“Bản Án Cho Hai Kẻ Giết Con Tôi” (tên dự kiến tiếng Thái: คำพิพากษาเพื่อลูกที่ไม่ได้เกิด – Phán quyết cho đứa trẻ chưa kịp chào đời).
เสียงฝนตกพรำๆ ในเช้าวันจันทร์ที่ควรจะสดใส มินตราตื่นขึ้นมาพร้อมกับความรู้สึกที่ต่างไปจากเดิม กลิ่นของหยาดฝนที่กระทบพื้นดินนอกหน้าต่างห้องนอนพัดพากลิ่นอายความเย็นสดชื่นเข้ามา แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นแรง สิ่งที่อยู่ในมือของเธอต่างหากที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอดูเหมือนจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ แถบสีแดงสองขีดเด่นชัดบนพลาสติกชิ้นเล็กๆ นั้นคือคำตอบที่เธอรอคอยมาตลอดห้าปี ห้าปีแห่งการรอคอย ความหวัง และหยาดน้ำตาที่ซ่อนเร้นจากการพยายามมีบุตร มินตราลูบหน้าท้องที่ยังคงราบเรียบของตัวเองอย่างแผ่วเบา น้ำตาแห่งความปิติรื้นขึ้นมาคลอเบ้า เธอเป็นสถาปนิกที่ออกแบบบ้านมานับร้อยหลัง สร้างรังให้ผู้คนมากมาย แต่ครั้งนี้เธอกำลังจะสร้าง “ชีวิต” จริงๆ ในบ้านที่เธอและธนาสร้างขึ้นมาด้วยกัน ธนานอนอยู่ข้างๆ…