Author: kim phuong

ฉันจำกลิ่นหอมของแกงส้มชะอมกุ้งในเย็นวันนั้นได้ดี มันเป็นกลิ่นของความสุขที่ฉันตั้งใจปรุงแต่งขึ้นมาเพื่อฉลองวันครบรอบแต่งงานปีที่สามของเรา บนโต๊ะอาหารมีเทียนหอมกลิ่นวานิลลาที่กริชชอบวางอยู่ข้างแจกันดอกกุหลาบสีขาว ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบจนฉันเผลอยิ้มออกมาคนเดียวในห้องครัวที่เงียบสงบ ในกระเป๋าผ้ากันเปื้อนของฉันมีกล่องของขวัญเล็ก ๆ กล่องหนึ่ง ในนั้นไม่ได้มีนาฬิกาหรูหรือเนกไทราคาแพง แต่มันมีแผ่นตรวจครรภ์ที่ขึ้นขีดสีแดงเข้มสองขีด ฉันเฝ้ารอเวลานี้มานานเหลือเกิน เวลาที่จะบอกเขาว่าเรากำลังจะมีโซ่ทองคล้องใจด้วยกันเสียที เสียงนาฬิกาแขวนผนังเดินไปอย่างเชื่องช้า เข็มยาวเคลื่อนผ่านตัวเลขไปทีละตัว จากหนึ่งทุ่มเป็นสองทุ่ม และล่วงเลยไปจนเกือบเที่ยงคืน อาหารบนโต๊ะเริ่มเย็นชืดพอ ๆ กับหัวใจของฉันที่เริ่มสั่นไหวด้วยความกังวล ฉันพยายามโทรหาเขาหลายสิบสาย แต่เสียงที่ตอบกลับมามีเพียงสัญญาณฝากหมายเลขโทรศัพท์…

แสงแดดยามเช้าที่ลอดผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธี ไม่ได้ช่วยให้หัวใจของนารารู้สึกอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย เธอนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าๆ ในมุมห้องครัว มือที่บวมเป่งจากการตั้งครรภ์เข้าเดือนที่แปดลูบหน้าท้องอย่างแผ่วเบา สัมผัสได้ถึงการเคลื่อนไหวเล็กๆ ของชีวิตน้อยๆ ที่อยู่ข้างใน ลูกคือสิ่งเดียวที่ทำให้นารายังคงมีแรงหายใจอยู่ในบ้านหลังนี้ บ้านที่ครั้งหนึ่งเธอเคยหลงผิดคิดว่าเป็นสวรรค์ แต่ในวันนี้มันกลับไม่ต่างอะไรจากกรงขังที่เยือกเย็น เสียงรองเท้าส้นสูงกระทบพื้นหินอ่อนดังใกล้เข้ามา นาราพยายามพยุงร่างกายที่หนักอึ้งให้ลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก คุณหญิงพิมพิศา แม่สามีของเธอ เดินเข้ามาด้วยสีหน้าเรียบเฉย สายตาที่มองมาที่นารานั้นเต็มไปด้วยความรังเกียจเดียดฉันท์เหมือนมองขยะชิ้นหนึ่ง คุณหญิงไม่ได้มองมาที่ท้องของนาราด้วยความเมตตาเลยแม้แต่นิดเดียว ทั้งที่ในนั้นคือหลานแท้ๆ ของเธอเอง…

หồi 1 – Phần 1 กลิ่นหอมของต้มยำกุ้งน้ำข้นที่พลอยตั้งใจเคี่ยวมานานกว่าสองชั่วโมงอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็กๆ ที่แสนอบอุ่น เธอยืนปาดเหงื่อที่ซึมตามไรผม มือข้างหนึ่งลูบท้องที่นูนเด่นออกมาอย่างแผ่วเบา ลูกน้อยในท้องดูเหมือนจะรับรู้ถึงความตื่นเต้นของแม่ เขาดิ้นทักทายจนพลอยเผลอยิ้มออกมาด้วยความเอ็นดู วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้า และเธอก็หวังว่ามันจะเป็นค่ำคืนที่พิเศษที่สุด เพราะในอีกไม่กี่เดือนข้างหน้า ครอบครัวของเราจะมีสมาชิกใหม่มาเพิ่ม ความเหนื่อยล้าจากการเตรียมกับข้าวหลายอย่างดูจะหายไปเป็นปลิดทิ้งเมื่อเธอคิดถึงสีหน้าของวินตอนที่เห็นเซอร์ไพรส์ที่เธอเตรียมไว้ พลอยเดินไปจัดวางจานชามบนโต๊ะอาหารอย่างประณีต เธอเลือกใช้ผ้าปูโต๊ะสีขาวสะอาดตาและจุดเทียนหอมกลิ่นลาเวนเดอร์ที่วินชอบ เสียงเข็มนาฬิกาเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ จากหกโมงเย็นเป็นหนึ่งทุ่ม…

เสียงหยดน้ำที่ตกกระทบลงบนอ่างล้างหน้าในห้องพักผู้ป่วย ดังสะท้อนอยู่ในโสตประสาทของพิมราวกับเสียงเข็มนาฬิกาที่กำลังนับถอยหลัง พิมนอนขดตัวอยู่บนเตียงคนไข้สีขาวสะอาดตา แต่ความขาวนั้นกลับดูซีดเซียวและเย็นเยียบจนน่าขนลุก ความเจ็บปวดจากการบีบตัวของมดลูกเริ่มรุนแรงขึ้นทุกขณะ มันไม่ใช่แค่ความเจ็บทางกาย แต่มันคือความรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ พิมพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ตามที่พยาบาลเคยสอนไว้ มือที่สั่นเทาของเธอเอื้อมไปคว้ามือของวิชัย สามีที่นั่งอยู่ข้างเตียง แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับไม่ใช่การบีบมือตอบที่อบอุ่น วิชัยเพียงแค่ขยับมือออกอย่างสุภาพแต่ห่างเหิน เขากำลังจ้องมองหน้าจอโทรศัพท์มือถือด้วยแววตาที่กระวนกระวายใจ แสงจากหน้าจอสะท้อนในดวงตาของเขา ดูเย็นชาจนพิมรู้สึกหนาวสั่นไปถึงขั้วหัวใจ พิมพยายามเปล่งเสียงเรียกชื่อเขาเบา ๆ…

HỒI 1 – PHẦN 1 เสียงฝนตกหนักกระทบกระจกหน้าต่างบานสูงของคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธีดังระรัวเหมือนจังหวะกลองที่บีบคั้นหัวใจ นรินทร์ยืนนิ่งอยู่หน้าเตาในห้องครัวที่กว้างขวางทว่าเงียบเหงา กลิ่นหอมของต้มข่าไก่ที่เธอตั้งใจปรุงสุดฝีมืออบอวลไปทั่วห้อง แต่มันกลับไม่ได้ทำให้บรรยากาศในบ้านหลังนี้อบอุ่นขึ้นเลย มือเรียวบางประคองทัพพีไม้ไว้อย่างสั่นเทา เธอพยายามสะกดกลั้นน้ำตาที่เอ่อล้นออกมาเมื่อนึกถึงสายตาเย็นชาของปกรณ์เมื่อเช้า วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานปีที่สามของเธอและเขา แต่ดูเหมือนว่าจะมีเพียงเธอคนเดียวที่จำมันได้ นรินทร์ก้มมองแหวนแต่งงานบนนิ้วนางข้างซ้าย มันเริ่มหลวมหลุดได้ง่ายพอๆ กับความสัมพันธ์ที่เธอกำลังพยายามรักษาไว้ด้วยกำลังทั้งหมดที่มี เธอใช้ชีวิตอยู่ในบ้านหลังนี้เหมือนคนรับใช้ชั้นสูงที่ไม่มีสิทธิ์มีเสียงใดๆ หน้าที่เดียวของเธอคือการดูแลสามีและปรนนิบัติคุณหญิงสุมาลี แม่สามีผู้สูงศักดิ์ที่มองเธอเป็นเพียงขยะที่บังเอิญติดเท้าลูกชายเข้ามาในบ้าน นรินทร์จัดวางชามอาหารลงบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีราคาแพงอย่างประณีต…

องก์ที่ 1 – ส่วนที่ 1 กลิ่นหอมอ่อนๆ ของเค้กวานิลลาที่เพิ่งอบเสร็จใหม่ๆ อบอวลไปทั่วห้องครัวขนาดเล็กแต่แสนอบอุ่น ฉันประคองถาดเค้กออกมาวางบนโต๊ะอย่างระมัดระวัง บนหน้าเค้กมีตัวอักษรสีฟ้าเขียนว่า “สุขสันต์วันเกิดครบ 2 ขวบ ตะวัน ลูกรัก” วันนี้เป็นวันที่ฉันมีความสุขที่สุดในชีวิต ตะวันลูกชายตัวน้อยของฉันกำลังหลับปุ๋ยอยู่ในเปลไม้ข้างหน้าต่าง แสงแดดยามบ่ายที่ส่องลงมาบนแก้มใสๆ ของเขาทำให้ฉันอดไม่ได้ที่จะยิ้มออกมาด้วยความรักสุดหัวใจ ฉันหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูเวลา…

นี่คือ หồi 1 – ส่วนที่ 1 ของกิตติกรรมประกาศแห่งความเจ็บปวดและการทวงคืน แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านม่านลูกไม้สีขาวสะอาดตาในห้องนั่งเล่นของบ้านหลังใหญ่ กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่ฉันบรรจงปักใส่แจกันกระจายไปทั่วห้อง วันนี้เป็นวันที่หัวใจของฉันพองโตที่สุด วันครบรอบวันเกิดปีที่สองของเป่า ลูกชายตัวน้อยที่เป็นดั่งแก้วตาดวงใจของฉัน ฉันก้มลงมองใบหน้าที่หลับสนิทของลูก ขนตายาวงอนและลมหายใจที่สม่ำเสมอนั้นทำให้ฉันรู้สึกว่าความเหนื่อยยากทั้งหมดในการสร้างครอบครัวนี้ขึ้นมามันช่างคุ้มค่าเหลือเกิน ฉันชื่อนลิน ผู้หญิงที่ใครๆ ต่างก็บอกว่าโชคดีที่สุดในโลก ฉันมีอาชีพเป็นสถาปนิกที่มีชื่อเสียง มีบ้านที่สวยงาม…