thai: Thợ Xăm Hình & Mực Tàng Hình
เสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ดังเหง่งหง่างสลับกับเสียงฟ้าร้องไกลๆ บรรยากาศภายในร้านสักเล็กๆ ในตรอกแคบๆ นั้นอบอวลไปด้วยกลิ่นของน้ำยาฆ่าเชื้อและกลิ่นหมึกจางๆ แสงไฟจากหลอดนีออนสั่นระริกคล้ายกับจะดับลงในไม่ช้า พิมนั่งอยู่บนเก้าอี้ไม้ตัวเก่า ในมือของเธอประคองมือที่สั่นเทาของชายชราคนหนึ่งไว้อย่างเบามือ มือคู่นั้นเคยเป็นมือที่สร้างสรรค์ศิลปะอันงดงามบนเรือนร่างของผู้คน เป็นมือที่ใครต่อใครต่างยกย่องว่าเป็นหัตถ์ของเทพเจ้า แต่ในวันนี้ มันกลับเป็นเพียงก้อนเนื้อที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นฉกรรจ์ที่ข้อมือทั้งสองข้าง พิมใช้ผ้าขนหนูชุบน้ำอุ่นเช็ดทำความสะอาดมือให้พ่อของเธออย่างใจเย็น เธอทำเช่นนี้ทุกวันเหมือนเป็นพิธีกรรมศักดิ์สิทธิ์ กฤษฎ์มองดูลูกสาวด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและความรัก เขารู้ดีว่าพิมสละทุกอย่างในชีวิตเพื่อมาดูแลชายพิการอย่างเขา พิมไม่ได้พูดอะไรแต่ความเงียบนั้นกลับเสียงดังยิ่งกว่าคำพูดใดๆ เธอจำได้ดีถึงคืนที่ฝนตกหนักแบบนี้ คืนที่ชีวิตของพวกเขาเปลี่ยนไปตลอดกาล เสียงประตูเหล็กถูกพังเข้ามา…