Category: kinh dị thái

ความงามที่ต้องจ่ายด้วยเลือด ธารา ยืนอยู่หน้ากระจก มือเคลื่อนผ่านเส้นผมยาวที่เริ่มมีสีหม่น ตามแสงไฟที่ส่องจากหลอดไฟในห้องน้ำ ทอดสะท้อนลงบนใบหน้าที่ไม่สดใสเหมือนเมื่อก่อน รอยเหี่ยวย่นเล็กๆ ที่มุมตาของเธอ หรือรอยย่นที่มุมปาก กลายเป็นเครื่องเตือนใจให้เธอเห็นความเสื่อมโทรมของวัย อุตสาหกรรมแฟชั่นมักจะให้ความสำคัญกับความงามของเยาวชน แต่สำหรับหญิงสาวที่ย่างเข้าวัย 30 อย่างธารา มันเหมือนกับการต่อสู้กับศัตรูที่ไม่มีวันชนะ ทุกครั้งที่มองไปที่ตัวเองในกระจก เธอเห็นตัวตนที่ค่อยๆ เลือนหายไป ภาพการถ่ายแบบที่เคยเป็นที่รักของเธอเริ่มหายไปจากชีวิต คำสัญญาจากโฆษณาที่ไม่เคยมาอีกแล้ว…

ฝังทั้งเป็น: โถพรายข้างหัวนอน ความเงียบเหงาหนาหนักกว่าสายฝนยามเย็นที่กรุงเทพฯ มันเป็นความเงียบที่ทำลายทุกสิ่งรอบตัว ไม่ใช่ความสงบ แต่เป็นความว่างเปล่าที่ก่อตัวขึ้นอย่างช้าๆ ในห้องชุดที่ตกแต่งอย่างหรูหราของ ลิน และ อาน ลิน อายุสามสิบปี เธอเป็นเจ้าของร้านดอกไม้ออนไลน์ที่ประสบความสำเร็จ แต่ความสำเร็จนั้นไม่ได้ช่วยเติมเต็มช่องว่างที่สามีของเธอสร้างขึ้นเลยสักนิด อาน สามีของเธอ วัยสามสิบสองปี เป็นวิศวกรที่ทำงานหนักและกลับบ้านดึกเสมอ ในช่วงห้าปีที่แต่งงานกัน ความรักที่เคยเบ่งบานได้เหือดแห้งไปจนเกือบหมดสิ้น…

ศพที่หลงรัก ฉันชื่อนีสา นั่งมองอคินอยู่หลังเคาน์เตอร์ร้านเบเกอรี่เล็กๆ ของฉันทุกบ่าย แสงแดดยามบ่ายสาดลงบนโต๊ะไม้ตัวเดิมที่เขานั่งทุกวัน เขานั่งเงียบๆ กับสมุดสเก็ตช์ภาพของเขา จิบกาแฟดำไม่ใส่น้ำตาล และไม่เคยแม้แต่จะสบตาฉันนานเกินสองวินาที อคินเป็นสถาปนิก เขาดูเรียบร้อยและมีเสน่ห์แบบผู้ใหญ่ แต่เขามีผู้หญิงของเขาอยู่แล้ว ชื่อว่าเมย์ เธอสวย สง่างาม และเป็นส่วนหนึ่งของโลกที่ฉันไม่มีวันเอื้อมถึง โลกที่เต็มไปด้วยความมั่นใจและความสมบูรณ์แบบ ฉันเป็นแค่นีสา เด็กสาวที่เก่งแค่เรื่องอบขนมปัง แต่ขี้ขลาดเกินกว่าจะสารภาพความรู้สึก…

บ้านซอมบี้ – คำสาปที่ไม่อาจทำลายได้ ในช่วงบ่ายแก่ๆ ที่แดดของอยุธยายังคงร้อนระอุ Tawan ขับรถตู้เก่าๆ ผ่านทุ่งนาที่แห้งแล้ง เขาหันไปยิ้มกว้างให้กับ Mint ซึ่งนั่งอยู่เบาะหน้า Tawan: ดูสิ Mint ที่นี่มันขลังจริงๆ เลยนะ ฉันรู้สึกได้ถึงประวัติศาสตร์ที่กัดกินอยู่ในอากาศ Mint: ฉันรู้สึกถึงอย่างอื่นมากกว่า Tawan…

ปีศาจโคลนตม: พันธสัญญาแห่งชีวิตใต้แม่น้ำแม่กลอง กลิ่นคาวปลาคลุ้งในอากาศยามเช้าตรู่ที่ตลาดแม่กลอง เสียงหัวเราะและเสียงต่อรองราคาดังแข่งกับเสียงหวูดรถไฟที่กำลังจะมาถึง ทุกอย่างดูเหมือนเดิมจนน่าเบื่อ มีเพียงความร้อนชื้นที่เกาะบนผิวหนังและกลิ่นอายของโคลนตมที่ไหลมาจากแม่น้ำ ประพันธ์ ชายวัยสี่สิบห้า ยืนอยู่หลังแผงขายปลาที่ใหญ่ที่สุดในตลาด มองดูลูกค้าด้วยแววตาที่เหนื่อยล้า แต่แฝงไว้ด้วยความภาคภูมิใจ แผงของเขาเต็มไปด้วยปลาสดใหม่ที่สุดในสมุทรสงคราม ไม่มีใครเคยสงสัยในความโชคดีของเขา แต่ประพันธ์รู้ดี ความโชคดีนี้มีราคาที่ต้องจ่ายมานานกว่ายี่สิบปี ดาว ลูกสาววัยสิบแปดของประพันธ์ นักศึกษามหาวิทยาลัยที่มีรอยยิ้มสดใส เป็นคนเดียวที่ไม่เคยเชื่อเรื่องไสยศาสตร์ใดๆ ในตลาด…

บ่วงปิ่น: พยานรักร้อยปี ความมืดของวัดมหาบุศย์ในยามวิกาลนั้นหนักอึ้ง. มันไม่ใช่แค่ความมืดที่ไร้แสงไฟ. แต่มันคือความมืดที่กลืนกินเสียง. กลืนกินความกล้า. และเกาะกุมผิวหนังด้วยความชื้นแฉะของไอดิน. เสียงจักจั่นที่เคยกรีดร้องระงมป่าช้าด้านหลัง. บัดนี้กลับเงียบเชียบ. ราวกับว่าทุกชีวิตเล็กๆ. กำลังหยุดหายใจ. เพื่อรอคอยการมาถึงของบางสิ่ง. “วิน! ตั้งกล้องตรงนั้น. เอาให้เห็นเงาของศาลชัดๆ.” เสียงของอาร์ตแหวกทำลายความเงียบ. เขาเป็นผู้ชายร่างท้วม. อายุเกือบสามสิบ. แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น. จนเกือบจะเรียกได้ว่า……

คำเตือนไลฟ์: คำสาปที่กัดกินเนื้อหนังสดๆ หน้าจอสมาร์ตโฟนสั่นไหว ภาพพร่ามัวไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาโฟกัส สัญลักษณ์ “LIVE” สีแดงสดกะพริบอยู่ที่มุมบนซ้ายอย่างใจร้อน เสียงหอบหายใจดังแทรกเข้ามาพร้อมกับเสียงลม “แฮ่… แฮ่… สวัสดีค่ะ! สวัสดีห้าร้อยคนที่เข้ามาดู! พลอยเช็กอินกลับมาแล้ว!” เสียงของ “พลอย” หรือ พลอยเช็กอิน (PloyCheckIn) สดใสเกินจริง…

รอยยิ้มอาฆาตใต้ผืนน้ำ (ผมชื่อกาณฑ์) นาฬิกาบนผนังห้องบอกเวลาตีสาม เข็มวินาทีขยับไปอย่างเชื่องช้า แต่เสียงของมันกลับดังเสียดแทงเข้ามาในโสตประสาทที่กำลังล้าเต็มที ผมนั่งจ้องโมเดลสถาปัตยกรรมตรงหน้า แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดลงมา ทำให้ผมเห็นรอยกาวที่เลอะออกมานอกขอบเล็กน้อย ผมพยายามข่มตาที่กำลังจะปิดลง ปลายมีดคัตเตอร์ในมือเย็นเฉียบ ข้างๆ กัน ม่อน เพื่อนร่วมห้องของผม กำลังก้มหน้าก้มตาตัดแผ่นไม้บัลซ่าอย่างระมัดระวัง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผมของมัน “มึงไหวไหม” ผมถาม เสียงแหบพร่า…

น้ำซุปนรก: ความลับที่ถูกฝังใต้ภูเขาทอง (เสียงฝนพรำ… เสียงมอเตอร์ไซค์จอด) ผมปิดกล้อง… แต่ไฟสีแดงเล็กๆ ยังกะพริบอยู่ ผมถอดหมวกกันน็อคที่เปียกโชกออก สบัดหัวไล่น้ำฝน “สวัสดีครับ… แบงค็อก มิดไนท์ พัลส์” ผมกระซิบกับเลนส์กล้องตัวเล็กที่ติดอยู่บนอก “ผม กรณ์… และคืนนี้… เรามีเรื่องใหญ่” ฝนในกรุงเทพฯ ตอนตีหนึ่งมันต่างออกไป…

ร่างทรงของปีศาจ: เสือสมิงไล่ล่าตัวเอง ผมชอบเสียงกระดูก เสียงกรอบเล็กๆ ตอนที่คีมหนีบลงไปบนนิ้วก้อยของมัน ไอ้ลูกหนี้สารเลวร้องเสียงหลง น้ำตาไหลพราก “พอแล้วครับพี่ต้น! ผมหามาคืนให้แน่!” ผมยิ้ม “มึงพูดคำนี้มาสามรอบแล้ว” ผมบิดคีมอีกนิด เสียง “กร๊อบ” ดังกว่าเดิม คราวนี้มันสลบไปเลย ผมโยนคีมทิ้งลงบนโต๊ะ เลือดเหนียวๆ ติดอยู่ที่ปลาย “ลากมันออกไป”…