Author: kim phuong

เสียงดนตรีคลาสสิกเบาๆ คลอเคล้าอยู่ในอากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกลิลลี่และน้ำหอมราคาแพง ภายในห้องโถงกว้างขวางของโรงแรมระดับห้าดาว แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับสะท้อนกับแก้วไวน์ในมือของผู้คนที่แต่งตัวภูมิฐาน ปกรณ์ยืนอยู่ตรงกลางวงล้อมของเหล่านักธุรกิจ ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ในวัยสามสิบห้าปี เขาคือภาพลักษณ์ของความสำเร็จที่ทุกคนต่างพากันอิจฉา ชายหนุ่มผู้ไต่เต้าจากศูนย์จนกลายเป็นซีอีโอของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ และที่สำคัญที่สุดข้างกายของเขามี ริน ภรรยาสาวสวยผู้เพียบพร้อมที่เป็นเหมือนเพชรประดับยอดมงกุฎ รินยิ้มตอบรับคำทักทายของผู้คนอย่างอ่อนโยน แม้ในใจจะรู้สึกเหนื่อยล้ากับหน้าสังคมที่ต้องปั้นแต่งอยู่ตลอดเวลา เธอมองตามแผ่นหลังของสามีที่กำลังหัวเราะร่ากับคู่ค้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเชื่อมั่น สำหรับเธอ ปกรณ์คือโลกทั้งใบ คือผู้ชายที่แสนดีและซื่อสัตย์เสมอมา โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า ภายใต้ใบหน้าที่ดูอบอุ่นนั้น…

เสียงปรบมือดังสนั่นกึกก้องไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางกรุงเทพฯ แสงไฟสปอร์ตไลท์นับสิบดวงพุ่งตรงไปยังร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงที่ยืนเด่นอยู่บนเวที ธนัตถ์ประคองโล่รางวัลนักธุรกิจดีเด่นแห่งปีไว้ในอ้อมแขน รอยยิ้มของเขาดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ มันเป็นรอยยิ้มของผู้ชนะ ผู้ที่ปีนป่ายจากดินขึ้นมาสู่ดาวด้วยลำแข้งของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ เขากวาดสายตามองไปยังบรรดาแขกเหรื่อผู้ทรงเกียรติที่นั่งอยู่เบื้องล่าง ทุกคนต่างมองเขาด้วยสายตาชื่นชมและอิจฉาในความสำเร็จที่ยากจะหาใครเทียบเคียงได้ ธนัตถ์ก้าวเข้าหาไมโครโฟน เสียงทุ้มต่ำที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของเขาเอ่ยขอบคุณพันธมิตรทางธุรกิจ ขอบคุณภรรยาผู้สูงศักดิ์ที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด และที่ขาดไม่ได้คือการกล่าวถึงอุดมการณ์ความซื่อสัตย์ที่เขาอ้างว่าเป็นรากฐานของความสำเร็จทั้งหมด แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะเอ่ยประโยคปิดท้ายที่เตรียมมาอย่างดี สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นบางอย่างที่มุมมืดด้านหลังสุดของห้องโถง ท่ามกลางผู้คนที่สวมชุดราตรีระยิบระยับและสูทสีเข้ม กลับมีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว เธอสวมชุดเดรสสีขาวนวลลายดอกมะลิที่ดูเชยสนิทและไม่เข้ากับสถานที่แห่งนี้เลยแม้แต่น้อย หัวใจของธนัตถ์กระตุกวูบอย่างแรง ลำคอที่เคยคล่องแคล่วกลับแห้งผากขึ้นมาทันที สีขาวของชุดนั้นช่างดูคุ้นตาอย่างประหลาด…

ท่ามกลางแสงไฟสลัวในห้องทำงานสุดหรูบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ อัครินทร์ ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบกำลังนั่งมองออกไปที่ทิวทัศน์เมืองผ่านกระจกใสบานใหญ่ ชีวิตของเขาในตอนนี้เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบที่สุด ทั้งฐานะทางสังคม อำนาจในมือ และครอบครัวที่ดูเหมือนจะไร้ที่ติ แต่ในส่วนลึกของหัวใจ เขากลับมีความลับอย่างหนึ่งที่ซ่อนไว้มานานกว่ายี่สิบปี ความลับที่เขาพยายามฝังมันไว้ให้ลึกที่สุดใต้ฐานรากของความสำเร็จนี้ เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้นสามครั้งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ก่อนที่ชายหนุ่มคนหนึ่งจะเดินเข้ามาในห้อง เขาคือ นคินทร์ ผู้สมัครตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวคนใหม่ที่ผ่านการคัดเลือกอย่างเข้มข้น นคินทร์เดินเข้ามาด้วยท่วงท่าที่มั่นใจแต่แฝงไปด้วยความสุภาพ นัยน์ตาของเขาคมกริบและนิ่งสงบจนดูเหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของความคิดคนได้ ทันทีที่อัครินทร์หันกลับมาสบตาชายหนุ่มคนนี้ เขารู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกไปจังหวะหนึ่ง…

เสียงฝนตกหนักในคืนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำของชมดาว มันไม่ใช่แค่เสียงของหยาดฝนที่กระทบหลังคาสังกะสี แต่มันคือเสียงของหัวใจที่แตกสลายไม่มีชิ้นดี วรวุฒิ ชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่ได้มองเธอด้วยความรักอีกต่อไป แต่มองเหมือนเธอเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่งที่ต้องกำจัดออกไปจากชีวิตที่กำลังจะรุ่งโรจน์ของเขา “ออกไปซะ ชมดาว” คำพูดของเขาเบาหวิวแต่หนักอึ้งราวกับก้อนหินที่ทับลงบนอก “ฉันกำลังจะแต่งงานกับคนที่คู่ควร คนที่จะทำให้ธุรกิจของฉันก้าวไปข้างหน้า ไม่ใช่ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ” ชมดาวทรุดตัวลงคุกเข่า มือเรียวบางกุมท้องที่เริ่มนูนออกมาเล็กน้อยด้วยความสั่นเทา เธอไม่ได้ขอความเมตตาเพื่อตัวเอง แต่เธอขอเพื่อชีวิตน้อยๆ ที่กำลังจะลืมตาดูโลก แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมีเพียงความเงียบและแผ่นหลังที่หันหลังเดินจากไป…

สายฝนในกรุงเทพเมื่อยี่สิบสองปีก่อนนั้นหนาวเย็นกว่าปีไหนๆ นลินยืนอยู่หน้าประตูรั้วเหล็กดัดสีทองของคฤหาสน์หรู ร่างกายของเธอกำลังสั่นเทา ไม่ใช่เพราะความหนาว แต่เพราะความจริงที่เพิ่งค้นพบในมือ มือของเธอกำใบปลิวงานแต่งงานที่พิมพ์ด้วยกระดาษเนื้อดี กลิ่นหอมของดอกมะลิที่ติดมากับกระดาษนั้นช่างขัดกับกลิ่นอายของความเศร้าที่กำลังกัดกินใจเธอ ชายคนที่เธอรัก ชายคนที่สัญญาว่าจะสร้างครอบครัวด้วยกัน กำลังจะเข้าพิธีวิวาห์กับลูกสาวมหาเศรษฐีในคืนนี้ ในขณะที่ในท้องของเธอกำลังมีเลือดเนื้อเชื้อไขของเขาเติบโตขึ้นได้เพียงสามเดือน เสียงฟ้าร้องคำรามดังสนั่นพร้อมกับประตูรั้วที่เปิดออก รถยนต์คันหรูสีดำขลับเคลื่อนตัวออกมาอย่างช้าๆ กระจกหน้าต่างถูกเลื่อนลงเพียงครึ่งเดียว นลินเห็นใบหน้าของกิตติชัยเพียงเสี้ยวเดียว เขามองเธอด้วยสายตาที่ว่างเปล่า ไม่มีแม้แต่ความสงสารหรือความรู้สึกผิด เขาโยนซองจดหมายสีขาวหนาเตอะออกมานอกหน้าต่าง ซองนั้นตกลงบนพื้นดินที่เปียกแฉะ กิตติชัยพูดเพียงคำเดียวสั้นๆ…

เสียงฝนหลงฤดูพัดกระหน่ำใส่หน้าต่างบานเก่าของห้องเช่าเล็กๆ ใจกลางกรุงเทพฯ เมื่อสิบห้าปีก่อน แสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสีส้มสลัวส่องสว่างเพียงแค่จุดเดียวบนโต๊ะทำงานที่เต็มไปด้วยพิมพ์เขียวและกระดาษร่างแบบที่ถูกขยำทิ้ง รดานั่งอยู่ตรงนั้น ปลายนิ้วที่เปื้อนคราบดินสอกำลังลากเส้นสายอย่างตั้งใจลงบนแบบร่างโครงการที่เธอรักที่สุด มันคือโครงการ ดิ เอเดน สวนสวรรค์กลางป่าคอนกรีตที่เธอวาดฝันว่าจะให้เป็นพื้นที่สีเขียวสำหรับทุกคนในเมือง เธอไม่ได้ทำงานนี้เพื่อเงินทองหรือชื่อเสียง แต่เธอทำมันด้วยจิตวิญญาณของสถาปนิกที่อยากเห็นโลกนี้สวยงามขึ้น กริชเดินเข้ามาเงียบๆ จากทางด้านหลัง เขาโน้มตัวลงกอดเธอไว้เบาๆ กลิ่นหอมจางๆ ของน้ำหอมราคาถูกที่เขาใช้มักจะทำให้รดารู้สึกปลอดภัยเสมอ ในตอนนั้นเธอมองว่าเขาคือโลกทั้งใบ คือแรงผลักดันเดียวที่ทำให้เธอยอมอดนอนคืนแล้วคืนเล่าเพื่อปั้นฝันของเขาให้เป็นจริง กริชกระซิบที่ข้างหูของเธอด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง…

ฝนตกหนักเหมือนฟ้าจะถล่มลงมาในคืนนั้น เสียงฟ้าร้องคำรามดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วกรุงเทพมหานคร ท่ามกลางแสงไฟสลัวจากเสาไฟฟ้าข้างทาง ร่างของหญิงสาวคนหนึ่งล้มฟุบลงบนพื้นถนนที่เปียกแฉะ หน้าประตูรั้วเหล็กดัดสีทองอร่ามของคฤหาสน์ตระกูลชัยพฤกษ์ เธอชื่อ “สุดา” หญิงสาวที่ครั้งหนึ่งเคยเชื่อในคำมั่นสัญญาและความรักที่หลอกลวง มือของเธอสั่นเทาขณะที่โอบกอดท้องที่เริ่มนูนออกมาอย่างปกป้อง น้ำตาไหลอาบแก้มปนไปกับหยาดฝนที่เย็นยะเยือก เธอพยายามตะโกนเรียกชื่อผู้ชายที่อยู่ในบ้านหลังนั้น ผู้ชายที่เพิ่งสั่งให้รปภ. ลากตัวเธอออกมาเหมือนขยะชิ้นหนึ่ง ธนิน ชายหนุ่มทายาทมหาเศรษฐีที่เธอเคยรักหมดหัวใจ บัดนี้เขายืนอยู่หลังบานหน้าต่างกระจกชั้นบน มองลงมาด้วยสายตาที่ว่างเปล่าและเย็นชาเคียงข้างกับผู้หญิงอีกคนที่คู่ควรกับเขามากกว่า สุดารู้สึกเหมือนหัวใจถูกกรีดด้วยคมมีด ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศมันรุนแรงกว่าความหนาวเหน็บของพายุลูกนี้เสียอีก เธอไม่ได้ถูกทิ้งให้เผชิญโชคชะตาเพียงลำพัง…

แสงไฟสปอตไลท์สาดส่องไปทั่วห้องโถงหรูหราของโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางกรุงเทพฯ กลิ่นหอมของดอกไม้สดและน้ำหอมราคาแพงอบอวลอยู่ในอากาศ เสียงแก้วไวน์กระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งประชันกับเสียงหัวเราะที่ฟังดูเสแสร้งของบรรดาแขกเหรื่อผู้มีชื่อเสียง วันนี้เป็นวันครบรอบสามสิบปีของอาณาจักร “กฤตโชติก่อสร้าง” ทุกคนต่างมาร่วมแสดงความยินดีกับ “กฤต” ชายผู้ประสบความสำเร็จสูงสุดในสายตาของสังคม เขายืนอยู่บนเวทีด้วยชุดสูทตัดเย็บอย่างประณีต ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มที่ฝึกฝนมาอย่างดี รอยยิ้มที่บอกว่าเขาคือผู้ชนะในทุกสนามแข่งขัน แต่ในความมืดมิดที่ไกลออกไปจากแสงไฟนั้น มีสายตาคู่หนึ่งกำลังจับจ้องเขาอยู่ เป็นสายตาที่เย็นเยือกเหมือนน้ำแข็งที่ไม่มีวันละลาย น้ำฝนขยับถ้วยชาเซรามิกในมืออย่างช้าๆ เธอนั่งอยู่ในห้องสวีทชั้นบนสุดของตึกฝั่งตรงข้าม มองลงมาที่งานเลี้ยงนั้นผ่านกล้องส่องทางไกลดิจิทัลที่ฉายภาพใบหน้าของกฤตขึ้นบนหน้าจอขนาดใหญ่ข้างฝาผนัง เวลาผ่านไปยี่สิบห้าปีแล้วสินะ เธอรำพึงในใจ ผิวพรรณของเธอในตอนนี้ดูเปล่งปลั่งและดูสง่างามผิดจากเด็กสาวที่เคยวิ่งร้องไห้กลางสายฝนในคืนนั้น…

ท้องฟ้าเหนือเมืองเล็กๆ แห่งนั้นถูกปกคลุมด้วยเมฆหนาสีเทาทะมึน เสียงฟ้าร้องครวญครางอยู่ไกลๆ ราวกับเสียงเตือนของโชคชะตาที่กำลังจะพังทลาย กัญญานั่งอยู่บนม้านั่งไม้เก่าๆ หน้าบ้านไม้หลังเล็กที่สีลอกร่อน มือของเธอลูบท้องที่เริ่มนูนเด่นชัดขึ้นมาอย่างแผ่วเบา ในใจของเธอเต็มไปด้วยความหวัง เธอกำลังรอคอยชายคนรักที่สัญญาว่าจะกลับมารับเธอไปสร้างครอบครัวด้วยกันที่กรุงเทพฯ ปกรณ์เคยบอกว่าเขาต้องไปจัดการเรื่องธุรกิจเพียงไม่กี่วัน แล้วเขาจะกลับมาเปลี่ยนชีวิตที่แสนลำบากของเธอให้กลายเป็นสวรรค์ กัญญาเชื่อคำสัญญานั้นอย่างหมดใจ เธอเก็บข้าวของใส่กระเป๋าใบเก่า เตรียมพร้อมสำหรับการเริ่มต้นใหม่ แต่ความเงียบสงบในบ่ายวันนั้นกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงล้อรถยนต์บดขยี้กรวดหิน รถยนต์คันหรูสีดำขลับแล่นเข้ามาจอดเทียบท่ามกลางฝุ่นที่คลุ้งกระจาย ปกรณ์ก้าวลงมาจากรถในชุดสูทที่ดูภูมิฐาน เขาดูแปลกตาไปราวกับเป็นคนละคนกับชายหนุ่มที่เคยพร่ำบอกรักเธอใต้แสงจันทร์ แววตาของเขาที่เคยมองเธอด้วยความอ่อนโยน บัดนี้กลับเย็นชาและว่างเปล่าเหมือนคนแปลกหน้า…

เสียงฝนตกหนักในคืนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของพิมลดาเสมอ มันไม่ใช่แค่เสียงของหยาดน้ำที่ตกลงกระทบหลังคา แต่มันคือเสียงของความเจ็บปวดที่กรีดลึกสลักลงไปในกระดูก ทุกครั้งที่พิมลดาหลับตา เธอจะเห็นภาพตัวเองนอนขดตัวอยู่บนพื้นถนนที่เปียกชุ่ม เลือดสีแดงสดไหลซึมผสมกับน้ำฝน ขณะที่เท้าหนักๆ หลายคู่รุมเตะถล่มลงมาบนร่างกายที่บอบบางของเธอ โดยเฉพาะที่หน้าท้อง… ที่ที่มีสิ่งมีชีวิตเล็กๆ กำลังก่อตัวขึ้น “ออกไปจากชีวิตสามีฉันซะ อีผู้หญิงชั้นต่ำ!” เสียงตวาดของรดาในวันนั้นยังคงชัดเจนเหมือนเพิ่งเกิดขึ้นเมื่อวาน พิมลดายังจำสายตาเย็นชาของธนิทที่ยืนมองอยู่หลังบานหน้าต่างกระจกหนาของคฤหาสน์ได้ดี เขาไม่ได้ก้าวออกมาช่วย เขาไม่ได้พูดอะไรสักคำเดียว สิ่งที่เขาทำมีเพียงการเบือนหน้าหนี ทิ้งให้ผู้หญิงที่เขาเคยบอกว่ารักที่สุดต้องเผชิญกับความตายเพียงลำพัง สิบเจ็ดปีผ่านไป……