Author: kim phuong

เสียงนาฬิกาแขวนผนังเรือนใหญ่ส่งเสียงดังติ๊กต็อกสม่ำเสมอท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องชุดสุดหรูใจกลางกรุงเทพมหานคร แสงไฟจากตึกระฟ้าข้างนอกหน้าต่างส่องสะท้อนเข้ามาเป็นริ้วขนานไปกับพื้นหินอ่อนราคาแพง ฉันนั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีเทาเข้ม มือข้างหนึ่งลูบไล้หน้าท้องที่นูนเด่นออกมาอย่างแผ่วเบา ทารกในครรภ์ขยับตัวเล็กน้อยราวกับจะบอกว่าเขารับรู้ถึงความโดดเดี่ยวของแม่ในค่ำคืนนี้ ฉันชื่อนรินทร์ และตอนนี้ฉันกำลังอุ้มท้องลูกของชายที่โลกทั้งใบรู้จักเขาในฐานะนักธุรกิจหนุ่มผู้เพียบพร้อม แต่สำหรับฉัน เขาคือโลกทั้งใบที่ฉันยอมซ่อนตัวอยู่ในเงามืดมาตลอดสองปี ความเงียบในห้องนี้มันช่างดังเหงาเหลือเกิน ฉันมองไปที่ประตูห้องนอนที่เปิดอ้าไว้ เสื้อผ้าแบรนด์เนมของกฤตยังคงแขวนอยู่อย่างเป็นระเบียบ กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขายังคงอบอวลอยู่ในอากาศ มันเป็นกลิ่นที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัยในยามที่เขาอยู่ใกล้ แต่ในยามที่เขาหายไปแบบนี้ มันกลับเป็นกลิ่นที่คอยตอกย้ำว่าฉันเป็นเพียงผู้อาศัยในกรงทองที่เขาเนรมิตขึ้นมา กฤตบอกกับฉันเสมอว่าอดทนอีกนิดนะรินทร์ อีกไม่นานพี่จะจัดการทุกอย่างให้เรียบร้อย พี่จะหย่ากับรดา…

แสงไฟวูบวาบจากโคมไฟระย้าบนเพดานสูงลิบของโรงแรมหรู สะท้อนกับแก้วไวน์เจียระไนที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะยาว ฉันยืนอยู่ท่ามกลางเสียงหัวเราะและเสียงดนตรีคลาสสิกที่บรรเลงอย่างแผ่วเบา ทุกสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความชื่นชมและอิจฉา ในฐานะผู้อำนวยการฝ่ายการเงินของเดอะแกรนด์ คอร์ปอเรชั่น และในฐานะภรรยาของซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลที่สุดในขณะนี้ ฉันดูเหมือนผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก มือของฉันลูบไล้ไปบนหน้าท้องที่นูนออกมาอย่างเห็นได้ชัด ลูกสาวของฉันกำลังดิ้นเบา ๆ อยู่ข้างใน เหมือนเขาจะรับรู้ถึงความตื่นเต้นในค่ำคืนค่ำคืนฉลองครบรอบสิบปีของบริษัท กรเดินเข้ามาหาฉันจากทางด้านหลัง เขาวางมือบนไหล่ของฉันอย่างแผ่วเบา กลิ่นน้ำหอมราคาแพงของเขาผสมกับกลิ่นจาง ๆ ของซิการ์ที่เขาเพิ่งสูบไปกับเหล่าคู่ค้าทางธุรกิจ เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูของฉันว่า วันนี้คุณสวยที่สุดเลยนะพิม…

เสียงฝนตกหนักนอกหน้าต่างกระจกบานใหญ่ของคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองหลวงส่งเสียงกระทบดังเปาะแปะไม่ขาดสาย แสงไฟจากตึกระฟ้าเบื้องล่างส่องสะท้อนกับหยดน้ำบนกระจกกลายเป็นภาพเบลอพร่ามัว คาวินยืนหันหลังให้ประตู มือข้างหนึ่งถือแก้ววิสกี้ราคาแพง เขาเขย่าแก้วเบาๆ จนเสียงน้ำแข็งกระทบกันดังกรุ๊งกริ๊งในความเงียบสงัดของห้องโถงกว้าง กลิ่นน้ำหอมราคาแพงจางๆ ผสมกับกลิ่นฝนที่พัดผ่านรอยแยกของหน้าต่างสร้างบรรยากาศที่ทั้งเย็นชาและอ้างว้าง คาวินเป็นชายหนุ่มที่เพียบพร้อมไปทุกอย่าง ทั้งรูปลักษณ์ ฐานะ และอำนาจในมือ แต่ในแววตาของเขากลับมีความว่างเปล่าที่ยากจะหยั่งถึง เสียงประตูห้องเปิดออกเบาๆ พร้อมกับการปรากฏตัวของริน หญิงสาวในชุดเดรสสีอ่อนที่เปียกโชกไปด้วยน้ำฝน ผมยาวของเธอแนบลู่ไปกับใบหน้าที่ซีดเซียว เธอไม่ได้สวมรองเท้าพละที่เธอมักจะใส่เป็นประจำ แต่วันนี้เธอเดินเข้ามาด้วยฝีเท้าที่หนักอึ้งและสั่นเทา รินมองแผ่นหลังที่กว้างและมั่นคงของคาวิน…

เสียงฟ้าร้องคำรามดังกึกก้องไปทั่วทั้งโรงพยาบาลในคืนที่พายุโหมกระหน่ำอย่างบ้าคลั่ง รินนอนอยู่บนเตียงคนไข้ด้วยใบหน้าที่ซีดเผือด เหงื่อเม็ดโตไหลซึมตามไรผมขณะที่ความเจ็บปวดจากการบีบรัดของครรภ์ทวีความรุนแรงขึ้นทุกขณะ มือของเธอกำผ้าปูเตียงแน่นจนเส้นเลือดปูดโปน ในใจโหยหาเพียงคนเดียวที่จะมาอยู่เคียงข้างในวินาทีชีวิตนี้ นั่นคือกร ผู้เป็นสามีที่เธอรักสุดหัวใจ แต่ความเงียบงันกลับเป็นเพียงสิ่งเดียวที่ตอบสนองเธอกลับมา มีเพียงเสียงฝนที่กระทบหน้าต่างอย่างไม่ขาดสาย ราวกับว่าสรวงสวรรค์กำลังร้องไห้ให้กับการล่มสลายของชีวิตครอบครัวที่เธอก่อร่างสร้างมา ประตูห้องพักฟื้นถูกผลักเปิดออกอย่างแรง รินพยายามปรือตาที่พร่าเลือนมองไปยังทิศทางนั้นด้วยความหวังอันน้อยนิดว่าอาจเป็นเขา แต่ภาพที่ปรากฏเบื้องหน้ากลับทำให้หัวใจของเธอแตกสลายยิ่งกว่าความเจ็บปวดทางกาย กรยืนอยู่ตรงนั้นในชุดสูทเรียบกริบที่ดูไม่เข้ากับบรรยากาศของโรงพยาบาลเลยสักนิด และที่ยืนเคียงข้างเขาคือมายา เพื่อนสนิทเพียงคนเดียวที่รินไว้วางใจมาตลอดชีวิต มายาไม่ได้มาด้วยสีหน้าห่วงใย แต่กลับสวมชุดเดรสสีแดงเพลิงที่ดูเย้ยหยันต่อชะตากรรมของรินอย่างที่สุด สายตาของมายาที่มองมานั้นเต็มไปด้วยความสมเพชและชัยชนะที่ปิดไม่มิด กรเดินเข้ามาหยุดอยู่ที่ข้างเตียง…

Hồi 1 – Phần 1: Bóng ma của ký ức (เงาของอดีต) เสียงนาฬิกาปลุกเก่าๆ ดังขึ้นในห้องเช่าแคบๆ กลิ่นอับชื้นของฝนที่ตกค้างจากเมื่อคืนยังอบอวลอยู่ในอากาศ ฉันลืมตาขึ้นมาในความสลัว มองเห็นเพดานที่มีรอยน้ำซึมเป็นทางยาว สิ่งแรกที่ฉันทำในทุกเช้าไม่ใช่การบิดขี้เกียจ แต่คือการหันไปมองร่างเล็กๆ ที่นอนขดตัวอยู่ใต้ผ้าห่มผืนบางข้างๆ วิน…

ท้องฟ้าเหนือท้องทะเลในคืนนั้นมืดมิดราวกับน้ำหมึก ลมพัดแรงจนเสียงคลื่นกระทบกราบเรือดังสนั่นเหมือนเสียงคำรามของสัตว์ร้าย นลินยืนกุมท้องแก่แปดเดือนของเธอไว้แน่น ความรู้สึกหนักอึ้งในใจมันรุนแรงยิ่งกว่าพายุที่กำลังก่อตัว เสื้อคลุมสีขาวพริ้วไหวตามแรงลม ขณะที่เธอมองแผ่นหลังของชายที่เธอรักที่สุด ธนาสามีของเธอเขายืนนิ่งอยู่ตรงขอบเรือ สายตาจ้องมองออกไปในความว่างเปล่า นลินเดินเข้าไปใกล้ด้วยความห่วงใย เธอคิดว่าเขาอาจจะเครียดเรื่องงาน หรือกังวลเรื่องลูกที่กำลังจะเกิดมาในอีกไม่กี่อาทิตย์ข้างหน้า เธอเอื้อมมือไปแตะไหล่เขาเบาๆ ความเย็นจากผิวหนังของเขาทำให้เธอสะดุ้ง ธนาหันกลับมา แต่แววตาที่เขามองเธอนั้นไม่ใช่สายตาของชายที่แสนดีคนเดิมที่เธอเคยรู้จัก มันว่างเปล่า เย็นชา และเต็มไปด้วยความเกลียดชังที่ถูกซ่อนไว้มานานแสนนานเขาสลัดมือเธอออกอย่างแรงจนเธอก้าวถอยหลังไปชนกับราวเหล็ก นลินถามเขาด้วยเสียงสั่นเครือว่าเกิดอะไรขึ้น เธอพยายามบอกเขาว่าลูกในท้องกำลังดิ้น…

เชียงใหม่ในคืนนี้สวยงามกว่าที่เคยเป็น ลมหนาวพัดผ่านยอดดอยอินทนนท์ นำพากลิ่นหอมจาง ๆ ของดอกไม้ป่ามาทักทาย รดา ยืนอยู่บนระเบียงไม้ของรีสอร์ตหรู เธอหลับตาลงช้า ๆ สูดอากาศบริสุทธิ์เข้าปอด ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งโอบกอดเธอจากทางด้านหลัง อ้อมกอดที่เธอคุ้นเคย อ้อมกอดที่เธอคิดว่าเป็นที่พึ่งพาสุดท้ายในชีวิต กวิน วางคางลงบนไหล่ของเธอเบา ๆ เขากระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่ทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะ “คิดอะไรอยู่ครับรดา?” รดายิ้มออกมาด้วยความสุข เธอหันกลับมาสบตาชายหนุ่ม…

เสียงสัญญาณชีพจรดังขึ้นเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ติ๊ด… ติ๊ด… ติ๊ด… ภายในห้องผ่าตัดที่เย็นเฉียบ แสงไฟสีขาวสว่างจ้าสะท้อนกับเครื่องมือแพทย์ที่วางเรียงรายอย่างเป็นระเบียบ ทุกอย่างดูสะอาดตาและไร้ชีวิตชีวา รดา ยืนอยู่ตรงนั้น ในชุดสีเขียวเข้มของศัลยแพทย์ มือของเธอนิ่งสนิทขณะถือมีดผ่าตัด ดวงตาคู่สวยที่ซ่อนอยู่หลังแว่นขยายขยับเขยื้อนด้วยความแม่นยำ เธอไม่ได้เป็นเพียงหมอ แต่เธอถูกขนานนามว่าเป็น “เครื่องจักรมีชีวิต” ที่ไม่เคยทำงานพลาด ห้าปีแล้ว… ห้าปีที่เธอเปลี่ยนหัวใจตัวเองให้กลายเป็นน้ำแข็ง เพื่อที่จะไม่ต้องรู้สึกถึงความเจ็บปวดอีกต่อไป “ความดันคนไข้เริ่มคงที่แล้วครับหมอรดา”…

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องเหนือโรงพยาบาลเอกชนหรูหราในค่ำคืนที่พายุหมุนวนอยู่เหนือเมืองหลวง กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่เย็นชืดคละคลุ้งอยู่ในโถงทางเดินที่เงียบสงัด รินนอนอยู่บนเตียงคนไข้ ร่างกายของเธออ่อนแรงจากการบีบคั้นของการคลอดลูกที่ยาวนานหลายชั่วโมง เหงื่อเม็ดเป้งยังเกาะอยู่ตามไรผม และลมหายใจยังคงหอบถี่ด้วยความเหนื่อยล้า แต่ในหัวใจของเธอกลับพองโตด้วยความหวัง เมื่อไม่กี่นาทีก่อน เธอได้ยินเสียงร้องไห้จ้าของทารกน้อย เสียงนั้นเหมือนทำนองเพลงที่ไพเราะที่สุดเท่าที่เธอเคยได้ยินมาในชีวิต พยาบาลนำร่างเล็กๆ ที่ถูกห่อด้วยผ้าอ้อมสีขาวมาวางไว้ในอ้อมแขนของเธเพียงเสี้ยววินาที รินสัมผัสได้ถึงไอร้อนจากผิวหนังที่นุ่มนิ่ม เธอยังไม่ทันได้เห็นหน้าลูกชัดๆ ด้วยซ้ำ ความมืดมิดก็เข้าจู่โจมดวงตาของเธอ ร่างกายที่บอบช้ำสั่งให้เธอหลับลึกไปด้วยความเพลียศานต์ รินตื่นขึ้นมาอีกครั้งท่ามกลางความเงียบที่ผิดปกติ ไม่มีเสียงทารกร้อง ไม่มีเสียงพยาบาลเดินตรวจ…

เสียงฟ้าร้องคำรามกึกก้องอยู่นอกหน้าต่างบานหนาของโรงพยาบาลรัฐแห่งหนึ่ง กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ฉุนกึกปะทะเข้ากับจมูกทุกครั้งที่นาราพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ความเจ็บปวดจากการบีบตัวของมดลูกรุนแรงขึ้นเรื่อย ๆ จนเธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังจะถูกฉีกออกเป็นชิ้น ๆ เหงื่อเม็ดโตผุดพรายเต็มหน้าผาก ผมเผ้ายุ่งเหยิงเปียกชุ่มไปด้วยหยาดเหงื่อและน้ำตา เธอกำผ้าปูเตียงสีขาวจนยับยู่ยี่ เล็บสั้น ๆ จิกลงบนเนื้อผ้าเพื่อระบายความทรมานที่ถาโถมเข้ามาไม่หยุดหย่อน ในห้องรอคลอดที่วุ่นวายนี้ มีเสียงร้องไห้ของหญิงท้องคนอื่น ๆ และเสียงฝีเท้าพยาบาลที่เดินวุ่น แต่สำหรับนารา เธอกลับรู้สึกถึงความเงียบงันที่น่ากลัวที่สุด นั่นคือความเงียบจากการถูกทอดทิ้ง…