thai: KHOẢNG CÁCH GIỮA HAI NHỊP TIM
เพดานสีขาวสะอาดตาเป็นสิ่งแรกที่ฉันเห็นเมื่อลืมตาขึ้นมา กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยอบอวลอยู่ในจมูก มันเป็นกลิ่นที่คอยย้ำเตือนว่าฉันเพิ่งผ่านนาทีชีวิตมาได้ไม่นาน ร่างกายของฉันหนักอึ้งเหมือนถูกกดทับด้วยหินก้อนใหญ่ ความเจ็บปวดที่หน้าท้องยังคงแปลบปลาบทุกครั้งที่ฉันพยายามจะขยับตัว หรือแม้แต่ในยามที่ฉันพยายามจะหายใจเข้าลึกๆ ข้างกายของฉันในเปลเด็กสีใส มีสิ่งมีชีวิตตัวน้อยที่ห่อหุ้มด้วยผ้าอ้อมสีขาวสะอาด ลูกสาวของฉัน ผิวของแกยังแดงระเรื่อและดูบอบบางเหลือเกิน เมื่อฉันมองดูใบหน้าที่หลับปุ๋ยของแก ความรู้สึกตื้นตันก็เอ่อล้นออกมาจนขอบตาเริ่มร้อนผ่าว ฉันอยากจะยื่นมือไปสัมผัสแก อยากจะโอบกอดแกไว้ในอ้อมแขน แต่มือของฉันกลับสั่นเทาและไร้เรี่ยวแรง ในห้องพักฟื้นที่เงียบเชียบนี้ มีเพียงเสียงเครื่องปรับอากาศที่ครางหึ่งเบาๆ และเสียงลมหายใจสม่ำเสมอของลูกน้อย ฉันเฝ้ารอ… รอคอยเสียงประตูที่จะเปิดออก…