แม่เลี้ยงเดี่ยวจนตรึกถูกทิ้งพร้อมหนี้พันล้าน 3 ปีต่อมาเธอกลับมาทวงแค้นจนทั้งตระกูลต้องกราบ 💔 (Mẹ đơn thân đường cùng bị bỏ rơi với khoản nợ tỷ đô, 3 năm sau cô trở lại báo thù khiến cả gia tộc phải quỳ lạy 💔)
เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องอยู่นอกหน้าต่างบานหนาของโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ฉุนกึกปะทะเข้ากับจมูกทุกครั้งที่นาราพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ความเจ็บปวดจากการบีบตัวของมดลูกรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ เหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มหน้าผาก ผมเผ้ายุ่งเหยิงเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา เธอกำผ้าปูเตียงสีขาวจนยับยู่ยี่ เล็บสั้น ๆ จิกลงบนเนื้อผ้าเพื่อระบายความทรมานที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ในห้องรอคลอดที่วุ่นวายนี้ มีเสียงร้องไห้ของหญิงท้องคนอื่น ๆ และเสียงฝีเท้าพยาบาลที่เดินวุ่น แต่สำหรับนารา เธอกลับรู้สึกถึงความเงียบงันที่น่ากลัวที่สุด นั่นคือความเงียบจากการถูกทอดทิ้ง…