Đứa Trẻ Sinh Ra Trong Đêm Lũ” (รอยแค้น trongสายน้ำ).
เสียงฟ้าร้องครวญครางมาตลอดสามวันสามคืนแล้ว ท้องฟ้าเหนือหมู่บ้านริมน้ำแห่งนี้กลายเป็นสีเทาหม่นราวกับเถ้าถ่านที่ถูกละเลงไปทั่วขอบฟ้า ฉันชื่อชมดาว เป็นเพียงครูประถมตัวเล็ก ๆ ในโรงเรียนที่ตั้งอยู่ริมฝั่งแม่น้ำสายนี้ แม่น้ำที่เคยเป็นเส้นเลือดใหญ่หล่อเลี้ยงชีวิตผู้คน แต่ในเวลานี้ มันกำลังเดือดพล่านและเปลี่ยนเป็นสีน้ำตาลเข้มคล้ายเลือดหมูที่ข้นคลั่ก ฉันลูบหน้าท้องที่นูนป่องของตัวเองอย่างแผ่วเบา ลูกน้อยในครรภ์วัยแปดเดือนเศษดิ้นขลุกขลักอยู่ข้างใน ราวกับว่าเขาก็รับรู้ได้ถึงความไม่สงบของธรรมชาติข้างนอกนั่น ความเปียกชื้นแทรกซึมไปทุกอณูอากาศ กลิ่นดินโคลนและกลิ่นคาวน้ำโชยมาแตะจมูกจนฉันรู้สึกคลื่นไส้ แต่สิ่งที่ทำให้ฉันอึดอัดยิ่งกว่าสภาพอากาศ คือเงาของเขื่อนยักษ์ “บลูเมาเท่น” ที่ตั้งตระหง่านอยู่เหนือหมู่บ้านขึ้นไปไม่กี่กิโลเมตร เขื่อนที่เป็นความภาคภูมิใจของปรีชา สามีของฉันเอง…