Author: tran nhuan

เนื้อคนตาย: อาหารแห่งอำนาจ ผมชื่อแดน เป็นจ่าตำรวจยศเล็ก ๆ ในโรงพักแห่งหนึ่งที่บุรีรัมย์ ชีวิตของผม… ถ้าจะให้พูดสั้น ๆ ก็คือ ‘ไร้ค่า’ ผมน่าจะรู้ตัวเรื่องนี้มานานแล้ว แต่มายอมรับความจริงได้เด็ดขาด ก็ในเช้าวันที่ยืนอยู่กลางห้องเช่าเหม็นอับ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นเหล้าบูดลอยคลุ้งจนแทบสำลัก บนพื้นไม้กระดานเก่า ๆ ร่างของชายวัยกลางคนนอนขดตัว เขาคือ ‘เสี่ยตง’…

วิญญาณใต้ผืนน้ำภูเก็ต เสียงกลองดังทุ้มต่ำ สลับกับเสียงประทัดที่แตกพร่าเป็นจังหวะ ควันธูปลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งเมือง อากาศหนักอึ้งและชื้น ภูเก็ตในยามนี้ ไม่เหมือนภูเก็ตที่เคนเคยรู้จัก ที่นี่ไม่ใช่สวรรค์ของนักท่องเที่ยวอีกต่อไป แต่มันคือพื้นที่ของความเชื่อที่เข้มข้นจนน่าอึดอัด ผมชื่อเคน ผมเป็น Vlogger ท่องเที่ยว หรือถ้าจะพูดให้ถูก คือตากล้อง ผมหาเลี้ยงชีพด้วยการถ่ายภาพสิ่งที่คนอื่นอยากเห็น และตอนนี้ ผมกำลังยืนอยู่ท่ามกลางเทศกาลกินเจ หรือที่คนท้องถิ่นเรียกว่า “เจี๊ยะฉ่าย”…

เรือนหอวิปลาส: มาลิษาผู้เปี่ยมสุข ธาราขยี้ขมับ เสียงฝนข้างนอกหน้าต่างห้องเช่าเก่าๆ ยิ่งทำให้ปวดหัว เขาจ้องตัวเลขสีแดงในบิลค่าใช้จ่าย “ไม่… ไม่จริง” เสียงของเขาแผ่วเบา แต่เต็มไปด้วยความพ่ายแพ้ บริษัทรับเหมาก่อสร้างเล็กๆ ของเขากำลังจะล้ม ลูกค้าเจ้าใหญ่เพิ่งยกเลิกสัญญา นี่คือเส้นเลือดเส้นสุดท้ายที่ขาดไปแล้ว ขวัญ ภรรยาของเขา นั่งอยู่มุมห้อง เธอมองเครื่องปั้นดินเผาที่เธอปั้นอย่างสุดฝีมือ พวกมันสวยงาม แต่ไร้ค่า…

หนังผีของคนวิกลจริต แสงแดดยามบ่ายคล้อยที่วัดแค จังหวัดสุพรรณบุรี ไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่น แต่กลับแผ่ซ่านความร้อนและเงียบสงบที่น่าอึดอัดเหนือแผ่นดินโบราณ อากาศหนักอึ้งราวกับถูกแขวนไว้ด้วยความลับนับร้อยปี ทีมงานกองถ่ายหนังผีเรื่อง “มนต์พิธี” กำลังกุลีกุจอขนอุปกรณ์ลงจากรถบรรทุกเล็ก นิรันดร์ ผู้กำกับวัยห้าสิบปีที่ดูเหนื่อยล้า กำลังยืนอยู่หน้าศาลาเก่าแก่ที่มีไม้แกะสลักรูปพญานาคสีเข้มคร่ำครึ เขาจุดธูปเก้าดอกและพนมมือไหว้ด้วยท่าทีนอบน้อม ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความกังวลที่ไม่ได้เกิดจากเรื่องการเงินของกองถ่ายเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากสถานที่แห่งนี้ วัดแคไม่ได้เป็นแค่สถานที่ถ่ายทำ แต่เป็นสถานที่ที่เขารู้ดีว่ามีบางอย่างที่ไม่ควรรบกวน “ขอให้การถ่ายทำราบรื่นด้วยเถิด ผมไม่ได้ต้องการลบหลู่ เพียงแต่ต้องการเล่าเรื่องที่อาจารย์ท่านหนึ่งเคยบันทึกไว้…

รสเลือดติดปลายลิ้น Janya (จัญญา), ช่างซ่อมความหิวที่เร่งรีบที่สุดในย่านคลองเตย มือของเธอชำนาญการตำส้มตำได้อย่างรวดเร็วและแม่นยำ ทุกครั้งที่สากกระทบกับครกหิน มันคือจังหวะชีวิตที่ไม่อาจช้าได้ แม้แต่เสี้ยววินาทีเดียวก็หมายถึงการขาดทุน เธอสวมเสื้อยืดสีซีดที่เต็มไปด้วยรอยเปื้อนน้ำปลาร้าและเหงื่อไคล กลิ่นอายของถนนเมืองกรุงและเครื่องเทศรสจัดจ้านคลุ้งไปทั่วร่างของเธอ นี่คือกลิ่นแห่งการต่อสู้ดิ้นรน วันนี้เป็นวันที่อากาศร้อนระอุที่สุดในรอบปี แสงแดดแผดเผาจนถนนลาดยางดูเหมือนจะหลอมละลายได้ทุกเมื่อ แต่ Janya ไม่มีเวลามาสนใจเรื่องนั้น ลูกค้าออนไลน์สั่งข้าวผัดกะเพราพร้อมไข่ดาวสามสิบกล่องสำหรับเลี้ยงคนงานก่อสร้าง เธอต้องทำให้เสร็จภายในหนึ่งชั่วโมงก่อนเที่ยง ไม่อย่างนั้นเธอจะถูกหักคะแนนจากแอปพลิเคชันส่งอาหาร และการถูกหักคะแนนก็คือการลดโอกาสในการหาเงิน…

ราตรีในโรงเรียนร้าง เปรย่ายืนอยู่หน้ากระดานดำ เธอสวมชุดที่เรียบแต่เนี้ยบกริบ ผมเกล้าขึ้นอย่างเป็นระเบียบ ไม่มีเส้นผมเส้นใดกล้าหลุดลุ่ยออกมาจากที่ของมัน แสงไฟนีออนในห้องเรียนส่องกระทบให้เห็นความเฉียบคมบนใบหน้าเธอ เธอเป็นครูสอนภาษาไทยที่สมบูรณ์แบบที่สุดในโรงเรียนแห่งนี้ ทุกถ้อยคำที่ออกจากปากเธอมีความชัดเจน หนักแน่น และไร้ที่ติ “วรรณคดีคือภาพสะท้อนของชีวิต” เปรย่าพูดเสียงเรียบเย็นแต่ก้องกังวาน “แต่มันไม่ใช่ชีวิตที่เราอยากให้เป็น มันคือชีวิตที่เราหลีกหนีไม่ได้” นักเรียนเงียบกริบ ไม่มีใครกล้าส่งเสียง เธอทำลายความเงียบนั้นด้วยการเดินไปที่หน้าต่าง ท่ามกลางความวุ่นวายของชีวิตวัยรุ่น เปรย่าคือสัญลักษณ์ของความสำเร็จที่ถูกแช่แข็ง เธอประสบความสำเร็จตั้งแต่อายุยังน้อย…

ผู้สูบวิญญาณในคราบมนุษย์ ห้องประชุมของสยามเลกาซี่ไม่ได้ถูกสร้างมาเพื่อแสงสว่าง มันถูกสร้างมาเพื่ออำนาจ ผนังไม้สีเข้มและโต๊ะยาวหนักอึ้งกลืนกินแสงแดดที่ส่องผ่านกระจกบานใหญ่ อานนท์นั่งอยู่ตรงนั้นเพียงลำพังหลังจากการประชุมสิ้นสุดลงแล้ว เงาของเขาบนโต๊ะยาวดูคล้ายสิ่งมีชีวิตที่แผ่ขยายออกไปอย่างเงียบงัน ด้านนอก หน้าต่างบานนั้นคือผืนดินของวังเก่า พระอาทิตย์กำลังตกดิน ทิ้งแสงสีแดงอมส้มฉาบลงบนซากปรักหักพังของโครงสร้างที่ถูกทิ้งร้าง มันเป็นที่ตั้งของโครงการพัฒนาอสังหาริมทรัพย์มูลค่าหมื่นล้านบาทของพวกเขา แต่สำหรับอานนท์ มันคือสัญลักษณ์ของสิ่งที่เขาไม่เคยมี—รากเหง้าและประวัติศาสตร์ “แผนงานของคุณมัน… รุนแรงเกินไป อานนท์” เสียงของท่านประธานดังก้องในความทรงจำ เขาเป็นหนึ่งในสมาชิกคณะกรรมการที่ลงคะแนนเสียงคัดค้านข้อเสนอของอานนท์ อานนท์ต้องการรื้อถอนวังเก่าให้หมดจด แล้วสร้างอาคารสำนักงานและคอนโดมิเนียมที่ล้ำสมัยที่สุดในเอเชีย…

รสสัมผัสแห่งซากศพ ชีวิตของ แม่ ไม่เคยมีคำว่าเรียบง่าย เธอคือเจ้าของอาณาจักรร้านอาหารไทยโบราณที่หรูหราที่สุดในเมือง ทุกย่างก้าวของเธอคือความสง่างามที่ถูกฉาบไว้ด้วยความลับอันมืดมิด ผิวของแม่วัยหกสิบห้ายังคงตึงกระชับราวกับผู้หญิงสี่สิบ แต่ในดวงตาที่สวยคมนั้นมีความกระหายที่ไม่เคยดับ เธอต้องการการครอบครอง ต้องการความเยาว์วัยที่สะท้อนจากคนรักของเธอ เอก ชายหนุ่มวัยยี่สิบแปดผู้มีเสน่ห์ดึงดูด คือแสงสะท้อนนั้น เขาเป็นเหมือนผีเสื้อที่ถูกดึงดูดเข้าสู่เปลวไฟ เอกเป็นชายที่ฉลาด มีความฝัน แต่ความทะเยอทะยานของเขาถูกพันธนาการไว้ด้วยกรงทองที่แม่สร้างขึ้น ทุกเช้าเขาตื่นขึ้นมาในห้องนอนขนาดใหญ่ มองออกไปยังสระน้ำอินฟินิตี้ และรู้ดีว่าชีวิตที่หรูหรานี้มีราคาที่ต้องจ่าย…

ผู้พิทักษ์วิหารแห่งความตาย: พันธสัญญาในยามสนธยา เสียงนาฬิกาดิจิทัลที่ข้อมือดังขึ้นเบาๆ เป็นสัญญาณว่าเที่ยงคืนแล้ว อนันต์ (Anan) สวมชุดรปภ.สีเข้มของบริษัทเอกชนที่อยู่ถัดไป เขาก้าวลงจากรถกระบะเก่าๆ ที่จอดซ่อนอยู่ในเงามืดของพุ่มไม้ข้างรั้วเหล็กสนิมเกรอะของ “คิดส์ เพลย์แลนด์” สวนสนุกร้างกลางกรุงเทพฯ ที่ถูกทิ้งร้างมาเกือบสองปีแล้ว ลมยามค่ำคืนพัดมาพร้อมกลิ่นอับชื้นและกลิ่นดินสาบๆ อนันต์ไม่ได้รู้สึกหนาว แต่เหงื่อซึมที่แผ่นหลัง เขาไม่ใช่ผู้บุกรุกธรรมดา เขาเป็นสถาปนิกและผู้จัดการโครงการที่สร้างสถานที่แห่งนี้กับมือ เขาใช้กุญแจผีที่ทำขึ้นเองไขเข้าไปในประตูเล็กๆ ด้านข้างที่เคยเป็นทางเข้าออกของพนักงาน…

โรงยิมผีสิง: พันธสัญญาเลือดของแชมป์ เสียงประกาศดังก้องอยู่ในโถงใหญ่ของเวทีประกวด เสียงที่ Poom รู้จักดี… เสียงที่ไม่ได้เรียกชื่อเขาในฐานะผู้ชนะ ภูมิยืนอยู่หลังเวทีในชุดที่เปื้อนเหงื่อและสีแทน ร่างกายที่เขาใช้เวลาหลายปีปั้นแต่งจนแข็งแกร่งดูอ่อนแอลงทันทีภายใต้แสงไฟที่จางลง เขาแพ้ แพ้อีกครั้งและแพ้ให้กับ Chai คู่ปรับเก่าที่หัวเราะเยาะเขาอย่างเปิดเผย Chai ชูถ้วยรางวัลทองคำขึ้นสูง แสงสะท้อนจากถ้วยนั้นทำให้ Poom รู้สึกเหมือนมีดกรีดใส่ตา “แกมันไม่ได้เรื่องว่ะ Poom!”…