แม่ถูกทิ้งเพราะท้องไม่มีพ่อ แต่ 6 ปีต่อมาความจริงทำให้เขาต้องคุกเข่า 💔 (Mẹ bị bỏ rơi vì có thai không cha, nhưng 6 năm sau sự thật khiến anh ta phải quỳ gối 💔)
เสียงฝนตกกระทบหน้าต่างบานใหญ่ในคฤหาสน์หลังโตดังเกรียวกราวอย่างไม่ขาดสาย ลมหนาวพัดผ่านรอยแยกของขอบหน้าต่างเข้ามาเบาๆ ทำให้ม่านสีขาวสะอาดตาปลิวไสวไปมาอย่างช้าๆ เฉลิมขวัญนั่งอยู่บนเก้าอี้โยกไม้ภายในห้องที่เธอตั้งใจจัดไว้เป็นห้องนอนของลูกน้อย มือเรียวบางลูบไล้หน้าท้องที่นูนเด่นของตัวเองอย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงการเคลื่อนไหวเล็กๆ จากภายในที่ทำให้หัวใจที่อ่อนล้าของเธอพอกพูนไปด้วยความหวัง เธอคลี่ยิ้มออกมาทั้งน้ำตาที่คลอหน่วยตา แสงไฟสลัวจากโคมไฟหัวเตียงส่องกระทบใบหน้าที่ซีดเซียวแต่ยังคงความงดงามตามธรรมชาติ ในห้องนี้อบอวลไปด้วยกลิ่นแป้งเด็กและซักสะอาดของชุดนอนตัวเล็กๆ ที่ถูกพับไว้อย่างเรียบร้อยบนเตียงไม้สีขาว เฉลิมขวัญหยิบเสื้อตัวจิ๋วสีฟ้าอ่อนขึ้นมาแนบอก หลับตาลงแล้วจินตนาการถึงวันที่เธอจะได้โอบกอดลูกชายไว้ในอ้อมแขนจริงๆ วันที่เขาจะลืมตาขึ้นมาดูโลกและเติมเต็มช่องว่างในชีวิตที่แสนอ้างว้างของเธอ แต่ความเงียบสงบในห้องกลับถูกทำลายลงด้วยเสียงฝีเท้าที่ก้าวเข้ามาอย่างไม่เกรงใจ เสียงรองเท้าส้นเข็มกระทบพื้นหินอ่อนดังตึกตึกขัดกับจังหวะการเต้นของหัวใจที่เต็นระรัวของเฉลิมขวัญ เธอไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร พลอยดาว น้องสาวบุญธรรมที่วางตัวเป็นเจ้าของบ้านยิ่งกว่าเธอที่เป็นภรรยาถูกต้องตามกฎหมาย เดินเข้ามาหยุดอยู่ข้างหลังเก้าอี้โยก…