Lư Hương Thịnh Nộ: Lời Nguyền Wat Rakang
เปลวเพลิงอาฆาต: คำสาปวัดระฆัง แสงแดดยามบ่ายคล้อยฉาบไล้ผนังไม้เก่าๆ ของห้องแถวเล็กๆ ในกรุงเทพฯ ปราเวศวัยสี่สิบห้าปีนั่งเฝ้าแผงลอยขายของชำเล็กๆ น้อยๆ ริมทาง เขาเหม่อมองผู้คนผ่านไปมาเหมือนเงาในความทรงจำ มือหยาบกร้านของเขาลูบคลำจี้รูปถ่ายภรรยาที่แขวนอยู่บนคอซึ่งซีดจางไปตามกาลเวลา เสียงโฆษณาหาเสียงของศิระศักดิ์ดังแทรกออกมาจากโทรทัศน์เครื่องเล็กๆ ในร้านกาแฟฝั่งตรงข้ามที่เขาแอบเปิดฟังทุกวัน “…ผมศิระศักดิ์จะนำพาความรุ่งเรืองกลับมาสู่ชุมชนของเรา…” เสียงที่เต็มไปด้วยความมั่นใจเกินจริงนั้นบาดลึกเข้าไปในจิตใจของปราเวศเหมือนมีดที่ไม่เคยหยุดแทง ปราเวศจำได้ดีถึงรอยยิ้มจอมปลอมนั้น เป็นรอยยิ้มเดียวกับที่ศิระศักดิ์มอบให้เขาในวันงานศพภรรยาของเขาเองหลังจากที่เธอถูกท่อนซุงขนาดใหญ่ในโรงงานทับจนเสียชีวิต ศิระศักดิ์กล่าวว่ามันเป็นอุบัติเหตุและปฏิเสธความรับผิดชอบทั้งหมด เงินชดเชยเล็กน้อยที่ได้รับไม่สามารถซื้อคืนชีวิตหรือแม้แต่ความยุติธรรมได้ ตั้งแต่วันนั้นความแค้นก็เริ่มกัดกินปราเวศทีละน้อยๆ มันไม่ใช่ความแค้นแบบที่อยากจะทำลายล้าง…