[gtranslate]
รังมารใต้ผิวา ลมหายใจของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน คือส่วนผสมของความมั่งคั่งและไอเสียจางๆ พิมพ์ชนก หรือ พิม ยืนพิงแผงกระจกหนาของสกายบาร์ห้าดาว แสงไฟนับล้านดวงจากเบื้องล่างส่องประกายราวกับอัญมณีที่ถูกโปรยทิ้งไว้ แต่ในดวงตาของเธอ มันกลับดูแบนราบและไร้ชีวิต เธอสวย… สวยแบบเย็นชาและอันตราย เส้นผมสีดำขลับถูกรวบตึงจนไร้ที่ติ ชุดเดรสซิลค์สีมิดไนท์บลูรัดร่างสมบูรณ์แบบของเธอ แต่เธอกลับยืนอยู่ตรงนี้เพียงลำพัง เสียงหัวเราะใสๆ ลอยมาจากด้านใน… เสียงของนิศรา พิมหันกลับไปมองผ่านแผงกระจกบานเดิม…
ขวัญเรียน: แรงแค้นที่เกิดใหม่ในผ้าขาว เสียงฝนสาดกระทบหลังคาสังกะสีดังครืนครืนตลอดเวลา อนันต์เหยียบย่ำโคลนสีแดงก่ำ กลิ่นดินชื้นและกลิ่นธูปปนกันจนเวียนหัว บ้านไม้ยกพื้นสูงหลังนี้ดูเก่าแก่และน่าขนลุกยิ่งกว่าที่เขาจินตนาการไว้มาก เขาเป็นสถาปนิกที่เคยมีชื่อเสียงโด่งดัง แต่ตอนนี้… ไม่มีอะไรเหลือ เขามาที่นี่เพื่อขอพรจากอาจารย์นิรันดร์ ขอให้งานที่พังทลายของเขากลับมามีชีวิตอีกครั้ง “คุณอนันต์ใช่ไหมคะ เข้ามาด้านในเถอะค่ะ” เสียงของผู้หญิงคนหนึ่งดังขึ้น เธอชื่อไพลิน ใบหน้าของเธอซีดเซียวแต่ดวงตาฉายแววความเมตตา เธอเป็นพยาบาลที่มาที่นี่เพื่อขอให้แม่ของเธอหายจากโรคร้าย ทั้งอนันต์และไพลินต่างก็มาด้วยความสิ้นหวังแบบเดียวกัน พวกเขาพยักหน้าให้กันอย่างเงียบ ๆ…
ผู้กลืนวิญญาณ ค่ำคืนที่เชียงใหม่ควรจะงดงามและเปี่ยมไปด้วยชีวิตชีวา แต่สำหรับอรทัย มันคือสุสานที่อึกทึกครึกโครม เสียงจอแจของผู้คนที่เดินขวักไขว่ในไนต์บาซาร์ มันไม่ได้ฟังดูเหมือนความสุข มันดังเหมือนเสียงกรีดร้องที่เสียดแทงแก้วหู แสงไฟนีออนสว่างวาบจากร้านค้าฝั่งตรงข้าม สาดส่องเข้ามาในร้าน “อรทัยผ้าไหม” ที่มืดสลัวของเธอ… ส่องให้เห็นความว่างเปล่า ฝุ่นจับอยู่บนม้วนผ้าไหมสีหม่นที่ไม่มีใครแตะต้องมานานหลายสัปดาห์ อากาศในร้านอับชื้นและหนักอึ้ง มันคือกลิ่นของความล้มเหลว กลิ่นของความตายที่คืบคลานเข้ามาอย่างช้าๆ ช่างแตกต่างจากกลิ่นหอมของดอกไม้สดและน้ำปรุงราคาแพงที่ลอยมาจากร้าน “มาลัยดีไซน์” ที่อยู่ฝั่งตรงข้ามเหลือเกิน อรทัยนั่งนิ่งอยู่หลังเคาน์เตอร์ไม้เก่าๆ…
สร้อยวิญญาณ: อาถรรพ์แรงกรรม แสงไฟนีออนสีส้มจากป้าย “สตูดิโอ ภาพยนตร์ยามค่ำ” สาดส่องลงบนพื้นถนนยางมะตอยเปียกชื้น ปัญญา (Panya) วัย 45 ปี ยืนอยู่ใต้ร่มเงาที่ดูเหมือนจะปกป้องเขาจากโลกภายนอกและสายตาของผู้คนที่กำลังจับจ้องมอง เขาไม่ได้มองดูตึกสูงระฟ้า แต่จ้องมองไปยังถ้วยกาแฟพลาสติกที่ถืออยู่ในมือ มันเย็นชืดและไร้รสชาติ เหมือนกับความสำเร็จที่เขาเคยไขว่คว้ามาก่อนหน้านี้ สามเดือนที่แล้ว ปัญญาคือราชาแห่งวงการโทรทัศน์ไทย ทุกซีรีส์ที่เขาผลิตกลายเป็นปรากฏการณ์ นักแสดงทุกคนอยากทำงานกับเขา…
สัญญามาร: การทำข้อตกลงด้วยดวงตางู ธนา สุธรรม มองออกไปนอกกระจก หน้าต่างห้องทำงานของเขาเป็นกรอบสี่เหลี่ยมที่ครอบภาพกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนไว้ ความสำเร็จที่คนอื่นเห็นคือแสงไฟนับพันดวง แต่สำหรับเขา มันคือความมืดมิดที่รอจะกลืนกิน ทุกเช้าเขาตื่นมาด้วยความรู้สึกว่างเปล่า ท้องไส้ปั่นป่วนด้วยความกลัวว่าทุกอย่างจะพังทลายลงไป ความสำเร็จนี้สร้างจากความหิวโหยที่ไม่อาจเติมเต็ม ความหิวโหยที่เริ่มตั้งแต่ตอนเป็นเด็กชายจากอีสาน ที่ต้องก้มหัวให้คนอื่น ธนาเกลียดความรู้สึกนั้น เขาเกลียดความรู้สึกที่ถูกมองว่าต่ำต้อย เขาเกลียดตัวเองที่ต้องพึ่งพาผู้อื่น แต่ตอนนี้ เขาคือผู้ทรงอำนาจ…
ค่าแห่งความสมบูรณ์แบบ: เมื่อมนต์ดำทวงชีวิต เสียงไซเรนดังหวีดหวิวฉีกความเงียบของยามค่ำคืน พลางสาดแสงสีแดงและน้ำเงินไปทั่วซอยแคบๆ ที่เต็มไปด้วยกลิ่นอับชื้นและกลิ่นดินปืน ผู้กองเฉลิมย่อตัวอยู่หลังลังไม้เก่าๆ เหงื่อกาฬไหลซึมลงมาตามแผ่นหลัง เสื้อเชิ้ตลายพรางเปียกชื้นจนแนบติดผิวหนัง เขาเงยหน้าขึ้นมองดวงจันทร์ที่ถูกบดบังด้วยควันไฟและมลพิษจากเมืองหลวง หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองศึกในอก วินาทีนั้นไม่มีความคิดถึงความยุติธรรมหรือการปราบปรามยาเสพติดใดๆ มีเพียงความปรารถนาเดียวคือการเอาชีวิตรอดออกไปจากตรงนี้ “ไปแล้วนะเฉลิม! ฉันจะบุกทางซ้าย!” เสียงสิบโทณรงค์ตะโกนก้องผ่านวิทยุสื่อสาร เฉลิมพยักหน้าทั้งที่ณรงค์มองไม่เห็น เขาหยิบปืนพกคู่ใจขึ้นมา กริปปืนเย็นเฉียบใต้ฝ่ามือที่เปียกชื้น “ขอให้พระคุ้มครองเพื่อน” เขาภาวนาในใจ…
Thanh Toán Hồn Ma: Cái Giá Của Vàng Bị Yểm ประตูเหล็กเก่าบานใหญ่นั้นดูเหมือนฟันที่หักผุของชายชราคนหนึ่ง ปรักกาญจน์ยืนอยู่หน้าธนาคารร้างกลางเยาวราช กลิ่นอับชื้นจากฝนที่ตกหนักเมื่อคืนยังคงอบอวลไปทั่วถนน สายฝนเม็ดเล็กเริ่มโปรยปรายลงมาอีกครั้ง แสงไฟนีออนสีเหลืองสลัวจากร้านค้าข้างเคียงสาดกระทบพื้นคอนกรีตที่เปียกปอน ทำให้บรรยากาศยิ่งดูหม่นมัว เขาคือผู้ชำนาญการด้านการประเมินทรัพย์สิน เขาได้รับมอบหมายให้มาปิดบัญชีทรัพย์สินสุดท้ายของธนาคารแห่งนี้ ธนาคารที่ปิดตายไปกว่าสามสิบปีแล้ว ปรักกาญจน์ต้องการเงิน…
นายหน้าเลี้ยงผี: เสียงข่วนจากห้องว่าง ผมนั่งอยู่ตรงมุมโต๊ะทำงานที่ทุกคนต่างมองข้าม แสงไฟนีออนเย็นเฉียบสาดลงบนเอกสารสัญญาที่ว่างเปล่าราวกับเยาะเย้ยความพยายามตลอดสี่เดือนของผม กลิ่นกาแฟราคาถูกและเหงื่อของความตึงเครียดอบอวลอยู่ในบรรยากาศของสำนักงานอสังหาริมทรัพย์ระดับพรีเมียมแห่งนี้ ผมชื่อประกิจ อายุสามสิบสองปี และความฝันเดียวของผมคือการหลุดพ้นจากชีวิตที่ต้องนับเงินทุกบาททุกสตางค์ การขายอสังหาฯ ไม่ใช่แค่งาน แต่มันคือทางออกเดียวที่ผมมองเห็น ผมอยากให้ชีวิตคู่ของผมกับมิ้นท์มันมั่นคงกว่านี้ มิ้นท์เป็นลูกสาวเจ้าของโครงการเล็กๆ เธอใจดี เธอเชื่อในตัวผม แต่ความรักอย่างเดียวมันกินไม่ได้ ท่ามกลางตึกระฟ้าของกรุงเทพฯ ความรักที่ไม่มีเงินมันก็แค่เรื่องตลกที่ไม่มีใครอยากฟัง “ประกิจ ขายได้กี่ห้องแล้ววันนี้”…
ชั้น 18: คุกที่ใช้ ‘เลี้ยง’ อสูร ฝนตกหนักในกรุงเทพฯ ยามค่ำคืน เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกหน้าต่างห้องเล็ก ๆ ของนรินทร์ดังเป็นจังหวะเหมือนเสียงกลอง นรินทร์นั่งอยู่บนโซฟาเก่า ๆ แสงไฟนีออนในห้องกะพริบถี่ ๆ เขาจุดบุหรี่มวนที่สี่ในชั่วโมงนั้น นิ้วของเขาสั่นเทาด้วยความกลัวและความสิ้นหวัง นรินทร์อายุสามสิบห้าปี เป็นนายหน้าอสังหาริมทรัพย์ที่ครั้งหนึ่งเคยมีความฝันใหญ่โต แต่ตอนนี้เหลือเพียงหนี้สินล้นพ้นตัว ลูกค้าคนสำคัญที่สุดของเขาเพิ่งยกเลิกสัญญาเมื่อเช้านี้…
(Un matin ordinaire à Lyon, Élise découvre par hasard un message sur le téléphone de son mari, Antoine. Une vidéo…
