Vết Cắt Ngày Vượt Cạn
เสียงนาฬิกาบนฝาผนังห้องพักฟื้นดังสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบสงัดของโรงพยาบาลในยามค่ำคืน ฉันนอนจ้องมองเพดานสีขาวที่ดูว่างเปล่าเหมือนกับหัวใจของฉันในตอนนี้ กลิ่นยาฆ่าเชื้อและกลิ่นอายของความเจ็บปวดยังคงอบอวลอยู่ในลมหายใจ ทุกครั้งที่ฉันพยายามขยับตัว ความเจ็บปวดจากการผ่าคลอดจะแล่นพล่านไปทั่วร่าง เหมือนมีเข็มนับพันเล่มทิ่มแทงลงบนแผลสด แต่นั่นยังไม่เจ็บเท่ากับความอ้างว้างที่เกาะกินใจฉันมาตลอดหลายชั่วโมงที่ผ่านมา ฉันเพิ่งผ่านนาทีชีวิตมาได้ไม่นาน นาทีที่ฉันต้องเผชิญหน้ากับความตายเพียงลำพังเพื่อแลกกับอีกหนึ่งชีวิตที่เกิดมา ในห้องคลอดที่เต็มไปด้วยเครื่องมือเย็นเฉียบ ฉันกวาดสายตามองหาใบหน้าที่คุ้นเคย แต่มันกลับไม่มี ฉันจำได้ว่าก่อนเข้าห้องผ่าตัด ฉันพยายามกำโทรศัพท์ไว้แน่น หวังเพียงจะได้ยินเสียงของกวิน หวังว่าเขาจะบอกฉันว่า ไม่ต้องกลัวนะ ผมอยู่ตรงนี้แล้ว แต่สิ่งที่ฉันได้รับกลับมีเพียงความเงียบและสัญญาณฝากหมายเลขโทรศัพท์…