Author: kim phuong

เสียงเครื่องตรวจคลื่นหัวใจดังเป็นจังหวะ สม่ำเสมอและหนักแน่น มันคือเสียงเพลงที่ไพเราะที่สุดสำหรับฉัน ในห้องผ่าตัดที่เย็นเฉียบจนเห็นไอหายใจจางๆ ฉันยืนอยู่ท่ามกลางแสงไฟจ้าที่ส่องลงมายังจุดเดียว มือของฉันภายใต้ถุงมือยางสีขาวกำลังประคองชีวิตใหม่ที่เพิ่งลืมตาดูโลกเป็นครั้งแรก “ยินดีด้วยค่ะ คุณแม่ได้ลูกชายนะคะ” เสียงของฉันแหบพร่าเล็กน้อยแต่เต็มไปด้วยรอยยิ้มภายใต้หน้ากากอนามัย เมื่อเสียงร้องไห้จ้าของทารกดังขึ้น ความเหนื่อยล้าจากการยืนผ่าตัดติดต่อกันหลายชั่วโมงก็มลายหายไปสิ้น สำหรับฉัน ลลิน แพทย์สูตินรีเวช การได้เห็นการเริ่มต้นของชีวิตคือปาฏิหาริย์ที่ไม่มีอะไรมาทดแทนได้ ฉันก้าวออกจากห้องผ่าตัด ถอดชุดคลุมสีเขียวที่ชุ่มไปด้วยเหงื่อออก กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ใครหลายคนเกลียด กลับเป็นกลิ่นที่ทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย มันคือกลิ่นของความถูกต้อง…

Gemini đã nói เสียงดนตรีคลาสสิกบรรเลงแผ่วเบาเคล้าไปกับเสียงสรวลเสเฮฮาของผู้คนในชุดราตรีหรูหรา ภายในห้องโถงใหญ่ของโรงแรมระดับห้าดาวกลางกรุงเทพมหานคร แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับล้อกับแสงแฟลชจากกล้องถ่ายภาพของนักข่าว อนงค์ในชุดคลุมท้องผ้าไหมสีเงินยวงยืนเคียงข้างชัยวัฒน์ สามีผู้เป็นซีอีโอหนุ่มไฟแรงของตระกูลดัง มือหนึ่งของเธอโอบประคองหน้าท้องที่นูนเด่นชัดเพราะอายุครรภ์เจ็ดเดือน อีกมือหนึ่งกุมมือของสามีไว้แน่น เธอรู้สึกถึงแรงดิ้นเบา ๆ จากเจ้าตัวเล็กในท้อง ราวกับว่าลูกน้อยกำลังร่วมยินดีไปกับความสำเร็จครั้งยิ่งใหญ่ของพ่อและแม่ในค่ำคืนนี้ ชัยวัฒน์หันมายิ้มให้เธอ สายตาของเขาเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจและความรักที่ใครเห็นก็ต้องอิจฉา เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูของอนงค์ว่า อีกไม่กี่นาทีข้างหน้า ชีวิตของเราจะเปลี่ยนไปตลอดกาลนะที่รัก สัญญาฉบับนี้จะทำให้ลูกของเราเกิดมาบนกองเงินกองทอง…

เรือยอร์ชลำมหึมาสีขาวบริสุทธิ์ทอดตัวตระหง่านอยู่กลางท้องทะเลอันดามันที่กว้างใหญ่ไพศาล แสงไฟระยิบระยับจากตัวเรือสะท้อนกับผิวน้ำสีครามเข้มในยามค่ำคืน ราวกับเพชรเม็ดงามที่ถูกวางไว้บนผ้ากำมะหยี่สีดำ อาริสาสวมชุดราตรีสีขาวยาวระย้าที่เน้นให้เห็นครรภ์แก่แปดเดือนของเธออย่างเด่นชัด เธอยืนอยู่ที่ระเบียงดาดฟ้าเรือ ปล่อยให้ลมทะเลเย็นฉ่ำพัดผ่านใบหน้าและเส้นผมสลวย มือเรียวบางลูบท้องที่นูนเด่นอย่างแผ่วเบาด้วยความรักสุดหัวใจ ในใจของเธอเต็มเปี่ยมไปด้วยความสุขที่ดูเหมือนจะล้นปรี่ออกมาพร้อมกับรอยยิ้มที่อ่อนโยนที่สุด วันนี้ครบรอบวันแต่งงานปีที่สามของเธอกับธนวัฒน์ ชายผู้เป็นดั่งชีวิตและจิตใจของเธอ เขาช่างเป็นสามีที่สมบูรณ์แบบเสมอมา เขาพาเธอขึ้นมาบนเรือหรูลำนี้เพื่อเฉลิมฉลองความเป็นครอบครัวที่กำลังจะเริ่มต้นขึ้นในอีกไม่กี่สัปดาห์ข้างหน้า อาริสาสัมผัสได้ถึงแรงดิ้นเบาๆ จากข้างในท้อง ลูกน้อยในครรภ์คงจะรับรู้ได้ถึงความสุขของแม่ เธอหลับตาลงนึกถึงอนาคตที่มีธนวัฒน์และลูกน้อยวิ่งเล่นอยู่ในสวนบ้านหลังใหญ่ ชีวิตของเธอช่างเหมือนฝันที่กลายเป็นจริง เสียงฝีเท้าหนักแน่นเดินเข้ามาใกล้จากทางด้านหลัง อาริสาไม่ต้องหันไปมองก็รู้ว่าเป็นใคร กลิ่นน้ำหอมประจำตัวของธนวัฒน์ลอยมาตามลม…

เสียงฝีเท้าของนาราเด้งก้องไปตามทางเดินหินอ่อนของโรงเรียนนานาชาติเซนต์แมรี ท่ามกลางบรรยากาศที่อบอวลไปด้วยกลิ่นอายของความมั่งคั่งและอำนาจ เธอจัดปกเสื้อเชิ้ตสีขาวให้เรียบตึง มือที่ถือกระเป๋าเอกสารสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะความประหม่าต่อหน้าที่ใหม่ แต่เพราะความทรงจำที่เธอกลบฝังไว้มานานกว่าสิบปี กำลังถูกปลุกให้ตื่นขึ้นด้วยกลิ่นดอกราชาวดีที่โชยมาตามลม กลิ่นเดียวกับในคืนที่ชีวิตของเธอถูกทำลายจนย่อยยับ นาราหยุดยืนหน้าห้องเรียนชั้นประถมสี่ ห้องสี่ทับหนึ่ง ห้องของเหล่าทายาทมหาเศรษฐีที่ถูกฟูมฟักมาอย่างดี เธอสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะผลักประตูเข้าไป แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ กระทบลงบนใบหน้าของเด็กชายตัวน้อยที่นั่งอยู่แถวหลังสุด หัวใจของนาราเหมือนหยุดเต้นไปชั่วขณะ โลกทั้งใบพลันเงียบสงัดลง เหลือเพียงเสียงหัวใจที่เต้นรัวเหมือนกลองรบ เด็กชายคนนั้นมีดวงตากลมโตที่ดูเศร้าสร้อย ปลายจมูกรั้นเล็กน้อย…

เสียงระฆังโบสถ์ดังกังวาลไปทั่วบริเวณสวนสวยที่จัดวางอย่างประณีต กลิ่นหอมของดอกกุหลาบสีขาวนวลอบอวลอยู่ในอากาศเย็นสบายของยามเช้า พิมพ์ชนกในชุดเจ้าสาวลูกไม้ฝรั่งเศสสีขาวบริสุทธิ์ยืนอยู่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองด้วยหัวใจที่พองโต ความตื่นเต้นทำให้มือที่ถือช่อดอกไม้สั่นเทาเล็กน้อย วันนี้คือวันที่เธอรอคอยมาตลอดสามปี วันที่จะได้เริ่มต้นชีวิตคู่กับ รวินทร์ ผู้ชายที่เป็นทั้งรักแรกและโลกทั้งใบของเธอ พิมพ์หยิบซองกระดาษสีขาวแผ่นเล็กๆ ออกมาขยำไว้ในมือด้วยความรู้สึกที่เปี่ยมล้น ในนั้นคือผลตรวจครรภ์ที่เธอเพิ่งได้รับมาเมื่อวาน สองขีดสีแดงเข้มที่เป็นพยานรักของเธอกับเขา พิมพ์ตั้งใจจะบอกข่าวดีนี้กับรวินทร์หลังจากพิธีสาบานตนเสร็จสิ้น เธอจินตนาการถึงรอยยิ้มที่กว้างที่สุดของเขา และอ้อมกอดที่อบอุ่นที่สุดที่จะมอบให้เธอและลูกในท้อง ความสุขนั้นมากล้นจนน้ำตาแห่งความปิติรื้นขึ้นมาที่ขอบตา เมื่อประตูโบสถ์เปิดออก พิมพ์เดินก้าวไปตามทางเดินที่โรยด้วยกลีบดอกไม้ ท่ามกลางสายตาชื่นชมของแขกเหรื่อและญาติมิตร…

เสียงฝนตกพรำๆ นอกหน้าต่างทำให้ฉันนึกถึงวันแรกที่เราเจอกัน วันนั้นท้องฟ้าเป็นสีครามสดใส ไม่เหมือนกับสีเทาหม่นในใจของฉันตอนนี้ ฉันชื่อนารา ในตอนนั้นฉันคือผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก ลูกสาวคนเดียวของตระกูลมหาเศรษฐีที่เติบโตมาในกองเงินกองทอง ฉันมองโลกเป็นสีชมพู จนกระทั่งฉันได้พบกับเขา… กร เขาเดินเข้ามาในชีวิตฉันเหมือนเจ้าชายในนิยาย แววตาของเขาอบอุ่น รอยยิ้มของเขาทำให้ใจฉันละลาย ทุกครั้งที่เขาจับมือฉัน ฉันรู้สึกเหมือนโลกทั้งใบหยุดหมุน เขาบอกว่าฉันคือพรหมลิขิตของเขา เขาดูแลฉันดั่งแก้วตาดวงใจ ไม่ว่าฉันต้องการอะไร เขาจะหามาให้เสมอ เราใช้เวลาด้วยกันในคฤหาสน์ริมทะเล…

แสงไฟระยิบระยับจากโคมไฟระย้าคริสตัลบนเพดานห้องโถงใหญ่ของคฤหาสน์ตระกูลเจริญ รุ่งเรือง สะท้อนเข้ากับแก้วไวน์ราคาแพงที่วางเรียงรายอยู่บนโต๊ะจัดเลี้ยง กลิ่นหอมของดอกลิลลี่สีขาวอบอวลไปทั่วงาน ช่วยขับเน้นบรรยากาศแห่งความสุขและการเฉลิมฉลอง นารา ยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องรับรอง เธอมองเงาสะท้อนของตัวเองในชุดราตรีสีขาวบริสุทธิ์ที่เรียบง่ายแต่แฝงไปด้วยความหรูหรา ใบหน้าของเธอถูกแต่งแต้มด้วยเครื่องสำอางบางเบาที่ขับเน้นความงามตามธรรมชาติ ดวงตากลมโตคู่นั้นส่องประกายด้วยความหวังและความรัก วันนี้เป็นวันหมั้นของเธอกับกวิน ทายาทเพียงคนเดียวของอาณาจักรเพชรที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศ มือเรียวเล็กของนาราลูบไล้ไปตามเนื้อผ้าของชุดหมั้นเบา ๆ หัวใจของเธอเต้นรัวด้วยความตื่นเต้น นาราไม่ใช่ผู้หญิงที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง เธอเป็นเพียงนักออกแบบเครื่องประดับธรรมดาที่ใช้ความสามารถและจิตวิญญาณในการสร้างสรรค์งาน จนกระทั่งโชคชะตาพาให้เธอได้พบกับกวิน ความรักของพวกเขาเหมือนความฝัน กวินเป็นชายหนุ่มที่อ่อนโยนและคอยปกป้องเธอเสมอ…

เสียงฝนตกหนักข้างนอกนั่นไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกเย็นขึ้นเลยสักนิด ในห้องทำงานที่กว้างขวางและหรูหราของภูวินทร์ อากาศกลับแห้งแล้งและหนาวเหน็บจนเสียดแทงเข้าไปในกระดูก ฉันนั่งอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพง มือทั้งสองข้างโอบอุ้มท้องที่กลมโตของตัวเองไว้ มันเป็นเดือนที่แปดแล้วที่เจ้าตัวเล็กอยู่ในนี้ เขาควรจะได้เกิดมาท่ามกลางความรัก ไม่ใช่ท่ามกลางกลิ่นอายของความตายที่อบอวลอยู่ในห้องนี้ บนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คสีเข้มมีกระดาษเพียงไม่กี่แผ่นวางอยู่ แต่มันกลับหนักอึ้งเกินกว่าที่ฉันจะเอื้อมมือไปหยิบ ภูวินทร์ยืนหันหลังให้ฉัน เขามองออกไปที่หน้าต่างกระจกบานใหญ่ที่สะท้อนแสงไฟจากตึกระฟ้าของกรุงเทพฯ แผ่นหลังของเขาดูเหงาหวั่น แต่ก็นิ่งเฉยจนน่ากลัว เขาเป็นผู้ชายที่ฉันรักสุดหัวใจ เป็นพ่อของลูกในท้องของฉัน แต่ในวินาทีนี้ เขาดูเหมือนคนแปลกหน้าที่ฉันไม่เคยรู้จักมาก่อนเลย “เซ็นซะนารา” เสียงของเขาเรียบเฉยเหมือนผิวน้ำที่กลายเป็นน้ำแข็ง…

ฉันยังจำกลิ่นของฝนในคืนนั้นได้ดี มันเป็นกลิ่นของดินที่เปียกชื้น ผสมกับกลิ่นน้ำหอมจางๆ ที่คุ้นเคยของกวิน ชายผู้ที่เป็นทั้งโลกทั้งใบของฉัน ในตอนนั้น ฉันคิดว่าตัวเองเป็นผู้หญิงที่โชคดีที่สุดในโลก ฉันเป็นเพียงผู้หญิงกำพร้าธรรมดาๆ คนหนึ่งที่ทำงานในร้านดอกไม้ แต่เขากลับเป็นถึงทายาทมหาเศรษฐีที่เดินเข้ามาในชีวิตฉันราวกับเจ้าชายในนิทาน “ริน… ผมจะรักคุณตลอดไป ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น” คำพูดนั้นเขายังกระซิบข้างหูฉันในวันที่เราแอบไปจดทะเบียนสมรสกันเงียบๆ ฉันเชื่อเขาอย่างหมดใจ เชื่อจนไม่ได้เผื่อใจไว้สำหรับความเจ็บปวดที่กำลังจะตามมา วันที่ฉันรู้ตัวว่าตั้งครรภ์ ฉันประคองท้องที่ยังแบนราบด้วยมือที่สั่นเทาด้วยความดีใจ ฉันรีบไปหาเขาที่คฤหาสน์หลังใหญ่ เพื่อจะบอกข่าวดีนี้…