Vết Sẹo Của Sự Thật
เสียงฝนตกหนักข้างนอกนั่นช่างบาดแก้วหูเหลือเกิน มันเป็นเสียงเดียวที่คอยอยู่เป็นเพื่อนฉันในคืนที่มืดมิดที่สุดของชีวิต ฉันนอนขดตัวอยู่บนเบาะหลังของรถแท็กซี่ที่ขับฝ่าสายฝนอย่างรีบร้อน มือของฉันกำแน่นจนเล็บจิกเข้าไปในเนื้อ ทุกครั้งที่ความเจ็บปวดบีบรัดหน้าท้อง ฉันรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะแตกออกเป็นเสี่ยงๆ มันไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดทางกาย แต่มันคือความอ้างว้างที่เกาะกินหัวใจจนชาหนึบ ฉันพยายามกดโทรศัพท์หา กฤต เป็นครั้งที่สามสิบ เสียงสัญญาณว่างยาวๆ นั้นเหมือนเข็มที่ทิ่มแทงความหวังของฉันให้ค่อยๆ รั่วไหลออกไป กฤต… คุณอยู่ที่ไหน? ทำไมคุณถึงไม่รับสายในวันที่ฉันต้องการคุณมากที่สุดแบบนี้? วันนี้คือวันที่ลูกของเราจะลืมตาดูโลกนะ แต่มือที่ฉันอยากจะคว้าไว้ที่สุด กลับมีเพียงความว่างเปล่าและความเย็นเยียบของเบาะรถ…