Category: TC THÁI

เสียงสัญญาณชีพจรดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ติ๊ด… ติ๊ด… ติ๊ด… ภายในห้องผ่าตัดที่เย็นเฉียบ แสงไฟสีขาวสว่างจ้าสะท้อนกับเครื่องมือแพทย์ที่วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทุกอย่างดูสะอาดตาและไร้ชีวิตชีวา รดา ยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดสีเขียวเข้มของศัลยแพทย์ มือของเธอนิ่งสนิทขณะถือมีดผ่าตัด ดวงตาคู่สวยที่ซ่อนอยู่หลังแว่นขยายขยับเขยื้อนด้วยความแม่นยำ เธอไม่ได้เป็นเพียงหมอ แต่เธอถูกขนานนามว่าเป็น “เครื่องจักรมีชีวิต” ที่ไม่เคยทำงานพลาด ห้าปีแล้ว… ห้าปีที่เธอเปลี่ยนหัวใจตัวเองให้กลายเป็นน้ำแข็ง เพื่อที่จะไม่ต้องรู้สึกถึงความเจ็บปวดอีกต่อไป “ความดันคนไข้เริ่มคงที่แล้วครับหมอรดา”…

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องเหนือโรงพยาบาลเอกชนหรูหราในค่ำคืนที่พายุหมุนวนอยู่เหนือเมืองหลวง กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่เย็นชืดคละคลุ้งอยู่ในโถงทางเดินที่เงียบสงัด รินนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ร่างกายของเธออ่อนแรงจากการบีบคั้นของการคลอดลูกที่ยาวนานหลายชั่วโมง เหงื่อเม็ดเป้งยังเกาะอยู่ตามไรผม และลมหายใจยังคงหอบถี่ด้วยความเหนื่อยล้า แต่ในหัวใจของเธอกลับพองโตด้วยความหวัง เมื่อไม่กี่นาทีก่อน เธอได้ยินเสียงร้องไห้จ้าของทารกน้อย เสียงนั้นเหมือนทำนองเพลงที่ไพเราะที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมาในชีวิต พยาบาลนำร่างเล็กๆ ที่ถูกห่อด้วยผ้าอ้อมสีขาวมาวางไว้ในอ้อมแขนของเธเพียงเสี้ยววินาที รินสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากผิวหนังที่นุ่มนิ่ม เธอยังไม่ทันได้เห็นหน้าลูกชัดๆ ด้วยซ้ำ ความมืดมิดก็เข้าจู่โจมดวงตาของเธอ ร่างกายที่บอบช้ำสั่งให้เธอหลับลึกไปด้วยความเพลียศานต์ รินตื่นขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางความเงียบที่ผิดปกติ ไม่มีเสียงทารกร้อง ไม่มีเสียงพยาบาลเดินตรวจ…

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องอยู่นอกหน้าต่างบานหนาของโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ฉุนกึกปะทะเข้ากับจมูกทุกครั้งที่นาราพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ความเจ็บปวดจากการบีบตัวของมดลูกรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ เหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มหน้าผาก ผมเผ้ายุ่งเหยิงเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา เธอกำผ้าปูเตียงสีขาวจนยับยู่ยี่ เล็บสั้น ๆ จิกลงบนเนื้อผ้าเพื่อระบายความทรมานที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ในห้องรอคลอดที่วุ่นวายนี้ มีเสียงร้องไห้ของหญิงท้องคนอื่น ๆ และเสียงฝีเท้าพยาบาลที่เดินวุ่น แต่สำหรับนารา เธอกลับรู้สึกถึงความเงียบงันที่น่ากลัวที่สุด นั่นคือความเงียบจากการถูกทอดทิ้ง…

เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอในห้องคลอดที่เงียบเชียบ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อฉุนกะทัดรัดเข้าจมูกจนฉันรู้สึกคลื่นไส้ แต่นั่นคงเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดที่บีบรัดช่วงท้องของฉันในตอนนี้ ฉันชื่อเมย์ และวันนี้ควรจะเป็นวันที่ฉันมีความสุขที่สุดในชีวิต วันที่ลูกชายของฉันจะลืมตาดูโลก แต่น่าแปลกที่ในใจของฉันกลับเต็มไปด้วยลางสังหรณ์บางอย่างที่เย็นเยียบยิ่งกว่าแอร์ในห้องนี้เสียอีก ฉันพยายามกวาดสายตามองหาเอก สามีที่ฉันรักสุดหัวใจ เขาเพิ่งจะกุมมือฉันไว้เมื่อสิบนาทีก่อน บอกกับฉันด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนว่า “เมย์สู้ๆ นะ เดี๋ยวเอกไปเคลียร์ค่าใช้จ่ายที่เคาน์เตอร์ด้านล่าง แล้วจะรีบกลับมาหาลูกของเรา” คำพูดนั้นยังก้องอยู่ในหัว แต่นาทีแล้วนาทีเล่าผ่านไป เขาก็ยังไม่กลับมา ฉันพยายามบอกตัวเองว่าคิวที่โรงพยาบาลรัฐอาจจะยาว หรืออาจจะมีปัญหาเรื่องเอกสารประกันนิดหน่อย…

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านม่านสีขาวนวลเข้ามาในห้องนอน นาราลืมตาขึ้นพร้อมกับรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความสุข เธอใช้มือลูบหน้าท้องที่นูนเด่นออกมาอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงการเคลื่อนไหวเล็กๆ จากสิ่งมีชีวิตตัวน้อยข้างใน วันนี้ลูกของเธอครบเจ็ดเดือนแล้ว เป็นเจ็ดเดือนที่เต็มไปด้วยความคาดหวังและพยายาม นาราค่อยๆ พยุงตัวลุกขึ้นจากเตียงอย่างระมัดระวัง เธอเดินไปที่กระจกบานใหญ่ มองดูเงาของตัวเองในชุดคลุมท้องสีชมพูอ่อน ใบหน้าของเธอดูอิ่มเอิบและสดใสกว่าครั้งไหนๆ ในฐานะหัวหน้าฝ่ายบัญชีของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ชีวิตของนาราดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบไปเสียทุกอย่าง เธอมีหน้าที่การงานที่มั่นคง มีสามีที่ดูเหมือนจะรักเธอ และกำลังจะมีของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตคือลูกชายตัวน้อยที่เธอกับกวินตั้งชื่อรอไว้แล้วว่า ตะวัน นาราเดินเข้าไปในห้องครัวเพื่อเตรียมอาหารเช้า กลิ่นขนมปังปิ้งและนมสดอุ่นๆ…

ทุกอย่างเริ่มต้นด้วยความมืดมิด มันมืดจนฉันมองไม่เห็นแม้แต่มือของตัวเอง สิ่งเดียวที่ฉันรู้สึกได้คือความเจ็บปวดที่แผ่ซ่านไปทั่วร่างกาย ราวกับว่ากระดูกทุกชิ้นถูกบดละเอียดด้วยค้อนหนักๆ ฉันพยายามจะลืมตา แต่เปลือกตาของฉันหนักอึ้งเหมือนถูกถ่วงด้วยตะกั่ว กลิ่นเหม็นอับของยาฆ่าเชื้อและเสียงตื๊ดๆ ของเครื่องวัดสัญญาณชีพดังสะท้อนอยู่ในหัวของฉันอย่างสม่ำเสมอ ฉันพยายามรวบรวมสติที่หลงเหลืออยู่ ความทรงจำสุดท้ายที่แวบเข้ามาในหัวคือภาพของบันไดไม้ที่บ้านหลังเก่า มันชันและลื่น ฉันจำได้ว่าตัวเองกำลังเดินลงมาพร้อมกับตะกร้าผ้าใบใหญ่ในมือ แล้วจากนั้นทุกอย่างก็หมุนคว้าง ฉันรู้สึกถึงแรงกระแทกที่รุนแรงจนหายใจไม่ออก เสียงกรีดร้องที่หายไปในลำคอ และความรู้สึกหวาดกลัวที่สุดในชีวิตที่พุ่งพล่านขึ้นมา ลูก… ลูกของฉัน มือของฉันพยายามจะขยับ ฉันอยากจะเอื้อมไปแตะที่หน้าท้องที่เคยนูนเด่นของตัวเอง…

เสียงเปียโนบรรเลงแผ่วเบาคลอไปกับเสียงฝนโปรยปรายอยู่นอกหน้าต่างห้องนั่งเล่น ฉันนั่งลูบท้องที่นูนเด่นออกมาด้วยความรู้สึกที่ยากจะบรรยาย ลูกรัก… อีกเพียงแค่สองเดือนเท่านั้นที่เราจะได้พบหน้ากัน ฉันชื่อลลิตา ทุกคนเรียกฉันว่าลิตา ชีวิตของฉันในตอนนั้นดูเหมือนภาพฝันที่ใครหลายคนอิจฉา ฉันเป็นนักออกแบบกราฟิกอิสระที่มีความสุขที่สุด เพราะฉันมีสามีที่แสนดีอย่างพี่ปกรณ์ พี่ปกรณ์เป็นผู้ชายที่สมบูรณ์แบบ เขาฉลาด สุขุม และเป็นผู้นำที่ใครๆ ก็ยอมรับ ในฐานะ CEO ของบริษัทเทคโนโลยีที่กำลังเติบโต เขามักจะยุ่งอยู่เสมอ แต่เขาก็ไม่เคยลืมที่จะแสดงความรักต่อฉัน ทุกเช้าเขาจะจูบหน้าผากฉันและทักทายลูกในท้องก่อนไปทำงาน…

กลิ่นไม้เก่าหอมจางๆ ในบ้านหลังนี้ คือสิ่งเดียวที่เตือนให้ฉันนึกถึงพ่อกับแม่ ทุกครั้งที่ฉันลูบไปตามราวบันไดไม้ที่ขัดจนเงา ฉันยังรู้สึกได้ถึงไออุ่นจากมือของพ่อ บ้านหลังเล็กๆ ในซอยเงียบสงบหลังนี้ไม่ใช่แค่ที่ซุกหัวนอน แต่มันคือสมบัติชิ้นเดียวและชิ้นสุดท้ายที่ท่านทิ้งไว้ให้ฉันก่อนจากโลกนี้ไป ฉันเคยคิดว่าชีวิตนี้ฉันไม่ต้องการอะไรอีกแล้ว แค่มีบ้านหลังนี้ไว้เก็บความทรงจำก็เพียงพอ แต่แล้วโชคชะตาก็พา “กริช” เข้ามาในชีวิต เขาเข้ามาในวันที่ฉันโดดเดี่ยวที่สุด กริชเป็นผู้ชายที่อบอุ่นเหมือนแสงแดดยามเช้า คำพูดของเขาหวานหูและเต็มไปด้วยความหวังเสมอ ในวันที่ฉันรู้ตัวว่ากำลังตั้งท้อง ฉันจำได้ว่าเขาร้องไห้ออกมาด้วยความดีใจ เขาโอบกอดฉันและลูกในท้องไว้แน่น พร้อมกับสัญญาว่าเขาจะสร้างอนาคตที่มั่นคงที่สุดให้เราสามคนพ่อแม่ลูก…

ฉันจำรสชาติของซุปถ้วยนั้นได้ดี มันเป็นรสชาติที่ผสมผสานระหว่างความใส่ใจอย่างที่สุดและความตายที่คืบคลานเข้ามาเงียบ ๆ ในค่ำคืนที่ฝนตกหนักพวัตเดินเข้ามาในห้องนอนพร้อมกับถาดอาหารกลิ่นหอมกรุ่นเขาวางมันลงบนโต๊ะข้างเตียงอย่างแผ่วเบาใบหน้าของเขาดูเหนื่อยล้าจากการทำงานที่โรงพยาบาลมาทั้งวันแต่ดวงตาของเขากลับยังคงประกายความอ่อนโยนที่ฉันเคยหลงรักเขาเอื้อมมือมาสัมผัสหน้าท้องที่นูนเด่นของฉันฉันกำลังตั้งครรภ์ได้แปดเดือนแล้วลูกสาวของเราเตะทักทายมือของพ่อพวัตยิ้มออกมาเป็นรอยยิ้มที่ดูอบอุ่นจนฉันไม่เคยเฉลียวใจเลยว่าภายใต้รอยยิ้มนั้นซ่อนอะไรไว้บ้างเขากระซิบข้างหูฉันบอกว่ากินซุปหน่อยนะพิมผมตั้งใจทำเพื่อคุณและลูกโดยเฉพาะคุณต้องบำรุงเยอะ ๆ เพราะช่วงนี้คุณดูซีดเซียวเกินไปฉันมองดูสามีที่คนทั้งเมืองต่างยกย่องเขาคือหมอศัลยกรรมฝีมือดีผู้มีภาพลักษณ์ขาวสะอาดและเป็นสามีที่ใคร ๆ ก็อิจฉาฉันตักซุปเข้าปากรสชาติกลมกล่อมของมันซึมซาบไปทั่วลิ้นมันเป็นซุปไก่ใส่สมุนไพรที่เขาบอกว่าสั่งตรงมาจากต่างประเทศฉันกินจนหมดถ้วยด้วยความซาบซึ้งใจโดยไม่รู้เลยว่านั่นคือจุดเริ่มต้นของจุดจบชีวิตที่แสนสุขของฉัน บ้านหลังนี้เคยเป็นวิมานที่เราช่วยกันสร้างขึ้นมาทุกอย่างถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบตามความต้องการของพวัตเขาเป็นคนรักความสมบูรณ์แบบในตอนแรกฉันคิดว่ามันคือความใส่ใจแต่เมื่อเวลาผ่านไปฉันเริ่มรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงเฟอร์นิเจอร์ชิ้นหนึ่งในนิทรรศการชีวิตของเขาเสื้อผ้าของฉันต้องแขวนเรียงตามเฉดสีตารางเวลาการกินของฉันต้องถูกบันทึกไว้อย่างละเอียดแม้แต่เรื่องที่ฉันต้องลาออกจากงานสถาปนิกเขาก็เป็นคนจัดการให้โดยบอกว่าอยากให้ฉันพักผ่อนเพื่อลูกฉันยอมเขาทุกอย่างเพราะเชื่อในคำว่ารักแต่ในคืนนั้นหลังจากที่ฉันกินซุปเข้าไปไม่นานความรู้สึกแปลกประหลาดก็เริ่มจู่โจมร่างกายหัวใจของฉันเริ่มเต้นรัวผิดจังหวะมันเต้นแรงจนฉันรู้สึกเหมือนมันจะหลุดออกมาจากหน้าอกความร้อนผ่าวแล่นพล่านไปตามเส้นเลือดลมหายใจของฉันเริ่มติดขัดฉันพยายามจะเรียกพวัตที่กำลังนั่งอ่านวารสารทางการแพทย์อยู่ปลายเตียงแต่เสียงของฉันกลับหายไปในลำคอภาพตรงหน้าเริ่มพร่าเลือนฉันเห็นพวัตเงยหน้าขึ้นมองเขาไม่ได้พุ่งเข้ามาประคองฉันในทันทีแต่เขากลับนั่งนิ่งมองดูนาฬิกาข้อมือของเขาอย่างสงบสายตาของเขาในตอนนั้นมันไม่ใช่สายตาของสามีที่รักภรรยาแต่มันคือสายตาของนักวิทยาศาสตร์ที่กำลังเฝ้าสังเกตผลการทดลอง เหงื่อเย็น ๆ ไหลซึมตามไรผมของฉันฉันพยายามตะเกียกตะกายจะไปที่ประตูแต่มือไม้กลับไร้เรี่ยวแรงความเจ็บปวดบีบคั้นที่ท้องอย่างรุนแรงฉันกลัวเหลือเกินฉันไม่ได้กลัวเพื่อตัวเองแต่ฉันกลัวว่าลูกในท้องจะเป็นอันตรายพิมเป็นอะไรไปเขาลุกขึ้นเดินมาหาฉันช้า ๆ น้ำเสียงของเขายังคงราบเรียบจนน่าขนลุกฉันพยายามชี้ไปที่ท้องแล้วบอกว่าเจ็บช่วยลูกด้วยพวัตประคองฉันไว้แต่มือของเขาเย็นเฉียบเขาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรแจ้งหน่วยฉุกเฉินเขาพูดด้วยน้ำเสียงตื่นตระหนกที่ดูสมจริงจนฉันเกือบจะเชื่อว่าเขาเป็นห่วงจริง ๆ แต่ในขณะที่เขากำลังคุยโทรศัพท์สายตาของเขากลับจับจ้องไปที่ชามซุปที่ว่างเปล่าเขารีบหยิบชามใบนั้นเดินหายเข้าไปในครัวครู่หนึ่งก่อนจะกลับออกมาพร้อมกับขวดน้ำเปล่าในนาทีที่รถพยาบาลมาถึงสติของฉันเกือบจะดับวูบไปแล้วฉันเห็นแสงไฟสีแดงน้ำเงินสลับกันไปมาท่ามกลางสายฝนเสียงไซเรนดังระงมพวัตจับมือฉันไว้แน่นในรถพยาบาลพร่ำบอกว่าคุณต้องไม่เป็นไรนะพิมผมจะช่วยคุณเองแต่ลึก ๆ ในใจของฉันที่กำลังต่อสู้กับความตายเริ่มมีคำถามเล็ก ๆ ผุดขึ้นมาทำไมเขาถึงต้องเก็บชามซุปใบนั้นไปก่อนที่คนอื่นจะเห็น…

แสงแดดยามเช้าสาดส่องผ่านกระจกบานใหญ่ของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางกรุงเทพฯ พิมพ์รดาในวัยยี่สิบแปดปี ยืนมองเงาของตัวเองในกระจก เธอสวมชุดคลุมท้องผ้าไหมสีขาวบริสุทธิ์ มือเรียวบางลูบไล้หน้าท้องที่นูนออกมาอย่างเห็นได้ชัดในวัยหกเดือน ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจเมื่อสัมผัสได้ถึงการประท้วงเบาๆ จากสิ่งมีชีวิตตัวน้อยข้างใน พิมพ์รดายิ้มออกมาด้วยความสุขที่เปี่ยมล้น ชีวิตของเธอในตอนนี้ดูเหมือนจะสมบูรณ์แบบจนน่าอิจฉา เธอคือผู้ก่อตั้งและซีอีโอของบริษัทเครื่องสำอางชีวภาพที่กำลังเป็นที่จับตามองที่สุด และเธอกำลังจะมีครอบครัวที่สมบูรณ์แบบกับชายที่เธอรักสุดหัวใจ กฤตชัยเดินเข้ามาจากด้านหลัง เขาโอบกอดเธออย่างแผ่วเบา วางคางลงบนไหล่ของเธอแล้วมองเข้าไปในกระจกด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรัก กฤตชัยเป็นชายหนุ่มรูปงาม บุคลิกดี และดูเป็นสุภาพบุรุษทุกกระเบียดนิ้ว เขาคือคนที่อยู่เคียงข้างเธอมาตลอดตั้งแต่เริ่มก่อตั้งบริษัท จากห้องแถวเล็กๆ จนกลายเป็นอาณาจักรความงามที่มีมูลค่ามหาศาล…