[gtranslate]
แม่ผู้สาปแช่งและไหดินเผาผู้กระหายเลือด นั่นคือเสียงของพัทยา เสียงอึกทึก เสียงของถนนคนเดิน แสงไฟ สีแดง สีน้ำเงิน สีชมพู พวกมันสว่างวาบ กัดสายตา ข้างในบาร์ “บลู ดราก้อน” เสียงดนตรีเหมือนค้อน ทุบเข้าที่หน้าอก บนเวที ผู้หญิงกำลังเคลื่อนไหว ร่างกายของพวกเธอคือสินค้า อาบด้วยแสงนีออน ท่ามกลางพวกเธอ…
เสียงร่ำไห้จากสายน้ำ: กุมารทองหวนคืนทวงแม่ ณ ตลาดน้ำดำเนินสะดวก ฉันชื่อพิม ชีวิตของฉันคือเรือลำนี้… และเรือลำนี้กำลังจะจม ฉันอายุสี่สิบห้า สามีตายจากไปหลายปี ทิ้งไว้เพียงหนี้สินกับภาระ ทุกวัน… ก่อนฟ้าสาง ฉันต้องตื่นมาจุดไฟต้มน้ำซุปในเรือลำเล็กๆ ที่โยกเยกไปมาลำนี้ คลองดำเนินสะดวกยังมืดมิด น้ำในคลองเป็นสีดำข้น ส่งกลิ่นโคลนตมและกลิ่นควันไฟที่ลอยอ้อยอิ่ง เสียงไม้พายกระทบน้ำ เสียงพ่อค้าแม่ค้าเริ่มตั้งลำ บางคนเริ่มส่งเสียงเจื้อยแจ้ว…
เลือดของแม่ ความโลภของลูก: กุมารทองและแรงอาฆาตที่พระโขนง ฉันยืนอยู่หน้าศาลย่านาค ที่วัดมหาบุศย์… กลิ่นมะลิ กลิ่นธูป กลิ่นดอกไม้ที่ถูกทับถมกันมานานหลายสิบปี มันอวลอยู่ในอากาศ กลิ่นแห่งความหวัง… และกลิ่นแห่งความสูญเสีย ฉันมาที่นี่ทุกวันศุกร์ มาจนแม่ค้าแถวนี้จำหน้าได้ ฉันไม่ใช่คนโลภมาก ฉันไม่เคยขอหวย ไม่เคยขอโชคลาภ สิ่งที่ฉันขอจากย่านาคมีเพียงอย่างเดียว “ย่าคะ… ได้โปรด” ฉันกระซิบ…
มื้อค่ำเนื้อดิบ: คำสาปกุมารทอง ณ วัดสามง่าม นครปฐม สายฝนกระหน่ำลงบนกระจกหน้าต่างของโรงพยาบาลในกรุงเทพฯ เสียงฝนกลบเสียงเครื่องปรับอากาศที่ดังหึ่งๆ ภายในห้องตรวจที่เย็นเฉียบ ดำรงนั่งตัวเกร็งอยู่บนเก้าอี้พลาสติกแข็ง มาลัย ภรรยาของเขา นั่งอยู่ข้างๆ เธอนั่งนิ่งราวกับรูปปั้น สายตาเธอมองเหม่อไปยังโปสเตอร์เด็กยิ้มแป้นบนผนัง นายแพทย์ชราถอนหายใจยาว เขาวางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษเสียดสีกันดังบาดหู “ผมเสียใจด้วยครับ คุณดำรง คุณมาลัย”…
วิญญาณอยุธยา: ความโลภที่ปลุกกุมารทองให้ตื่น ลมหายใจของอยุธยานั้นหนักอึ้ง มันคือความเงียบที่จับต้องได้ ความเงียบที่เต็มไปด้วยเรื่องราว เสียงกระซิบของประวัติศาสตร์ และความตาย แสงแดดยามบ่ายแผดจ้า สาดส่องลงบนซากปรักหักพังของอดีตราชธานีที่ยิ่งใหญ่ อุทยานประวัติศาสตร์อยุธยาในยามนี้ แทบจะไร้ผู้คน มีเพียงเสียงจักจั่นที่กรีดร้องระงม ราวกับพยายามปลุกวิญญาณที่หลับใหลให้ตื่นขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันนั้น ดอกเตอร์อาริส (อายุ 45 ปี) กำลังยืนปาดเหงื่อบนหน้าผากที่เริ่มเถิกกว้าง เขาคือผู้เชี่ยวชาญชั้นครู…
กุมารทองชั้น 13: สัญญาลับเลือดในตึกสาธร ผมชื่อต้น งานของผมคือการฟัง ผมฟังเสียงลมหายใจของนักแสดง ฟังเสียงผ้าเสียดสีกัน ฟังเสียงที่คนปกติไม่ได้ยิน หรือเลือกที่จะไม่สนใจ ผมได้ยินเสียงท่อประปาเก่า ๆ กำลังจะแตก ผมได้ยินเสียงหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ที่กำลังจะขาด โลกทั้งใบสำหรับผม มันคือซิมโฟนีของเสียงที่ดังไม่หยุด แต่เสียงที่ผมเกลียดที่สุด คือเสียงในห้องเช่าสี่เหลี่ยมแคบ ๆ แห่งนี้ เสียงพัดลมเพดาน……
จุดจบของคนเลี้ยงปีศาจ – กุมารทองในตลาดจัตุจักร ผมชื่อกฤต และผมกำลังโกหก กล้องในมือผมสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะผมตื่นเต้น แต่มือผมมันสั่นเอง ผมยกกล้องขึ้นสูง ถ่ายแพนไปทั่วแผงขายเสื้อผ้าสีสันสดใสในตลาดจตุจักร “สวัสดีครับ! กลับมาพบกับ ‘กฤตตะลุย’ อีกแล้วนะครับ!” ผมตะโกนใส่เลนส์ พยายามบีบเสียงให้ร่าเริงที่สุด “วันนี้อากาศสุดยอด! ดูคนพวกนี้สิครับ! จตุจักรคือหัวใจของกรุงเทพฯ จริงๆ!”…
เจ้าปู่คำชะโนด: งานเลี้ยงคาวเลือด… ของผู้สิ้นหวัง กลิ่นฝุ่นและควันท่อไอเสียจางๆ ปะปนกับกลิ่นอับชื้นของตรอกซอย คืออากาศที่อาร์ตใช้หายใจทุกวัน เสื้อแจ็คเก็ตสีส้มสะท้อนแสงที่เขาใส่อยู่ เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนสีซีด อาร์ต (อาร์ต) อายุ 25 ปี อาชีพของเขาคือคนส่งพัสดุ เขาไม่ใช่คนส่งพัสดุที่ดีเด่นอะไร เขาเป็นแค่คนที่พยายามเอาตัวรอดไปวันๆ ในเมืองหลวงที่โหดร้าย วันนี้เป็นวันซวย ฝนตกหนักจนพัสดุเปียก ลูกค้าโวยวาย…
กุมารทองตาแดง: ผู้นำทางสู่ขุมทรัพย์… หรือผู้ลวงวิญญาณสู่นรกของผู้พิทักษ์? เสียงฝนตกหนักกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ดังเหมือนเสียงกรีดร้องของโลหะ อานนท์นั่งอยู่บนพื้นไม้ที่เย็นเฉียบ แสงเทียนริบหรี่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ เผยให้เห็นคราบความยากจนที่ฝังแน่น มุมห้องมีใยแมงมุม ผนังไม้ผุพังจนเห็นแสงจันทร์สลัวๆ ลอดผ่าน กลิ่นอับชื้นของไม้เก่าผสมกับกลิ่นควันกำยานราคาถูก นี่คือบ้านของเขา และคือคุกของเขา ตรงหน้าอานนท์ คือสองสามีภรรยาชาวบ้าน ใบหน้าซีดเผือด เต็มไปด้วยความกลัว พวกเขาซุกตัวเข้าหากันราวกับลูกนกที่หนาวสั่น “มัน……
The hum of the fluorescent lights was the loudest sound. Gray walls. Gray carpets. Gray cubicles. Leo Vince stared at…
