VỌNG ÂM KÝ SINH
HỒI 1 – PHẦN 1 エララ。 その名前を、俺はもう何年も声に出していない。 五年だ。 五年間、俺は彼女のいない世界で呼吸をしている。 意味のない呼吸だ。 外はブリザードが荒れ狂っている。 南極。 地球上で最も静かで、最も孤独な場所。 俺が自ら望んだ場所だ。 観測ステーションの薄暗い光が、計器類を照らしている。 俺は物理学者だ。 いや、かつてはそう呼ばれていた。 今はただの観測員。 過去から逃げてきた男だ。 ピ、ピ、ピ……
“VỌNG ÂM TỪ ABYSS” (Vực Thẳm Vang Vọng)
Hồi 1 – Phần 1 部屋は暗い。 サーバーの低い唸りだけが響いている。 俺は再生ボタンを押す。 彼女の声だ。 「そこは、ただの空間じゃないの、アリス。あれは…聞いている」 二年。 あの声が太平洋の深淵に消えてから、二年が経った。 毎晩、俺はこの録音を聞く。 儀式のようだ。 罰のようでもある。 言えなかった言葉。 無視した警告。 そして、彼女が最後に追い求めたもの。 その時、アラートが鳴った。 鋭い電子音。…
VỌNG ÂM TỪ TRÙNG BĂNG
HỒI 1 – PHẦN 1 レイナ。 それが、俺の思考を占める唯一の言葉だ。 二年が過ぎた。 だが、南極マクマード基地のこの無菌室で、俺、カイトは、今も彼女の最後の声を聴こうとしている。 外はホワイトアウト。 窓の向こうは、世界が純粋な白に塗りつぶされている。 現実と記憶の境界線が溶けていくような景色だ。 ヘッドフォンを深く被る。 再生ボタンを押す。 ザー…という音が鼓膜を打つ。 二年前、彼女、レイナがブリザードに消える直前に残した録音。 『カイト…ここ、なにか…変…』 彼女の声は、風の轟音にかき消されそうだ。 彼女は氷河学者だった。 俺は音響言語学者。…
Chiếc Trâm Trói Buộc: Nhân Chứng Tình Yêu Trăm Năm
บ่วงปิ่น: พยานรักร้อยปี ความมืดของวัดมหาบุศย์ในยามวิกาลนั้นหนักอึ้ง. มันไม่ใช่แค่ความมืดที่ไร้แสงไฟ. แต่มันคือความมืดที่กลืนกินเสียง. กลืนกินความกล้า. และเกาะกุมผิวหนังด้วยความชื้นแฉะของไอดิน. เสียงจักจั่นที่เคยกรีดร้องระงมป่าช้าด้านหลัง. บัดนี้กลับเงียบเชียบ. ราวกับว่าทุกชีวิตเล็กๆ. กำลังหยุดหายใจ. เพื่อรอคอยการมาถึงของบางสิ่ง. “วิน! ตั้งกล้องตรงนั้น. เอาให้เห็นเงาของศาลชัดๆ.” เสียงของอาร์ตแหวกทำลายความเงียบ. เขาเป็นผู้ชายร่างท้วม. อายุเกือบสามสิบ. แววตาเต็มไปด้วยความมุ่งมั่น. จนเกือบจะเรียกได้ว่า……
CẢNH BÁO LIVE: Lời Nguyền Trực Tiếp Gặm Nhấm Thịt Da
คำเตือนไลฟ์: คำสาปที่กัดกินเนื้อหนังสดๆ หน้าจอสมาร์ตโฟนสั่นไหว ภาพพร่ามัวไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาโฟกัส สัญลักษณ์ “LIVE” สีแดงสดกะพริบอยู่ที่มุมบนซ้ายอย่างใจร้อน เสียงหอบหายใจดังแทรกเข้ามาพร้อมกับเสียงลม “แฮ่… แฮ่… สวัสดีค่ะ! สวัสดีห้าร้อยคนที่เข้ามาดู! พลอยเช็กอินกลับมาแล้ว!” เสียงของ “พลอย” หรือ พลอยเช็กอิน (PloyCheckIn) สดใสเกินจริง…
Nụ Cười Oan Hồn Dưới Mặt Nước
รอยยิ้มอาฆาตใต้ผืนน้ำ (ผมชื่อกาณฑ์) นาฬิกาบนผนังห้องบอกเวลาตีสาม เข็มวินาทีขยับไปอย่างเชื่องช้า แต่เสียงของมันกลับดังเสียดแทงเข้ามาในโสตประสาทที่กำลังล้าเต็มที ผมนั่งจ้องโมเดลสถาปัตยกรรมตรงหน้า แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสาดลงมา ทำให้ผมเห็นรอยกาวที่เลอะออกมานอกขอบเล็กน้อย ผมพยายามข่มตาที่กำลังจะปิดลง ปลายมีดคัตเตอร์ในมือเย็นเฉียบ ข้างๆ กัน ม่อน เพื่อนร่วมห้องของผม กำลังก้มหน้าก้มตาตัดแผ่นไม้บัลซ่าอย่างระมัดระวัง เหงื่อเม็ดเล็กๆ ผุดขึ้นตามไรผมของมัน “มึงไหวไหม” ผมถาม เสียงแหบพร่า…
Nước Lèo Địa Ngục: Bí Mật Chôn Vùi Dưới Chùa Vàng
น้ำซุปนรก: ความลับที่ถูกฝังใต้ภูเขาทอง (เสียงฝนพรำ… เสียงมอเตอร์ไซค์จอด) ผมปิดกล้อง… แต่ไฟสีแดงเล็กๆ ยังกะพริบอยู่ ผมถอดหมวกกันน็อคที่เปียกโชกออก สบัดหัวไล่น้ำฝน “สวัสดีครับ… แบงค็อก มิดไนท์ พัลส์” ผมกระซิบกับเลนส์กล้องตัวเล็กที่ติดอยู่บนอก “ผม กรณ์… และคืนนี้… เรามีเรื่องใหญ่” ฝนในกรุงเทพฯ ตอนตีหนึ่งมันต่างออกไป…
Vỏ Bọc Của Quỷ Dữ: Hổ Chúa Đang Săn Đuổi Chính Mình
ร่างทรงของปีศาจ: เสือสมิงไล่ล่าตัวเอง ผมชอบเสียงกระดูก เสียงกรอบเล็กๆ ตอนที่คีมหนีบลงไปบนนิ้วก้อยของมัน ไอ้ลูกหนี้สารเลวร้องเสียงหลง น้ำตาไหลพราก “พอแล้วครับพี่ต้น! ผมหามาคืนให้แน่!” ผมยิ้ม “มึงพูดคำนี้มาสามรอบแล้ว” ผมบิดคีมอีกนิด เสียง “กร๊อบ” ดังกว่าเดิม คราวนี้มันสลบไปเลย ผมโยนคีมทิ้งลงบนโต๊ะ เลือดเหนียวๆ ติดอยู่ที่ปลาย “ลากมันออกไป”…
Nghiệp Báo Dẫn Đường: Tiếng Thì Thầm Từ Làng Câm Lặng
กรรมนำทาง: เสียงกระซิบจากหมู่บ้านไร้เสียง อรรณลืมตาขึ้น. ไม่ใช่สิ. เธอลืมตาอยู่ตลอดเวลา. เปลือกตาของเธอแห้งผาก แสบร้อนจากการจ้องฝ่าความมืดสลัวบนทางหลวงแผ่นดินหมายเลข 11 มานานหลายชั่วโมง. แสงสุดท้ายของวันกำลังจะหมดไป เหลือเพียงเส้นขอบฟ้าสีม่วงคล้ำที่ถูกกลืนกินโดยเมฆฝน. ที่ปัดน้ำฝนเริ่มทำงาน. เสียงยางเสียดสีกับกระจกดัง…แกร่ก…แกร่ก… มันเป็นจังหวะเดียวที่สม่ำเสมอในชีวิตของเธอตอนนี้. อรรณ, นักออกแบบ UI/UX วัย 29 ปี,…
Hát Ru Vong Hồn: ‘Đứa Con Nuôi’ Của Nỗi Điên Loạn
กล่อมวิญญาณ: ‘ลูกเลี้ยง’ แห่งความวิปลาส เสียงนาฬิกาแขวนผนังดังติ๊กต็อก มันเป็นเสียงเดียวที่เคลื่อนไหวในความเงียบยามวิกาลของโรงพยาบาลศิริราช นิดา (นิดา) พยาบาลเวรดึก ถอนหายใจยาว อากาศในเดือนตุลาคมเริ่มเย็น แต่เครื่องแบบสีกาวน์ของเธอกลับชื้นเหงื่อเล็กน้อย เวลาเที่ยงคืนห้านาที แสงไฟฟลูออเรสเซนต์บนทางเดินยาวกะพริบเป็นจังหวะ หนึ่ง… สอง… ดับ… แล้วก็สว่างวาบขึ้นมาใหม่ นิดาเดินตรวจคนไข้ตามวอร์ด เสียงฝีเท้าของเอดังก้องไปตามทางเดินที่ว่างเปล่า มันเป็นความเงียบที่หนักอึ้ง…