[gtranslate]
กุมารทองชั้น 13: สัญญาลับเลือดในตึกสาธร ผมชื่อต้น งานของผมคือการฟัง ผมฟังเสียงลมหายใจของนักแสดง ฟังเสียงผ้าเสียดสีกัน ฟังเสียงที่คนปกติไม่ได้ยิน หรือเลือกที่จะไม่สนใจ ผมได้ยินเสียงท่อประปาเก่า ๆ กำลังจะแตก ผมได้ยินเสียงหลอดไฟฟลูออเรสเซนต์ที่กำลังจะขาด โลกทั้งใบสำหรับผม มันคือซิมโฟนีของเสียงที่ดังไม่หยุด แต่เสียงที่ผมเกลียดที่สุด คือเสียงในห้องเช่าสี่เหลี่ยมแคบ ๆ แห่งนี้ เสียงพัดลมเพดาน……
จุดจบของคนเลี้ยงปีศาจ – กุมารทองในตลาดจัตุจักร ผมชื่อกฤต และผมกำลังโกหก กล้องในมือผมสั่นเล็กน้อย ไม่ใช่เพราะผมตื่นเต้น แต่มือผมมันสั่นเอง ผมยกกล้องขึ้นสูง ถ่ายแพนไปทั่วแผงขายเสื้อผ้าสีสันสดใสในตลาดจตุจักร “สวัสดีครับ! กลับมาพบกับ ‘กฤตตะลุย’ อีกแล้วนะครับ!” ผมตะโกนใส่เลนส์ พยายามบีบเสียงให้ร่าเริงที่สุด “วันนี้อากาศสุดยอด! ดูคนพวกนี้สิครับ! จตุจักรคือหัวใจของกรุงเทพฯ จริงๆ!”…
เจ้าปู่คำชะโนด: งานเลี้ยงคาวเลือด… ของผู้สิ้นหวัง กลิ่นฝุ่นและควันท่อไอเสียจางๆ ปะปนกับกลิ่นอับชื้นของตรอกซอย คืออากาศที่อาร์ตใช้หายใจทุกวัน เสื้อแจ็คเก็ตสีส้มสะท้อนแสงที่เขาใส่อยู่ เปียกชุ่มไปด้วยเหงื่อจนสีซีด อาร์ต (อาร์ต) อายุ 25 ปี อาชีพของเขาคือคนส่งพัสดุ เขาไม่ใช่คนส่งพัสดุที่ดีเด่นอะไร เขาเป็นแค่คนที่พยายามเอาตัวรอดไปวันๆ ในเมืองหลวงที่โหดร้าย วันนี้เป็นวันซวย ฝนตกหนักจนพัสดุเปียก ลูกค้าโวยวาย…
กุมารทองตาแดง: ผู้นำทางสู่ขุมทรัพย์… หรือผู้ลวงวิญญาณสู่นรกของผู้พิทักษ์? เสียงฝนตกหนักกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ดังเหมือนเสียงกรีดร้องของโลหะ อานนท์นั่งอยู่บนพื้นไม้ที่เย็นเฉียบ แสงเทียนริบหรี่ในห้องสี่เหลี่ยมเล็กๆ เผยให้เห็นคราบความยากจนที่ฝังแน่น มุมห้องมีใยแมงมุม ผนังไม้ผุพังจนเห็นแสงจันทร์สลัวๆ ลอดผ่าน กลิ่นอับชื้นของไม้เก่าผสมกับกลิ่นควันกำยานราคาถูก นี่คือบ้านของเขา และคือคุกของเขา ตรงหน้าอานนท์ คือสองสามีภรรยาชาวบ้าน ใบหน้าซีดเผือด เต็มไปด้วยความกลัว พวกเขาซุกตัวเข้าหากันราวกับลูกนกที่หนาวสั่น “มัน……
The hum of the fluorescent lights was the loudest sound. Gray walls. Gray carpets. Gray cubicles. Leo Vince stared at…
The studio lights were hot. They baked my skin. I hate television. I hate the smell of makeup and the…
The conference room at MIT was mostly empty. The air conditioning hummed, too loud for the sparse audience. Doctor Evelyn…
Dr. Aris Thorne leaned toward the monitor. The pixels blurred, resolving into the pale face of his daughter. “Hey, sleepyhead,”…
The air in the MIT lecture hall was cold. Dr. Aris Thorne stood on the stage, adjusting the microphone. He…
The pressure is a constant companion. Down here, four hundred feet below the sunlight, the world shrinks to the yellow…
