[gtranslate]
HỒI 1 – PHẦN 1 テントを叩く音。 それは風ではない。 乾いた、硬い砂粒の音だ。 私は、タナカ・ケンジ。物理学者だ。 今、私はサハラ砂漠の真ん中、リビア国境に近い「死の砂漠」と呼ばれる場所で、息を潜めている。 外は灼熱地獄のはずだ。 だが、このテントの中は、奇妙な静けさと冷気に満ちている。 私の手の中には、古い真鍮製の羅針盤がある。 アリス・ソーンが、彼の曾祖父の遺品だと言って持ってきたものだ。 私は、この羅針盤をもう一時間も見つめている。 針が、北を指していない。 いや、そもそも「どこか」を指していない。 針は、まるで重い油の中を泳ぐように、ゆっくりと、しかし確実に、 反時計回りに、回っている。 カチリ、カチリ、と微かな音を立てて。…
อาถรรพ์ว่านพระฉิม อากาศยามเย็นที่อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ควรจะนำมาซึ่งความสงบ แต่ไม่ใช่ที่นี่ ที่ “สระน้ำลาย” ความเงียบนั้นหนักอึ้ง มันหนักเหมือนแรงกดของน้ำลึกหลายร้อยเมตร มันไม่ใช่ความเงียบของความสงบ แต่เป็นความเงียบของการรอคอย บนแพเหล็กขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่กลางสระน้ำสีเขียวมรกตเข้ม วิน กำลังตรวจสอบอุปกรณ์ดำน้ำของเขาเป็นครั้งสุดท้าย เขาคือนักโบราณคดีใต้น้ำ มืออาชีพผู้ยึดมั่นในข้อมูลและวิทยาศาสตร์ ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้า ทุกการเคลื่อนไหวของเขาทั้งแม่นยำและมั่นคง เขามาที่นี่เพื่อสำรวจโครงสร้างที่จมอยู่ใต้น้ำ ไม่ใช่มาเพื่อฟังนิทานพื้นบ้าน บุญ…
บาปที่ถูกฝัง: อาถรรพ์ใต้ดินกรุงเทพฯ ลมหายใจเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศอาบไล้ไปทั่วชานชาลาที่ว่างเปล่า นาฬิกาดิจิทัลสีแดงฉานบนผนังสถานีรถไฟฟ้า MRT กรุงเทพฯ เพิ่งเปลี่ยนเป็นเวลา 23:00 น. กรรณ (Korn) ในวัยสี่สิบแปดปี สูดลมหายใจลึก เขาเริ่มต้นกะกลางคืนในห้องควบคุมขนาดเล็ก เหมือนทุกคืน… มันเริ่มต้นด้วยความเงียบ จอภาพวงจรปิดสิบหกจอส่องแสงสีซีดจางสะท้อนบนใบหน้าที่เหนื่อยล้าของเขา ทางเดินว่างเปล่า บันไดเลื่อนหยุดนิ่ง ชานชาลาไร้ผู้คน…
เสน่ห์อาถรรพ์: ซ่อนกระดูกใต้พื้นไม้ เสียงเดียวที่ดังในออฟฟิศที่ว่างเปล่า คือเสียงเทปใสที่ถูกกระชากออกจากม้วน อนันต์มองแผ่นกระดาษสีขาวที่ติดอยู่บนประตูบานเลื่อนกระจก ‘ประกาศยึดทรัพย์’ ตัวอักษรสีแดงเข้มเหมือนตราบาป มันคือจุดจบ ความฝันของสถาปนิกหนุ่มในกรุงเทพฯ พังทลายลงตรงหน้า สิบปีที่สร้างมา หายไปในพริบตา เขาเหลือแต่ตัว กับความว่างเปล่าที่สะท้อนอยู่ในกระจก เสียงมอเตอร์ไซค์ส่งของดังขึ้นหน้าตึก พัสดุชิ้นสุดท้าย… ไม่สิ กล่องสุดท้าย มันมาจากทนายความผู้ดูแลมรดกของย่า ย่าที่เพิ่งเสียไปเมื่อสามเดือนก่อน…
ตู้ปิดปากหมอผี ณ เลย ฝนเริ่มตกหนักตอนที่รถของอานนท์ขับผ่านป้ายบอกทางเข้าจังหวัดเลย หมอกหนาทึบเกาะกลุ่มกันเหมือนควันสีขาว ทำให้ถนนที่คดเคี้ยวเลียบภูเขาดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด นี่คือการเดินทางที่เขาไม่ได้เลือก มันคือการ ‘ย้าย’ ที่ถูกบังคับกลายๆ อานนท์เป็นจิตแพทย์หนุ่ม เขาเชื่อในวิทยาศาสตร์ เชื่อในตรรกะ และเชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้ นั่นคือปัญหาของเขาในกรุงเทพฯ เขาขัดแย้งกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลคนเก่า เรื่องที่ผู้อำนวยการอนุญาตให้ญาติคนไข้ทำพิธีไสยศาสตร์ในห้องพักผู้ป่วย อานนท์ประท้วงอย่างรุนแรง และผลลัพธ์ก็คือ… จังหวัดเลย…
เนื้อคนตาย: อาหารแห่งอำนาจ ผมชื่อแดน เป็นจ่าตำรวจยศเล็ก ๆ ในโรงพักแห่งหนึ่งที่บุรีรัมย์ ชีวิตของผม… ถ้าจะให้พูดสั้น ๆ ก็คือ ‘ไร้ค่า’ ผมน่าจะรู้ตัวเรื่องนี้มานานแล้ว แต่มายอมรับความจริงได้เด็ดขาด ก็ในเช้าวันที่ยืนอยู่กลางห้องเช่าเหม็นอับ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นเหล้าบูดลอยคลุ้งจนแทบสำลัก บนพื้นไม้กระดานเก่า ๆ ร่างของชายวัยกลางคนนอนขดตัว เขาคือ ‘เสี่ยตง’…
深海のリヴァイアサン (Leviathan của Biển Sâu) Hồi 1 – Phần 1 私だ。田中海斗だ。 四十二歳。海洋考古学者。 しかし、人々が想像するような、失われたロマンを追う夢想家ではない。 私は、科学者だ。 データと、事実と、検証可能な証拠だけを信じる。 今、私は研究船「くろしお」の管制室にいる。 外は、与那国島の海が牙を剥いている。 台風だ。 船は揺れ、鋼鉄の船体がきしむ音が、低い唸り声のように響いている。 モニターの光だけが、暗い部屋で揺れている。…
HỒI 1 – PHẦN 2 ソンドン洞窟の入り口は、異世界への門のようだった。 ベトナム、クアンビン省。 世界最大のこの洞窟は、それ自体が一つの生態系を持っている。 天窓（ドルイン）と呼ばれる巨大な陥没穴から差し込む光は、まるで天からのスポットライトだ。 その光が、洞窟内のジャングルを照らし出す。 霧が立ち込め、空気は湿り気を帯び、石灰岩の壁を伝う水の音だけが響く。 私の名前はヴー・アン。地質学者だ。 専門は古気候学。 岩石や堆積物に残された何十万年もの地球の記憶を読み解くのが仕事だ。 だが、今、私たちがいる場所は、観光客が足を踏み入れる「希望の庭園」ではない。 ここは「エリア４」。 最近、地下水路が引いたことで初めてアクセス可能になった、未踏の領域だ。 空気は重く、光はほとんど届かない。 ヘッドライトの光だけが、目の前の暗闇をわずかに切り開く。 「アン博士、ここです」…
Hồi 1 – Phần 1. クスコの夜は、いつも冷たい。 標高三千四百メートルの空気は、薄いガラスの破片のように、肺を刺す。 研究室の厚い窓ガラスは、その冷気をかろうじて遮断していた。 窓の外には、インカの古代都市が、現代の無数の光の中に沈黙して広がっている。 かつての帝国の首都。 今は、観光客とアルパカのセーターの街。 だが、そのアスファルトの下には、今も巨大な石の血管が脈打っている。 私には、それがわかる。 私、タナカ・カイトは、画面を睨みつけていた。 もう、何時間こうしているだろう。 おそらく、六時間。いや、七時間か。 時計を見る余裕もなかった。 瞬きさえ忘れて、ただ一点を。 研究室の空気は、量子コンピュータのサーバーが発する、かすかなハミング音だけで満たされている。 それは、一定のリズムを刻む、低温の振動。…
วิญญาณใต้ผืนน้ำภูเก็ต เสียงกลองดังทุ้มต่ำ สลับกับเสียงประทัดที่แตกพร่าเป็นจังหวะ ควันธูปลอยคละคลุ้งไปทั่วทั้งเมือง อากาศหนักอึ้งและชื้น ภูเก็ตในยามนี้ ไม่เหมือนภูเก็ตที่เคนเคยรู้จัก ที่นี่ไม่ใช่สวรรค์ของนักท่องเที่ยวอีกต่อไป แต่มันคือพื้นที่ของความเชื่อที่เข้มข้นจนน่าอึดอัด ผมชื่อเคน ผมเป็น Vlogger ท่องเที่ยว หรือถ้าจะพูดให้ถูก คือตากล้อง ผมหาเลี้ยงชีพด้วยการถ่ายภาพสิ่งที่คนอื่นอยากเห็น และตอนนี้ ผมกำลังยืนอยู่ท่ามกลางเทศกาลกินเจ หรือที่คนท้องถิ่นเรียกว่า “เจี๊ยะฉ่าย”…
