Author: kim phuong

ฉันยังจำกลิ่นของแกงส้มชะอมกุ้งที่วางอยู่บนโต๊ะในวันนั้นได้ดี มันเป็นของโปรดของวิชัย ฉันใช้เวลาทั้งบ่ายวุ่นวายอยู่ในครัว เลือกกุ้งตัวที่สด nhất เตรียมเครื่องแกงด้วยตัวเอง เพราะอยากให้มื้อค่ำฉลองครบรอบแต่งงานปีที่สามของเราพิเศษที่สุด แสงไฟสีนวลในห้องอาหารทำให้บ้านดูอบอุ่น แต่มันกลับตรงข้ามกับความเหน็บหนาวที่เริ่มก่อตัวขึ้นในใจของฉันอย่างประหลาด ฉันเอามือลูบท้องที่นูนออกมาเล็กน้อย อายุครรภ์สี่เดือนทำให้ฉันเหนื่อยง่ายขึ้น แต่ความตื่นเต้นที่จะได้บอกเขาเรื่องลูกสาวในท้องทำให้ความเหนื่อยนั้นหายไปเป็นปลิดทิ้ง ฉันจินตนาการถึงรอยยิ้มของเขา จินตนาการว่าเขาจะเข้ามากอดฉันและบอกว่าเราจะเป็นครอบครัวที่สมบูรณ์แบบที่สุด เสียงรถเบรกที่หน้าบ้านทำให้ฉันสะดุ้งเล็กน้อย ฉันรีบจัดแจงเสื้อผ้าและเดินไปรอที่ประตูด้วยรอยยิ้ม แต่เมื่อประตูเปิดออก รอยยิ้มของฉันก็แข็งค้าง วิชัยไม่ได้กลับมาคนเดียว ข้างกายเขามีผู้หญิงคนหนึ่ง…

เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาเคล้าไปกับเสียงแก้วไวน์ที่กระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งอยู่ภายในห้องจัดเลี้ยงสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบสีขาวนับพันดอกที่ประดับประดาไปทั่วงานทำให้บรรยากาศดูราวกับความฝัน ฉันยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องพักรับรอง สวมชุดราตรีสีเงินเมทัลลิกที่สั่งตัดมาเป็นพิเศษเพื่อวันนี้โดยเฉพาะ มือของฉันลูบลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนออกมาเล็กน้อยอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ข้างใน วันนี้คือวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของฉันกับกฤต และเป็นวันที่เราตั้งใจจะประกาศข่าวดีเรื่องลูกให้ทุกคนได้รู้ ฉันยิ้มให้ตัวเองในกระจก พยายามซ่อนความเหนื่อยล้าจากการแพ้ท้องเอาไว้ภายใต้เครื่องสำอางราคาแพง ฉันเคยเป็นดาวเด่นในคณะบริหารธุรกิจ เป็นมือหนึ่งด้านการตลาดที่ใครๆ ก็ต่างต้องการตัว แต่เมื่อห้าปีที่แล้ว ฉันเลือกที่จะทิ้งอนาคตที่รุ่งโรจน์เพื่อมาเป็นภรรยาของกฤต สนับสนุนเขาทุกย่างก้าว จนเขากลายเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่ประสบความสำเร็จที่สุดแห่งปี ฉันบอกตัวเองเสมอว่าความสำเร็จของเขาคือความสำเร็จของฉัน…

เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาเคล้าไปกับเสียงแก้วไวน์ที่กระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งอยู่ภายในห้องจัดเลี้ยงสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาว กลิ่นหอมจางๆ ของดอกกุหลาบสีขาวนับพันดอกที่ประดับประดาไปทั่วงานทำให้บรรยากาศดูราวกับความฝัน ฉันยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องพักรับรอง สวมชุดราตรีสีเงินเมทัลลิกที่สั่งตัดมาเป็นพิเศษเพื่อวันนี้โดยเฉพาะ มือของฉันลูบลงบนหน้าท้องที่เริ่มนูนออกมาเล็กน้อยอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ข้างใน วันนี้คือวันครบรอบแต่งงานปีที่ห้าของฉันกับกฤต และเป็นวันที่เราตั้งใจจะประกาศข่าวดีเรื่องลูกให้ทุกคนได้รู้ ฉันยิ้มให้ตัวเองในกระจก พยายามซ่อนความเหนื่อยล้าจากการแพ้ท้องเอาไว้ภายใต้เครื่องสำอางราคาแพง ฉันเคยเป็นดาวเด่นในคณะบริหารธุรกิจ เป็นมือหนึ่งด้านการตลาดที่ใครๆ ก็ต่างต้องการตัว แต่เมื่อห้าปีที่แล้ว ฉันเลือกที่จะทิ้งอนาคตที่รุ่งโรจน์เพื่อมาเป็นภรรยาของกฤต สนับสนุนเขาทุกย่างก้าว จนเขากลายเป็นนักธุรกิจหนุ่มไฟแรงที่ประสบความสำเร็จที่สุดแห่งปี ฉันบอกตัวเองเสมอว่าความสำเร็จของเขาคือความสำเร็จของฉัน…

เสียงฝนที่เริ่มตั้งเค้าอยู่นอกหน้าต่างบานใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลอัครเดชโภคินดังกระทบกระจกเป็นจังหวะหนักหน่วง สุพัตรามองดูหยดน้ำที่ไหลผ่านกระจกด้วยรอยยิ้มบางๆ บนใบหน้า มือข้างหนึ่งลูบไล้หน้าท้องที่ยังคงแบนราบของเธออย่างแผ่วเบา ความลับที่เธอซ่อนไว้มาตลอดหลายสัปดาห์กำลังจะได้เปิดเผยในคืนนี้ คืนครบรอบวันแต่งงานปีที่ห้าของเธอกับภวัต ชายผู้เป็นรักแรกและรักเดียวของเธอ บนโต๊ะอาหารยาวเหยียดที่ทำจากไม้เนื้อดีราคาแพงถูกจัดวางด้วยจานกระเบื้องพอร์ซเลนและแก้วคริสตัลที่ส่องประกายระยิบระยับภายใต้แสงไฟจากโคมระย้าระย้า อาหารโปรดของภวัตถูกจัดเตรียมไว้อย่างประณีต กลิ่นหอมของสเต็กเนื้อวากิวและไวน์แดงชั้นดีอบอวลไปทั่วห้อง แต่ความเงียบสงัดภายในบ้านกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะเล็กน้อย สุพัตรามีรูปร่างที่โปร่งบาง ใบหน้าที่ดูอ่อนหวานและแววตาที่เต็มไปด้วยความซื่อสัตย์ เธอหยิบกล่องของขวัญเล็กๆ ที่ห่อด้วยกระดาษสีทองออกมาจากกระเป๋าผ้ากันเปื้อน ภายในนั้นมีผลตรวจครรภ์ที่ยืนยันว่าเธอกำลังจะเป็นแม่คน เธอจินตนาการถึงใบหน้าของภวัตตอนที่เขารู้ข่าวนี้ เขาคงจะกอดเธอไว้แน่นและบอกว่านี่คือของขวัญที่ดีที่สุดในชีวิต แต่ความฝันอันสวยงามนั้นถูกขัดจังหวะด้วยเสียงเครื่องยนต์ของรถสปอร์ตคันหรูที่แล่นเข้ามาจอดในโรงรถ พร้อมกับเสียงประตูปิดลงอย่างแรงจนเธอสะดุ้ง…

เสียงหยดน้ำฝนที่ตกลงมาอย่างหนักหน่วงในคืนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงร้องไห้ของฉันเลยแม้แต่น้อย ฉันชื่อเขมณีย์ ผู้หญิงที่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลกเมื่อห้าปีก่อนตอนที่ธนวัฒน์คุกเข่าขอฉันแต่งงาน แต่ในนาทีนี้ ความโชคดีเหล่านั้นมันหายไปกับสายลมและหยดน้ำตาที่ไหลพรากจนแยกไม่ออกว่าไหนคือฝนไหนคือน้ำตา ฉันยืนอยู่หน้าประตูรั้วเหล็กดัดสีทองอร่ามของคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธี สองมือของฉันโอบกอดท้องที่เริ่มนูนออกมาเพียงเล็กน้อยไว้อย่างหวงแหน ท้องนี้คือพยานรักเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ แต่สำหรับคนข้างในนั้น มันคือสิ่งที่พวกเขาเรียกว่าความผิดพลาด คุณพิมพา แม่ของธนวัฒน์ ยืนอยู่ใต้ร่มคันใหญ่ที่คนรับใช้กางให้ หล่อนมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจราวกับฉันเป็นสิ่งของสกปรกที่หลุดเข้ามาในบ้านที่สะอาดสะอ้านของหล่อน คำพูดของหล่อนเย็นเยียบยิ่งกว่าลมพายุที่พัดผ่านตัวฉันไป หล่อนบอกว่าผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างฉันไม่คู่ควรจะใช้นามสกุลนี้อีกต่อไป และลูกในท้องของฉันก็ไม่จำเป็นต้องมีพ่อที่เป็นถึงทายาทมหาเศรษฐี หล่อนโยนกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กของฉันออกมานอกรั้ว เสื้อผ้าเหล่านั้นกระจายลงบนพื้นโคลนที่เฉอะแฉะ เหมือนกับชีวิตของฉันที่ถูกเหยียบย่ำจนไม่มีชิ้นดี…

เสียงฝนตกหนักกระทบหลังคาสังกะสีในคืนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของพิมชนก มันเป็นคืนที่โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงในชั่วพริบตา พิมชนกยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่เธอเคยเรียกว่ารังรัก มือข้างหนึ่งกุมท้องที่เริ่มนูนออกมาเล็กน้อย อีกข้างหนึ่งถือกระเป๋าเดินทางใบเก่าที่ซิปเกือบจะขาด ภายในนั้นมีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุดและเศษเสี้ยวของความทรงจำที่แตกสลาย กิตติศักดิ์ ชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจและสาบานว่าจะใช้ชีวิตร่วมกันจนวันตาย ยืนอยู่หลังประตูบานใหญ่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเฉยเมย แต่ที่เจ็บปวดกว่านั้นคือเงาร่างของหญิงสาวอีกคนที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังเธอคนนั้นคือสุดา หญิงสาวที่พิมชนกเคยไว้ใจในฐานะเพื่อนร่วมงาน แต่ตอนนี้สุดากลับสวมชุดคลุมอาบน้ำของพิมชนก และมองเธอด้วยสายตาเยาะเย้ยราวกับผู้ชนะ พิมชนกพยายามเค้นเสียงถามด้วยความหวังเฮือกสุดท้ายว่า ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้ กิตติศักดิ์หลบสายตา เขาพึมพำคำขอโทษที่แสนเบาหวิวและไร้ค่า โดยบอกว่าเขาทนอยู่กับความจืดชืดของชีวิตคู่แบบเดิมไม่ได้อีกต่อไป และสุดาคือคนที่เข้าใจวิสัยทัศน์และอนาคตของเขามากกว่า แต่ความจริงที่พิมชนกรู้ดีกว่านั้นคือ…

กลิ่นหอมของต้มยำกุ้งและปลากะพงทอดน้ำปลาอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็กๆ นลินยืนเช็ดเหงื่อที่หน้าผากพลางส่งยิ้มให้ระเบียงที่มืดมิดด้านนอก วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานห้าปีของเธอกับอาทิตย์ และเธอก็มีของขวัญชิ้นที่สำคัญที่สุดในชีวิตเตรียมไว้ให้เขาด้วย นลินวางมือลงบนหน้าท้องที่ยังคงแบนราบของเธอเบาๆ ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจเมื่อคิดถึงสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ข้างใน เธอรอคอยเวลานี้มานานเหลือเกิน เวลาที่ครอบครัวของเธอจะสมบูรณ์แบบเสียที เสียงกุญแจไขประตูหน้าบ้านดังขึ้น หัวใจของนลินเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น เธอรีบถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วจัดทรงผมให้เรียบร้อยก่อนจะเดินไปรับสามี อาทิตย์ก้าวเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าบึ้งตึง เสื้อสูทของเขาถูกพาดไว้ที่แขนอย่างไม่ใส่ใจ เขามองข้ามโต๊ะอาหารที่จัดไว้อย่างสวยงามไปราวกับมันเป็นเพียงฝุ่นผง นลินเดินเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มที่พยายามทำให้สดใสที่สุด พี่อาทิตย์คะ กลับมาแล้วเหรอคะ วันนี้เหนื่อยไหม นลินทำของโปรดของพี่ไว้เยอะเลยค่ะ…

เสียงฝนตกกระทบกระจกหน้าต่างคอนโดหรูใจกลางกรุงเทพฯ ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มันควรจะเป็นเสียงที่ทำให้รู้สึกเหงา แต่สำหรับฉันในวันนี้ เสียงนั้นกลับเหมือนเสียงดนตรีที่บรรเลงฉลองชัยชนะ ฉันยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ มือที่สั่นเทากำลังถือแท่งพลาสติกเล็กๆ ไว้แน่น หัวใจของฉันเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ฉันหลับตาลงช้าๆ พยายามสงบสติอารมณ์ แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นเพื่อมองความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ขีดสีแดงสองขีดเข้มชัดเจน น้ำตาแห่งความปิติไหลอาบแก้มของฉันทันที ห้าปีแล้วที่ฉันกับปกรณ์รอคอยวันนี้ ห้าปีแห่งการพยายาม ห้าปีแห่งความหวังและรอยยิ้มที่ปนความผิดหวังในทุกๆ เดือน แต่วันนี้สวรรค์เห็นใจเราแล้ว…

แสงไฟจากตึกระฟ้าในกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนดูเหมือนดวงดาวที่ร่วงหล่นลงมาบนพื้นดิน อานันท์ยืนอยู่บนชั้นที่ห้าสิบห้าของอาคารสำนักงานที่ทันสมัยที่สุดใจกลางเมือง เขามองออกไปข้างนอก กระจกบานใหญ่สะท้อนใบหน้าของชายวัยสี่สิบห้าปีที่ดูภูมิฐาน ชุดสูทสั่งตัดราคาแพงช่วยส่งเสริมบุคลิกของนักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จอย่างสูงสุด ในมือของเขาถือแก้วไวน์แดงที่ส่องประกายระยิบระยับล้อแสงไฟ แต่ออกซิเจนในห้องทำงานกว้างขวางกลับรู้สึกเบาบางอย่างบอกไม่ถูก ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เขาจะขึ้นรับรางวัลนักธุรกิจแห่งปี รางวัลที่เป็นเหมือนเครื่องยืนยันว่าสิ่งที่เขาเลือกทำลงไปในอดีตนั้นถูกต้องแล้ว ความทะเยอทะยาน การไขว่คว้า และการละทิ้ง ทุกอย่างคือการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่า อานันท์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ เขาเปิดลิ้นชักที่ล็อคไว้ออกมาเพื่อตรวจสอบเอกสารสำคัญครั้งสุดท้าย แต่ในซอกลึกสุดของลิ้นชักนั้นเอง มีกล่องกำมะหยี่สีแดงเก่าๆ ที่เขาลืมไปแล้วว่ามันยังอยู่ตรงนั้น…

แสงแดดยามบ่ายที่กรุงเทพฯ มักจะแผดเผาจนรู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังจะละลายลงไปบนพื้นถนน อนันต์นั่งอยู่ในรถยุโรปคันหรูที่ปรับอุณหภูมิไว้พอเหมาะ เสียงเพลงคลาสสิกเบาๆ ดังคลออยู่ข้างหู แต่มันไม่ได้ช่วยให้ใจของเขาสงบลงเลย ในวัยห้าสิบปี อนันต์มีทุกอย่างที่ผู้ชายคนหนึ่งจะปรารถนาได้ เขามีอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ขยายตัวไม่หยุดยั้ง มีชื่อเสียง และมีเงินทองมากพอที่จะซื้อความสะดวกสบายทุกอย่างในโลกนี้ ยกเว้นเพียงสิ่งเดียวคือความอบอุ่นภายในบ้านหลังใหญ่ของเขาเอง เขาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ที่มีห้องนอนนับสิบห้อง แต่เขากลับรู้สึกว่าบ้านมันกว้างเกินไปสำหรับคนคนเดียวเสมอ สายตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็นตึกสูงระฟ้าที่เป็นผลงานการสร้างของเขาเอง แต่ลึกๆ ในใจเขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงนักโทษในคุกทองคำที่สร้างขึ้นมากับมือ วันนี้เขาต้องเดินทางออกไปดูโครงการจัดสรรที่ดินในแถบชานเมือง ซึ่งเป็นพื้นที่ห่างไกลจากความวุ่นวายของตัวเมือง…