิท สายเดียวกับที่ผมขับมาแล้วยี่สิบห้าปี ยี่สิบห้าปีที่มองเห็นเมืองกรุงยามหลับใหล เห็นความเปลี่ยวเหงา และความสิ้นหวัง ของคนกรุงเทพฯ ยามดึก คืนนี้ฝนตกหนัก หนักกว่าทุกคืน เสียงฝนซัดใส่กระจกหน้าต่าง ดังเหมือนเสียงตีกลองรบ ผมนั่งอยู่หลังพวงมาลัยรถเมล์คันเก่า…
ทางเข้าของปีศาจ แสงแรกของวันยังมาไม่ถึง ณ หมู่บ้านเล็กๆ ในหุบเขาของเชียงราย เสียงไก่ขันแว่วมาตัวแรก มันเป็นสัญญาณของรุ่งเช้า แต่สำหรับที่นี่ มันคือสัญญาณแห่งความหวาดกลัว ลมหนาวพัดผ่านยอดไม้ไหวเบาๆ ทุกอย่างเงียบสงัดราวกับป่าช้า ที่บ้านหลังหนึ่งท้ายหมู่บ้าน ลุงมั่น สะดุ้งตื่นจากฝันร้าย เหงื่อท่วมตัว ชายชราหอบหายใจแรง เขาจ้องมองความมืดรอบตัว ในอกเต้นระรัวราวกับจะหลุดออกมา เสียงไก่ขันดังขึ้นอีกครั้ง ใกล้เข้ามา…
ห้อง 9B: บาปที่พักนิรนาม: วิญญาณไม่ไปผุด ฉันชื่อมายด์ ฉันลากกระเป๋าเดินทางใบหนักมาถึงหน้าห้อง 9A หอพักหมายเลขเก้า สถานที่ที่เขาว่ากันว่าค่าเช่าถูกที่สุดในย่านนี้ ฉันเพิ่งเข้าใจว่าทำไมมันถึงถูก แค่ทางเดินก็อับชื้นและมืดทึบ กลิ่นเก่าๆ ของพรมที่ไม่เคยได้ตากแดดลอยมาปะทะจมูก ฉันไขกุญแจเข้าไปในห้อง มันเล็กกว่าที่คิดไว้มาก เฟอร์นิเจอร์ไม้สีเข้มที่เห็นรอยขีดข่วนอยู่ทุกจุด เตียงสองชั้นตั้งชิดผนังฝั่งหนึ่ง และมีผู้หญิงคนหนึ่งนั่งอยู่บนเตียงล่าง เธอสะดุ้งเล็กน้อยเมื่อเห็นฉัน “สะ…
คืนที่วิญญาณตื่น เสียงยางรถยนต์บดกับถนนลาดยางดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ตัดกับเสียงเพลงอินดี้เบาๆ ที่เปิดคลออยู่ในรถเก๋งห้าประตูคันเก่า แสงแดดของจังหวัดกาญจนบุรีสาดส่องเข้ามาทางกระจกหน้า แม้จะเป็นช่วงบ่ายแก่ๆ แต่ไอร้อนก็ยังอบอวลอยู่ข้างนอก นนท์เป็นคนขับ เขากำลังฮัมเพลงตามจังหวะที่ได้ยิน มือข้างหนึ่งจับพวงมาลัย ส่วนอีกข้างกำลังอธิบายแผนงานอย่างกระตือรือร้น “พวกแกเชื่อมั้ย โปรเจกต์จบของเราต้องเป็นตำนาน” นนท์พูดขึ้น ทำลายความเงียบกึ่งหลับกึ่งตื่นของคนในรถ “วัดถ้ำเสือร้างตอนกลางคืน นี่มันคือสุดยอดโลเคชั่นหนังสยองขวัญชัดๆ” วินที่นั่งอยู่เบาะหน้าข้างคนขับ ลดกล้องวิดีโอตัวเล็กในมือลง “กูก็หวังว่ามันจะเด็ดจริงนะนนท์…
คำเชิญสู่บ้าน 33 ชานเมือง ล้อของรถกระบะเก่าบดขยี้ใบไม้แห้งและกรวดบนทางเข้าที่รกร้าง เสียงเครื่องยนต์ดับลง ทิ้งไว้เพียงความเงียบที่หนักอึ้งของยามบ่ายในนนทบุรี ความเงียบที่นี่แตกต่างออกไป มันไม่ใช่ความสงบ แต่มันคือการรอคอย คาวินดึงเบรกมือและหันไปยิ้มให้มีนา ภรรยาของเขา “ถึงแล้ว” เขาพูด น้ำเสียงของเขาเต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างปิดไม่มิด “บ้านใหม่ของเรา” มีนาไม่ได้ยิ้มตอบ เธอกลืนน้ำลายที่ฝืดเฝื่อนในลำคอ ขณะจ้องมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า บ้านเลขที่ 33…
ออเดอร์สั่งตาย ขวัญนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ผิวของเธอสว่างวาบด้วยแสงไฟจัดฉากราคาสูงต่างหูไข่มุกขนาดใหญ่สะท้อนความสำเร็จใหม่ที่เธอได้มาอย่างรวดเร็วความหรูหรานั้นเป็นเหมือนเกราะกำบังที่ซ่อนความหวาดกลัวไว้ข้างในเธอสัมผัสเบาๆที่สร้อยคอหยกสีดำบนลำคอราวกับเป็นเครื่องรางนำโชคสูงสุดมันเป็นหยกที่เย็นเฉียบและเธอต้องสวมมันไว้ตลอดเวลาราวกับเป็นเครื่องช่วยหายใจทางอารมณ์ “สวัสดีค่ะลูกค้าที่รักทุกคนของ ‘ขวัญนำโชค’ นะคะ” เสียงของเธอใสแต่แฝงไว้ด้วยความอิ่มเอิบในอำนาจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในชีวิตเธอจ้องมองกล้องด้วยสายตาที่มั่นใจเกินจริงแต่แววตาของเธอมีความมืดมิดซ่อนอยู่ “วันนี้ขวัญนำกำไลไหมทองนำเข้าจากทิเบตมาให้ทุกท่านได้บูชาค่ะรับรองว่าใครได้ไปยอดเงินเข้าบัญชีจะพุ่งขึ้นราวกับถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง” เธอใช้มืออีกข้างชี้ไปที่ฉากหลังที่เต็มไปด้วยกล่องพัสดุขนาดใหญ่ที่วางซ้อนกันสูงจนแทบจะแตะเพดานกล่องกระดาษเหล่านั้นเป็นสัญลักษณ์ของความสำเร็จและเป็นกรงขังทางจิตใจของเธอ ขวัญรู้สึกถึงแรงดึงดูดของกล่องเหล่านั้นราวกับมันมีชีวิตและเรียกร้องให้เธอสะสมมากขึ้น “ไม่นานมานี้ขวัญก็เป็นแค่คนธรรมดาที่ชีวิตติดลบมีแต่หนี้สินที่ทำให้ต้องนอนร้องไห้ทุกคืนขวัญจำได้ดีถึงความอับอายที่ถูกเพื่อนร่วมงานดูถูกชุดทำงานเก่าๆที่ใส่ซ้ำๆและการถูกเจ้าหนี้โทรตามทวงเงินจนต้องปิดโทรศัพท์หนีแต่ตอนนี้ลองดูสิคะทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว” ขวัญหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันอดีตของตัวเองเสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและแปลกหูในความเงียบ “ความสำเร็จเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่มันคือ ‘แรงดึงดูดระดับสูงสุด’ ที่ขวัญเลือกมอบให้คุณและแน่นอนมอบให้ตัวขวัญเองด้วย” ช่องคอมเมนต์ไหลเร็วราวกับสายน้ำ “สวยค่ะพี่ขวัญขอให้รวยค่ะหนูรักพี่ขวัญ”, “โอนแล้วนะคะเอาทุกอย่างเลยค่ะฉันไม่สนราคา”, “รับรองว่าปังค่ะฉันขายที่ดินเพื่อมาซื้อของคุณขวัญเท่านั้นชีวิตฉันมีแต่ของคุณขวัญ” ขวัญอ่านแค่ข้อความที่สร้างความภาคภูมิใจเธอไม่สนใจคำถามเกี่ยวกับคุณภาพสินค้าหรือความทุกข์ใจเรื่องหนี้สินของลูกค้าเพราะเธอถือว่าความจนคือความอ่อนแอที่ต้องถูกลงโทษเธอเชื่อว่าทุกคนควรโลภเหมือนเธอ ทันใดนั้นคอมเมนต์จากลูกค้าประจำชื่อ…
กระหายเลือดที่วัดร้าง กลิ่นหอมของดอกมะลิและเปลือกไม้ซีดาร์ลอยอวลในห้องทำงานของไพลินเสมอ มันเป็นกลิ่นที่ถูกคำนวณอย่างแม่นยำเพื่อสร้างความรู้สึกสงบและเป็นระเบียบเรียบร้อย กลิ่นหอมเหล่านั้นไม่ใช่แค่ผลิตภัณฑ์ แต่เป็นมาตรวัดความสมบูรณ์แบบที่ไพลินใช้ในการดำรงชีวิต ไพลินวัยยี่สิบห้าปี ไม่ได้เพียงแค่เป็นช่างทำเทียน เธอคือศิลปินผู้หลงใหลในความบริสุทธิ์ถึงขั้นคลั่งไคล้ ทุกองค์ประกอบในร้านเล็ก ๆ ของเธอในตลาดกลางคืนต้องไร้ที่ติ พื้นผิวโต๊ะหินอ่อนถูกเช็ดด้วยแอลกอฮอล์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนและหลังทำงาน เพื่อกำจัดฝุ่นละอองที่มองไม่เห็นแม้เพียงเล็กน้อย ความหมกมุ่นในความสะอาดและความสมบูรณ์แบบนี้เป็นสิ่งที่ไพลินสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองจากโลกภายนอกที่เธอรู้สึกว่ามันสกปรกและวุ่นวายเกินไป เธอเชื่อว่าถ้าเธอสามารถควบคุมความบริสุทธิ์ภายนอกได้ ความไม่สมบูรณ์แบบภายในที่เธอหวาดกลัวก็จะถูกกดทับไว้ได้เช่นกัน ทุกครั้งที่ไพลินสวมชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดและพันผ้าพันคอหนา ๆ รอบลำคอ เธอก็รู้สึกเหมือนถูกเกราะกำบังไว้จากทุกสิ่งที่คุกคามความเป็นตัวเธอเอง…
Hồi 1 – Phần 1 私にとって、伊勢神宮は信仰の場ではなかった。それは、純粋なエネルギーの貯蔵庫であり、既知の物理学が静かに息を潜める場所だった。三十五歳の私、海人春樹は、世間から「異端」の烙印を押された考古物理学者である。だが、その称号は、私を立ち止まらせる理由にはならなかった。むしろ、私が正しいことの証明のように感じられた。 夜明け前、外宮近くの立ち入り禁止区域。シトシトと降る春の雨が、鎮守の森の濃い緑を濡らしていた。湿った土の匂いと、何千年も変わらない空気の重さが、身体にのしかかる。私は防水シートの下で、特注の超低周波（ULF）レシーバーのモニターを凝視していた。 「アカリ、ノイズレベルは？」 耳元のインカムから、二十八歳のアカリの声が、静かに、しかし断固として返ってくる。 「過去四時間、変動なし。一〇・〇〇〇一ヘルツ。誤差はプラスマイナスゼロ点ゼロゼロゼロゼロゼロイチ。ハルキ、これは自然界の信号じゃない。人工的すぎるわ」 伊藤明里。彼女は私の、そしてこの狂気のプロジェクトの、唯一の常識のアンカーだ。彼女は一流のデータアナリストであり、古代言語学者でもある。私とは対照的に、彼女は論理の結晶であり、感情的なバイアスを嫌う。だからこそ、彼女の「人工的すぎる」という判断は、私の胸を高鳴らせた。 この四ヶ月間、私たちは神宮の敷地の下、正確に三十メートルの深さから発せられるこの一定の信号を追跡してきた。それは、地球の固有振動とも、地殻の動きとも異なる、異常なまでに安定した周波数だった。まるで、巨大な、複雑な時計が正確に時を刻んでいるかのようだった。 そして、ついに今日、その発信源を特定したのだ。…
