ท่านประธานคลั่งรักเมียเด็ก ตอนที่ 1 (สองตอนจบ)
นิยายรักโรแมนติก กดไลค์ กดติดตามไว้
เป็นกำลังใจให้แอดมินวาด้วยนะคะ
นิยายสั้น
2 ตอนจบเรื่อง ท่านประธานคลั่งรักเมียเด็ก
น้ำตาของพัชชาราไหลอาบแก้ม
เพราะผู้มีประคุณของเธอได้สิ้นลมลงไปแล้ว คุณหญิงนัตตยาในวัย 89 ปี
ได้จากไปอย่างสงบที่โรงพยาบาล เมื่อคืนนี้เธอยังได้ขึ้นไปรับใช้ท่านหมนห้องนอน
พาท่านสวดหมนแล้วอ่านหนังสือธรรมะให้ฟัง แต่ช่วงตอนตี 3 ที่พัชชาราต้องพาท่านลุกขึ้นมาเข้าห้องน้ำเป็นประจำนั้น
เด็กสาวกลับพบว่า ท่านไม่หายใจ
พัชชารารีบไปเรียกคุณหญิงนัตตยาซึ่งเป็นบุตรสาวของท่าน
ก่อนที่คนทั้งบ้านจะพากันมุ่นวาย และนำตัวคุณหญิงนัตตยาส่งโรงพยาบาล
แทรกแจ้งว่าท่านเสียชีวิตแล้ว หลังจากนั้นจึงปล่อยให้ยาได้เข้ามาเคารพสบ
เพราะหวังที่เจ้าหน้าที่กำลังดำเนินเอกสารตามขั้นตอน คุณหญิงนัตตยาผู้เป็นลูกสาว
ได้แตะน้ำตาไหล และกอดคนเป็นสามีเอาไว้ ส่วนพัชชารากอดร่างของคุณท่าน
คนทั้งบ้านรวนแต่เสียใจกันมาก โดยว่าคุณหญิงท่านนั้นเป็นคนที่มีแม่ตาอารี
จับพอบ้านแม่บ้านหรือคนส่วนคนขับรถ ท่านก็รักทั้งหมด
ทุกคนจึงเสียใจมากต่อการจากไปของท่าน
พัชชาราเองก็เป็นหนึ่งในคนที่รักคุณหญิงนัตตยามากเหลือเกิน
เธอเป็นหลานสาวห่างๆของท่าน คือคุณยายของเธอนั้น เป็นลูกพี่ลูกน้องกับท่าน
เมื่อสิบปีที่แล้วท่านไปเยี่ยมยาตเก่าแก่ ตอนนั้นเธออยู่กับยายเพียงลำพังสองคน
ด้วยอาการป่วยของคุณยายที่หนักมาก คุณยายจึงปากฝั่งเธอเอาไว้กับคุณท นัตตยาที่นี่
พัชชาราถูกเลี้ยงให้เป็นเหมือนหลานสาว ศักษีของเธอนั้นเหมือนกับหลานชายของท่าน
เวลาสิบปีที่พัชชาราถูกเลี้ยงและอบรมบมนิสัย ทำให้หญิงสาวถอดแบบนิสัยของอีกฝ่ายมา
เหมือนกับหลานแท่ๆ หลังจากการดำเนินทุกอย่างเรียบร้อย
นิตเตยาก็นำร่างของมารดาไปบำเพ้นกุศลที่วัด แขกมากมายต่างก็มาร่วมงาน
รวมไปถึงหลานชายแท่ๆของท่านด้วย โดม วัยสามสิบห้า เข้ามากลับสบคุณยาย
ชายหนุ่มทำธุรกิจอยู่ที่ต่างประเทศ โดมไปเรียนที่อเมริกาตั้งแต่มอปลาย หลังจากนั้นก็หารู้ทางทำมหากินของต้นที่โน่น
โดมมักจะกลับเมืองไทยแค่ช่วงปีใหม่กับสงกลานเท่านั้น ร่างสูงเป็นที่สนใจของคนในงาน
เครื่องหน้าหล่อเหล่าเดินเข้ามาพร้อมหญิงสาวสวย คนทั้งสองลงไปกลับสบของผู้ตาย
โดมสวมเว้นตาปิดบังความเสียใจเอาไว้ การเดินทางตลอดหลายชั่วโมง คือช่วงเวลาที่โดมได้แต่คิดถึงความใจดีของคุณยาย
ถึงจะอยู่กับคุณยายนั้น โดมก็ไม่ได้อยู่ที่บ้านหลังนี้แล้ว นี่ครับริตา
โดมยืนทูบให้คู่หววงของต้น ก่อนจะหันไปหยิบทูบอีกอันจากพัชรา
เมื่อเขารบสบเรียบร้อย เขาก็เดินเข้าไปหาบิดามารดา
เพื่อพาริตาไปแนะนำให้ท่านได้รู้จัก เสียใจด้วยนะคะ
ริตาเป็นสาวสังคมชั้นสูงของเมืองไทย มีบิดาเป็นเจ้าสวะ ส่วนคุณแม่ก็เป็นคุณหญิง
ไม่ได้หนอยหน้าไปกว่าโดมเลยแม้แต่น้อย
ริตาทำงานเป็นดีเซเนอร์ให้กับแบรนดังในนิวยอร์ก ขอบคุณมากค่ะหนูริตา
นิตยาตอบรับน้ำใจอีกฝ่าย นี้เป็นผู้หญิงคนแรกที่บุชชายพาเข้าบ้าน นางเองก็ห่วงกังวลไม่น้อย
ด้วยกลัวว่าลูกชายจะขึ้นคาน เพราะตั้งแต่เกิดมาโดมไม่เคยมีแฟน
หากแต่มีผู้หญิงข้างกายไหม ก็คงจะมีเหมือนผู้ชายทั่วไปนั่นแหละ
มีอะไรให้ช่วยก็บอกริตาได้เลยนะคะ พอพี่โดมบอกว่าคุณหญิงท่านเสีย
ริตาก็รีบลางานแล้วบินมาพร้อมกับโดมทันทีเลย ริตารีบเอาใจครอบครัวของฝ่ายชาย
เธอกับโดมคบหากันได้ 6 เดือนแล้ว ความสัมผัสนั้นถือว่าเป็นไปได้ด้วยดี
หนูริตานี่น่ารักมาก สมแล้วที่เป็นลูกสาวของเจ้าสัวสมพล ดันนุพรบิดาของโดมก่าวขึ้น
เขาเองก็รู้จักมักคุ้นกับคนตระกูลนี้ดี ขอบคุณมากนะคะคุณพ่อ
ริตายิ้มแล้วหันไปมองชายหนุ่ม
เพราะโดมเงียบตั้งแต่พาเธอเข้ามาแนะนำกับครอบครัวแล้ว
ก่อนที่หญิงสาวจะเห็นว่าโดมกำลังมองไปอย่างสลา – โดมคะ ริตาเรียกอีกฝ่าย – ครับ
หนุ่มหล่อ หากแต่ดวงตาแดงกำหันกลับมา สีหน้าของโดมไม่ค่อยสดใสเท่าไรนะ –
มองอะไรล่ะคะ – หมองลงสมของคุณยายน่ะ – ทั้นไปดีแล้วละลูก
เป็นหนิตยาที่สวมกอดลูกชายอีกครั้ง โดมหมวดแต่อยากเต้งหน้าตั้งตาสร้างธุรกิจของตน
พอมาเมืองทัยที่ไร คนเป็นญ่ายก็บ่นน้อยจายอยู่เสมอ
ลูกชายของนางสัญญาปีแล้วปีเล่าว่า อีกไม่นานก็จะกลับมาอยู่เมืองไทยแบบทาวอน
สุดท้ายคุณใหญ่ท่านก็มาเสียไปเสียก่อน โดมคงเสียใจที่ทำตามสัญญาของตัวเองไม่ได้
เมื่อมาถึงเมืองไทย โดมก็อาสานอนเป้าคุณใหญ่ที่วัด
ส่วนอีกคนที่ไม่ยอมห่างไปไหนเลยคือพัชชรา ชายหนุ่มสังเกตว่า
พัชชราเป็นหนักมากกว่าเขาซะอีก ตลอดระยะเวลาหลายวันที่ผ่านมานั้น
หญิงสาวเอาแต่น้ำตาซึม บางคราวหากว่าไม่มีคน เจ้าตัวก็จะแอบไปร้องไห้ที่ด้านหลังของสาราเพียงลำพัง
หลังจากทุกอย่างเรียบร้อยแล้ว ธนายประจำตระกูลก็มาที่บ้าน
คุณหญิงนัตตยามีซับสมบัติมากมาย ดังนั้นท่านจึงเตรียมการเอาไว้
แล้วแจกแจ่งว่าใครจะได้อะไรบ้าง เมื่อธนายเริ่มอ่านพินักกรรม
ทุกคนก็นั่งฟังอย่างตั้งใจ ลูกสาวคนเดียวของท่านได้เครื่องเพชรและเงินจำนวนหนึ่ง
นิตตยามไม่ได้ติดขัดอะไร ด้วยว่าเธอและสามีได้เงินมาจากท่านสมัยแต่งงานใหม่ๆ
จนเอามาสร้างบริษัทใหญ่โตมาจนถึงทุกวันนี้ สาระใหญ่ใจความของพินักกรรมนั้น
เกี่ยวข้องกับหลานช สายในสายเลือด และหลานสาว ที่คุณหญิงผู้ล่วงรับเลี้ยงดูมาเป็น 10
ปี สัปสินทั้งหมดจะถูกยกให้นายโดม แต่มีข้อแม้ว่า นางสาวพัชชราชิชชัย
จะต้องแต่งงานกับนายโดมโอพาโซเท่านั้น และหากว่าอย่าร้างกันก่อน 10
ปีหลังจากวันจดทบเย็นสมรสโดยมีเหตุมาจากนายโดมโอพาโซ
จะถูกเรียกคืนสัปสินที่ใช้จ่ายไปก่อนหน้าทั้งหมดโดยจะยกให้การกุศลครึ่งหนึ่ง
ส่วนอีกครึ่ง ยกให้นางสาวพัชชราชิชชัย
แต่ถ้าหากนับต่อจากนี้ไม่มีการแต่งงานเกิดขึ้น โดยที่ฝ่ายโดมโอพาโซไม่ยอมแต่ง
ให้ยกสัปสินทั้งหมดให้กับนางสาวพัชชราชิชชัย หลังจากทนายอ่านพินัยกรรมแล้ว
ทุกคนในบ้านก็รู้สึกตกใจเป็นอย่างยิ่ง โดมได้แต่อ้าปากค้าง ส่วนพัชชราเองก็มีอาการไม่ต่างกัน
คุณยายเขียนพินัยกรรมเอาไว้ตอนไหนครับคุณทนาย โดมอยากรู้ เพราะว่าตอนท่านเขียนนั้น
สติของคุณยายครบท่วนดีหรือเปล่า ก่อนที่ท่านจะเสียหนึ่งอาทิตย์ครับ ทนายตอบ
เหมือนท่านจะรู้ว่าตัวเองจะตาย จึงเรียกทนายมาแก้ไขพินัยกรรม ก่อนหน้านั้นท่านเขียนเอาไว้ว่า
หลังจากแบ่งส่วนของนิตยาแล้ว ที่เหลือให้หานสองระหว่างโดมกับพัชชรา เอาไปเอามา
ท่านกลับมาแก้ไขใหม่ โดยมีเงินไขเรื่องการแต่งงานเข้ามาซาก
ทุกคนได้แต่มองหน้ากันไปมา โดยไม่คิดว่าผู้จากไปจะทำพินัยกรรมเช่นนี้
แล้วถ้าคนที่ไม่อยากแต่งงานกับผมคือพัชชราเองล่ะครับ โดมไม่เข้าใจคุณยายสักนิดเลย
อะไรที่ทำให้คุณยายตัดสินใจทำแบบนี้กันนะ เรื่องนั้นเป็นไปไม่ได้ครับ
เพราะคุณท่านบอกว่าคุณพัชชราจะยอมแต่งงานกับคุณโดม
ธนายได้รับการบอกเล่าจากท่านมาเช่นนั้น จริงหรอหนูพัช?
นิตยาหันไปถามเด็กสาวที่รักเหมือนลูก พอโตขึ้นมาเป็นคนดูแลคุณแม่ของตน
สายตาของท่านบงบอกว่ารักเด็กคนนี้มาก
ท่านเคยเปลยว่าหากยกมรดกให้เด็กคนนี้มากกว่าจะโกรธหรือเปล่า
ลูกสาวจึงตอบท่านไปตามดรงว่าไม่โกรธ เพราะที่ได้มาจากคุณแม่ก็มากมายแล้ว อีกอย่าง
นางและสามีก็สามารถหาเพิ่มเข้ามาได้อีก ทั้งสองมีมากพอ จึงไม่ได้กังวลใจ หรือว่าโลภมาก
ส่วนพัชชราเองก็เป็นเหมือนยาใจของท่านในช่วงชีวิตสุดท้าย
รอยยิ้มของท่านมาจากเด็กสาวคนนี้ ถ้าหากคุณแม่จะยกให้ด้วยความรัก
ทำไมจะไม่ได้กันล่ะ? ค่ะ พัชจะแต่งงานกับคุณโดมค่ะ พัชชราตอบอีกฝ่าย
เธอไม่นึกเหมือนกันว่าท่านจะทำจริง ยายขออะไรอย่างได้ไหมหนูพัช? ค่ะคุณยาย
ถ้ายายตายไปแล้ว ยายอยากให้หนูแต่งงานกับตาโดมได้หรือเปล่า? ทำไมล่ะคะ?
ยายรักหนูพอๆกับตาโดม หนูเป็นคนดีมาก ยายอยากได้หนูเป็นหลานสะไพ้
อีกอย่างยายก็รักตาโดมมากเหลือเกิน
ยายแล้วอยากให้ตาโดมได้คนดีๆแบบหนูไปเป็นขู้ชีวิต พัชว่า พี่โดมคงไม่ยอมหรอกค่ะ ความลับของพัชรา
…คือเธอตกลุมรักหลานชายของคุณท่าน เขาเกิดก่อนเธอ 16 ปี
ทุกครั้งให้อีกฝ่ายมาเยียบบ้าน พัชราจะเก็บความเขินอายเอาไว้คนเดียว
หัวใจของเธอพองโตเมื่อได้เห็นโดมาที่บ้าน หากแต่พัชราก็ไม่เคยแสดงออกให้ใครเห็น
เพราะรู้ดีว่าต้นไม่คู่ควร และไม่ได้อยู่ในสถานะที่คิดจะเกินเลยกับเขา
รับปากยายมาก่อน ว่าจะแต่งงานกับพี่เขา รับปากก็ได้ค่ะ
ด้วยว่าท่านพูดเหมือนแกล้งไม่ได้จริงจังอะไร สีหน้าและรอยยิ้มของท่านนั้น
ทำให้พัชราหัวหรอตามไปด้วย อีกอย่าง มันจะเป็นไปได้อย่างไร เธอเองเพิ่งจะ 18
ที่สำคัญคือ คุณโดมคงไม่ยอมแต่งงานกับใครซะคนเพราะที่บ้านบังคับ
ผู้ชายคนนั้นคงเลือกเจ้าสาวด้วยตัวเองมากกว่า
ดังนั้นพัชราเลยตอบรับท่านปล่อยแบบส่ง ๆ สัญญาแล้วนะลูกอย่าผิดคำสัญญานะ
ถ้าผิดคำสัญญา ยายอาจนอนตายตาไม่หลับ สัญญาค่ะคุณท่าน กอธันพูดเหมือนที่เล่นทีจริง
ผัจชร่าเลยรับปากป่าไม่จริงจังเท่าไรนัก เมื่อคิดถึงเรื่องราวครั้งอดีต
ผัจชร่าอยากจะทำตามคำขอครั้งสุดท้ายของคุณท่าน การพูดเล่นโดยไม่ได้คิดอะไร
ทำให้กลายมาเป็นบวงมัดชีวิตของเธอเอาไว้ แต่ถ้าเธอยินยอมแต่ง
แล้วเขาไม่แต่งก็เป็นอีกเรื่อง แล้วถ้าในกรณีที่พัชราไม่ยอมแต่งละครับ โดมถามทานาย
ทานายจึงตอบกลับอย่างมั่นใจว่า ท่านบอกว่า ยังไงหนูพัชชราก็ต้องแต่งกับคุณโดมครับ
ถนายหันไปมองหน้าพัชชราอีกครั้ง การทำพินัยกรรมในครั้งนี้ค่อนข้างกรรมอยู่มาก
เหมือนว่าท่านอยากแล้งหลานชายของตนซะอย่างนั้น ทุกคนในบ้านได้แต่เงียบ
นิตยาและสามีเข้าใจเจตนาของผู้ตาย ท่านคงอยากได้หนูพัชชราเป็นสะพาย
นี่ก็สั่งเสียเอาไว้ก่อนตายแล้ว หลังจากไม่มีใครซักถามอะไร ถนายจึงขอตัวกลับ
เธอเป็นคนสั่งให้คุณยายทำพินัยกรรมนี้ขึ้นมาใช่ไหม?
โดมถามขึ้นหลังจากที่ทุกคนออกจากห้องไปแล้ว
เขาไม่ใครพอใจกับพินัยกรรมของคุณยายเท่าไหร่นะ? ค่ะ ผัชชราถึงกับเงยหน้าขึ้นมอง
นี่เป็นครั้งแรกที่เธอได้คุยกับเขาอย่างจริงจัง ที่ผ่านมาผัชชราได้แต่อาบมอง
และเมื่อเจอกันซึ่งหน้า เธอก็ทำเหมือนว่าไม่ได้ชอบพอเขา ทั้งที่ความจริงแล้ว
เด็กสาววัย 18 ย่าง 19 นี้ ปลื้มชายหนุ่มมากเหลือเกิน เธอใช่ไหม
ที่บอกให้คุณยายเขียนพินัยกรรมแบบนั้น? โดไม่ใครพอใจเท่าไหร่นะ
ทำไมการที่เขาจะได้มอรรดกของคนเป็นยายอย่างชอบทำ
จะต้องขึ้นอยู่กับผู้หญิงคนนี้ด้วยล่ะ? มันน่าโมโหตรงที่
พ่อกับแม่ของเขาก็ไม่คิดจะขัดเลยสักนิด
แถมพวกท่านยังเห็นดีเห็นงามกับเรื่องไม่ปกตินี้อีก เขาคิดว่าผัดฉรานี่แหละ
ต้องทำให้คุณยายรัก แล้วเธอก็คอยเป่าหูอย่างแน่นอน คุณโดมคะ ผัดไม่ได้ทำนะคะ
ผัดฉราปฏิเสธ คุณท่านเป็นคนฉลาด ท่านไม่ยอมให้ใครมาจูงจมูกหรอก งั้นหรอ
แล้วทำไมเธอถึงมีชื่อในมอรรดกกันล่ะ? โดมกล่าวเสียงเข้ม ใบหน้าหล่อเหล่าตึงเครียด
ทุกคนทำเหมือนกับว่า ไม่ว่าอย่างไรเขาก็ต้องแต่งงานกับเด็กคนนี้
เธอต้องไปบอกคุณถนัยว่าจะไม่แต่งงานกับฉัน เขาสั่ง
เรื่องอะไรต้องไปแต่งงานกับผู้หญิงที่ตัวเองไม่ได้รัก
แถมพินัยกรรมของคุณยายก็ช่างบ้าบอมากเกิน คุณโดมคะ ฟังภัทรก่อนได้ไหมคะ?
เมื่อเห็นว่าอีกฝ่ายมีใบหน้าเหมือนรังเกียจกัน เธอจึงอ้อนวอน เธอจะแก้ตัวงั้นเหรอ?
ไหนลงว่ามาซิ เผื่อจะฟังขึ้น ขุณท่านอย่ากให้ภัทรแต่งงานกับคุณโดมจริงๆค่ะ
ขุณท่านบอกว่ารักเราทั้งสองคน ท่านลอยขอให้ภัทรสั่นยาว่าภัทรจะแต่งงานกับคุณโดม
หึ! ฉันไม่เชื่อเธอหรอก เด็กอะไร โลภมาก แทมยังโกหกเก่งจนน่ากลัว
อีกซักเดือนก็โทรไปบอกธนายเลยว่า เธอเปลี่ยนใจจะไม่แต่งงานกับฉันแล้ว ไม่ได้นะ
เสียงหนึ่งดังขึ้น เป็นนิตยานั่นเองที่เดินย้อนกลับมา
เพราะนางได้ยินเสียงการทะเลาะกัน นางเดินเข้าไปหา แล้วขวางหน้าลูกชายเอาไว้
กล้าดียังไงมาว่าน้อง กล้าดียังไงมาดูถูกคุณยาย
นิตยายได้ยินทุกคำที่ลูกชายกล่าวหมดแล้ว น้องดูแลคุณยายมาตั้งหลายปี
มีแค่ตอนไปโรงเรียนเท่านั้นที่ไม่ได้ดูแลท่าน แล้วแกทำอะไรให้ท่านบ้าง คนแม่ถามคืน
นางไม่ได้เป็นคนโง่ที่จะดูคนไม่ออก อีกอย่าง พัชราอยู่ที่นี่มาเป็น 10 ปี
เห็นหน้ากันทุกวันขนาดนั้น มีหรือจะดูไม่ออกว่าหญิงสาวเป็นคนแบบไหน
พัชราไม่ได้เป็นคนเหมือนที่ลูกชายนางกล่าวหาแม้แต่น้อย กลับกัน
นางพบความดีแล้วก็ความน่ารักของอีกฝ่ายอยู่อักโค คุณยายเป็นคนฉลาดและมีสติมากพอ
ไม่มีใครมาจูงจมูก หรือว่าจูงใจท่านได้หรอก เข้ารบในการตัดสินใจของท่าน
หรือถ้าหากไม่อยากแต่งงาน ก็แค่สละมอรดกซะ แล้วก็ไปใช้ชีวิตของแกเอง อย่าลืมว่าบริษัทของแกอยู่ที่เมืองนอก
คุณยายก็เป็นคนให้ทุนไปสร้างนะตะโดม นิตยาเอาจริง
เพราะนางเข้ารบการตัดสินใจของมารดา หากตะโดไม่ทำตามคำสั่งเสีย
ก็แค่ไม่ต้องรับมอรดก ถ้าจะมาพูดจายแย่ๆกับพัชรา นางคนนี้ก็ไม่ยอมเหมือนกัน
คุณแม่ท่านฝากฝั่งให้ดูแลหลานสาวสุดที่รักของท่านเอาไว้ อีกอย่าง
นิตยาเองก็รักเธอคนนี้มากเช่นกัน นี่คุณแม่เข้าข้างผู้หญิงคนนี้หรอครับ โดมว่า
พลางชีไปที่พัชรา ใช่ เพราะแกไม่มีเหตุผล แล้วก็อย่ามาจิกหัวเรียกน้องแบบนั้นอีกนะ
ไม่งั้นแกกับแม่ได้เจอดีแน่ แล้วก็ให้เวลาอาทิตย์หนึ่ง ไปคิดมา ว่าจะแต่งหรือไม่แต่ง
สายตาของคุณหญิงนิตยาดูดันมากเหลือเกิน แหม่นคำพูดจะยังสุภาพเรียบร้อย
หนางจองหน้าลูกชาย อะไรกัน ที่ตัวเองหายไปไม่รู้กี่สิบปี กลับมาก็วางอำนาจบาดใหญ่
กล่าวหาคนอื่นในบ้านไปทั่ว ไปพัด ไปกินข้าวกันลูก นิตยาขว้าเอาแขนของพัชชรา
แล้วพาอีกฝ่ายออกจากห้องไป โดมได้แต่มองตามหลังคนทั้งคู่
ก่อนจะหมุนตัวแล้วออกไปอีกทาง ชายหนุ่มตรงไปขึ้นรถ
แล้วขับออกไปดื่มเล่าที่บาในโรงแรม จริงเหรอคะโดม
ริตาโทหาอีกฝ่ายจึงได้รู้ว่าผู้ชายที่ตนกำลังดูใจอยู่นั้นมาดื่มเล่า
โดมเล่าให้เธอฟังว่าเขากับที่บ้านกำลังมีปัญหา มอรดกของคุณยายจะกลายเป็นของเขา
ถ้าเขายอมแต่งงานกับพัชชราเป็นเวลาอย่างน้อยสิบปี ริตาถึงกับนั่งไม่ติด
โดมเปิดบริษัทขนส่งที่อเมริกา
ปกติหากไม่มีมอรดกเขาก็รำรวยเป็นเจ้าของธุรกิจมุลละค้าหลายพันล้านเหลียนอยู่แล้ว
แต่นี่ ถ้าได้มอรดกของคุณยายมาอีกล่ะ โดมก็จะยิ่งกลายเป็นคนรวยมากกว่าเดิมไม่ใช่หรือไง
ใช่ แต่ผมไม่มีวันยอมแต่งงานกับไอ้เด็กนั้นหรอก โดมว่า
ถ้าพูดถึงเรื่องมอรดกของคุณยายแล้ว เขาไม่คิดอยากจะได้
แต่เขาก็ไม่พอใจที่คุณยายทำเหมือนว่าหลานชายอย่างเขาไม่สำคัญ
แถมคนในบ้านก็เหมือนจะหลงไอ้เด็กนั้นไปเสียหมด
ทุกคนเห็นดีเห็นงามกับพินัยกรรมที่ลึกกึกกืนนั่น แต่ว่า
คุณจะชวดเงินหมื่นล้านจริงๆเหรอคะ ริตาเสียดาย หากว่าแต่งงานกัน
หล่อนก็จะได้สามีเป็นคนรวยมากกว่าเดิมไม่ใช่เหรอ รวยกับรวย มันก็ยอมดีกว่าอยู่แล้ว
แล้วยังไงผมไม่สน พรุ่งนี้ผมจะกลับอเมริกา อย่างไรเสีย โดมก็ไม่ยอมแต่งงานเด็ดขาด
แล้วโดมคะ คุณไม่กลัวว่าเยยพัชชราอะไรนั้นจะได้มอรดกไปหรอคะ คิดดูนะ
ถ้าเผื่อมันเป็นแผนของหล่อนล่ะ เยยนั่นต้องรู้อยู่แล้วว่าคุณไม่มีวันยอมแต่งงาน
พอคุณหนีไปใช่ไหม บางทีหล่อนอาจจะได้มอรดก มันอาจจะไม่ได้ทั้งหมด
แต่ก็คิดว่าอาจจะได้ไปมีน้อยไม่ใช่เหรอ แล้วหล่อนก็คงจะหอบเอาเงินของคุณยายคุณไปเสวยสุข
ดีไม่ดี เอาไปปลนเปลอผู้ชายอื่นหรือเปล่าคะ จากที่ว่าจะตัดใจเรื่องของมอรดก
พอได้ยินคำกล่าวของริตา หัวใจของโดมก็เหมือนมีไฟกองใหญ่ลุคฮือ เขาไม่เคยคิดอยากได้
แต่การที่ไอเด็กนั้นจะมากลายเป็นผู้รับผลประโยชน์แทน เขาเองก็ไม่ยินยอมเช่นกัน
โดมกระดกเล่าเข้าปาก ใบหน้าเคร้งเครียด สมองเอาแต่นึกถึงใบหน้าของพัชรา
เขาก็นึกว่าหล่อนเป็นคนดีใส่ซื้อ ที่ไหนได้ มันคือจอมลวงโลกของแท้
เขาไม่เชื่อหรอกว่าคุณยายจะทำพินายกรรมแบบนั้นออกมาจริงๆ คนแก่น่ะหลอกง่ายจะตาย
แม่นั้นต้องกล่อมคุณยาย จนท่านหลงผิดอย่างแน่นอน เอาเหล่ามาอีก เขาสั่ง
เมื่อขวดแรกนั้นหมดไปแล้ว ริตาเองก็ถึงกับยกมือกุ้มขมับเช่นกัน
หากว่าโดมไม่รับเงินมอระดกมันก็คงจะน่าเสียดาย แต่ถ้าเขารับเงินนั้นก็หมายความว่า
บางทีโดมอาจจะไม่ได้แต่งงานกับริตาเช่นกัน เวลายาวนานเป็นสิบปีขนาดนั้น
ใครมันจะไปรอกันล่ะ เทียงคืน รถของริตาก็เข้ามาจอดที่หน้าคารือหัดหลังใหญ่
โดมดื่มไปพอสมควร เขาเมา หากแต่ก็ยังยืนและเดินเองได้
แต่ว่าหากจะขับรถมาเองก็เหมือนจะไม่ดีต่อเพื่อนร่วมทาง
ดังนั้นโดมจึงขอร้องให้ริตามาส่งที่บ้าน ฝากด้วยนะคะ
ริตาบอกกับพ่อบ้านที่รอเปิดประตูให้โดม เธอเองก็อยากจะรีบกลับบ้านใจจะขาด
เพราะวันนี้ริตาเองก็เหนื่อยเช่นกัน เมื่อโดมออกไปจากรถได้
ริตาก็ขับรถออกจากบ้านไปเช่นกัน ฉันเดินเองได้ โดมผลักพ่อบ้านออกไปแล้วไล่ให้ไปนอน
เราแค่สามหัวทำอะไรเขาไม่ได้หรอก โดมไม่ใช่นักดื่ม หากแต่เมื่อได้ดื่มแล้ว
ร่างกายของเขาก็เหมือนกับว่าจะต้านทานริตของเอลกออฮอได้ หลังจากพ่อบ้านจากไป
ชายหนุ่มก็เดินขึ้นบ้าน สมองเอาแต่คิดถึงเรื่องของพี่นายกรรม
หัวใจของเขามันเต็มไปด้วยความไม่พอใจ พัชชราเอาสิทธิ์อะไรมาทำให้คนบ้านหลังนี้รัก
ไม่ว่าใครก็เข้าข้าง ขนาดดิดามารดายังประกาศความเป็นศัตรูกับเขา
หากว่าไปแตะต้องหลอน เมื่อมาถึงชั้นสองของบ้าน โดมก็หยุดอยู่ที่หน้าห้องของพัชชรา
พาไปหน้าของอีกฝ่ายที่เปลือนน้ำตาในงานสบของคุณยายนั้น ทำให้เขารู้สึก สมเพศ
เธอต้องแสดงละครเก่ง และคงหวังว่าอาจจะเรียกคะแนนจากเขาไปได้อีกคน แต่ขอโทษนะ
โดมคนนี้จิตแข็ง ไม่หลงกลอย่างแน่นอน โดมตัดสินใจข้อประตู
เพราะอยากคุยกับพัชชราอีกสักครั้ง และเตือนว่าอย่ามาลองดีกับคนอย่างเขา
ไม่อย่างนั้นชีวิตของเธออาจจะจบไม่สวย ใครคะ? พัชชราเองก็ยังไม่นอน
ถังที่พรุ่งนี้มีสอบเป็นวันแรก อ่านหนังสือแล้วแต่ไม่ยอมเข้าหัว
สาเหตุมาจากหลานชายของคุณท่าน เธอรู้สึกตกใจมากกับการกระทำของเขา
ไม่คิดว่าเขาจะทำตัวได้แย่ขนาดนี้ เขาชี้น่าด่า แถมยังกล่าวหาเธออีก
หากว่าไม่อยากแต่งงานด้วยก็แค่พู พูดกันดีๆ คนอย่างเธอนั้นจะทำอะไรเขาได้กัน
ฉันเองโดม มีเรื่องจะคุยด้วย เขาบอกอีกฝ่ายด้วยน้ำเสียงปกติ
พอบานประตูเปิดออกมาเท่านั้นแหละ โดมก็พลักเธอเข้าไปข้างใน
แล้วก็หันมาล็อกห้องเอาไว้ หากว่าแม่มาเห็นก็คงจะวอยวายอีก คุณโดม พัฒราถึงกับตกใจ
ตอนแรกเธอคิดว่าจะออกไปคุยกับเขาที่ด้านนอก เท่าว่าพอเปิดประตูออกไปแล้ว
เขากลับพลักเธอเข้ามาแทน หญิงสาวกุ้มสาบเสื้อของตนเอาไว้ ใช่! ฉันเอง
โดมหันมาแล้วหัวใจของชายหนุ่มก็กระตุ่ง เมื่อเจอว่าร้างบางอยู่ในชุดนอน
แม้นว่ามันจะเป็นชุดแบบปกติทั่วไป แต่มันก็สางความรู้สึกบางอย่างให้แก่เขา
โดมพิธิรื่อนร้างของเธอ เขาเมาแต่ไม่มาก ดังนั้นจึงพอมีสติพอสมควร เธอก็สวยดีเนี้ย
เขาว่าแล้วรูปข้างตัวเอง จากตอนแรกที่อยากเข้ามาคุย ตอนนี้ฉักไม่อยากคุยซันแล้ว
กรุณาออกไปนะคะ พัชราถอยกลูด นี่เขาเป็นบ้าอะไร ทำไมถึงมองเธอด้วยสายตาแบบนั้น
เมื่อตอนกลางวันเขายังจะฆ่ากันอยู่เลย เธอยากจะเป็นเมียฉันไม่ใช่หรือไง ดมถาม
คิดอยากจะลองกับเด็กสาว นี่ก็นานแล้วที่เขาขาดผู้หญิง น่าจะ 3 ปีได้แล้วมั้ง
กับบริตานั้นไม่เคยมีอะไร เพราะดมยังไม่แน่ใจว่าสุดท้ายแล้วจะตกลงกันได้หรือเปล่า
อีกอย่าง ปริตาเป็นลูกสาวเจ้าสัว หากว่าเค้ากับเธอมีความสัมพันธ์ลึกซึ้ง
ก็กลัวว่าอาจจะต้องรีบแต่งงาน ดังนั้นการคบหาของเรา
จึงเหมือนการดูใจไปเรื่อยๆมากกว่า ไม่! ออกไปเลยนะคะ เธอ 19 แล้วใช่ไหม? โดมยอมรับว่าเธอสวย
อันที่จริงแล้ว เขาสนใจพัชชราตั้งแต่วันแรกที่ไปถึงงานสบคุณยาย
เด็กสาวนั่งตาแดงอยู่ที่หน้าลงสบ ภาพนั้นทำให้เขารู้สึกประทับใจไปด้วย
ที่ผ่านมาโดมไม่เคยมองพัชชราในเชิงชู้สาว เพราะว่าเจ้าตัวยังเล็ก
เท่าว่ากลับมาคราวนี้ ภาพที่เขาเห็นเธอนั้นเปลี่ยนไป ตลอดหลายวันในงานสบ
ชายหนุ่มแอบมองพัชชราอยู่เงียบๆ การแสดงออกของเธอที่มีต่อคุณยายทำให้เขาประทับใจ
มันสื่อถึงการสูญเสีย คิดถึง และกระตั้นอยู่ต่อผู้มีเพราะคุณ
ถูกการกระทำของพัชชราตกอยู่ใต้สายตาของเขา เขายอมรับว่ารู้สึกดีกับเด็กสาว
จนกระทั่งพินายกรรมเปิดออกนั่นแหละ โดมถึง ได้เปลี่ยนความรู้สึก จากบวกเป็นลบ
จากประทับใจ กลายเป็นไม่ชอบใจ คุณโดมถอยไปนะคะ พัชชราตื่นกลัวอย่างถึงที่สุด
เพราะชายหนุ่มกำลังย่างจามคุมเข้ามาหา ทำไมล่ะ อยากแต่งงานกับฉันไม่ใช่เหรอ
งั้นมันลองซ้อมฮันนี่มูนกันก่อนดีไหม รางสูง 190 เซนติเมตร ภาเอาเอลบางของพัชชราเข้ามากอด
กลิ่นอ่อนหวานของเด็กสาวทำให้โดมชอบใจ มันนานมากแล้วที่ไม่ได้ขึ้นเตียงกับใคร
วันนี้สบโอกาส โดมก็เลยอยากจัดการผู้หญิงเจ้าเล่คนนี้ ไม่แต่งแล้วค่ะ
พัชไม่แต่งกับคุณโดมแล้ว เธอว่า พร้อมกับผลักอกแหล่งของเขาให้พ้นไป เสียใจ
แต่ฉันว่าบางทีได้เมียเด็กก็ดีเหมือนกัน แล้วร่างสูงก็อุ้มเอาพัชชราขึ้น
ก่อนจะพาเธอไปที่เตียง เขาวางเธอลงแล้วคร้อมเอาไว้ ความรู้สึกของโดมมัน
ทั้งชอบและไม่ชอบ เท่าว่าเมื่อสาบเสื้อของเด็กสาวเปิดออก
ชายหนุ่มก็ถึงกับต้องกลั่นหายใจ รางกดงามสวยพุดผาด ผิวขาวอมชมพูของพัชชราทำเอาโดมตาลาย
เขาบอกตัวเองในใจว่า แค่แต่งงานกับแม่นี้ 10 ปี ก็ไม่เห็นจะเป็นอะไร ดีเสียอีก
ได้เมียเด็กกว่าตั้งมากมาย คุณดองขอร้องแล้วค่ะ อย่าทำเลยนะคะ
พัชชราร้องไห้ออกมาแล้ว เธอหวาดกลัวการกระทำของผู้ชายที่ตัวเองแอบรัก อย่าได้ยังไง
ฉันยังไม่แต่งกับเธอเลย แต่ถ้าฉันอยากได้มอรดก ก็ต้องแต่งงานกับเธอไม่ใช่เหรอ
โดมไม่มีทางจะปล่อยพัชชราไป เขาจะเอาทุกอย่าง มอรดกที่ควรจะเป็นของเขา
และเมียเด็กที่น่าวายหลังหลอกคนนี้ ใครจะเชื่อว่าเด็กคนนี้เป็นคนดีก็เชื่อไปเถอะ
แต่โดมไม่มีทางเชื่ออย่างเด็ดขาด ปล่อยนะคะคุณโดม พัชชราว่าพลางคืนตัวนี้อย่างสุดแรง
แต่ว่าเขากลับไม่ยอม ไม่ปล่อย เอากันคืนนี้ แล้วพรุ่งนี้ไปจดทะเบียนสมรถกันเลย
ฉันอยากจะได้มอรดกเต็มทีแล้ว ว่าแล้วร้างสูงใหญ่ก็ก้มลงจูบปิดปากพัชชรา
ชายหนุ่มรู้สึกว่าตัวเองต้องการเธอมากเหลือเกิน
ทั้งที่ตกรเขายังมองว่าอีกคนเป็นเด็ก แต่ว่าเมื่อกลับมาบ้านคราวนี้
สายตาที่เขามองพัชชรานั้นเปลี่ยนไป ยอมฉัน อย่าขัดขืน ไม่ว่าจะยังไง
ฉันก็ต้องได้มอรดกของคุณยาย แล้วก็ถ้าแต่งงานกันแล้ว
อีกสิ่งที่ฉันต้องได้ก็คือตัวเธอ อย่าฝันว่าฉันจะเป็นเพระเอกแต่งงานบางหน้า
แต่งจริงแล้วก็เอาจริง โดมจับมือทั้งสองข้างของพัชชราเอาไว้แน่น
ไม่สนใจแม้กระทั่งน้ำตาของเธอที่ไหลอาบหน้า แล้วยังไงล่ะ
ก็เธออยากแต่งงานกับเขาเองนี่ โดมปล้นจูบอีกฝ่าย เขากักขังร่างบอบบางเอาไว้ใต้ร่าง
ความอยากเอาชนะทุกอย่าง ทำให้ชายหนุ่มทำเรื่องที่ไม่น่าให้อภัยลงไป
และเขาก็ต้องพอใจมาก เพราะพัชชราเป็นสาวที่ไม่เคยผ่านมือชายใดมาก่อน
ความสุขสมนั้นเกิดขึ้นเฉพาะเขา ส่วนเด็กสาวนั้น
เธอไม่ได้รับสิ่งที่เรียกว่าความสุขเลย เพราะปวดรักเต็มไปด้วยความเอาแต่ใจ
จนเมื่อเวลาตีสามมาถึง โดมถึงได้ปล่อยร่างบางของพัชชราไป เขาหอบหายใจอย่างหนักนวง
มองเมียทางปฤติในของตัวเอง อย่าเอาเรื่องนี้ไปบอกใครล่ะ เราก็ตอนเก้าโมงเช้า
ฉันจะมารับไปจดทะเบียนสมรส ใบหน้าหล่อเหล่าบอกอย่างอารมณ์ดี
เรื่องแบบนี้มาโทษเขาได้ยังไงกันล่ะ ก็แค่ อยากจะเข้าหอก่อนก็เท่านั้นเอง
ว้าแล้วโดมก็พาหุ่นลำสันของตัวเองยืนขึ้น หากไม่เกรงว่าคุณแม่จะรู้
เขาจะต่อกับพัชชรายันเช้าทีเดียว พรุ่งนี้มีสอบค่ะ งั้นสอบเสร็จกี่โมงล่ะ
สี่โมงเย็นค่ะ พัชชราอยากให้ผู้ชายใจร้ายคนนี้ออกไปจากห้องของต้น
งั้นก็เรียกคุณถนายมาที่นี้ก็เหล่ากัน โดมสั่งแล้วก็กลับห้องของต้นทันที
พัชชรารอกให้เขาจากไป แล้วร่างเปล่อยเปล่าที่ถูกตีตราจองแล้วก็ลุกขึ้น เธอไม่ได้อยากแต่งงานกับผู้ชายใจร้ายอย่างเขาแล้ว
เธอเดินไปอย่างห้องน้ำ บทรักกับผู้ชายที่ตัวเองเป้ารักมานานมันไม่เห็นจะดี
มันไม่แหม่กระทั่งอ่อนหวาน เด็กสาวไว้ 19
ใช้น้ำเป็นตัวชำระล้างคลาบคลาวที่เขาทิ้งเอาไว้ น้ำตาหลังไหล เพราะนึกมาว่า
เขาไม่ได้ให้เกียจกันเลยแม้แต่น้อย พัชชราออกจากบ้านตอน 6 โมงเช้า
เธอขับรถไปมหาวิทยาลัยด้วยตัวเอง หลังจากที่คุณยายแท้ๆของเธอเสีย
มรดกของท่านก็ตกมาถึงหลานคนนี้ทั้งหมด ไม่ใช่ว่าพัชชราไม่มีที่ไป ไม่มีเงิน
แต่ที่ยังอยู่ เพราะคำสัญญาที่มีต่อผู้มีพระคุณต่างหาก ถึงแม้จิตใจจะไม่สดใสเท่าไร
หากแต่เธอก็ยังตั้งสมาธิกับการสอบ แบวว่าในบางคราว
ใบหน้าของโดมจะลอยเข้ามาให้เธอเห็น แต่เด็กสาวก็รีบลบภาพนั้นทิ้งไป
นี่หรือคนที่เธอแอบรักและปลื้ม เขาไม่ต่างกันกับปีศาจร้ายเลยแม้แต่น้อย
แล้วแบบนี้เธอควรจะทำอย่างไรดีต่อล่ะ หลังจากทำการสอบเสร็จแล้ว
พัชชราก็ตรงกลับมายังบ้าน เมื่อเดินเข้ามาข้างใน
ท่านประธานคลั่งรักเมียเด็ก ตอนที่ 2 (สองตอนจบ)
นิยายรักโรแมนติก กดไลค์ กดติดตามไว้
เป็นกำลังใจให้แอดมินว่าด้วยนะครับ
ให้เสียงโดยวารุรินี ตอนจบ พอกลับมาถึงบ้าน
ต่างฝ่ายก็ต่างไม่ยุ่งกันตามสัญญา พัชชราเอาตัวไปติดอยู่กับคุณหญิงนิตยา
คอยดูแลท่าน ส่วนโดมก็ออกไปหาริตา อะไรนะคะ? นี่คุณจะแต่งงานกับเด็กนั่นเหรอคะ?
ริตาคิดอยู่แล้วว่ามันต้องออกมาในรูปบาปนี้ ก็เงินเป็น 10,000 ล้าน
ริตานั่งลงแล้วก็กอดออสอโดม แล้วเรื่องของเราละคะโดม? ริตาว่าอย่างเสียงออดอ้อน
ผมคงไปต่อกับคุณไม่ได้หรอก โดมตัดสินใจบอกความจริงกับริตา
เพราะคิดว่าเขาจะจริงจังกับพัชชราแล้ว ริตาเสียใจมากเลยนะคะ
แล้วอีกนานแค่ไหนคะถึงจะแต่งกัน? เร็วๆนี้ละ โดมบอก เขายกมือริตาออก
มันก็คงไม่สมควร หากว่าเขาจะไกลผู้หญิงอื่นนอกจากไยเด็กนั่น คิดมาแล้วมันก็น่าโมโห
ไม่เรียกรองความรับผิดชอบ แถมยังทำท่าทางเหมือนรังเกียจเขาเสียเหลือเกิน
ถ้าอย่างนั้น ช่วงเวลานี้ขอริตามีคุณได้ไหมคะ?
ริตายังรู้สึกเสียดายผู้ชายคนนี้เป็นอย่างมาก หรือถ้าคลบสิบปีแล้ว
ถ้าเราต่างไม่มีใคร เรากลับมาคบกันอีกดีไหมคะโดม? โดมลุกขึ้นแล้วถอยออกมา
เขาปฏิเสธริตาว่า ผมต้องซื้อสัตว์กับพัชชรา ขอโทษด้วยนะ ลาก่อนครับ
ชายหนุ่มตรงกลับบ้านทันที โชคดีที่โดมไม่ได้มีสัมพันธ์ลึกซึ้งกับริตา
ไม่เช่นนั้นทุกอย่างอาจจะไม่จบง่ายเช่นนี้ เมื่อมาถึงบ้าน โดมก็เดินผ่านพัชชราพอดี
อีกฝ่ายเหมือนมาจากทางห้องครัว ในมือมีนมแก้วใหญ่ เขารีบพุ่งตัวเข้าไปหาอีกฝ่าย
แล้วฉุดร่างเล็กให้ตามมา ฉันต้องกลับไปทำงานแล้ว ค่ะ ก็ไปสิคะ นี่ ฉันเป็นผัวเธอนะ
โดมโมโห เสน่ห์ของเขาคงเป็นสูญ เพราะทำให้พัชชราชอบพอไม่ได้ ไม่ใช่ค่ะ พัชชราว่า
เธอมองโดมด้วยสายตาเรียบนิ่ง เดินทางปลอดภัยนะคะคุณโดม
แล้วแก้วนมในมือก็ถูกสาดเข้าที่ร่างของโดม ตอนที่เขาโวยวาย
เป็นตอนที่พัชชราช่วยจังหวะหนีออกมา เมื่อถึงห้องเธอก็หลอกประตูห้องนอนเอาไว้
พัชชราไม่อยากอยู่ใกล้ผู้ชายใจร้ายเช่นเขา และคิดว่าจะไม่แต่งงานกับอีกฝ่าย
โดมจำเป็นต้องกลับไปทำงานที่อเมริกา
จิตใจของประทานหนุ่มไม่ค่อยอยู่กับเนื้อตัวเท่าไร เขาเหมือนลอยไม่มีสมาธิ
สิ่งที่เอาแต่คิดถึงก็มีแค่เรื่องของพัชชรา อย่างไรก็ตาม
โดมคิดว่าตัวเองคงหลงเด็กสาว ดังนั้นเขาจึงแก้โดยการไปเที่ยวคลับใต้ดิน แล้วให้เพื่อนจัดหาเด็กสาวอายุ
19 ปีมาให้ ก็ในเมื่อพัชชราไม่ได้สนใจเขา โดมเองก็ไม่จำเป็นต้องสนใจอีกฝ่ายนี้นะ
ดวงตาคู่คมของโดม มองร่างของเด็กสาวที่สวยมาก หล่อนกำลังเต้นยั่วๆ
หากแต่เขากลับพบว่า เขาไรความเสน่หาต่ออีกฝ่าย นี่ก็เด็ก 19 ปีไม่ใช่หรือไง
อายุเท่ากันกับพัชชรา แถมเซ็กซี่ จริจจะก้านนั้นกินขาด
และไม่ว่าอีกฝ่ายจะเต้นยั่วๆสักเท่าไร ดวงตาเซ็กซี่มากน้อยแค่ไหน
โดมกลับรู้สึกเฉยชาเป็นอย่างยิ่ง เขาถอนหายใจ แล้วไล่เด็กสาวออกไป
ลองเปลี่ยนคนใหม่ ไปกลับใหม่ ลองไปอย่างนั้นถึงหนึ่งเดือนเต็ม เด็กสาววัย 19-30 คน
แต่ละคนก็งามแบบลืมหายใจ สดใหม่สะอาด ล้วนแต่เป็นของดีร้ายราคี
หากแต่ก็ไม่มีผู้หญิงคนไหน ทำให้เขาคึกคัก ทำให้เขาหลงรัก
หรือแม้กระทั่งรู้สึกผิดสวาดได้เลย พวกเธอเข้ามาเต้นคลอร์เคลียร์เกือบชั่วโมง
แต่สุดท้าย โดมก็แค่จ่ายเงินแล้วก็ไล่พวกเธอออกไป เขารู้แล้วล่ะ เขาไม่ได้หลงเด็กสาวอายุ
19 แต่เขาหลง หลานของคุณยายที่ชื่อว่าภัชราดต่างหาก เขาหลงเสน่ห์ของเธอ เธอใจดี
อบอ้อมอารี ทำอาหารเก่ง เรียบร้อย และยังถอดแบบนิสัยหลายอย่างของคุณยายมาอีก
เขาชอบแบบนั้น เหตุผลหลักไม่ใช่เรื่องอายุ หน้าตาหรือว่าร่างกาย
หากแต่เป็นนิสัยและบุคคลิกต่างหาก ที่ทำให้เขาหลงเสน่ห์เธอ ฉันคิดถึงเธอ
ในที่สุดโดมก็ยอมรับกับใจตัวเองว่า หัวใจดวงนี้มันชอบหลานสาวของคุณยายเข้าแล้ว
ชอบจนกระทั่งเขาคิดว่ามันอาจเป็นความรัก
ไม่มีวันไหนเลยที่โดมจะไม่ฝันว่าได้กบกอดร่างบางของอีกคนเอาไว้
เขาร่วมรักกับเธอในฝันยังอ่อนหวาน หากแต่บางคราวก็ร้าวร้อนมากเหลือเกิน
เขาหลงพัฒรา หลงชอบ และคิดว่าคงหลงรักเข้าไปแล้ว เมื่อไตรตรองจนเข้าใจ
โดมเลยบอกตัวเองว่า ต้องทำอะไรสักอย่าง ไม่เช่นนั้นเขาอาจจะเสียเธอไป
โดมโตมาขนาดนี้ รู้ดีว่าหากต้องการมีความสุขในชีวิตแล้วก็
พัฒราคือคนเดียวที่เขาควรจะสร้างครอบครัวด้วย
ชายหนุ่มหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วโทรหามารดา
เขาสารภาพว่าตัวเองทำอะไรกับน้องลงไปบ้าง และสุดท้ายก็สารภาพว่า
เขาหลงรักหลานสาวของคุณแม่เขาแล้ว น้องออกจากบ้านรอไปแล้วล่ะจ๊ะ
ส่วนเรื่องมอรดกน้องก็คุยกับธนายแล้ว ถูกฝ่ายเห็นว่า ถึงจะไม่ได้ระบุในพินักกรรม
แต่ถ้าคนที่ไม่ยินยอมแต่งคือนุพัฒน์ ดังนั้น ตาโดม ลูกก็คือคนที่ควรจะได้สมบัติ
โดมเองก็ไม่ทราบเหมือนกัน ว่ามือถือร่วงจากมือของเขาไปตอนไหน เขารู้สึกตกใจมาก
กว่าจะมีสติกลับมาได้ก็หลายนาที ไม่ได้ เขาจะไม่ยอมให้เธอหนีหายไป
กับความรักของเขาเด็ดขาด นี่เป็นรักครั้งแรกของชีวิต
และโดมคิดว่าจะเป็นรักสุดท้ายตลอดไป เขาตัดสินใจกลับเมืองไทย เพื่อไปตามหาเธอ
และต้องคุยกันให้รู้เรื่องทันที รางบางกำลังนั่งเมอรอย อยู่ข้างแม่น้ำ
เด็กสาวตัดสินใจไปตรวจที่โรงพยาบาล พอผลตรวจออกมา ผัดฉระก็ถึงกับเป็นลม
เธอตัดสินใจทันที ว่าจะเก็บเรื่องนี้เป็นความลับ มันรู้สึกอายและไม่อยากให้ใคร
ทราบว่าตัวเองท้อง อีกอย่างเธอไม่อยากยุ่งเกี่ยวกับผู้ชายคนนั้น เขาไม่ได้รักเธอ
เขาแค่อยากเอาชนะ อยากสั่งสอน อยากได้มรดก หากพูดถึงเรื่องความรักแล้ว
มันคงไม่มีมาแต่น้อย เธอเรียนคุณหญิงป้าว่าไม่อยากแต่งงาน อ้างเหตุผลไปต่างๆนานาว่า
อายุของเธอและเขาต่างกันมาก เธอไม่ได้อยากได้สามีแก และอีกอย่างคือ
คุณโดมไม่ได้ชอบเธอ ดังนั้นจึงไม่อยากใช้ชีวิตร่วมกับเขา คุณป้าเองก็เข้าใจดี
เธอกลับมาอยู่บ้านของคุณยายแท้ๆ หลาออกจากมหาวิทยาลัย คิดว่าจะกลับไปเรียนก็ต่อ
เมื่อลูกโตขึ้น บางทีอาจจะต้องหาคนมาช่วยเลี้ยง แต่ว่าในระหว่างนี้
เธออยากจะขอนั่งร้องไห้ ให้กับสตาชีวิตของตนก่อน ไม่ใช่ไม่กลัว ไม่ใช่ว่าเก่งกาด
แต่หากให้เธอบากหน้าไปขอร้อง ผู้ชายร้ายกาดคนนั้น ผัชชราคนนี้ขอลาขาด ในทุกๆวัน
ผัชชราจะออกมานั่งเซ้าที่ท่าน้ำ เธออยู่คนเดียวมาจะครบหนึ่งเดือนแล้ว ตอนเช้าก็ทำอาหารออกมา
ถวายพระ ทั้งวันก็นั่งอยู่ที่นี่ มือเที่ยงจะเป็นกุ้ยเตี๋ยวเรือที่เขาพายมาขาย
บางคราวก็มีข้าวราดแกง ขนมหวาน ชีวิตที่นี่ก็ไม่เลวเหมือนกัน
โดยว่าชอบความสงบสุขเป็นทุนเดิม นั้นทำให้ผัชชรา ค่อยๆมีความสุข
และหลบเลื่อนความทุกของตน อีกด้านที่กรุงเทพมหานคร โดมมาถึงเมืองไทย
ก็ออกตามหาผัชชราทันที เธอลาออกจากมหาวิทยาลัย แล้วก็ขาดการติดต่อกับเพื่อนทุกคน
ชายหนุ่มจ้างนักสืบให้ติดตามหา ไม่ว่าจะต้องใช้เงินมากมายแค่ไหน เขาก็จะทำ
โดมรู้ดีว่าที่ผัชชราออกจากบ้านไป เพราะเขาเป็นสาเหตุ ชายหนุ่มรู้สึกผิด เขาไม่น่าไปทำอย่างนั้นกับน้องเลย
ไม่น่าไปใสร้ายอีกฝ่าย บอกว่าน้องต้องการเงิน ไหนละเงินที่น้องได้ไป
มารดาบอกว่าผัชชรา ไม่ได้เอาอะไรติดตัวไปแม้แต่น้อย ถึงถนายจะเสนอว่า
ควรจะแบ่งมรดกเท่าๆกัน ระหว่างเขากับเธอ เท่าว่าฝ่ายนั้นก็ไม่ขอรับ ผัช เธออยู่ไหน
ฉันขอโทษจริงๆ โดมเหมือนคนหลงทาง เขาขับรถออกนอกรุงเทพมาเรื่อยๆ
ให้ชะตาชีวิตเป็นตัวตัดสิน บางวันเขาก็นอนในรถ บางวันนอนผักที่โรงราม
ดวงตาคู่ขมที่เศร้าซ้อย เพราะความรักที่หลุดลอย กำลังมองหาร่างของใครบางคน
หนึ่งเดือนที่ตามหาที่อยู่ในกรุงเทพ กับอีกหนึ่งเดือนที่ต้อง ขับรถหาแถวภาคลาง
ไม่ว่าจะอำเภอไหน หมู่บ้านใด โดมก็ไปมาหมดแล้ว หากว่าอาทิตย์หน้ายังไม่เจอ
โดมจำเป็นต้องหยุดก่อน เพราะทางบริษัทเองก็ต้องการตัวเขาเช่นกัน
หลังจากกลับไปจัดการงาน โดมก็จะกลับมาอีกครั้ง เสียงโครมดังขึ้นที่ด้านหน้า
ทำให้โดมต้องรีบหยุดรถกระทันหัน เกิดอุบัติเหตุขึ้น เมื่อรถยนชนเข้ากับรถจักรยานยน
แถวนี้ค่อนข้างเปลี่ยว และไม่ค่อยมีรถผ่าน รถยนเมื่อชนแล้วก็ขับหนีไป
ทิ้งให้คนเจ็บนอนเลือดไหล อยู่กลางทาง โดมรีบลงจากรถ
เขาเข้าไปดูก็เห็นว่าเป็นผู้หญิงท้องรายหนึ่ง และเธอหมดสติไปแล้ว คุณครับ
โดมเรียกอีกฝ่ายเอาไว้ พร้อมกันนั้น เมื่อพบว่าเธอหายใจร้วยหริน
เขาก็เรียบอุ่มพาเธอไป Restaurant ไปตรงโพิสโตนะครับ สามีแห่งข้างเลย
ทำไมปล่วยให้อีกฝ่ายขับรถออกมา ขาดแต่นี้ พร้อมกันๆ พร้อมใจต้อง
ผมเป็นคนที่เห็นเหตุการณ์ มีก้องหน้ารถด้วยนะครับ เป็นเหตุชนแล้วหนี
โดมคิดว่าอาจเสียเวลาอีกวันเพราะต้องคุยกับตำรวจ วันนี้ก็คงต้องนอนค้างที่นี่แล้ว
หลังจากที่คุยกับตำรวจจนค่ำ ชายหนุ่มรู้สึกหิวข้าว
เห็นบอกว่าด้านหลังโรงพยาบาลมีตลาด เขาจึงหวะไปหาของกินซักหน่อย
มาที่แบบนี้ที่ไรเขามักจะคิดถึงเด็กสาว เธออายุแค่ 19 สดใส่และมีอนาคต
แค่คิดถึงความผิดของต้น หัวใจของโดมก็รวดร้าว ภัทรบอกแล้วไงคะ
ว่าไม่ต้องมาขายของอีก เสียงนี้ช่างคุ้นหูของโดมเหลือเกิน
เขาหันควับไปมองเห็นว่ามีผู้หญิงคนหนึ่งในชุดคลุ้มท้อง
หัวใจของโดมเหมือนจะหยุดเต้น เมื่อเห็นแค่ด้านหลังเขาก็จำได้เลยว่า นี่คือภัทรรา
โดมรีบซ่อนตัว เขาอาบมองเธออยู่หยุ่งเงียบ ดูเหมือนว่าอีกฝ่ายกำ
กำลังพูดอยู่กับคุณยายคนหนึ่ง จับใจความได้ว่า ภัทราจะให้เงินยาย
แล้วยายไม่ต้องออกมาขายผัก หากแต่ยายปฏิเสธไม่อยากรับเงิน
แต่ภัทรายืนยันว่าต้องหยุดขาย เพราะเท้าของคุณยายเป็นแผลาจากเบาหวาน
แล้วคุณยายก็ต้องลุยน้ำไปเก็บผักอีก เท้ามันจะติดเชื้อ แล้วก็อาจลุกลามไปข้างหน้า
นี้สินะ ความมีน้ำใจของภัทรา หากว่าเป็นเรื่องของคนแก่ หญิงสาวมักจะอ่อนไว้เสมอ
เขาองยิ้มให้กับเมียเด็ก ผู้หญิงคนนี้ดีจริงๆ แล้วก็เหมาะที่จะเป็นแม่ของลูกเขา
Don’t ไม่คิดว่าเด็กในท้องจะเป็นลูกใครอื่น เขาเชื่อส exclusion หัวใจว่า พัชชาราไม่ได้หมัวผู้ชาย
มีแค่เขาที่เป็นผู้ชายคนแรกของเธอ ฟากพัชชาราหลังจากที่ตกลงกับคุณยายได้
เธอก็พาคุณญายไปหาหมอเรียบรอยก็หยัดเงินก้อนใหญ่ในมือ คุณญายคนนี้มีหลาנอีกคนหนึ่ง�
Dooยว่าหลานต้องเรียน ใหญ่ก็เลยต้องริ่นรน ดังนั้นถ้ามีเงินมากพอ
แกก็คงไม่ต้องออกมาขายของไปพักใหญ่ เงินนั้นมากพอให้แกอยู่อย่างสบาย
จนกระทั่งหลานเรียนจบม.6 ซึ่งก็เหลือเพียง 2 ปีเท่านั้น ภัชราขับรถกลับบ้าน
มาถึงก็เข้าไปข้างใน พอเธอเข้าบ้านเรียบร้อยก็ต้องตกใจ เพราะใครบางคนตามเข้ามาติดๆ
ปากบางอากว้าง คนท้องถึงกับยกมือทาบอก ค..คุณมาได้ยังไงคะ? โดมยิ้มให้อีกฝ่ายด้วยความอ่อนโยน
เขาเข้าใจแล้วว่าทำไมถึงหลงเธอ หลงจนอยากได้อีกฝ่ายเป็นเมีย
เพราะเธอเป็นคนดีมีเมตตา และจิตใจอ่อนโยนต่อเพื่อนมนุษย์ด้วยกัน
เขานั่งหลงกุกเข่าต่อหน้าหญิงสาว รอมกับคอมหัวให้
โดมหมดสิ้นความลังเลสงสัยในหัวใจตนเอง เขายอมสิโรราบต่อความดีของผู้หญิงคนนี้
ชายหนุ่มร้องไห้ สำนึกเสียใจกับการกระทำของตัวเองที่มีต่อเธอ พี่ขอโทษครับ
เขาเหงื่อยหน้าขึ้นมาสดตากับพัชชรา ดวงตาคู่นี้อัดอันไปด้วยความสำนึกผิดบาป
ให้อภัยพี่นะพัช พี่รู้ว่าที่พัชออกจากบ้านมาก็เพราะพี่ พัชชราได้แต่ยืนงง
นี่เขาเป็นบ้าหรือยังไง จุจุก็มาก้มหัวให้เธอบาปนี้ พี่ยอมแล้วพัช ยอมทุกอย่าง
พัชอยากได้อะไร อยากให้พี่ทำอะไร บอกพี่มาเลยนะคุณดี มาทางไหนก็ไปทางนั้นเลยค่ะ
สมบัติของคุณก็อยู่ที่กรุงเทพนั้นไง เมื่อคืนสติมาพัชชราก็เริ่มต่อว่าเฮ้า
เสียงของเธอค่อนข้างจะตึงเพราะช่วงนี้เธอรู้สึกหงุดๆ ง่าย
พี่อยากจะรับผิดชอบลูกของเรา เขาว่า แล้วมองหน้าท้องน้อยๆ ของเธอที่กำลังโตขึ้น
ลูกของเขาเป็นผู้ชายหรือผู้หญิงกันนะ ภัทร ฟังนะ ภัทรจะเชื่อหรือไม่เชื่อก็ตาม
แต่พี่อยากบอกภัทร พี่รักภัทรนะครับ พี่เพิ่งตกลงกับหัวใจตัวเองได้ว่าพี่รักภัทร
รักจริงๆ พี่ไม่ได้มีเละเหลี่ยมอะไรเลย รักจริงๆ ที่ไม่ต้องการมรดก
หรือว่าพี่อยากรังแกะภัทรแต่อย่างได้ มรดกของคุณยายพี่ไม่สนใจแล้ว
พี่ไม่ได้อยากได้ พี่จะยกให้ลูกของเรานะ เอาไปเลย สิ่งที่พี่อยากได้ก็คือ
โอกาสจากภัทรเพียงครั้งเดียว เขาเดินเขาเข้าไปหาเธอ หลอกความดีที่เขาช่วยคนท้องเอาไว้หรือเปล่า
ที่ทำให้เขามาเจอภัทรที่นี่ เชื่อพี่ได้ไหม พี่รักภัทรจริงๆนะ
ให้โอกาสพี่ได้หรือเปล่าครับ เขายกมือว่าย ใบหน้าเต็มไปด้วยการอ้อนวอน เขาผิด
เขาทำผิดมาโดยตลอด เขาช่างเป็นผู้ชายที่ชั่วเหลือเกิน ภัทรต้องมาท้องก็เพราะคุณ
ภัทรแค่19 ยังเป็นเด็กอยู่เลย แต่ภัทรต้องมาลาออกจากมหาวิทยาลัย
ก็เพราะว่าคุณหลังแกะภัทร แล้วภัทรก็ร้องไห้เสืออึกเสื้ออื่น
เลิกร้องไปตั้งแต่เดือนที่แล้วแล้ว แต่พอเห็นหน้าตัวปัญหา
เธอก็กลับร้องไห้ขึ้นมาเสียอย่างนั้น มือบางตบตีเขา ทั้งตบทั้งขวนคนใจร้าย
เขาทำให้เธอตกอยู่ในสภาพที่น่าเวทนา ตั้งทองตั้งแต่ยังอายุน้อยๆ พี่ขอโทษครับ
ให้พี่ช่วยเลี้ยงลูกนะภัทร พี่สัญญาพี่จะชดเฉยทั้งหมดให้ภัทรเอง
โดมเองก็ร้องไห้เสียใจ เขาได้ทำร้ายเด็กสาวเพราะสันดานของต้น เขาอยากได้โอกาสใหม่
อยากทดแทนให้เธอทั้งชีวิต ไปอยู่ด้วยกันที่อเมริกานะ ที่นั่นไม่มีใครรู้จักภัทร
ไปเริ่มต้นใหม่ที่นั่น คลอดลูกเราก็คอยไปเรียน พี่จะเลี้ยงลูกให้เอง ดีหรือเปล่า
ไม่ ออกไปจากบ้านของฉันเลย ภัทรไม่ยอมรับ เขาจะมาพูดแค่สองสามคำ
เราก็หวังให้เธอใจอ่อนอย่างนั้นเหรอ ไม่มีทาง หม데วงตาคู่หวาดมองหาไม่กลาด
เพาะเห็นก็ไปหลอก ก็ตีไล่ให้เขาออกไปจากบ้านต้น ด้านดม
ไม่ว่าอีกฝัยจะตีแรงเท่าไหร่ เขาก็ยังนั่งนิ่ง แหละไม่ยอมไปไหน ออกไปเลยนะ
ออกไปจากบ้านของพัท เราสองคนแม่ลูก ไม่ได้ต้องการคุณ เธอตกลดด้วยอาการเดือดด้าน
ไม่ยอมรับเขาเข้ามาในชีวิต เขาเป็นผู้ชายที่ร้ายกาด
ซึ่งเธอจะไม่มีวันเฉียดเข้าใกล้อีก และด้วยความโมโหและคาสติก
ผัจชราก็ฟาดไม้ลงที่สีสะของเขาอย่างแรงถึง 3 ครั้ง การกระทำนั้น
ส่งผลให้เลือตหลายอาบหน้าโดมทันที เมื่อได้กลิ่งขาวของเลือด ภัชชราก็ถึงกับตกใจ
คุณต้องไปหาหมอ นี้แหละนะ เขาเรียกว่า ทั้งชัง ทั้งห่วง คนท้องพาคนเจ็บไปเย็บแพ้
เสื้อของโดมแด่งฉานไปด้วยเลือด หัวแตกเย็บไปหลายเข้ม โดมเอาแต่นั่งนิ่ง
ส่วนภัชชราก็ทำหน้ารู้สึกผิด หมอให้อย่าแล้วกลับมาพักที่บ้าน
สุดท้ายคนท้องเลยต้องรับผลกับการกระทำของตัวเอง เธอหากถินอนและเข้าอびมย์ắtมาให้เค้ากิน
ส่วนโดมก็จับไข้ เพราะโดนตีไปหลายที่ หายแล้วก็เรียกคนมารับกลับนะคะ เธอบอกด้วยน้ำเสียงที่ค่อนข้างดุ
มองเขาที่นอนส่งสายตาละห้อยมาให้ พี่ขอโอกาสได้หรือเปล่าพัท? ไม่ค่ะ
พัชชราปัตติเศษอย่างเด็ดขาด เพราะตั้งใจเอาไว้แล้วว่า
ชีวิตนี้จะไม่ยอมให้เขามาเกี่ยวข้องกันอีก หลังจากบอกเธอก็ออกมาจากห้องนอนของเขา
พัชชราถอนหายใจ เชื่อเถอะว่า อีกไม่นานคุณลุงคุณป้าก็คงจะตามมา
แล้วมันก็จริงตามที่เธอคาดการเอาไว้ เมื่อวันต่อมา บิดามารดาของโดมก็มาที่บ้าน
กลับไปเถอะนะพัช มาอยู่แบบนี้บอกเลยว่าป้าไม่ไว้ใจ คุณหญิงนิตยาว่า
พอลูกชายตัวดีของนางมาก่อเรื่องก่อราวเอาไว้
ทำให้พัชชราต้องหอบตัวเองมาพักใจถึงที่นี่ นั้นสิลูก
หนูเป็นหลานรักของคุณลุงคุณป้า ไหนจะหลานในท้องอีก ดานุพรเห็นด้วยกับพันรยา
อย่างไรก็ต้องเอาพัชชรากลับบ้านด้วยให้ได้ ถ้าหนูไม่ไป
งั้นลุงกับป้าจะย้ายข้าวของมาอยู่ที่นี่ก็แล้วกันนะ ถ้าไม่ไปก็ต้องมาแบบนี้จริงๆ
เพราะคนแม่ก็หลาน ส่วนคนในท้องก็หลานในใส่อีก สองสามีพันรยายืนยันว่า
คนทั้งคู่จะปักหลักอยู่ที่นี่ไม่ไปไหน จนกระทั้งสามวันต่อมา พัชชราก็ยอมใจอ่อน
ดานดมก็ยิ้มจนหน้าบ้าน เมื่อกลับมาถึงบ้านที่กรุงเทพมหานคร
พัชชรากก็กลายเป็นคุณหนูตัวน้อยๆ ทุกคนคอยดูแลเธอเป็นอย่างดี
ดมกลับไปจัดการงานหนึ่งเดือน ก่อนจะรีบกลับมาหาเธอทันที พัชอยากคุยกับคุณดมค่ะ
ว่ามาสิครับ ดมรีบวางจานผลไม้ลง ของดีมีประโยชน์ที่ไหน
เขาก็ล้วนไปสั่นหามาให้คนท้องทั้งหมด พัชอยากไปเริ่มต้นใหม่ที่อเมริกาค่ะ
พัชชรายอมรับว่าตัวเองอายที่ตั้งท้องตั้งแต่เรียนไม่จบ
มันคอนทั้งเป็นประเด็นที่อ่อนไหวมากพอสมควร ได้สิ ไปอยู่ด้วยกันนะ
ดมถึงกลับขยับเข้าไปหา แล้วกุ้มมือสวยของเธอเอาไว้ อยู่ด้วยค่ะ
แต่ไม่ใช่ในฐานะสามีพันรยานะคะ ครับ พี่ยอม ผัดอยากให้พี่เป็นอะไร พี่ยอมหมดเลย
โดมดีใจมาก แค่เธอยอมไปอยู่ด้วยก็ดีมากพอแล้ว พอตกลงกันเข้าใจ
โดมก็ทำเรื่องอ่อกาสารไขitor ให้ผัดชรา ใช้เวลาไม่นานก็ได้เวลาเดินทาง
เขาพาเธอไปอยู่ที่บ้านที่อเมริกา ชายหนุ่มหาคนมาคอยดูแลผัดชรา ไว้หมดแล้ว
พี่กลับมาแล้วครับ ประทานบริษัทคนส่งลงจากรถ เขาถอดสูตรแล้วเดินเข้าไปหาคนท้องโต
ผัจฉราต้องคอยเขากลับบ้านในทุกวัน เพราะเธอมาอยู่ต่างบ้านต่างเมือง ดังนั้นก็มีแค่เขาให้เธอได้พึ่งพิง
ซึ่งมันก็เป็นผลดีกับโดมมากเหลือเกิน มือใหญ่ประคองเอลหน่าเข้ามากอด เขามีบทบาทคือ
พ่อของลูก แต่ยังไม่ใช่สามีของเธอ วันนี้เป็นยังไงบ้าง?
เมื่อบอกกับหญิงสาวว่าอยากได้โอกาส เขาก็ต้องทำตัวให้เหมาะสมกับคำว่าขอโอกาส
จากคนร้าย โดมก็กลายเป็นคนดี นับวันเขายิ่งตกลุ่มรักแม่ของลูกมากไปทุกที พี่โดม
ผัชชราเดินเข้าไปหาเขา เธอควงแขนของเขาเอาไว้ สามเดือนที่มาอยู่ด้วยกันนั้น
เขาทำให้เธอรู้สึกว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดี โดมคอยดูลาเธอ
ไม่มีสิ่งไหนที่เธอต้องการแล้วไม่ได้ แหม่นกระทั่งอยากกินอะไร เขาก็ยังไปสั่นหามาให้จนหมด
ครับ โดมยิ้มอย่างอ่อนโยน ก่อนจะขออนุญาตหญิงสาวบอกว่า
ขอจูบหน้าผากหน่อยได้หรือเปล่า อืม ผัชชราบอกอย่างเอียงอาย
หากว่าเขาจะขอสัมผัสตัวนั้น เขาต้องขออนุญาตเธอก่อน
เธอหลับตาแล้วให้เขาจูบลงที่หน้าผาก ยิ้มสวยระบายอ่อนๆ นับวันหัวใจของเธอยิ่งอ่อนไหวมันลงทุกที
หอมจังเลย โดมว่าแล้วพาผัชชราเข้าบ้าน อากาศหนาวๆ ออกมารอพี่ข้างนอกทำไม
เขาถามด้วยความเป็นห่วง ซึ่งอีกฝ่ายก็ตอบด้วยอาการเขินอายว่า ผัช คิดถึงพี่โดม
ไม่รู้ว่าเป็นเพราะหัวใจตัวเอง เป็นเพราะตั้งท้อง
หรือว่าเป็นเพราะลูกในท้องคิดถึงเขา แต่เธอรู้สึกดีให้เขามากขึ้นจริงๆ
พี่ก็คิดถึงผัชครับ สุดหัวใจของพี่เลย โดมยิ้มดวงตาเป็นประกาย
ดีใจที่ได้ดูแลผัชมาสามเดือนแล้ว ผัชชรายอมให้เขาเข้าใกล้มากขึ้น พี่โดมคะ
ผัชชรายังไม่ยอมปล่อยชายหนุ่มไปไหน เธอค่อนข้างจะเอียงอาย หากแต่ว่า
ถ้าไม่บอกวันนี้ก็ไม่รู้ว่าจะทำอย่างไรแล้ว ครับ ไหนคนดีอยากได้อะไรบอกพี่สิ
น้ำเสียงของโดมอ่อนโยนมาก ถ้าเกิดบอก อย่าหัวร้อพัดนะ ว่าที่คุณแม่มือใหม่เอียงอาย
พี่สัญญาเลยครับ ผัชชราจูงโดมขึ้นห้อง คนทองอายก็อาย แต่มันก็อดไม่ไหวแล้ว
เมื่อมาถึงห้องนอนของเธอก็พาเขาเข้ามา มือบางผลักชายหนุ่มลงบนเตียงทั่วที พัทชรานั้นกำลังมีอารมณ์อย่างว่า
มีมานานมากแล้ว ตอนแรกเธออดกล้นมันเอาไว้ เพราะยังไม่ไว้ใจกับโดม
แต่วันนี้เขาแสดงให้เห็นว่าเขาเปลี่ยนไปแล้ว เธอจึงไม่ทนอีกต่อไป พัท เอาจริงเหรอ?
แล้วโดมก็หัวเราะ เขารีบถอดเสื้อผ้าของตัวเองออกพายในไม่กี่นาที ในระหว่างนี้พี่โดมได้ยุ่งกับใครหรือเปล่าคะ?
ไม่เคยเลยครับ รอบหลายปีที่ผ่านมา พี่มีแค่ผัดนะ
รางสูงเปลวยเปล่ารีบเดินเข้ามาหาพันรยา พี่คิดถึงผัดมากเลย มาเริ่มกันใหม่นะ
พี่รักผัดจนจะตายอยู่แล้ว วาแล้วเขาก็โอบรางเล็กเอาไว้ พี่รักผัดจริงๆนะ
ไม่เคยรักใครมาก่อนด้วย พี่หลงผัดจนไม่ได้มองผู้หญิงคนไหนแล้ว
พี่ไม่ได้หลงเพราะผัดยังเด็ก หรือว่าสดใหม่อะไรแบบนั้น แต่พี่หลงในความดี
แล้วก็ความน่ารักของผัดไง ผัดยังไม่ได้ให้คำตอบสักหน่อย ผัดฉราสายสีสะ
เธอจับจูงอีกฝ่ายมา แล้วก็พลักรางสูงลงบนเตียง
แต่…ช่วยให้ผัดหายจากอาการทรมานนี้หน่อยได้หรือเปล่าคะ?
แล้วเสียงหวานก็กระซิบบอก ประสบการณ์ในเรื่องอย่างว่าของผัดฉรามีน้อยมาก
ดังนั้นเธอจึงต้องอาศัยเขา มือบางรูปไล้ไปมาบนร่างกาย
อีกสิ่งที่เธอต้องยอมรับก็คือ เธอติดกลิ่นของเขา อยู่ใกล้ที่ไรเป็นต้องหลงทุกที
มันเป็นตั้งแต่ครั้งแรกที่เราเจอหน้ากันแล้ว ยิ่งเมื่อเขาทำดีด้วย
เธอก็ยิ่งหอมกลิ่นตัวเขามากขึ้นไปอีก ได้เลยครับ พี่จะช่วยผัดเอง
งานนี้หวานหมูสำหรับคนคลั่งรักเมียเด็ก
โดมม้อปฏรักอันแสนอ่อนหวานให้แกะผู้หญิงที่ตัวเองรัก
เขาปลนเปลออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออออ
ไม่รู้ว่าเขาบอกเธอเป็นครั้งที่เท่าไหร่แล้ว แต่เมื่อมีโอกาส เขาจะบอกเธอในทุกวัน
รู้แล้วค่ะ ขอบคุณนะคะ เธอตอบกลับเสียงหวาน แล้วพาเขาเข้าไปอาบน้ำด้วยความสุขใจ
เมื่อถึงเวลาคลอด โดมและครอบครัวก็มาอยู่กันที่โรงพยาบาล เด็กหญิงของขวัญ
คือชื่อที่บิดาตั้งให้ โดมได้รับอนุญาตจากพัชราให้เป็นคนตั้งชื่อลูก
ชื่อนี้แทนความหมายจากพัชรา คือของขวัญที่คุณยายมอบให้กับเขา
เป็นของขวัญที่ทำให้โดมรู้จักความรัก รักจนกระทั้งยอมซีโรราบต่อตัวเธอ
และเด็กหญิงของขวัญก็คือ ของขวัญที่พัชรามอบให้เขา หากว่าไม่มีลูก
เขาไม่แน่ใจว่าพัชราจะใจอ่อน แล้วกลับมาอยู่ด้วยกันหรือไม่? ตายแล้วคุณ
น่ารักน่าชั่งจังเลยนะ คุณปูคุณยาเผอหลานมาก พอโตสักหน่อยก็จะพากลับเมืองไทย ไม่อย่างนั้นปูยาก็คงได้คิดถึงหลานจนตรอมใจกันพอดี
เหนื่อยหรือเปล่า? โดมถามพัช ดวงตาของชายหนุ่มแดงกำเพราะร้องไห้ไม่หยุด
ตอนพัชเริ่มเจ็บท้องกลอด เขาก็เริ่มร้องไห้ตาม พัชราไม่ยอมผากลอด
เพราะอยากจะกลอดแบบธรรมชาติ ดังนั้นมันก็เลยต้องเจ็บปวดนานสักหน่อย
พี่ไม่อยากมีลูกอีกแล้วล่ะ โดมว่า เขาจับมือเธอขึ้นมาจูบอย่างรักร้าย
ใครเขาจะมีลูกกับคุณโดมกัน? พัชราว่าแล้วหัวร้อเพิ่งหลับได้สักพักก็ต้องรีบตื่นมา
เพราะมีคนมาคอยกอดคอยหอม พอเห็นว่าเขาทำหน้าเศร้า เธอจึงนมอีกฝ่ายลงมาจูบ
ถ้าพัชยังอยากแต่งงานกับคุณโดม จะทันหรือเปล่าคะ? เป็นเรื่องที่คิดมานานและตรายตรองดีแล้ว
พัชราอยากจะลองดูอีกสักครั้ง ส่วนความรักที่เธอมีต่อคนใจร้ายก็ยังหลงเหลืออยู่
และมันเพิ่มมากขึ้นทุกวัน เพราะเขาเอาอกเอาใจกันดีเหลือเกิน จริงเหรอครับ?
แต่งครับ พัชอย่าหลอกพี่นะ พี่แก่แล้ว โดมดีใจมาก ชายหนุ่มกอดพัชราเอาไว้ ในที่สุดเธอก็ให้โอกาสกับเขาอีกครั้ง
ผู้ชายคนนี้หลงรักเมียตัวน้อยของตนเหลือเกิน แต่ถ้าเมื่อไหร่ที่คุณโดมทำร้ายอีก
พัชจะไม่ทนแล้วนะคะ เขามีแค่โอกาสเดียว หากว่าไปกันไม่ได้ หรือว่าเขาทำมันพัง
พัชราจะถือว่า เราไม่มีบุญต่อกัน เรื่องนั้นจะไม่มีวันเกิดขึ้นครับ โดมสัญญาด้วยหัวใจ
นี่จะเป็นรักแรก และรักเดียวของเขาตลอดไป หลังออกจากโรงพยาบาล
โดมและพัชราก็แต่งงานกัน โดมยกมอรดกที่คุณยายทิ้งเอาไว้ให้
เพื่อเขากองทุนของแม่หนูน้อยของขวัญ กลับบ้านกันได้แล้วครับ
ถึงเวลาก็มาอุ้มเอาลูกสาวที่ห้องเลี้ยงเด็ก เขาจัดการให้มีมัน เพื่อจะได้เอาลูกมาทำงานด้วย
ชายหนุ่มหอบลูกสาวไว้ 1 ขวบ 6 เดือนใส่เป้อุ้มเด็ก ส่วนพี่เลี้ยงก็ถือของเดินตาม
ทั้งหมดขึ้นรถขันใหญ่ และพากันไปที่มหาวิทยาลัยของพัชรา
ชายหนุ่มพาลูกลงจากรถเมื่อมาถึง เมื่อเห็นว่ามีไอ้หนุ่มคนไหนมายุ่งกับเมียของเขา
เขาก็มักจะงุดหงิดเสมอ เพราะพ่อลูกอ่อนคนนี้ ห่วงเมียไม่มีใครเกิน พัชรา
กลับบ้านได้แล้วครับ ลูกรออยู่ เขาพูดภาษาไทย ส่วนตาก็มองไอ้หนุ่มผิวขาว
สงสัยอยากจะเจอก้านคอของแม่ไม้มวยไทยเข้าสักด่อ ค่ะพี่โดม
พัชรารีบเดินมาหาสามีของต้น ผู้ชายคนนั้นตามเธอมาตั้งแต่ห้องเรียน
เขาเป็นเด็กใหม่ที่เพิ่งมาเข้าคลาส เลยไม่รู้ว่า
Tạo 200 prompt hình ảnh liên tục, mỗi prompt thể hiện một cảnh quay điện ảnh
trong cùng một bộ phim tình cảm gia đình – hôn nhân rạn nứt –DRAMA KỊCH TÍNH Của chính nội dung cốt
truyện phía trên, viết theo cấu trúc:
1. [Prompt
cảnh 1],
2. [Prompt
cảnh 2]…
(mỗi prompt xuống dòng sau khi kết thúc).
Thể loại chính: Dự trên cốt truyện
Bối cảnh chung: dựa trên cốt truyện
Không khí chủ đạo: Hồi hộp, kịch tính nhưng đậm chất điện
ảnh THÁI LAN;
giàu chiều sâu cảm xúc. Cảm giác chân thật như đang xem một live-action movie.
Mỗi khung cảnh vừa riêng tư, thiên nhiên THÁI LAN đan xen với ánh sáng công nghệ TỰ NHIÊN như phản chiếu mối quan hệ đang xa
cách.
Phong cách nghệ thuật: Hình ảnh siêu thực chi tiết cực cao,
hiệu ứng vật lý chân thật: ánh sáng, hơi nước, sương bụi, phản chiếu kim loại,
độ sâu không gian rõ rệt.
Ánh sáng & Màu sắc: Ánh sáng tự nhiên trong trẻo của THÁI LAN,
bóng đổ rõ nét, cinematic color grading pha giữa sắc vàng – cam ấm của đất đá,
Hiệu ứng lens flare nhẹ, ánh sáng xuyên sương, tạo cảm giác phim điện ảnh chất
lượng cao.
Yêu cầu quan trọng:
- Hình ảnh nhân vật phải là người THÁI LAN thật (khuôn mặt, dáng người, trang phục phù hợp bối cảnh).yêu cầu ghi ảnh thật cho từng promt, không
lấy ảnh hoạt hình - Cảnh phải là địa điểm thật ở THÁI LAN,
có thể kết hợp yếu tố tình cảm hoặc
điện ảnh nhưng không
được mất cảm giác hiện thực. - Không có chữ, ký tự hoặc logo trong ảnh.
- Các prompt phải nối mạch câu chuyện thành một bộ phim liền mạch.
- Ảnh để AI tự chọn màu phù hợp với cảm xúc từng cảnh.
- PROMPT VIẾT BẰNG TIẾNG ANH.
các hình ảnh khác
nhau, có nhiều hơn 1 người, cảnh thật người thật
Đánh số
thứ tự trước mỗi promt CÓ
THỂ COPPY ĐƯỢC
Tiêu đề 1:
ท่านประธานร้ายใส่เด็กรับใช้ไร้ค่า แต่พินัยกรรมลับทำให้ทุกคนต้องร้องไห้ 💔
Dịch nghĩa: Chủ tịch tàn nhẫn với kẻ hầu vô giá trị, nhưng di chúc bí mật khiến tất cả phải khóc. Cấu trúc: Hoàn cảnh (đứa trẻ hầu hạ yếu thế) → Xung đột (chủ tịch độc tài tàn nhẫn) → Twist (di chúc bí mật ẩn giấu) → Cảm xúc (mọi người phải khóc).
· Tiêu đề 2:
บีบคั้นเด็กกำพร้าให้เซ็นใบหย่า แต่สิ่งที่ไม่คาดคิดเปลี่ยนชีวิตเขาตลอดไป 😱
Dịch nghĩa: Ép đứa trẻ mồ côi ký đơn ly hôn, nhưng điều không ngờ tới đã thay đổi cuộc đời anh ta mãi mãi. Cấu trúc: Hoàn cảnh (đứa trẻ mồ côi bị ép uổng) → Xung đột (ép ký đơn ly hôn/áp bức quyền lực) → Twist (điều không ngờ tới) → Cảm xúc (sốc, ngỡ ngàng).
· Tiêu đề 3:
ไล่เมียเด็กหนีไปตกระกำลำบาก ความจริงเบื้องหลังทำท่านประธานหลั่งน้ำตา 😭
Dịch nghĩa: Đuổi vợ trẻ đi chịu khổ cực, sự thật phía sau khiến chủ tịch phải rơi nước mắt. Cấu trúc: Hoàn cảnh (vợ trẻ chịu khổ cực nơi làng quê) → Xung đột (bị xua đuổi, hiểu lầm) → Twist (sự thật phía sau) → Cảm xúc (chủ tịch lặng người rơi nước mắt).
1. Mô tả video (TIẾNG THÁI)
เมื่อความรักกลายเป็นเกมแก้แค้น และพินัยกรรมลับเปลี่ยนคนไร้ค่าให้กลายเป็นผู้กุมชะตา! 💔 ท่านประธานหนุ่มผู้เย่อหยิ่งจะทำอย่างไรเมื่อพบว่า “เมียเด็ก” ที่เขาเคยทำร้ายหนีไปพร้อมความลับสุดช็อก 😱 การตามล่าหาตัวตนที่แท้จริงและบทเรียนชีวิตที่ทำให้มหาเศรษฐีต้องยอมสิโรราบต่อความดี 😭 ร่วมลุ้นไปกับบทสรุปของความรักสุดดราม่าที่จะทำให้คุณต้องหลั่งน้ำตาและประทับใจไปพร้อมกันล่ะตง ✨ #ท่านประธานคลั่งรักเมียเด็ก #นิยายรัก #ดราม่า #อสังหา #ลงทุน #ธุรกิจ #ทำเงิน #เรื่องสั้น #ละครสั้น
2. Prompt tạo thumbnail (TIẾNG ANH)
Prompt: A highly dramatic YouTube thumbnail, cinematic realistic photo. A stunningly beautiful 19-year-old Thai female lead stands dead center, wearing a vibrant, luxurious blood-red traditional-modern hybrid dress that heavily contrasts with the background. Her expression is a chilling, cold smirk with sharp, piercing, and dangerous eyes, exuding an aura of hidden power and sweet revenge. In the blurred, high-contrast background inside a grand luxury Bangkok mansion, a powerful 35-year-old Thai businessman in a disheveled black suit is kneeling on the floor, his face filled with deep regret, sweat, and absolute heartbreak, while other family members look on in visible fear and shock. Intense chiaroscuro cinematic lighting, dark atmospheric shadows with a sharp golden rim light highlighting the female lead, ultra-sharp details, hyper-realistic skin textures, 8k resolution, no text, no logos.
A cinematic close-up shot of 18-year-old Thai girl Pat, tears streaming down her pale cheeks, dimly lit bedroom in a traditional Thai mansion, soft moonlight coming through the window, high emotional depth, 8k resolution.
An elderly Thai woman, Khun Ying Nattaya, lying peacefully on a vintage wooden bed, her hands holding a Buddhist prayer book, soft ambient lighting, somber atmosphere, cinematic realism.
Pat sitting beside the bed, holding the cold hand of the deceased elderly woman, emotional heartbreak, tragic atmosphere, shadows casting over the Thai teakwood walls, 35mm film grain.
Medium shot of a chaotic scene in a Thai hospital corridor at 3 AM, bright fluorescent lights overhead casting sharp shadows, nurses pushing a gurney, panicked family members in the background.
Khun Ying Nattaya’s daughter weeping silently, hugging her husband in a sterile hospital waiting room, sorrowful expressions, soft dramatic lighting, realistic textures, cinematic color grading.
Pat standing alone in a dark corner of the hospital, hugging her knees, looking lost, deep depth of field, sharp focus on her teary eyes, bittersweet atmosphere.
A wide shot of a traditional Thai temple (Wat) decorated with white funeral wreaths, black and white drapes fluttering in the wind, a crowd of Thai guests dressed in black formal attire.
Medium shot of a sleek black luxury car arriving at the temple, sharp metallic reflections on the car body, dramatic sunlight cutting through the trees, Thai landscape.
Dome, a 35-year-old handsome Thai businessman with a sharp jawline, stepping out of the luxury car, wearing a sharp black suit and dark sunglasses, stern and grieving expression.
Rita, a glamorous Thai high-society woman, stepping out beside Dome, wearing an elegant black designer dress, oversized sunglasses, flawless makeup, sophisticated demeanor.
Dome and Rita walking side by side up the temple steps, photorealistic Thai temple architecture, golden spires in the distant background under a hazy sky, high-contrast shadows.
Dome kneeling before his grandmother’s coffin, taking off his sunglasses to reveal bloodshot, tearful eyes, holding a single incense stick, smoke curling up in the air, cinematic lighting.
Close-up of Pat’s hands shaking as she hands an incense stick to Rita, traditional Thai funeral elements, soft focus background, realistic skin textures.
Rita bowing elegantly before the coffin, a calculated expression on her beautiful face, bright day light mixing with the warm glow of temple candles.
Dome walking over to his parents, Nittaya and Danuporn, inside the temple pavilion, a somber family reunion, natural lighting filtering through open wooden shutters.
Rita smiling gracefully as she is introduced to Dome’s high-society parents, exchanging traditional Thai ‘Wai’ greeting, bright ambient daylight, cinematic colors.
Nittaya hugging her son Dome tightly, tears in her eyes, expressing her grief and regret that he couldn’t return from America sooner, deep emotional resonance.
A candid shot of Rita trying to comfort Nittaya, looking supportive and sweet, high-contrast lighting showcasing the rich fabrics of their black attire.
Dome standing silently in the pavilion, looking out towards the temple courtyard, his face full of complex emotions, subtle lens flare from the afternoon Thai sun.
Pat hiding behind a large white floral arrangement at the temple, watching Dome from afar with eyes full of secret longing and sadness, deep depth of field.
Evening at the Thai temple, warm orange light from chandeliers illuminating the pavilion, Dome sitting alone by the coffin, keeping vigil, lonely atmosphere.
Pat quietly placing a glass of water near Dome, her eyes avoiding his, night sky visible through the windows, high micro-contrast, realistic shadows.
Pat weeping silently behind the temple kitchen, wiping her tears with a handkerchief, emotional vulnerability, soft moonlight, hyper-realistic.
Wide shot of a formal wooden meeting room inside the family’s grand mansion in Bangkok, a professional Thai lawyer opening a leather briefcase on a large mahogany table.
Dome, Rita, Nittaya, and Danuporn sitting on lavish couches, tense atmosphere, soft golden light from a luxurious chandelier, cinematic composition.
Close-up of the lawyer’s face as he puts on reading glasses and reads a legal document, the last will and testament of Khun Ying Nattaya.
React shot of Nittaya nodding calmly, listening to her share of the inheritance, realistic facial expressions, soft shadows casting on the wall.
The lawyer pointing to a specific clause in the will, the camera focusing on the text “Dome” and “Patchara”, sharp focus, dramatic lighting.
Dome’s face freezing in shock, his mouth slightly open, eyes wide with disbelief as the lawyer reads the marriage condition, high dramatic tension.
Pat sitting at the end of the table, her face turning pale, eyes wide in absolute shock, realistic sweat drops on her forehead, soft depth of field.
Dome slamming his hand lightly on the table, leaning forward to question the lawyer, intense confrontation, high-stakes drama, realistic physical motion.
The lawyer explaining calmly, holding up the signed document, bright natural light coming from the large window behind him, illuminating dust motes in the air.
Nittaya turning to look at Pat with a soft, knowing gaze, asking if she knew about this, realistic skin details, warm color grading.
A flashback sequence with a dreamy golden glow: 18-year-old Pat sitting on a traditional porch with the elderly Khun Ying Nattaya, both smiling warmly.
The elderly woman holding Pat’s hand, whispering a promise, lush green Thai garden in the background, soft sun rays piercing through the leaves.
Pat nodding playfully to the old woman, thinking it was just a light-hearted joke, pure innocence on her young Thai face, beautiful cinematic flare.
Back to reality: Pat looking up at the family, taking a deep breath, and saying firmly in Thai, “I will marry Khun Dome,” determined look.
Dome staring at Pat with a mixture of anger and betrayal, believing she manipulated his grandmother, sharp jawline clenching, cold cinematic grading.
The lawyer packing his documents into his briefcase, bowing respectfully, and leaving the room, the family left in heavy silence, deep shadows.
Dome confronting Pat alone in the empty mansion hallway, pinning her with a fierce, angry glare, low angle shot, intense power dynamic.
Close-up of Dome’s face, dark and menacing, whispering harsh accusations at Pat, natural lighting casting one side of his face in complete shadow.
Pat looking back at him, hurt but trying to stay strong, her eyes glistening with unshed tears, realistic skin textures, 50mm lens.
Dome grabbing Pat’s wrist firmly, demanding she call the lawyer to cancel the wedding, high physical tension, dramatic shadow contrast.
Nittaya suddenly stepping between them, pushing Dome’s hand away, an angry mother protecting a daughter, fierce facial expression, cinematic action shot.
Nittaya scolding Dome sharply, defending Pat’s years of loyal service, bright natural daylight hitting Nittaya’s stern face.
Danuporn standing behind his wife, looking disappointed in his son, heavy emotional family rift, complex cinematic lighting.
Nittaya pulling Pat away by the arm, leaving Dome standing alone in the grand hallway, wide shot showcasing the isolation of the male lead.
Night time at a luxury hotel bar in Bangkok, neon blue and red lights reflecting off wet surfaces, moody atmosphere.
Dome sitting at the bar counter, looking disheveled, drinking whiskey from a crystal glass, amber liquid reflecting the ambient neon glow.
Rita sitting next to Dome, holding his arm tightly, looking anxious and whispering scheme ideas into his ear, low-light photography, high grain.
Close-up of Rita’s glossy lips as she suggests that Pat is a gold-digger who will take all his wealth, manipulative expression, dramatic shadows.
Dome’s eyes narrowing as the alcohol feeds his anger, jaw clenched, staring into his drink, sparks of fury in his eyes, cinematic macro shot.
Dome ordering another drink from the bartender, a row of alcohol bottles blurred in the background, neon reflections on the glossy counter.
Midnight rain starting to pour outside the hotel, streaks of rain on the large glass window, Bangkok traffic lights blurred into beautiful bokeh.
Rita’s luxury sports car pulling up in front of the grand family mansion, heavy rain pouring down, headlights cutting through the dark storm.
Dome, visibly drunk but steady, stepping out of the car into the rain, wet hair plastered to his forehead, furious and determined look.
Rita watching him walk away from inside the dry car, a cold, calculating smile on her face, window raindrops creating textures on her face.
Dome walking through the dark mansion corridors, water dripping from his black suit onto the polished marble floor, dramatic low-angle shot.
Dome stopping in front of Pat’s bedroom door, his shadow looming large against the wooden door under a dim hallway light.
Inside the room, Pat sitting at a wooden desk under a warm desk lamp, trying to study for her university exam, looking stressed and exhausted.
A sudden loud knock on the door makes Pat jump, her eyes wide with sudden fear, sharp contrast between the warm room and dark hallway.
Pat opening the door slightly, only for Dome to violently push his way inside, locking the door behind him with a sharp click, sudden high action.
Pat backing away in terror, clutching the collar of her modest silk pajamas, Dome stepping into the warm light of her room, smelling of alcohol.
Dome trapping Pat against the wall, his massive 190cm frame casting a dominant shadow over her small figure, intense raw emotion.
Close-up of Dome looking down at her, his eyes dark with a mix of intoxication, anger, and hidden desire, realistic skin sweat details.
Pat crying out, pleading with him to leave her room, her hands pushing against his broad chest, realistic movement and fabric textures.
Dome suddenly grabbing her waist, pulling her flush against his body, capturing her lips in a harsh, forced kiss, high dramatic and raw passion.
Pat’s tears falling freely, eyes closed in pain and heartbreak as the man she secretly loved treats her like an enemy, dramatic lighting.
Dome lifting Pat up in his arms, ignoring her desperate struggles, carrying her towards the bed, shadows dancing on the wall from the single lamp.
Dome throwing her gently onto the bed, looming over her, his shirt half-unbuttoned, high-contrast chiaroscuro lighting, raw cinema aesthetic.
A poetic, metaphorical shot of a delicate white jasmine flower being crushed under a heavy shadow, soft focus, morning dew turning into tears.
3 AM: Dome lying on the bed, breathing heavily, looking at the ceiling as the reality of his actions sets in, dim blue moonlight filling the room.
Pat curled up on the edge of the bed, her back to him, weeping silently, her shoulder shaking, broken spirit, high emotional tragedy.
Dome sitting up, looking down at Pat with a cold but slightly conflicted expression, telling her harshly to prepare for the marriage registration at 9 AM.
Pat staring back with blank, lifeless eyes, whispering that she has a university exam until 4 PM, cold and distant atmosphere.
Dome standing up, putting on his wrinkled shirt, looking ruthless, telling her he will bring the lawyer to the house instead, then walking out.
Pat alone in the room, sitting under a hot shower in the dimly lit bathroom, water mixing with her endless tears, trying to wash away the trauma.
Early morning, 6 AM: Pat walking out of the mansion carrying a backpack, the morning sun casting long, lonely shadows on the driveway.
Pat driving her small car through the quiet morning streets of Bangkok, looking exhausted but focused, reflections of the city on the windshield.
Pat sitting in a large university exam hall, surrounded by other Thai students, intensely writing on her exam paper, hiding her deep pain.
Close-up of Pat’s face during the exam, a vision of Dome’s angry face flashes in her mind, causing her to pause and grip her pen tightly.
4 PM: Pat walking out of the university building, the afternoon sun casting a warm golden glow over the campus, students chatting happily around her.
Pat arriving back at the mansion, stepping inside the grand living room to find Dome, his parents, and the lawyer waiting with official documents.
Dome signing the marriage certificate with a cold, triumphant expression, a sleek gold pen reflecting the sharp room lights.
Pat signing her name slowly, her hand trembling, Nittaya standing beside her, offering a comforting hand on her shoulder.
The lawyer stamp-sealing the official Thai marriage certificates, making them legally bound as husband and wife for 10 years, cinematic close-up.
One month later: A bustling airport terminal in Bangkok, bright modern lighting, large glass windows showing commercial airplanes outside.
Dome walking towards the boarding gate with a sleek suitcase, looking professional and cold, heading back to his shipping company in America.
Pat standing next to Nittaya, watching him leave without saying a word, an invisible wall of silence and hatred between the newlyweds.
Interior of a high-end underground club in New York, dark red and neon purple lights, heavy smoke in the air, crowd dancing in bokeh background.
Dome sitting in a VIP leather booth, looking handsome but deeply bored, a glass of expensive liquor in his hand, high contrast shadows.
A beautiful 19-year-old blonde woman dancing provocatively in front of Dome, trying to seduce him under the flashing neon club lights.
Close-up of Dome’s eyes, completely cold and unbothered, realizing he feels absolutely no attraction towards any woman in the club.
Dome pushing the woman away gently, sighing deeply, putting his head in his hands, realizing his mind is entirely consumed by thoughts of Pat.
A cinematic montage of Dome trying different high-end clubs over a month, surrounded by beautiful women but always sitting alone, empty expression.
Dome standing by a massive glass window of his New York penthouse, overlooking the bright city skyline at night, looking lonely and regretful.
Flashback to Pat cooking in the warm Thai kitchen, her sweet smile, her gentle handling of traditional Thai food, soft warm color grading.
Dome looking at his phone in his penthouse, clutching his chest, finally admitting to himself with a soft whisper: “I miss you, Pat.”
Dome calling his mother Nittaya on the phone, his face full of raw vulnerability and tears, confessing everything he did and his true love for Pat.
Close-up of Nittaya’s shocked and angry face over the phone in Bangkok, before her expression softens into deep worry.
Nittaya dropping a bombshell news to Dome: “Pat has left the house, and she refused to take a single Baht of the inheritance.”
Dome’s phone slipping from his hand, crashing onto the polished floor, wide shot of Dome standing frozen in utter despair and panic.
Dome packing his bags frantically in his penthouse, throwing clothes into a suitcase, desperation evident in his fast actions.
Dome boarding an emergency flight back to Thailand, looking out the airplane window at the white clouds, praying he isn’t too late.
Pat sitting on a wooden bench by a serene river in a rural Thai province, wearing a loose-fitting dress, looking melancholy.
Pat holding a medical report from a local hospital, the paper clearly stating “Positive – Pregnancy”, her hand shaking as she touches her stomach.
Pat fainting on the grass by the river from stress, her medical paper fluttering in the wind, dramatic soft-focus angle.
Pat waking up in a simple wooden house, an old rural Thai grandmother feeding her warm herbal tea, comforting and rustic atmosphere.
Pat crying in the old woman’s arms, confessing her pregnancy but vowing to keep it a secret from the cruel child’s father.
A beautiful morning scene: Pat standing at her rural wooden pier, offering food to a Buddhist monk rowing a small boat on the misty river.
Pat buying noodles from a traditional Thai boat vendor floating on the river, a peaceful, slow-paced countryside lifestyle, bright natural light.
Dome arriving back in Bangkok, hiring a professional private investigator, throwing a thick stack of Thai Baht bills onto a desk, determined look.
A montage of Dome driving his car through various rural provinces of Thailand, dusty roads, blue skies, looking exhausted with dark eye circles.
Dome sleeping uncomfortably inside his parked car on the side of a lonely country road, moonlight casting a sad glow over his face.
Two months of searching later: Dome driving through a small, remote district, looking hopeless, lines of worry deep on his handsome face.
A sudden loud crash ahead on the country road: A black sedan ramming into a local Thai villager’s motorcycle, high action shot.
The black sedan speeding away, committing a hit-and-run, leaving a pregnant Thai woman bleeding on the hot asphalt road.
Dome slamming his brakes, dust swirling around his car, rushing out with a panicked expression to help the injured woman.
Dome lifting the pregnant stranger into his arms, rushing her to his car, shirt stained with her blood, high adrenaline cinematic shot.
Dome waiting anxiously outside a rural hospital emergency room, talking to local Thai police officers, handing them his car’s dashcam footage.
Nightfall at a small, bustling local street market behind the rural hospital, warm hanging light bulbs, smells of Thai street food.
Dome walking through the market looking for food, looking weary, the ambient golden light illuminating his sad eyes.
A sweet, familiar Thai female voice echoing through the market stalls: “I told you not to sell vegetables anymore, Grandma.”
Dome freezing in his tracks, his eyes widening as he slowly turns his head towards the source of the voice, high suspense.
Through a gap between two fruit stalls, Dome sees Pat from behind, wearing a loose maternity dress, standing next to an old vegetable vendor.
Pat gently putting a bundle of money into the old woman’s hand, arguing softly out of pure kindness, beautiful emotional medium shot.
Close-up of Pat’s face, older, softer, radiant with a maternal glow, her kind eyes looking at the old grandma with genuine empathy.
Dome watching her from the shadows, a soft, tearful smile breaking across his face, realizing how profoundly beautiful and good she is.
Pat bidding goodbye to the grandma, walking towards a small parked scooter, the night market lights creating a beautiful bokeh around her.
Dome quietly tracking her car from a distance as she drives back to a small, charming wooden house surrounded by a lush tropical garden.
Pat entering her dark house, turning on a warm light switch, sighing with exhaustion as she gently rubs her visibly round pregnant belly.
The sound of footsteps behind her makes Pat gasp; she turns around to see Dome standing at her open doorway, silhouetted by the night.
Pat dropping her bag in shock, her hands immediately flying to cover her pregnant stomach, eyes wide with defensive terror.
Dome walking slowly into the warm light of the room, his face completely transformed by softness, tears streaming down his face.
Dome suddenly dropping to his knees on the wooden floor right in front of Pat, bowing his head low in absolute surrender and remorse.
Close-up of Dome looking up at her, his eyes red and swollen, crying openly, whispering in Thai: “I am so sorry, Pat. Please forgive me.”
Pat standing frozen, looking down at the powerful, arrogant president now reduced to a weeping man at her feet, heavy dramatic silence.
Dome confessing his true love, stating he doesn’t care about the inheritance anymore and has already signed it all over to their unborn child.
Pat’s emotional wall breaking; she starts crying hysterically, her hands turning into fists as she begins to hit his broad shoulders.
Pat screaming at him for ruining her life, forcing her to drop out of university, and abandoning her while pregnant, raw acting and emotion.
Dome sitting perfectly still, letting her hit and scratch him, accepting all her pain and anger, his own tears falling onto her hands.
Pat, in a fit of extreme rage and emotional overload, grabs a small wooden decorative stick and strikes Dome across the forehead.
Sharp action shot: The stick hitting Dome’s head, blood instantly rushing down his temple, staining his handsome face and white collar.
Pat stopping in absolute horror, dropping the stick, her maternal instinct taking over as she sees the heavy bleeding she caused.
Pat frantically forcing Dome onto a chair, rushing to get a first-aid kit, her hands trembling as she applies antiseptic to his head wound.
Close-up of Pat’s teary eyes as she carefully cleans the blood from his face, a perfect mix of lingering hatred and deep, hidden love.
Dome looking up at her close face, ignoring the physical pain, a faint, grateful smile on his lips because she is touching him again.
Late night: Dome sleeping fitfully on a small mattress on the floor, burning with a sudden fever from the head injury, looking pale.
Pat sitting beside him, placing a wet cloth on his forehead, looking at his sleeping face with complex, conflicted thoughts under the soft lamp.
The next morning: A sleek black luxury van pulling up outside the rural house, dust settling under the bright morning Thai sun.
Nittaya and Danuporn stepping out of the van, looking anxious, rushing into the house after finally tracking their son and daughter-in-law.
Nittaya hugging Pat tightly inside the living room, crying and begging her to return to Bangkok where she can be properly cared for during pregnancy.
Danuporn looking at Dome’s bandaged head, giving his son a stern but understanding look, a family healing in progress.
Pat looking at the worried faces of her parents-in-law, looking down at her belly, and finally nodding her head in silent agreement to return.
A beautiful shot of the Bangkok family mansion, now filled with bright, joyful sunshine, welcoming Pat back as the treasured young lady of the house.
One month later: Dome sitting on a small stool next to Pat’s armchair, carefully peeling fresh Thai fruits and feeding them to her with a doting smile.
Dome holding a massive stack of books about pregnancy and baby care, intensely studying them with a serious, corporate president facial expression.
Pat watching him from the couch, a genuine, small smile finally appearing on her lips, her heart melting at his absolute devotion.
Dome kissing Pat’s large pregnant stomach gently, whispering sweet words to the baby, the afternoon sun creating a warm halo around them.
A frantic night scene at a premium Bangkok hospital: Dome sprinting down the hallway, carrying Pat who is in active labor, pure panic on his face.
Dome sitting inside the delivery room, wearing medical scrubs, holding Pat’s hand tightly as she screams through a natural birth, tears in his eyes.
Close-up of a beautiful newborn Thai baby girl crying, wrapped in a soft pink blanket, under the bright lights of the delivery room.
Dome holding his daughter for the first time, crying uncontrollably with pure joy, looking at the baby like she is the most precious thing in the universe.
Pat lying in the hospital bed, tired but radiantly happy, looking at her new family, a sense of complete peace over her beautiful face.
Dome leaning down to kiss Pat’s forehead, whispering: “Thank you for the greatest gift, my love. Her name will be Nong Khwan (Gift).”
Nittaya and Danuporn looking through the nursery glass window at their grandchild, bright smiles, high-society family happiness, cinematic grading.
One year later: A luxury residential area in the United States, a grand modern house surrounded by green lawns and autumn leaves.
Dome, looking sharp and incredibly handsome in a tailored suit, stepping out of a modern corporate building, the ultimate successful Thai president.
Dome arriving home, immediately taking off his expensive suit jacket, rolling up his sleeves, and rushing to wash baby bottles in the kitchen.
Pat standing by the staircase, looking stunningly mature and elegant, holding 1-year-old baby Khwan who is laughing happily.
Dome hugging Pat from behind in their American home, burying his face in her neck, smelling her hair with deep, obsessive love.
A cold, snowy winter day in America, visible through the large glass wall, while inside the house is warm, lit by a cozy fireplace.
Dome sitting on the floor, letting baby Khwan climb over his back while he works on a laptop, a perfect modern doting father.
Pat coming into the room with two cups of warm cocoa, smiling at the chaotic but beautiful sight of her husband and daughter.
Dome asking Pat for permission to kiss her lips, his expression full of deep respect and unyielding passion, soft dramatic lighting.
Pat blushing beautifully, tilting her head up, closing her eyes as she allows him to kiss her deeply, a mutual declaration of pure love.
A beautiful family portrait of Dome, Pat, and baby Khwan laughing together on a white wool rug, high-end commercial cinema aesthetic.
Six months later: A prestigious American university campus, historic brick buildings, green lawns, sunny spring weather.
Pat walking out of a college building, dressed in a smart student outfit, carrying textbooks, looking bright, independent, and confident.
A handsome white male student walking next to Pat, trying to flirt with her and ask for her number, Pat looking polite but distant.
A sudden loud engine roar: A massive luxury SUV parking aggressively by the curb, its glossy black paint reflecting the campus trees.
Dome stepping out of the SUV, wearing dark sunglasses, a tight black t-shirt showcasing his muscular build, looking incredibly possessive and fierce.
Dome wearing a professional baby carrier strapped to his chest, with 1.5-year-old baby Khwan sitting inside, looking adorable with matching sunglasses.
Dome walking straight towards Pat and the male student, casting a giant, intimidating shadow over the young boy, high comedic tension.
Dome putting his arm firmly around Pat’s waist, speaking loudly in Thai: “Wife, let’s go home. Our daughter is hungry,” sharp glare at the student.
The foreign student looking completely shocked and terrified by the massive, fierce-looking Thai father-husband, slowly backing away.
Pat bursting into a beautiful, melodious laugh, slapping Dome’s chest playfully for being an overly jealous husband.
Baby Khwan reaching her tiny hands out to Pat, babbling happily, bright natural daylight illuminating the beautiful mother-daughter bond.
Dome driving the SUV back home, holding Pat’s hand tightly over the center console, looking at her through the rearview mirror with eyes full of madness.
Sunset shot of a beautiful beach in Thailand where the family has returned for a vacation, golden waves crashing gently on the white sand.
Dome and Pat walking barefoot along the shoreline, holding hands, the orange sun setting directly behind them, creating a breathtaking silhouette.
Baby Khwan playing with sand near a colorful beach towel, her joyful giggles mixing with the sound of the ocean, pristine nature realism.
Dome lifting Pat up into the air, spinning her around against the backdrop of the burning pink and orange sky, pure cinematic romance.
Close-up of their faces close together, foreheads touching, eyes locked in absolute devotion, water droplets on their skin reflecting the sunset.
Dome whispering a lifelong vow into Pat’s ear, his voice thick with emotion, promising to never hurt her and love her until his last breath.
Pat wrapping her arms around his neck, kissing his cheek softly, replying that she completely trusts her crazy, deeply-in-love president.
Wide panoramic shot of the vast Thai ocean, the sun dipping below the horizon, leaving a trail of deep purple and gold light across the water.
The family sitting together on a wooden pier at night, looking up at a sky completely filled with bright, brilliant stars, deep depth of field.
Dome wrapping a warm blanket around Pat’s shoulders, pulling her close into his chest, holding their sleeping daughter in his lap.
Final ultimate cinematic shot: A close-up of their intertwined hands, showing their matching silver wedding rings glowing under the starlight, fade to black with high emotional closure, master storytelling aesthetic, 8k.