Author: kim phuong

สายฝนยามค่ำคืนในกรุงเทพมหานครตกลงมาอย่างบ้าคลั่ง เสียงฟ้าร้องครืนครั่นสะท้อนก้องไปทั่วทั้งฟ้า เม็ดฝนหนาทึบสาดกระทบหน้าต่างกระจกของบ้านจัดสรรหลังเล็กอย่างไม่ลืมหูลืมตา ภายในห้องครัวที่อบอุ่นและสว่างไศลด้วยแสงไฟสีส้มสลัว พิมลภัสในวัยยี่สิบสี่ปีกำลังยืนประคองหน้าท้องที่นูนเป่งของเธอด้วยความยากลำบาก เธอตั้งท้องได้เก้าเดือนเต็มแล้ว ท้องของเธอโตและหนักอึ้งจนทำให้ทุกย่างก้าวเต็มไปด้วยความเหนื่อยล้า แต่ใบหน้าของเธอยังคงประดับด้วยรอยยิ้มอ่อนโยนอันเป็นเอกลักษณ์ บนเตาแก๊สมีหม้อซุปไก่ต้มมะนาวดองที่กำลังเดือดปุดๆ ส่งกลิ่นหอมกรุ่นไปทั่วบ้าน พิมลภัสค่อยๆ ใช้ทัพพีคนซุปอย่างเบามือ นี่คืออาหารโปรดของธนกฤต สามีของเธอที่แต่งงานกันมาเกือบสามปี เธอรู้ว่าช่วงนี้เขาต้องทำงานหนักเพื่อสร้างรากฐานให้บริษัทขนส่งขนาดกลางของตัวเอง เธอจึงพยายามดูแลเขาให้ดีที่สุดเท่าที่ผู้หญิงท้องแก่คนหนึ่งจะทำได้ มือเรียวบางลูบหน้าท้องเบาๆ เมื่อรู้สึกถึงการเคลื่อนไหวของลูกน้อยในท้องที่กำลังดิ้นทักทาย เธอกระซิบกับลูกในท้องด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือนิดๆ จากความเหนื่อยล้าว่า…

สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างไม่ขาดสายในค่ำคืนหนึ่งของกรุงเทพมหานคร เสียงหยดน้ำกระทบกระจกหน้าต่างดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ น้ำฝนนั่งอยู่บนโซฟาตัวโปรดในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงบ มือเรียวบางของเธอลูบไล้หน้าท้องที่นูนออกมาอย่างเห็นได้ชัดในวัยห้าเดือน ทารกน้อยในครรภ์คือของขวัญที่ล้ำค่าที่สุดในชีวิตของเธอ น้ำฝนยิ้มออกมาด้วยความอ่อนโยนพลางมองดูภาพถ่ายอัลตราซาวด์ในมือ ในใจของเธอเต็มไปด้วยความหวังและจินตนาการถึงอนาคตที่แสนอบอุ่น เสียงประตูบ้านเปิดออกทำให้น้ำฝนหลุดจากภวังค์ ฤทธิ์ สามีของเธอเดินเข้ามาด้วยท่าทางเหนื่อยล้า เสื้อสูทของเขาเปียกฝนเล็กน้อย น้ำฝนรีบลุกขึ้นเดินไปหาเขาเพื่อช่วยรับกระเป๋าเอกสารเหมือนอย่างที่เคยทำทุกวัน แต่ในวินาทีที่เธอเข้าใกล้ กลิ่นน้ำหอมผู้หญิงที่แปลกปลอมและรุนแรงโชยเข้าจมูกของเธออย่างจัง มันไม่ใช่กลิ่นน้ำหอมที่เธอเคยใช้ และไม่ใช่กลิ่นที่ฤทธิ์ควรจะมีติดตัว น้ำฝนชะงักไปเล็กน้อย แต่เธอก็พยายามเก็บความรู้สึกนั้นไว้ในใจและยิ้มให้เขาอย่างฝืนๆ ฤทธิ์หันมามองเธอ สายตาของเขาดูว่างเปล่าและห่างเหินอย่างบอกไม่ถูก…

สายฝนยามค่ำคืนในกรุงเทพมหานครตกลงมาอย่างหนักหน่วง เสียงเม็ดฝนกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ของบ้านเช่าหลังเล็กในตรอกแคบๆ ดังสนั่นจนแทบจะกลบเสียงอื่นๆ ไปเสียหมด ภายในห้องโถงเล็กๆ ที่มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟดวงเก่า กวินตราร่างบางในชุดคลุมท้องแบบเรียบง่ายกำลังยืนอยู่หน้าเตาแก๊สปิกนิก เธอค่อยๆ ใช้ตะหลิวพลิกปลาทูในกระทะอย่างระมัดระวัง กลิ่นหอมของอาหารค่ำโชยอบอวลไปทั่วห้องแคบๆ ที่มีเฟอร์นิเจอร์เพียงไม่กี่ชิ้น แม้ว่าภายนอกจะพายุหมุนและหนาวเหน็บ ทว่าในใจของกวินตรากลับอบอุ่นอย่างประหลาด มือเรียวบางข้างหนึ่งเอื้อมลงมาลูบหน้าท้องของตัวเองที่ยังคงแบนราบอยู่เบาๆ ด้วยความรักและทะนุถนอม วันนี้เป็นวันที่เธอมีความสุขที่สุดในชีวิต ในกระเป๋าเสื้อคลุมของเธอมิต่างจากขุมทรัพย์ล้ำค่า มันคือแผ่นพลาสติกสีขาวขนาดเล็กที่มีขีดสีแดงเข้มสองขีดปรากฏอยู่อย่างชัดเจน ผลตรวจครรภ์ที่เธอยืนยันซ้ำแล้วซ้ำเล่าว่าไม่ได้ตาฝาดไป…

แสงไฟสีส้มสลัวในห้องนั่งเล่น ช่วยให้ค่ำคืนที่ฝนตกหนักดูอบอุ่นขึ้นมาบ้าง วิริยานั่งอยู่บนโซฟาตัวโปรด ในมือของเธอมีเสื้อผ้าเด็กอ่อนสีขาวตัวเล็ก ๆ เธอลูบไล้เนื้อผ้าอย่างเบามือ น้ำตาแห่งความยินดีค่อย ๆ ไหลอาบแก้ม บนโต๊ะกระจกตรงหน้า มีแผ่นตรวจครรภ์ที่แสดงผลสองขีดอย่างชัดเจน มันคือปาฏิหาริย์ที่เธอรอคอยมานานกว่าห้าปี เธออยากจะตะโกนบอกโลกใบนี้ว่า เธอกำลังจะได้เป็นแม่คนแล้ว วิริยายิ้มออกมาด้วยความสุข เธอนึกถึงปฏิภาน สามีที่เธอรักสุดหัวใจ เพื่อผู้ชายคนนี้ เธอจึงยอมทิ้งอาชีพทนายความที่มีอนาคตไกล เธอยอมหันหลังให้ความฝันของตัวเอง…

สายฝนโปรยปรายลงมาอย่างหนักหน่วงในค่ำคืนที่มืดมิด เสียงเม็ดฝนกระทบกระจกหน้ารถยนต์คันหรูดังระงมไม่ขาดสาย ท่ามกลางความสลัวของไฟหน้ารถที่ส่องฝ่าสายหมอกหนา แพรวานั่งนิ่งอยู่บนเบาะข้างคนขับ มือเรียวบางทั้งสองข้างโอบกอดท้องที่นูนขึ้นมาอย่างทะนุถนอม ลูกน้อยในครรภ์วัยเจ็ดเดือนดิ้นเบาๆ ราวกับจะส่งสัญญาณให้ผู้เป็นแม่รู้ว่าเขายังคงปลอดภัยดีอยู่ข้างในนั้น แต่หัวใจของแพรวาในเวลานี้กลับสั่นระรัวด้วยความเจ็บปวดและหวาดกลัว สายตาของเธอยังคงจับจ้องไปที่โทรศัพท์มือถือในมือ ซึ่งหน้าจอแสดงข้อความและรูปภาพที่ทำให้โลกทั้งใบของเธอต้องพังทลายลงในพริบตา มันคือรูปภาพของนนทกร สามีผู้แสนดีที่เธอรักและไว้ใจที่สุด กำลังยืนโอบกอดผู้หญิงอีกคนอย่างแนบชิดในร้านอาหารหรูแห่งหนึ่ง พร้อมกับข้อความจากหญิงสาวคนนั้นที่ส่งมาทักทายอย่างท้าทายว่า ขอบคุณสำหรับค่ำคืนอันแสนพิเศษนะคะพี่นนท์ แพรวารู้สึกเหมือนมีเข็มพันเล่มทิ่มแทงเข้ามาในอก เธอพยายามสะกดกลั้นก้อนสะอื้นที่จุกอยู่ที่ลำคอ น้ำตาอุ่นๆ ไหลอาบแก้มสองข้างอย่างห้ามไม่ได้ นนทกรซึ่งทำหน้าที่เป็นคนขับรถเหลือบสายตามามองภรรยาด้วยสีหน้าเรียบเฉย…

เสียงลมหายใจของฉันในค่ำคืนนี้ช่างหนักอึ้งและเหนื่อยล้า มันไม่ได้เป็นเพียงเพราะร่างกายที่ต้องแบกรับน้ำหนักของเด็กน้อยในครรภ์แก่อย่างเข้าสู่เดือนที่เก้าเท่านั้น แต่เป็นเพราะความอึดอัดที่แผ่ซ่านอยู่ทั่วทุกมุมห้องในคอนโดมิเนียมหรูใจกลางเมืองแห่งนี้ คอนโดมิเนียมที่พ่อแม่ของฉันซื้อให้เป็นของขวัญวันแต่งงาน ที่ซึ่งฉันเคยคิดว่ามันจะเป็นรังรักอันอบอุ่นและปลอดภัยที่สุดในชีวิต แต่ในเวลานี้ มันกลับให้ความรู้สึกไม่ต่างอะไรจากกรงขังที่ค่อย ๆ บีบคั้นให้ฉันหมดลมหายใจลงไปทีละน้อยอย่างช้า ๆ ฉันใช้มือลูบไล้ไปบนหน้าท้องที่กลมโตแบนราบไม่ได้อีกต่อไป สัมผัสได้ถึงแรงดิ้นเบา ๆ ของลูกน้อยที่อยู่ข้างใน เจ้าตัวเล็กคงกำลังรับรู้ถึงความกังวลใจของแม่ที่สะสมมาตลอดหลายสัปดาห์ที่ผ่านมา ฉันพยายามสูดหายใจเข้าลึก ๆ เพื่อเรียกสติและปลอบโยนตัวเองว่าทุกอย่างจะผ่านไปด้วยดี ทว่าเสียงฝีเท้าที่เดินไปมาอยู่นอกห้องนอนกลับทำให้หัวใจของฉันต้องเต้นระรัวด้วยความหวาดระแวงอีกครั้ง เสียงประตูด้านนอกเปิดออกพร้อมกับเสียงทักทายอันคุ้นเคยของพงศกร…

เสียงพัดลมเก่าๆ ในห้องเช่าแคบๆ ดังบาดหูเหมือนจะขาดใจตายไปพร้อมกับฉัน ฉันนั่งอยู่บนพื้นปูนเย็นเฉียบ ในมือกำแผ่นพลาสติกสีขาวเล็กๆ ไว้แน่นจนข้อนิ้วซีดเผือด ขีดสีแดงสองขีดนั้นชัดเจนเสียจนใจฉันสั่นสะท้าน มันไม่ใช่ความดีใจ แต่มันคือความกลัวที่ลามเลียไปทั่วกระดูกสันหลัง ฉันอายุยี่สิบสองปี เพิ่งเรียนจบ และมีเพียงความฝันลมๆ แล้งๆ ว่าความรักจะเยียวยาทุกอย่าง ฉันมองไปที่ประตูไม้ผุๆ รอคอยเสียงฝีเท้าของเขา คาริน ชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมที่เป็นทั้งโลกและลมหายใจของฉันในตอนนั้น ฉันคิดเสมอว่าถ้าเขาได้รู้ข่าวนี้ เขาจะโอบกอดฉันไว้…

เสียงฟ้าร้องครวญครางอยู่นอกหน้าต่างบานใหญ่ของคฤหาสน์หรู ฉันยืนอยู่กลางห้องรับแขกที่เงียบเชียบ ในมือกำที่ตรวจครรภ์ที่มีขีดสีแดงสองขีดชัดเจนเอาไว้แน่น หัวใจของฉันเต้นรัวด้วยความตื่นเต้นและหวาดกลัวในเวลาเดียวกัน ฉันเฝ้ารอเวลานี้มานาน เวลาที่จะบอกกับกรานต์ว่าเรากำลังจะมีโซ่ทองคล้องใจด้วยกันเสียที ฉันจัดเตรียมดินเนอร์สุดพิเศษไว้บนโต๊ะ แสงเทียนสลัวสะท้อนกับแก้วไวน์ราคาแพง ทุกอย่างดูสมบูรณ์แบบราวกับความฝัน ฉันจินตนาการถึงรอยยิ้มของเขา จินตนาการถึงอ้อมกอดที่อบอุ่นเมื่อเขาได้รู้ข่าวดีนี้ แต่แล้วเสียงรถยนต์ที่คุ้นเคยก็ดังขึ้นที่หน้าบ้าน หัวใจของฉันยิ่งเต้นแรงขึ้นไปอีก ประตูบ้านถูกเปิดออกอย่างแรง กรานต์เดินเข้ามาด้วยใบหน้าที่บึ้งตึง ดวงตาของเขาแดงก่ำและเต็มไปด้วยความโกรธแค้น เขาไม่แม้แต่จะมองโต๊ะอาหารที่ฉันตั้งใจเตรียมไว้ ฉันพยายามจะเดินเข้าไปหาเขา พยายามจะเอ่ยปากบอกข่าวดีที่เก็บงำไว้ แต่ยังไม่ทันที่ฉันจะได้พูดอะไร…

เสียงคีย์บอร์ดดังรัวสนั่นท่ามกลางความเงียบสงัดของยามค่ำคืน มันเป็นเสียงที่ฉันได้ยินจนชินชา แสงสีฟ้าจากหน้าจอคอมพิวเตอร์สะท้อนลงบนใบหน้าเคร่งเครียดของกรินทร์ เขานั่งอยู่ตรงนั้นมานานกว่าสิบชั่วโมงแล้ว แผ่นหลังของเขาดูตั้งใจและมุ่งมั่นจนน่ากลัว ในขณะที่ฉันนั่งอยู่บนเตียงเก่าๆ ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุก lầnที่ขยับตัว ห้องเช่าแคบๆ ขนาดไม่กี่ตารางเมตรแห่งนี้คือโลกทั้งใบของเรา หรืออาจจะเป็นแค่โลกของฉันคนเดียว… เพราะโลกของกรินทร์อยู่ในหน้าจอนั่น กลิ่นบะหมี่กึ่งสำเร็จรูปโชยมาแตะจมูก มันเป็นอาหารมื้อหลักของเรามาเกือบสามปี ฉันลุกขึ้นยืนช้าๆ รู้สึกเวียนหัวอย่างบอกไม่ถูก โลกทั้งใบดูเหมือนจะหมุนคว้างไปชั่วขณะ ฉันต้องเกาะขอบโต๊ะไว้เพื่อไม่ให้ล้มลง กรินทร์ไม่ได้หันมามอง เขายังคงจดจ่ออยู่…

ฉันจำความรู้สึกในเช้าวันนั้นได้ดี มันเป็นเช้าที่อากาศขุ่นมัว ท้องฟ้าข้างนอกหน้าต่างหอพักเล็กๆ ของฉันเป็นสีเทาหม่น เหมือนฝนกำลังจะตกแต่ก็ไม่ตกเสียที ในมือของฉันสั่นเทาขณะถือแท่งพลาสติกเล็กๆ ชิ้นหนึ่งไว้ ผลลัพธ์ที่ปรากฏบนนั้นคือเส้นสีแดงสองขีดที่ชัดเจนจนน่าใจหาย สองขีดที่กำลังจะเปลี่ยนชีวิตนักศึกษาปีสุดท้ายอย่างฉันไปตลอดกาล หัวใจของฉันเต้นแรงจนแทบจะหลุดออกมาจากอก ความกลัว ความสับสน และความหวังเล็กๆ ผสมปนเปกันจนฉันหายใจไม่ออก ฉันชื่อ “เมย์” เป็นเพียงเด็กสาวธรรมดาจากต่างจังหวัดที่เข้ามาสู้ชีวิตในกรุงเทพฯ และคนเดียวที่ฉันนึกถึงในวินาทีนั้นคือ “กร” ผู้ชายที่ฉันรักสุดหัวใจ…