Category: Uncategorized

กลิ่นเหม็นเปรี้ยวของความล้มเหลวปะทะเข้าที่จมูกของฉันทันทีที่ก้าวเท้าลงจากรถตู้โดยสาร มันไม่ใช่กลิ่นหอมหวานเย้ายวนของทุเรียนหมอนทองที่ฉันเคยจำได้ในวัยเด็ก แต่มันคือกลิ่นของผลไม้ที่เน่าเสีย ทับถมกันอยู่ภายใต้แสงแดดอันแผดเผาของเดือนเมษายน ฉันยืนนิ่งอยู่ริมถนนลูกรัง มองดูป้ายไม้หน้าสวนที่ผุพังลงมาครึ่งหนึ่ง คำว่า สวนลุงสมชัย ที่เคยเด่นสง่า บัดนี้กลับดูหม่นหมองราวกับสีที่จางไปตามกาลเวลาและโชคชะตา ฉันลากกระเป๋าเดินทางผ่านซุ้มประตูเข้าไปลึกขึ้นเรื่อยๆ เสียงฝีเท้าของฉันกระทบกับใบไม้แห้งดังก้องไปทั่วความเงียบสงบที่น่าประหลาดใจ ปกติในช่วงฤดูเก็บเกี่ยวแบบนี้ สวนของเราต้องเต็มไปด้วยเสียงตะโกนสั่งงาน เสียงรถกระบะขนส่ง และเสียงหัวเราะของคนงานที่ลุ้นว่าปีนี้จะได้โบนัสเท่าไหร่ แต่ปีนี้กลับมีเพียงเสียงแมลงเรไรที่ร้องระงมเหมือนจะตอกย้ำความอ้างว้าง ที่ท้ายสวน ใกล้กับบ่อเก็บน้ำ ฉันเห็นแผ่นหลังที่คุ้นเคย…

แสงแดดยามบ่ายแผดเผาลงบนแผ่นดินอีสานจนแตกระแหง ลลิตายืนนิ่งอยู่หน้าหลุมศพที่เรียบง่ายของปู่บุญมี กลิ่นดินแห้งลอยเตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่เธอคุ้นเคยมาตั้งแต่เด็ก กลิ่นของหยาดเหงื่อ กลิ่นของความหวัง และกลิ่นของชีวิตที่ฝังอยู่ในรวงข้าว แต่ในวันนี้ กลิ่นเหล่านั้นกลับเจือปนไปด้วยความโศกเศร้าที่กรีดลึกในใจ เธอจำได้ดีถึงมือที่หยาบกร้านของปู่ มือที่เคยประคองรวงข้าวสีทองอย่างทะนุถนอม ปู่บุญมีไม่ใช่แค่เกษตรกร แต่เขาคือศิลปิน ผู้ใช้เวลามากกว่ายี่สิบปีในการคัดเลือกและผสมข้ามสายพันธุ์ข้าว จนได้ข้าวสายพันธุ์ที่ทนแล้งและมีกลิ่นหอมเป็นเอกลักษณ์ ปู่เรียกมันว่า ข้าวหอมบุญมี ข้าวที่เป็นมรดกชิ้นสุดท้ายเพื่อคนจน แต่ความดีงามนั้นกลับถูกขโมยไปในพริบตา ลลิตาหลับตาลง…

แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลในโรงแรมหรู ดูเหมือนจะเยาะเย้ยความมืดมิดในใจของพิม เธอยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำของโรงพยาบาล นิ้วมือที่สั่นเทาพยายามซับน้ำตาที่ไหลออกมาไม่หยุด ข้างนอกนั่น ในห้องผู้ป่วยฉุกเฉิน แพร… น้องสาวคนเดียวของเธอกำลังสู้เพื่อเอาชีวิตรอด แพรเป็นเด็กดีมาตลอด เธอเรียนเก่ง ฝันอยากเป็นจิตรกร แต่ความฝันนั้นถูกทำลายลงเพียงเพราะผู้ชายคนหนึ่ง กริช… ทายาทมหาเศรษฐีผู้ที่มองเห็นผู้หญิงเป็นเพียงของเล่นชั่วคราว พิมยังจำภาพเมื่อสามชั่วโมงก่อนได้ติดตา ภาพของแพรที่นอนจมกองเลือดอยู่ในห้องพักราคาถูก และจดหมายสั้นๆ ที่เขียนด้วยลายมือสั่นๆ ว่า “ขอโทษ”…

Hồi 1 – Phần 1 ฉันชื่อพิมพ์ชนก อายุสามสิบสองปี เป็นนักจิตวิทยาคลินิกที่โรงพยาบาลจิตเวชแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ทุกเช้า ฉันตื่นขึ้นมาในห้องพักเล็กๆ ที่เรียบง่าย มองออกไปเห็นท้องฟ้าสีเทาของเมืองใหญ่ แล้วเดินทางไปทำงานด้วยรถไฟฟ้า เช่นเดียวกับคนนับล้าน ที่โรงพยาบาล ฉันสวมเสื้อกาวน์สีขาว เดินผ่านทางเดินยาวที่มีกลิ่นยาฆ่าเชื้อลอยคละคลุ้ง ผู้ป่วยแต่ละคนมีเรื่องราวของตัวเอง บางคนนั่งมองเพดานว่างเปล่า บางคนพูดคนเดียวเบาๆ…

ป่าดงดิบไม่เคยโกหกใคร… มันซื่อสัตย์ ตรงไปตรงมา และยุติธรรมเสมอ มีแต่มนุษย์เท่านั้นที่เต็มไปด้วยความหลอกลวง ฉันชื่อนรินทร์ อายุยี่สิบหกปี อาชีพของฉันคือไกด์นำเที่ยว เดินป่า และผู้เชี่ยวชาญการเอาชีวิตรอด คนส่วนใหญ่มองว่าป่าคือสถานที่อันตราย เต็มไปด้วยสัตว์ร้ายและโรคร้าย แต่สำหรับฉัน ป่าคือบ้านที่ปลอดภัยที่สุด ปลอดภัยกว่าโลกภายนอกที่มีแต่คนใส่หน้ากากเข้าหากัน เสียงรองเท้าบูทของฉันย่ำลงบนใบไม้แห้งกรอบ ดังกรอบแกรบเป็นจังหวะสม่ำเสมอ กลิ่นดินชื้นหลังฝนตกโชยมาแตะจมูก มันเป็นกลิ่นที่ทำให้ฉันรู้สึกสงบ ฉันยกมือขวาขึ้นเป็นสัญญาณให้กลุ่มลูกทัวร์ชาวต่างชาติสี่คนที่เดินตามหลังมาหยุดเดิน…

กระจกบานใหญ่ที่ทอดยาวจากเพดานจรดพื้น สะท้อนภาพของผู้หญิงคนหนึ่ง เธอยืนนิ่งสนิท ราวกับหุ่นปั้นที่ไร้ลมหายใจ ผู้หญิงคนนั้นสวมชุดสูทสีดำสนิท ตัดเย็บเข้ารูปอย่างประณีต ไม่มีรอยยับแม้แต่มิลลิเมตรเดียว ผมยาวตรงสีดำขลับถูกมัดรวบไว้ด้านหลัง เผยให้เห็นลำคอระหงและใบหน้าที่เรียบเฉย ไร้เครื่องสำอางฉูดฉาด มีเพียงลิปสติกสีนู้ดที่ทำให้เธอดูสุภาพ แต่ก็เย็นชาจนน่าเกรงขาม ผู้หญิงในกระจกคนนั้น คือฉันเอง ชื่อของฉันคือ ริน แต่ที่นี่… บนชั้นที่ห้าสิบของตึก รอยัล แกรนด์…

สายฝนเทกระหน่ำลงมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องราวกับความโกรธเกรี้ยวของสวรรค์ที่กำลังพิพากษาชะตากรรมของใครบางคน ในค่ำคืนที่มืดมิดและหนาวเหน็บนั้น คฤหาสน์หลังใหญ่โตโอ่อ่าของตระกูลวิจิตรกุลตั้งตระหง่านอยู่ท่ามกลางพายุ แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลภายในบ้านส่องสว่างลอดผ่านหน้าต่างบานสูง เผยให้เห็นความหรูหราที่ตัดกันอย่างสิ้นเชิงกับความโกลาหลภายนอก แต่ในคืนนี้ ความงามสง่าของคฤหาสน์กลับถูกทำลายลงด้วยเสียงกรีดร้องที่แหลมสูงและเต็มไปด้วยความเกลียดชัง ที่หน้าประตูไม้สักบานใหญ่ หญิงวัยกลางคนผู้มีใบหน้าสวยสง่าแต่ดวงตาแข็งกร้าวราวกับหินผา กำลังยืนชี้หน้าด่าทอหญิงสาวรูปร่างผอมบางที่นั่งคุกเข่าอยู่กับพื้นเปียกแฉะ หญิงสาวผู้นั้นคือ นวล สาวใช้ผู้ซื่อสัตย์ที่ทำงานรับใช้บ้านนี้มานานหลายปี ใบหน้าของเธอเปรอะเปื้อนไปด้วยคราบน้ำตาและโคลนตม สองมือพนมไหว้ปลกๆ อย่างน่าเวทนา ข้างกายของนวลมีเด็กหญิงตัวเล็กๆ อายุเพียงหกขวบ นั่งตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว…

สายฝนเทลงมาอย่างบ้าคลั่ง ราวกับฟากฟ้ากำลังร้องไห้ให้กับความอยุติธรรมบนโลกใบนี้ เสียงเม็ดฝนกระทบกับร่มสีดำนับร้อยคันดังอื้ออึง กลบเสียงสะอื้นไห้ของผู้คนที่มาร่วมงาน แต่สำหรับ “แนน” แล้ว เธอไม่ได้ยินเสียงอะไรเลย หูของเธออื้ออึง ร่างกายของเธอชาหนึบ เหมือนวิญญาณได้หลุดลอยออกจากร่างไปพร้อมกับร่างที่นอนไร้ลมหายใจอยู่ในโลงศพนั้น ตรงหน้าเธอ คือรูปถ่ายใบใหญ่ที่ตั้งอยู่หน้าศาลาวัด ผู้หญิงในรูปมีใบหน้าเหมือนเธอราวกับแกะ ดวงตากลมโต รอยยิ้มหวานหยดย้อยที่ใครเห็นก็ต้องเอ็นดู “นุ่น” พี่สาวฝาแฝดของเธอ ผู้หญิงที่เปรียบเสมือนแสงสว่างเดียวในชีวิตของแนน แต่ตอนนี้…