[gtranslate]
HỒI 1 – PHẦN 1 漆黒。 絶対的な無。 それが、船外活動（ＥＶＡ）を行う宇宙飛行士、 ケンジ・タナカの視界を埋め尽くす全てだった。 国際宇宙ステーション（ＩＳＳ）は、 巨大な銀色の翼を広げ、 音もなく地球の軌道を滑っていく。 眼下には、息をのむような青い惑星。 大気の薄い膜が、 fragileに輝いている。 ケンジは、四十二歳。 システムエンジニアであり、 このミッションのベテランだった。 彼の呼吸だけが、 ヘルメットの中で規則正しく響いている。…
เครื่องดูดดวงแห่งตึกสาทร เสียงคีย์บอร์ดดังเป็นจังหวะ สม่ำเสมอ เหมือนเสียงเคาะของเครื่องจักรที่ไม่มีวันหยุด แสงไฟฟลูออเรสเซนต์สีขาวซีดสาดส่องลงมา ทำให้ทุกอย่างในสำนักงาน ‘เอเพ็กซ์ โซลูชั่นส์’ ดูไร้ชีวิตชีวา กระดาษ กาแฟ และความทะเยอทะยานจางๆ คือกลิ่นที่ลอยอวลอยู่ในอากาศ ทุกเช้าคือการเริ่มต้นของการแข่งขันที่มองไม่เห็น และทุกเย็นคือการนับถอยหลังสู่ความพ่ายแพ้ของใครบางคน อรนั่งอยู่ที่โต๊ะของเธอ โต๊ะที่อยู่เกือบหลังสุด ติดกับผนัง เสื้อผ้าของเธอสีซีดกว่าคนอื่นหนึ่งเฉด ผมของเธอถูกรวบไว้ด้านหลังอย่างเรียบร้อย…
ค่ำคืนวันลอยกระทง ท้องฟ้าสว่างไสวราวกับกลางวัน เสียงพลุดังสนั่นหวั่นไหว… แตกกระจาย… สาดแสงหลากสีสัน แสงไฟนั้นส่องกระทบผิวน้ำของแม่น้ำเจ้าพระยา สะท้อนเป็นเงาระยิบระยับ… สวยงาม… แต่ก็เย็นชา เสียงเพลงดังกระหึ่มมาจากอีกฝั่ง เสียงหัวเราะของผู้คน… เสียงอวยพร… เสียงแห่งความสุข ทั้งหมดนั้นดังมาจาก “ข้างบน” บนสะพานพระรามแปด… ที่ซึ่งผู้คนเฉลิมฉลอง ที่นั่นคือสวรรค์ของคนมีเงิน ที่นั่นคือแสงสว่าง แต่ที่นี่……
เสียงร่ำไห้ยามสาม ณ แหลมพรหมเทพ แหลมพรหมเทพ. สถานที่ที่ถูกขนานนามว่ามีพระอาทิตย์ตกที่สวยที่สุดในประเทศไทย. ในทุกเย็น, รถทัวร์นับสิบคันจะปลดปล่อยนักท่องเที่ยวหลายร้อยชีวิตลงบนลานกว้าง. ผู้คนถือกล้อง, ถือไม้เซลฟี่, ยืนรอคอยช่วงเวลาที่ดวงอาทิตย์สีทองดวงใหญ่ ค่อยๆ หย่อนตัวลงสัมผัสกับเส้นขอบฟ้า. แสงสีทองอาบทั่วทั้งแผ่นดินและผืนน้ำ. มันควรจะเป็นภาพที่โรแมนติก. มันควรจะเป็นช่วงเวลาแห่งความสุข. แต่อริศราไม่ได้มาที่นี่เพื่อสิ่งนั้น. เธอยืนพิงรถเช่า, ห่างจากกลุ่มนักท่องเที่ยว. ในมือของเธอไม่ใช่กล้องถ่ายรูป, แต่เป็นแท็บเล็ตที่แสดงผลข้อมูลตัวเลขยุ่งเหยิง.…
HỒI 1 – PHẦN 1 テントを叩く音。 それは風ではない。 乾いた、硬い砂粒の音だ。 私は、タナカ・ケンジ。物理学者だ。 今、私はサハラ砂漠の真ん中、リビア国境に近い「死の砂漠」と呼ばれる場所で、息を潜めている。 外は灼熱地獄のはずだ。 だが、このテントの中は、奇妙な静けさと冷気に満ちている。 私の手の中には、古い真鍮製の羅針盤がある。 アリス・ソーンが、彼の曾祖父の遺品だと言って持ってきたものだ。 私は、この羅針盤をもう一時間も見つめている。 針が、北を指していない。 いや、そもそも「どこか」を指していない。 針は、まるで重い油の中を泳ぐように、ゆっくりと、しかし確実に、 反時計回りに、回っている。 カチリ、カチリ、と微かな音を立てて。…
อาถรรพ์ว่านพระฉิม อากาศยามเย็นที่อุทยานประวัติศาสตร์สุโขทัย ควรจะนำมาซึ่งความสงบ แต่ไม่ใช่ที่นี่ ที่ “สระน้ำลาย” ความเงียบนั้นหนักอึ้ง มันหนักเหมือนแรงกดของน้ำลึกหลายร้อยเมตร มันไม่ใช่ความเงียบของความสงบ แต่เป็นความเงียบของการรอคอย บนแพเหล็กขนาดใหญ่ที่ลอยอยู่กลางสระน้ำสีเขียวมรกตเข้ม วิน กำลังตรวจสอบอุปกรณ์ดำน้ำของเขาเป็นครั้งสุดท้าย เขาคือนักโบราณคดีใต้น้ำ มืออาชีพผู้ยึดมั่นในข้อมูลและวิทยาศาสตร์ ใบหน้าของเขาเคร่งขรึมภายใต้แสงอาทิตย์ยามเย็นที่กำลังจะลับขอบฟ้า ทุกการเคลื่อนไหวของเขาทั้งแม่นยำและมั่นคง เขามาที่นี่เพื่อสำรวจโครงสร้างที่จมอยู่ใต้น้ำ ไม่ใช่มาเพื่อฟังนิทานพื้นบ้าน บุญ…
บาปที่ถูกฝัง: อาถรรพ์ใต้ดินกรุงเทพฯ ลมหายใจเย็นเยียบของเครื่องปรับอากาศอาบไล้ไปทั่วชานชาลาที่ว่างเปล่า นาฬิกาดิจิทัลสีแดงฉานบนผนังสถานีรถไฟฟ้า MRT กรุงเทพฯ เพิ่งเปลี่ยนเป็นเวลา 23:00 น. กรรณ (Korn) ในวัยสี่สิบแปดปี สูดลมหายใจลึก เขาเริ่มต้นกะกลางคืนในห้องควบคุมขนาดเล็ก เหมือนทุกคืน… มันเริ่มต้นด้วยความเงียบ จอภาพวงจรปิดสิบหกจอส่องแสงสีซีดจางสะท้อนบนใบหน้าที่เหนื่อยล้าของเขา ทางเดินว่างเปล่า บันไดเลื่อนหยุดนิ่ง ชานชาลาไร้ผู้คน…
เสน่ห์อาถรรพ์: ซ่อนกระดูกใต้พื้นไม้ เสียงเดียวที่ดังในออฟฟิศที่ว่างเปล่า คือเสียงเทปใสที่ถูกกระชากออกจากม้วน อนันต์มองแผ่นกระดาษสีขาวที่ติดอยู่บนประตูบานเลื่อนกระจก ‘ประกาศยึดทรัพย์’ ตัวอักษรสีแดงเข้มเหมือนตราบาป มันคือจุดจบ ความฝันของสถาปนิกหนุ่มในกรุงเทพฯ พังทลายลงตรงหน้า สิบปีที่สร้างมา หายไปในพริบตา เขาเหลือแต่ตัว กับความว่างเปล่าที่สะท้อนอยู่ในกระจก เสียงมอเตอร์ไซค์ส่งของดังขึ้นหน้าตึก พัสดุชิ้นสุดท้าย… ไม่สิ กล่องสุดท้าย มันมาจากทนายความผู้ดูแลมรดกของย่า ย่าที่เพิ่งเสียไปเมื่อสามเดือนก่อน…
ตู้ปิดปากหมอผี ณ เลย ฝนเริ่มตกหนักตอนที่รถของอานนท์ขับผ่านป้ายบอกทางเข้าจังหวัดเลย หมอกหนาทึบเกาะกลุ่มกันเหมือนควันสีขาว ทำให้ถนนที่คดเคี้ยวเลียบภูเขาดูเหมือนไม่มีที่สิ้นสุด นี่คือการเดินทางที่เขาไม่ได้เลือก มันคือการ ‘ย้าย’ ที่ถูกบังคับกลายๆ อานนท์เป็นจิตแพทย์หนุ่ม เขาเชื่อในวิทยาศาสตร์ เชื่อในตรรกะ และเชื่อในสิ่งที่พิสูจน์ได้ นั่นคือปัญหาของเขาในกรุงเทพฯ เขาขัดแย้งกับผู้อำนวยการโรงพยาบาลคนเก่า เรื่องที่ผู้อำนวยการอนุญาตให้ญาติคนไข้ทำพิธีไสยศาสตร์ในห้องพักผู้ป่วย อานนท์ประท้วงอย่างรุนแรง และผลลัพธ์ก็คือ… จังหวัดเลย…
เนื้อคนตาย: อาหารแห่งอำนาจ ผมชื่อแดน เป็นจ่าตำรวจยศเล็ก ๆ ในโรงพักแห่งหนึ่งที่บุรีรัมย์ ชีวิตของผม… ถ้าจะให้พูดสั้น ๆ ก็คือ ‘ไร้ค่า’ ผมน่าจะรู้ตัวเรื่องนี้มานานแล้ว แต่มายอมรับความจริงได้เด็ดขาด ก็ในเช้าวันที่ยืนอยู่กลางห้องเช่าเหม็นอับ กลิ่นคาวเลือดผสมกับกลิ่นเหล้าบูดลอยคลุ้งจนแทบสำลัก บนพื้นไม้กระดานเก่า ๆ ร่างของชายวัยกลางคนนอนขดตัว เขาคือ ‘เสี่ยตง’…
