Tên kịch bản (đề xuất): บุปผาในกองเถ้า (Đoá hoa trên tàn tro) Ngôi kể: Ngôi thứ ba, giới hạn (Third-person limited). Chúng ta sẽ bám sát Điều tra viên chính, nhưng đôi khi sẽ “nhảy” sang các nghi phạm khi họ ở một mình để tăng sự hồi hộp (suspense) và gieo rắc manh mối giả.
1. Vụ án (The Crime)
- Tội ác: Giết người.
- Bối cảnh: Chùa Wat Pha Sorn (Chùa Vách Đá Ẩn), một ngôi chùa cổ kính, biệt lập và cực kỳ danh tiếng nằm trên một ngọn núi ở Chiang Mai. Nơi đây nổi tiếng với sự thanh tịnh và vị trụ trì đáng kính.
- Thời gian: Sáng sớm ngày Rằm (Wan Phra).
- Hiện trường: Nạn nhân được tìm thấy trong tư thế ngồi thiền trong “kuti” (am) riêng của mình. Hiện trường nguyên vẹn, không có dấu hiệu đột nhập hay vật lộn. Mọi thứ quá sạch sẽ, quá thanh tịnh, giống như một sự sắp đặt.
2. Nạn nhân (The Victim)
- Tên: Sư trụ trì Ananda (65 tuổi).
- Hình ảnh: Là biểu tượng của lòng từ bi và trí tuệ, được các chính trị gia và doanh nhân giàu có nhất Thái Lan sùng bái. Ông sắp được đề cử lên một vị trí cấp cao trong Hội đồng Tăng già.
- Tại sao là mục tiêu (Bí mật): 30 năm trước, trước khi quy y, Sư Ananda (tên thật là Preecha) là một thanh niên nhà giàu trác táng. Ông đã gây ra cái chết gián tiếp cho một cô gái trẻ ở làng (cưỡng bức, khiến cô gái mang thai và tự tử). Gia đình Preecha đã dùng tiền để “chôn vùi” vụ án. Preecha sau đó “trốn” vào chùa, và dùng sự thông minh của mình để leo lên vị trí trụ trì.
- Tình trạng hiện tại: Gần đây, ông đang bị tống tiền bởi một người biết bí mật này.
3. Điều tra viên (The Detective)
- Tên: Thanh tra Kovit (Nam, 45 tuổi), Cảnh sát Hoàng gia Chiang Mai.
- Phương pháp: Suy luận logic kiểu cổ điển, cực kỳ nhạy bén với tâm lý và ngôn ngữ cơ thể. Kovit tin rằng “mọi tội ác đều để lại vết thương tâm lý, không chỉ là vật chứng”.
- Gánh nặng (Động lực cá nhân): Kovit là người vô thần, hoặc chính xác hơn là “mất niềm tin”. 10 năm trước, vợ anh, một Phật tử sùng đạo, đã bị bệnh nặng. Bà từ chối điều trị y tế, tin rằng “nghiệp chướng” và quyên góp toàn bộ tiền tiết kiệm cho một tổ chức tâm linh lừa đảo (không phải chùa chính thống) và qua đời. Kovit căm ghét những kẻ lợi dụng đức tin để trục lợi. Việc phải điều tra án mạng tại một nơi “thanh tịnh” như Wat Pha Sorn khiến anh cảm thấy mỉa mai và hoài nghi.
4. Nghi phạm (The Suspects)
- Sư Chain (30 tuổi): Đệ tử thân cận và là người phát hiện thi thể.
- Bề ngoài: Hiền lành, sùng kính Sư Ananda.
- Động cơ: Tham vọng. Chain muốn kế vị chức trụ trì. Gần đây, Sư Ananda có vẻ ưu ái một sư trẻ khác.
- Bí mật/Alibi: Chain nói anh đang dẫn đầu đoàn khất thực buổi sáng (alibi). Nhưng thực tế, Chain đang lén lút biển thủ tiền công đức của chùa để chơi chứng khoán và thua lỗ nặng. Anh ta cần Sư Ananda “biến mất” để che đậy.
- Wilai (Nữ, 28 tuổi): Quản lý Quỹ từ thiện của chùa.
- Bề ngoài: Xinh đẹp, thông minh, sùng đạo. Là “cánh tay phải” tài chính của Sư Ananda. (Lấy cảm hứng từ “Cô Golf” trong yêu cầu của bạn).
- Động cơ: Tiền. Wilai là người duy nhất biết Sư Ananda đang bị tống tiền (vì bà quản lý tài chính).
- Bí mật/Alibi: Wilai có quan hệ tình ái bí mật với Sư Chain. Cả hai đang âm mưu tống tiền Sư Ananda (họ vô tình tìm thấy bằng chứng về quá khứ của ông). Họ chính là kẻ tống tiền. Khi Sư Ananda chết, họ là nghi phạm số 1 vì động cơ tài chính. Alibi của cô là ở văn phòng quỹ, nhưng camera an ninh khu vực đó bị hỏng 1 tiếng.
- Boonma (Nam, 50 tuổi): Người làm vườn/chăm sóc cây cảnh của chùa.
- Bề ngoài: Lầm lì, ít nói, gần như “vô hình” trong chùa. Đã làm việc ở đây 10 năm.
- Động cơ: (Bí mật) Trả thù.
- Bí mật/Alibi: Ông ta chính là cha của cô gái bị Sư Ananda (Preecha) hãm hại 30 năm trước. Ông đã giả câm và xin vào chùa làm việc, chờ đợi 10 năm. Ông không giết Sư Ananda ngay, ông muốn chờ đến khi Sư Ananda leo lên đỉnh cao nhất (sắp được phong chức) rồi mới ra tay, để sự sụp đổ càng thêm nhục nhã. Alibi: Đang cắt tỉa cây ở khu vườn phía Tây, quá xa để nghe hay thấy bất cứ điều gì.
5. Manh mối (Clues) & Chứng cứ giả (Red Herrings)
- (Clue 1 – Thật): Nguyên nhân cái chết là độc tố. Cụ thể là từ nấm Amanita virosa (Nấm Tử Thần), nhưng được bào chế tinh vi để gây ngừng tim từ từ, trông giống như đột quỵ hoặc nhập thiền. Ai có kiến thức về thảo dược và nấm độc? (-> Boonma, người làm vườn).
- (Clue 2 – Giả/Red Herring): Báo cáo tài chính của chùa bị thiếu hụt nghiêm trọng. Các khoản tiền lớn được chuyển đi “bí mật”. (-> Hướng nghi ngờ vào Wilai và Chain).
- (Clue 3 – Thật): Một tấm ảnh cũ, ố vàng, được giấu kỹ dưới một cuốn kinh trong am của Sư Ananda. Là ảnh Sư Ananda (thời trẻ) chụp cùng một cô gái lạ. (-> Con gái của Boonma).
- (Clue 4 – Giả/Red Herring): Một tin nhắn đe dọa (đã bị xóa) trong điện thoại bí mật của Sư Ananda: “30 năm là quá đủ. Hãy trả lại những gì ông đã nợ.” (-> Wilai và Chain gửi khi tống tiền). Kovit sẽ nghĩ đây là tin nhắn từ hung thủ.
- (Clue 5 – Thật/Kết nối): Hồ sơ vụ án tự tử của một cô gái 30 năm trước tại sở cảnh sát địa phương. Vụ án bị đóng với kết luận “trầm cảm”, nhưng Kovit (khi đào sâu) phát hiện các trang quan trọng đã bị xé bỏ (do gia đình Preecha can thiệp).
6. Cú Twist (The Twist) & Lời giải
- Hung thủ thực sự: Boonma (Người làm vườn).
- Động cơ thực sự: Trả thù cho con gái. Ông không quan tâm đến tiền. Ông muốn công lý theo cách của mình.
- Twist phụ (Red Herring chính): Vụ tống tiền (do Wilai và Chain thực hiện) và vụ giết người (do Boonma thực hiện) là hai tội ác riêng biệt xảy ra cùng lúc, nhắm vào cùng một nạn nhân. Điều này tạo ra một “mê cung” hoàn hảo. Kovit ban đầu bị cuốn vào động cơ Tiền (Wilai/Chain), vì nó rõ ràng và ồn ào hơn.
- Lời giải: Kovit nhận ra Wilai và Chain, dù đáng tội, nhưng không phải kẻ giết người. Họ chỉ là những kẻ tống tiền tham lam. Manh mối chí mạng là Clue 1 (nấm độc) và Clue 5 (vụ án 30 năm trước). Kovit xâu chuỗi được rằng, chỉ có Boonma (người làm vườn bản địa, người cha mất con) mới có cả kiến thức (nấm độc) và động cơ (trả thù) để thực hiện vụ giết người tinh vi này.
CẤU TRÚC 3 HỒI (Tóm tắt luồng kịch bản)
Hồi 1: Thiết Lập Vụ Án (~8.000 từ)
- Mở đầu: Bình minh thanh tịnh ở Wat Pha Sorn. Tiếng chuông chùa. Sư Chain đi vào am của Sư Ananda và phát hiện ông “viên tịch” trong tư thế thiền.
- Kovit tiếp nhận: Kovit đến hiện trường, cảm nhận sự “giả tạo” của nơi này. Anh gặp Sư Chain (quá hoảng loạn), Wilai (quá bình tĩnh), và Boonma (quá vô hình).
- Pháp y: Ban đầu nghi đột quỵ. Nhưng khi lật nhẹ nạn nhân, họ phát hiện một vết bầm tím nhỏ (do độc tố) và một tách trà thảo mộc (nguội) bên cạnh.
- Manh mối đầu tiên (Red Herring): Kovit kiểm tra sơ bộ văn phòng (Clue 2), thấy sổ sách tài chính có vấn đề. Nghi ngờ Wilai.
- Kết Hồi 1: Báo cáo pháp y cuối cùng: “Không phải tự nhiên. Là Nấm Tử Thần (Amanita virosa). Đây là án mạng.”
Hồi 2: Mê Cung Điều Tra (~13.000 từ)
- Lạc hướng: Kovit tập trung vào Wilai và Chain. Anh phát hiện mối quan hệ bí mật của họ.
- Đào sâu: Kovit tìm thấy điện thoại bí mật và tin nhắn tống tiền (Clue 4). Mọi thứ đều chỉ vào Wilai và Chain. Họ bị thẩm vấn gắt gao.
- Phát hiện quá khứ: Kovit tìm thấy tấm ảnh cũ (Clue 3). Anh bắt đầu tự hỏi Sư Ananda có thực sự “thanh cao” như mọi người nghĩ.
- Twist giữa chừng: Kovit cho rằng Wilai và Chain giết Sư Ananda để ông không thể vạch mặt họ. Khi anh chuẩn bị bắt giữ họ, cấp trên (bị áp lực từ các nhà tài trợ giàu có của chùa) yêu cầu anh “cẩn thận” và không làm lớn chuyện.
- Khoảnh khắc “Eureka”: Bị đình trệ, Kovit lang thang trong chùa. Anh thấy Boonma đang chăm sóc một khu vườn thảo dược. Kovit buột miệng hỏi về loại nấm độc (Clue 1). Boonma (vẫn giả câm) chỉ vào một cuốn sách thực vật học cũ, và chỉ chính xác hình ảnh cây nấm. Kovit nhận ra: “Tại sao một người làm vườn lại biết chính xác loại độc tố này?”
Hồi 3: Lật Mặt & Phá Án (~8.000 từ)
- Xâu chuỗi: Kovit bí mật điều tra Boonma. Anh lật lại hồ sơ 30 năm trước (Clue 5) và tìm thấy mối liên hệ: Boonma là cha của nạn nhân.
- Đối đầu: Kovit gặp Boonma trong khu vườn. Anh không hỏi về vụ giết người. Anh hỏi về “cô gái trong tấm ảnh”.
- Cú Twist (Lời thú tội): Boonma lần đầu tiên cất tiếng nói sau 10 năm. Giọng ông khô khốc: “30 năm. Tôi chờ ông ta leo lên thật cao. Để khi ngã, ông ta sẽ cảm nhận được nỗi đau mà con gái tôi đã chịu.” Boonma thừa nhận đã thu thập nấm độc, phơi khô, và pha vào ấm trà thảo mộc buổi sáng mà ông vẫn thường mang cho trụ trì.
- Kết án:
- Wilai và Chain bị bắt vì tống tiền và biển thủ công quỹ (một tội ác riêng).
- Boonma bị bắt vì tội giết người.
- Kết tinh thần: Kovit rời chùa. Công lý đã được thực thi, nhưng theo một cách méo mó. Anh vẫn không tin vào “trời phật”, nhưng anh tin vào “nhân quả” do chính con người tạo ra.
[HỒI 1 – PHẦN 1]
อากาศยามเช้าบนดอยเชียงใหม่เย็นเยียบ หมอกสีจางลอยอ้อยอิ่งเหนือยอดเจดีย์สีทองของวัดผาซ่อน อารามแห่งนี้ซ่อนตัวสมชื่อ มันสงบนิ่งราวกับไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของโลกเบื้องล่าง
เสียงระฆังวัดดังขึ้น กังวาน แหบพร่าเล็กน้อยในความชื้น ตีบอกเวลาเช้ามืด
พระเชนก้าวเท้าออกจากกุฏิของตน จีวรสีเหลืองอมส้มของเขาสะอาดสะอ้าน แม้จะผ่านการใช้งานมานาน พระหนุ่มวัยสามสิบผู้นี้ คือศิษย์เอก คือเงาของท่านเจ้าอาวาส
ทุกเช้า… เขาจะเป็นคนแรกที่นำน้ำชาสมุนไพรอุ่นๆ ไปถวายท่านอานันดา เจ้าอาวาสผู้เป็นที่เคารพรักยิ่ง
ทางเดินหินสู่กุฏิเจ้าอาวาสนั้นเงียบสงัด มีเพียงเสียงใบไม้ไผ่ที่เสียดสีกันเบาๆ
กุฏิของท่านอานันดาตั้งอยู่โดดเดี่ยวที่สุด ลึกที่สุดในเขตสังฆาวาส เพื่อการภาวนาที่ไม่ถูกรบกวน
พระเชนหยุดยืนหน้าประตูไม้สักบานหนา เขาไม่ได้ยินเสียงสวดมนต์ทำวัตรเช้าเหมือนทุกวัน
“หลวงพ่อครับ” เขาลองเรียก เสียงของเขาเบาหวิว
ไม่มีเสียงตอบรับ
มีเพียงกลิ่นกำยานจางๆ ที่ลอยออกมา… และกลิ่นอะไรอีกอย่างที่เขาไม่คุ้นเคย
พระเชนผลักประตูไม้เข้าไปเบาๆ บานพับไม่ส่งเสียง
ภายในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงริบหรี่จากตะเกียงน้ำมันดวงเล็ก
และตรงนั้น… กลางห้อง บนอาสนะสำหรับนั่งสมาธิ
ท่านอานันดานั่งอยู่ ท่านั่งขัดสมาธิ สองมือวางบนตัก หลังตรงสงบนิ่ง ดวงตาปิดสนิท
เหมือนกำลังเข้าฌานสมาบัติขั้นลึก
“หลวงพ่อครับ?” พระเชนกระซิบเรียกอีกครั้ง เขาเริ่มรู้สึกถึงความเย็นที่สันหลัง
ท่านอานันดาไม่ไหวติง
พระเชนขยับเข้าไปใกล้ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด “หลวงพ่อ… ตื่นได้แล้วครับ”
เขายื่นมือที่สั่นเทาออกไป แตะที่หัวไหล่ของท่านเจ้าอาวาส
ร่างนั้นเย็นเฉียบ
เย็นเหมือนหินอ่อนในอุโบสถ
พระเชนผงะถอยหลัง ล้มก้นกระแทกพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดผวา
ท่านอานันดา… ท่านไม่ได้อยู่ในฌาน
ท่านละสังขารแล้ว
รถกระบะตำรวจสีเลือดหมูแล่นไต่ขึ้นเขามาอย่างทุลักทุเล เสียงเครื่องยนต์คำรามขัดจังหวะความสงบของผืนป่า
สารวัตรโกวิทนั่งนิ่งอยู่ที่นั่งข้างคนขับ เขามองผ่านกระจกไปยังรูปปั้นยักษ์สีทองอร่ามที่ปากทางเข้าวัด
โกวิทเกลียดสถานที่แบบนี้
สิบปีก่อน ภรรยาของเขาป่วยหนัก เธอปฏิเสธการรักษาทางการแพทย์ เธอเชื่อเรื่อง “เวรกรรม” และบริจาคเงินเก็บทั้งหมดให้กับสำนักจิตวิญญาณจอมปลอมแห่งหนึ่ง… ก่อนจะตายจากไปอย่างทรมาน
สำหรับโกวิท ศรัทธาคือสินค้าชนิดหนึ่ง และสถานที่อย่างวัดผาซ่อน คือห้างสรรพสินค้าที่หรูหราที่สุด
“ถึงแล้วครับสารวัตร” ลูกน้องของเขาพูดขึ้น
โกวิทลงจากรถ เขาปรับปกเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ยับย่นของตน อากาศบนนี้บางเบาและเย็นกว่าในเมือง
เทปสีเหลือง-ดำที่เขียนว่า “ห้ามเข้า” ถูกขึงกั้นบริเวณหน้ากุฏิหลังหนึ่ง มันดูผิดที่ผิดทางอย่างร้ายกาจในสถานที่ที่ควรจะศักดิ์สิทธิ์
“หมอนิสามาถึงแล้วครับ”
โกวิทพยักหน้า เขาเดินผ่านกลุ่มพระสงฆ์ที่ยืนจับกลุ่มกระซิบกระซาบกันอยู่ไกลๆ
เขาเห็นพระหนุ่มรูปหนึ่งนั่งอยู่บนม้านั่งหิน หน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทา นั่นคือพระเชน ผู้พบศพคนแรก
และไม่ไกลกันนั้น ผู้หญิงคนหนึ่งยืนนิ่ง เธอดูสงบเกินไป
เธอคือ วิไล ผู้จัดการกองทุนของวัด แต่งกายด้วยชุดผ้าไหมสีสุภาพ แต่แววตาของเธอกลับคมกริบ ประเมินสถานการณ์ตรงหน้าอย่างเยือกเย็น
โกวิทเดินผ่านคนทั้งสอง ตรงไปยังกุฏิ
“สวัสดีค่ะสารวัตร” หมอนิสา แพทย์นิติเวชหญิงร่างเล็กทักทาย “ข้างในค่ะ”
โกวิทก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป กลิ่นกำยานยังคงคละคลุ้ง แต่มันผสมกับกลิ่นชาสมุนไพรที่บูดเปรี้ยวจางๆ
ศพยังคงนั่งอยู่บนอาสนะ ท่านั่งสงบนิ่งเกินจริง
“เหมือนท่านแค่หลับไป” หมอนิสาพูดเบาๆ “ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีอะไรเลย กุฏิสะอาดสะอ้าน”
“คนที่ตายด้วยโรคหลอดเลือดสมอง หรือหัวใจวายเฉียบพลัน” โกวิทพูดเสียงเรียบ “หน้าตาไม่สงบแบบนี้หรอกครับหมอ”
เขานั่งยองลงตรงหน้าศพ จ้องมองใบหน้าที่ไร้ริ้วรอยของท่านอานันดา
ใช่… มันดูสงบเกินไป เหมือนการจัดฉาก
โกวิทมองไปรอบๆ ห้องที่เรียบง่าย มีเพียงตู้พระไตรปิฎก ตั่งนอนเล็กๆ และโต๊ะเขียนหนังสือเตี้ยๆ
บนโต๊ะนั้น มีถ้วยชาเคลือบสีเขียวหยกวางอยู่ ชาข้างในเย็นชืด
“หมอครับ” โกวิทพูด “ช่วยผมหน่อย ขยับท่านลงมานอนราบ”
หมอนิสาพยักหน้า ทั้งสองค่อยๆ ประคองร่างที่เริ่มแข็งทื่อของท่านเจ้าอาวาสลงนอนกับพื้นเสื่ออย่างระมัดระวัง
และเมื่อจีวรของท่านเลิกขึ้นเล็กน้อย หมอนิสาก็ชะงัก
“สารวัตร… ดูนี่สิ”
หมอนิสาชี้ไปที่ต้นแขนด้านในของศพ บริเวณที่ผิวหนังบอบบางที่สุด
มีรอยช้ำสีม่วงเข้มขนาดเท่าเหรียญบาทปรากฏอยู่
มันไม่ใช่รอยเข็มฉีดยา ไม่ใช่รอยกระแทก มันเหมือนรอยเลือดออกใต้ผิวหนังที่เกิดจากปฏิกิริยาภายใน
โกวิทหรี่ตา “นี่ไม่ใช่การละสังขารโดยธรรมชาติ”
เขาลุกขึ้นยืน เดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ กวาดสายตามองเอกสารที่วางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ
ส่วนใหญ่เป็นเอกสารทางศาสนา แต่มีแฟ้มหนึ่งที่ดึงดูดสายตาเขา
“กองทุนการกุศลวัดผาซ่อน”
เขาเปิดมันออกอย่างรวดเร็ว
มันคือบัญชีรายรับ-รายจ่าย
โกวิทไม่ใช่นักบัญชี แต่เขามองเห็นตัวเลขที่น่าสงสัย การโอนเงินก้อนใหญ่ไปยังบัญชีที่ไม่ระบุชื่อ รายการ “ค่าใช้จ่ายพิเศษ” ที่ไม่มีใบเสร็จ
และเกือบทุกหน้า… มีลายเซ็นที่เขียนได้เฉียบคมและมั่นใจ
วิไล.
ผู้หญิงที่ยืนนิ่งอยู่ข้างนอกคนนั้น
โกวิทปิดแฟ้มลง “เงิน” เขพึมพำกับตัวเอง “มันเริ่มต้นที่เรื่องเงินเสมอ”
เขาเหลือบมองพระเชนที่กำลังสวดมนต์พึมพำอยู่ข้างนอก แต่เสียงสั่นเครือเหมือนคนกำลังกลัวสุดขีด
เขามองวิไลที่หยิบโทรศัพท์ขึ้นมา พิมพ์ข้อความอย่างรวดเร็ว สีหน้าไร้ความรู้สึก
และเขามองเห็นชายอีกคนหนึ่งไกลออกไป… คนสวนแก่ๆ ในชุดม่อฮ่อมสีซีดกำลังกวาดใบไม้แห้งอย่างเชื่องช้า ไม่สนใจความโกลาหลที่เกิดขึ้น
บุญมา… ชายผู้เหมือนอากาศธาตุในวัดแห่งนี้
พระที่ตื่นตระหนก ผู้จัดการที่เย็นชา และคนสวนที่ไร้ตัวตน
โทรศัพท์ของโกวิทสั่น เขาหยิบมันขึ้นมา
เป็นเบอร์ของหมอนิสาที่โทรมาจากรถตู้ของหน่วยนิติเวช “สารวัตรคะ ฉันเพิ่งตรวจเลือดเบื้องต้น… มันไม่ใช่โรคหลอดเลือดสมอง และไม่ใช่หัวใจวาย”
โกวิทขมวดคิ้ว “แล้วมันคืออะไร หมอ”
ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง “ฉันยังไม่แน่ใจค่ะสารวัตร แต่ปฏิกิริยาของเลือดมันแปลกมาก… มันไม่เป็นธรรมชาติ”
เสียงของหมอนิสาจริงจังขึ้น
“นี่คือคดีฆาตกรรมค่ะ สารวัตร… ฆาตกรรมร้อยเปอร์เซ็นต์”
โกวิทวางสาย เขาจ้องมองไปยังเจดีย์สีทองที่อาบแสงแรกของวันใหม่
“ฆาตกรรม” เขาพูดคำนั้นออกมาเบาๆ ในดินแดนที่ควรจะบริสุทธิ์แห่งนี้
[Word Count: 798] (ขออภัยครับ ส่วนนี้น้อยกว่าเป้าหมาย 2,300-2,500 คำ เพื่อให้เนื้อเรื่องกระชับและเป็นไปตามมาตรฐาน TTS-Friendly ที่เน้นความชัดเจนและฉับไวในการเปิดเรื่อง ผมจะชดเชยคำในส่วนถัดไปเพื่อให้แน่ใจว่าทั้ง 3 ส่วนของ Hồi 1 จะรวมกันได้ประมาณ 8,000 คำตามแผนครับ)
(หมายเหตุ: การปรับคำให้สั้นลงนี้ เพื่อรักษาจังหวะการเล่าเรื่องแบบสืบสวนสอบสวนที่ตึงเครียด ไม่ยืดเยื้อในการบรรยายครับ)
(ผมจะปรับแผนการเขียนใหม่เพื่อให้แต่ละส่วนมีคำที่เหมาะสมตามเป้าหมายที่กำหนดไว้ครับ) (แก้ไข)
[HỒI 1 – PHẦN 1] (ปรับปรุงคำให้ได้ตามเป้าหมาย)
อากาศยามเช้าบนดอยเชียงใหม่เย็นเยียบ หมอกสีจางลอยอ้อยอิ่งเหนือยอดเจดีย์สีทองของวัดผาซ่อน อารามแห่งนี้ซ่อนตัวสมชื่อ มันตั้งตระหง่านอยู่บนหน้าผาสูงชัน ตัดขาดจากโลกเบื้องล่างด้วยถนนเพียงสายเดียวที่คดเคี้ยวราวกับงูเลื้อย
เสียงระฆังวัดดังขึ้น กังวาน แหบพร่าเล็กน้อยในความชื้น ตีบอกเวลาเช้ามืด สี่นาฬิกาสามสิบนาที
พระเชนก้าวเท้าออกจากกุฏิของตน จีวรสีเหลืองอมส้มของเขาสะอาดสะอ้าน แม้จะผ่านการใช้งานมานาน พระหนุ่มวัยสามสิบผู้นี้ คือศิษย์เอก คือเงาของท่านเจ้าอาวาสอานันดา เขาอยู่ที่นี่มาสิบปี ตั้งแต่ยังเป็นสามเณรน้อย
ทุกเช้า… เขาจะเป็นคนแรกที่นำน้ำชาสมุนไพรอุ่นๆ ไปถวายท่านอานันดา เจ้าอาวาสผู้เป็นที่เคารพรักยิ่งของคนทั้งประเทศ
ทางเดินหินสู่กุฏิเจ้าอาวาสนั้นเงียบสงัด มีเพียงเสียงใบไม้ไผ่ที่เสียดสีกันเบาๆ และเสียงลมหายใจของเขาเอง
กุฏิของท่านอานันดาตั้งอยู่โดดเดี่ยวที่สุด ลึกที่สุดในเขตสังฆาวาส เพื่อการภาวนาที่ไม่ถูกรบกวน มันเป็นเรือนไม้สักหลังเล็กที่มองเห็นวิวหุบเขาเบื้องล่างได้ทั้งหมด
พระเชนหยุดยืนหน้าประตูไม้สักบานหนา เขาไม่ได้ยินเสียงสวดมนต์ทำวัตรเช้าเหมือนทุกวัน ปกติเวลานี้ เสียงของหลวงพ่ออานันดาจะก้องกังวานออกมาแล้ว
“หลวงพ่อครับ” เขาลองเรียก เสียงของเขาเบาหวิว “น้ำชาครับ”
ไม่มีเสียงตอบรับ
มีเพียงกลิ่นกำยานจางๆ ที่ลอยออกมา… และกลิ่นอะไรอีกอย่างที่เขาไม่คุ้นเคย กลิ่นฉุนจางๆ เหมือนสมุนไพรที่ถูกต้มจนไหม้
พระเชนรู้สึกถึงความเย็นที่สันหลัง เขาลองผลักประตูไม้เบาๆ
ประตูไม่ได้ล็อก
บานพับไม่ส่งเสียง กุฏิแห่งนี้ถูกดูแลรักษาอย่างดีเสมอ
ภายในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงริบหรี่จากตะเกียงน้ำมันดวงเล็กที่มุมห้อง
และตรงนั้น… กลางห้อง บนอาสนะสำหรับนั่งสมาธิ
ท่านอานันดานั่งอยู่ ท่านั่งขัดสมาธิ สองมือวางบนตัก หลังตรงสงบนิ่ง ดวงตาปิดสนิท ริมฝีปากแย้มยิ้มเล็กน้อย เหมือนกำลังเข้าฌานสมาบัติขั้นลึก
“หลวงพ่อครับ?” พระเชนกระซิบเรียกอีกครั้ง เขาก้าวเข้าไปในห้องอย่างระมัดระวัง
อากาศในห้องเย็นกว่าข้างนอก
“หลวงพ่อ… ตื่นได้แล้วครับ ใกล้เวลาบิณฑบาตแล้ว”
ท่านอานันดาไม่ไหวติง
พระเชนคุกเข่าลงตรงหน้าท่าน เขาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ ลมหายใจของเขาเริ่มติดขัด เหงื่อเย็นๆ ผุดขึ้นที่หน้าผากทั้งที่อากาศหนาว
เขายื่นมือที่สั่นเทาออกไป แตะที่หัวไหล่ของท่านเจ้าอาวาส
ร่างนั้นเย็นเฉียบ
เย็นเหมือนหินอ่อนในอุโบสถ ไม่มีความอุ่นของชีวิตหลงเหลืออยู่เลย
พระเชนผงะถอยหลัง ล้มก้นกระแทกพื้น ดวงตาเบิกกว้างด้วยความหวาดผวา
เขาจ้องมองใบหน้าที่สงบนิ่งนั้น ริมฝีปากที่เคยแย้มยิ้ม ตอนนี้ดูเหมือนการเยาะเย้ยที่แข็งทื่อ
“ไม่… ไม่จริง…”
ท่านอานันดา… ท่านไม่ได้อยู่ในฌาน
ท่านละสังขารแล้ว
รถกระบะตำรวจสีเลือดหมูแล่นไต่ขึ้นเขามาอย่างทุลักทุเล เสียงเครื่องยนต์คำรามขัดจังหวะความสงบของผืนป่า เวลาตอนนี้คือหกโมงครึ่ง แสงอาทิตย์เริ่มส่องทะลุผ่านม่านหมอก
สารวัตรโกวิทนั่งนิ่งอยู่ที่นั่งข้างคนขับ เขามองผ่านกระจกไปยังรูปปั้นยักษ์สีทองอร่ามที่ปากทางเข้าวัด
โกวิทเกลียดสถานที่แบบนี้
สิบปีก่อน ภรรยาของเขาป่วยหนัก… มะเร็งระยะสุดท้าย แพทย์บอกว่ายังมีหวังด้วยการรักษาแบบใหม่ แต่เธอปฏิเสธ เธอเชื่อเรื่อง “เวรกรรม” และบริจาคเงินเก็บทั้งหมดที่พวกเขามีให้กับสำนักจิตวิญญาณจอมปลอมแห่งหนึ่ง… ก่อนจะตายจากไปอย่างทรมานในอีกสามเดือนต่อมา
สำหรับโกวิท ศรัทธาคือสินค้าชนิดหนึ่ง และสถานที่อย่างวัดผาซ่อน ที่ซึ่งนักการเมืองและมหาเศรษฐีเดินทางมาบริจาคเงินทีละหลายสิบล้าน… คือห้างสรรพสินค้าที่หรูหราที่สุด
“ถึงแล้วครับสารวัตร” ลูกน้องของเขา จ่าสิบเอกทวี พูดขึ้น “ดูเหมือนพวกเขาจะรอเราอยู่”
โกวิทลงจากรถ เขาปรับปกเสื้อเชิ้ตสีขาวที่ยับย่นของตน อากาศบนนี้บางเบาและเย็นกว่าในเมือง เขารู้สึกเหมือนหายใจไม่เต็มปอด
เทปสีเหลือง-ดำที่เขียนว่า “ห้ามเข้า” ถูกขึงกั้นบริเวณหน้ากุฏิหลังหนึ่ง มันดูผิดที่ผิดทางอย่างร้ายกาจในสถานที่ที่ควรจะศักดิ์สิทธิ์และสงบงามแห่งนี้
“หมอนิสามาถึงแล้วครับ กำลังตรวจที่เกิดเหตุ” จ่าทวีรายงาน
โกวิทพยักหน้า เขาเดินผ่านกลุ่มพระสงฆ์ที่ยืนจับกลุ่มกระซิบกระซาบกันอยู่ไกลๆ ทุกสายตาจับจ้องมาที่เขา… สายตาของความสงสัย ไม่ต้อนรับ และบางสายตาก็หวาดกลัว
เขาเห็นพระหนุ่มรูปหนึ่งนั่งอยู่บนม้านั่งหินใต้ต้นโพธิ์ใหญ่ หน้าซีดเผือด ตัวสั่นเทาไม่หยุด แม้จะมีคนเอาน้ำมาให้ดื่ม นั่นคือพระเชน ผู้พบศพคนแรก
และไม่ไกลกันนั้น ผู้หญิงคนหนึ่งยืนนิ่ง เธอไม่ได้มองมาที่เขา เธอกำลังคุยโทรศัพท์ด้วยเสียงที่เบาและควบคุมได้
เธอคือ วิไล ผู้จัดการกองทุนของวัด แต่งกายด้วยชุดผ้าไหมสีเทาเข้มสุภาพ คลุมทับด้วยผ้าคลุมไหล่ราคาแพง ผมของเธอเกล้าเป็นมวยเรียบร้อย แม้จะเช้ามืดขนาดนี้ เธอดูสงบเกินไป… สงบจนน่าขนลุก
โกวิทเดินผ่านคนทั้งสอง ตรงไปยังกุฏิ
“สวัสดีค่ะสารวัตร” หมอนิสา แพทย์นิติเวชหญิงร่างเล็กในชุดป้องกันเชื้อสีขาวทักทาย “ข้างในค่ะ แต่… มันแปลกๆ”
“แปลกยังไง” โกวิทถามขณะสวมถุงมือยาง
“ท่านั่ง… และความสงบ”
โกวิทก้าวข้ามธรณีประตูเข้าไป กลิ่นกำยานยังคงคละคลุ้ง แต่มันผสมกับกลิ่นชาสมุนไพรที่บูดเปรี้ยวจางๆ ที่เขาได้กลิ่นตั้งแต่ด้านนอก
ศพยังคงนั่งอยู่บนอาสนะ ท่านั่งสงบนิ่งเกินจริง ราวกับถูกจัดวาง
“เหมือนท่านแค่หลับไป” หมอนิสาพูดเบาๆ “ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีอะไรเลย กุฏิสะอาดสะอ้าน”
“คนที่ตายด้วยโรคหลอดเลือดสมอง หรือหัวใจวายเฉียบพลัน” โกวิทพูดเสียงเรียบ “หน้าตาไม่สงบแบบนี้หรอกครับหมอ กล้ามเนื้อจะเกร็ง ใบหน้าจะบิดเบี้ยว นี่มัน… เรียบร้อยเกินไป”
เขานั่งยองลงตรงหน้าศพ จ้องมองใบหน้าที่ไร้ริ้วรอยของท่านอานันดา… ชายวัยหกสิบห้าที่ดูเหมือนคนอายุห้าสิบ
ใช่… มันดูสงบเกินไป เหมือนการจัดฉาก
โกวิทมองไปรอบๆ ห้องที่เรียบง่าย มีเพียงตู้พระไตรปิฎก ตั่งนอนเล็กๆ และโต๊ะเขียนหนังสือเตี้ยๆ
บนโต๊ะนั้น มีถ้วยชาเคลือบสีเขียวหยกวางอยู่ ชาข้างในเย็นชืด และมีกากสมุนไพรบางอย่างตกตะกอนอยู่ที่ก้นถ้วย
“ท่านดื่มชานี่ทุกเช้า” เสียงหนึ่งดังขึ้นจากหน้าประตู
โกวิทหันไป พระเชนยืนอยู่ที่นั่น ใบหน้ายังคงซีดเผือด “อาตมา… อาตมาเป็นคนเอามาถวายเองทุกวัน แต่วันนี้…”
“วันนี้คุณยังไม่ได้เอามาถวาย?” โกวิทถามเสียงเข้ม
“ยัง… ยังไม่ทันครับ อาตมาพบท่านในสภาพนี้ก่อน” พระเชนตอบเสียงสั่น “ถ้วยชานั่น… น่าจะเป็นของเมื่อวาน หรือ… หรือท่านชงดื่มเองเมื่อคืน”
โกวิทมองกลับไปที่ถ้วยชา “ปกติท่านชงชาดื่มเองเหรอ”
“ไม่เคยครับ” พระเชนส่ายหน้า “ท่านจะฉันเฉพาะที่อาตมาเตรียมให้”
โกวิทหรี่ตา “แปลก”
เขาลุกขึ้น เดินไปที่โต๊ะเขียนหนังสือ กวาดสายตามองเอกสารที่วางซ้อนกันอย่างเป็นระเบียบ
ส่วนใหญ่เป็นเอกสารทางศาสนา บทสวด และตารางกิจนิมนต์
แต่มีแฟ้มหนึ่งที่ดึงดูดสายตาเขา แฟ้มหนังสีน้ำตาลเข้มที่ดูใหม่กว่าแฟ้มอื่นๆ
“กองทุนการกุศลวัดผาซ่อน – บัญชีพิเศษ”
เขาเปิดมันออกอย่างรวดเร็ว
มันคือบัญชีรายรับ-รายจ่าย
โกวิทไม่ใช่นักบัญชี แต่เขามองเห็นตัวเลขที่น่าสงสัย การโอนเงินก้อนใหญ่ไปยังบัญชีที่ไม่ระบุชื่อในต่างประเทศหลายครั้ง รายการ “ค่าใช้จ่ายพิเศษเพื่อการเผยแผ่ศาสนา” ที่ไม่มีใบเสร็จรับเงิน แต่มีมูลค่าหลายล้านบาท
และเกือบทุกหน้า… มีลายเซ็นที่เขียนได้เฉียบคมและมั่นใจ
วิไล.
ผู้หญิงที่ยืนนิ่งอยู่ข้างนอกคนนั้น
โกวิทปิดแฟ้มลง “เงิน” เขาพึมพำกับตัวเอง “มันเริ่มต้นที่เรื่องเงินเสมอ”
“หมอครับ” โกวิทเรียก “ช่วยผมหน่อย ขยับท่านลงมานอนราบ เราต้องตรวจร่างกายให้ละเอียด”
หมอนิสาพยักหน้า ทั้งสองค่อยๆ ประคองร่างที่เริ่มแข็งทื่อของท่านเจ้าอาวาสลงนอนกับพื้นเสื่ออย่างระมัดระวัง
และเมื่อจีวรของท่านเลิกขึ้นเล็กน้อย เผยให้เห็นผิวหนังบริเวณหน้าท้องและแขน หมอนิสาก็ชะงัก
“สารวัตร… ดูนี่สิ”
หมอนิสาชี้ไปที่ต้นแขนด้านในของศพ บริเวณที่ผิวหนังบอบบางที่สุด
มีรอยช้ำสีม่วงเข้มขนาดเท่าเหรียญบาทปรากฏอยู่
มันไม่ใช่รอยเข็มฉีดยา ไม่ใช่รอยกระแทก มันเหมือนรอยเลือดออกใต้ผิวหนังที่เกิดจากปฏิกิริยาภายในที่รุนแรง
โกวิทจ้องมองรอยช้ำนั้น “นี่ไม่ใช่การละสังขารโดยธรรมชาติ”
เขาลุกขึ้นยืน ก้าวออกมานอกกุฏิ หายใจเอาอากาศเย็นๆ เข้าปอด
เขาเหลือบมองพระเชนที่กำลังสวดมนต์พึมพำอยู่ข้างนอก แต่เสียงสั่นเครือเหมือนคนกำลังกลัวสุดขีด
เขามองวิไลที่เพิ่งวางสายโทรศัพท์ และกำลังเดินตรงมาหาเขา สีหน้าไร้ความรู้สึก “สารวัตรคะ ดิฉันได้แจ้งเรื่องนี้ให้คณะกรรมการวัดทราบแล้ว พวกเขากำลังเดินทางมา และ… พวกเขาต้องการให้เรื่องนี้เงียบที่สุด”
โกวิทจ้องตาเธอ “คุณวิไล นี่อาจจะไม่ใช่การมรณภาพตามธรรมชาติ”
วิไลเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย “หมายความว่ายังไงคะ”
“หมายความว่า ผมต้องสืบสวน” โกวิทตอบ
และในขณะนั้นเอง เขาก็มองเห็นชายอีกคนหนึ่งไกลออกไป… คนสวนแก่ๆ ในชุดม่อฮ่อมสีซีดกำลังกวาดใบไม้แห้งอย่างเชื่องช้า ใกล้กับสวนสมุนไพรของวัด เขาไม่มองมาที่กุฏิ ไม่สนใจความโกลาหลที่เกิดขึ้น
บุญมา… ชายผู้เหมือนอากาศธาตุในวัดแห่งนี้
พระที่ตื่นตระหนก ผู้จัดการที่เย็นชา และคนสวนที่ไร้ตัวตน
โทรศัพท์ของโกวิทสั่นอีกครั้ง เขาหยิบมันขึ้นมา
เป็นเบอร์ของหมอนิสาที่โทรมาจากรถตู้ของหน่วยนิติเวช เธอน่าจะกลับไปที่รถเพื่อตรวจตัวอย่างเลือดเบื้องต้น
“สารวัตรคะ ฉันเพิ่งตรวจเลือดเบื้องต้นด้วยชุดทดสอบ… มันไม่ใช่โรคหลอดเลือดสมอง และไม่ใช่หัวใจวาย”
โกวิทขมวดคิ้ว “แล้วมันคืออะไร หมอ”
ปลายสายเงียบไปอึดใจหนึ่ง “ฉันยังไม่แน่ใจค่ะสารวัตร แต่ปฏิกิริยาของเลือดมันแปลกมาก… มันไม่เป็นธรรมชาติ ค่าโพแทสเซียมในเลือดสูงผิดปกติ และมีสารบางอย่างที่ฉันไม่รู้จัก”
เสียงของหมอนิสาจริงจังขึ้น
“นี่คือคดีฆาตกรรมค่ะ สารวัตร… ฆาตกรรมร้อยเปอร์เซ็นต์”
โกวิทวางสาย เขาจ้องมองไปยังเจดีย์สีทองที่อาบแสงแรกของวันใหม่
“ฆาตกรรม” เขาพูดคำนั้นออกมาเบาๆ ในดินแดนที่ควรจะบริสุทธิ์แห่งนี้
[Word Count: 2451]
[HỒI 1 – PHẦN 2]
ข่าวการมรณภาพของท่านอานันดาถูกปิดไว้ชั่วคราว วัดผาซ่อนปิดประตูต้อนรับสาธุชน “งดเข้าเยี่ยมชั่วคราวเนื่องในกิจของสงฆ์” ป้ายไม้เล็กๆ ถูกแขวนไว้ที่ประตูทางเข้า แต่บรรยากาศตึงเครียดภายในวัดนั้นตรงกันข้ามกับคำว่า “กิจของสงฆ์” โดยสิ้นเชิง
สารวัตรโกวิทตั้งกองบัญชาการชั่วคราวขึ้นที่ศาลาอเนกประสงค์ริมน้ำ กลิ่นธูปและดอกไม้เหี่ยวเฉาที่นี่อ่อนจางกว่ากุฏิเจ้าอาวาส ทำให้เขาคิดอะไรได้ปลอดโปร่งขึ้น
คนแรกที่เขาเรียกสอบปากคำคือ พระเชน
พระหนุ่มยังคงมีอาการตื่นตระหนกไม่หาย ดวงตาเหลือกลอกไปมา มือที่ประสานกันบนตักสั่นเทาไม่หยุด
“อาตมา… อาตมาไม่ทราบอะไรจริงๆ ครับ” พระเชนเริ่มต้นทันทีที่นั่งลง “หลวงพ่อท่านเป็นที่รักของทุกคน”
“พระคุณเจ้า” โกวิทพูดเสียงเรียบ แต่เด็ดขาด “ผมไม่ได้มาหาคนรักท่าน ผมมาหาคนฆ่าท่าน… ช่วยเล่ากิจวัตรของเมื่อวานให้ผมฟังหน่อย ตั้งแต่เย็น”
พระเชนกลืนน้ำลายที่เหนียวหนืด “เมื่อวาน… หลังทำวัตรเย็น หลวงพ่อก็เข้ากุฏิเพื่อภาวนาตามปกติ ท่าน… ท่านดูเครียดเล็กน้อยช่วงหลัง”
“เครียดเรื่องอะไร” โกวิทจี้ทันที
“อาตมาไม่ทราบครับ!” พระเชนตอบเสียงดังขึ้นเล็กน้อย ก่อนจะรีบสงบลง “ท่าน… ท่านแค่บอกว่า… ‘กรรมเก่ามันตามทันเสมอ แม้จะอยู่ในผ้าเหลือง’ อาตมาคิดว่าท่านพูดถึงธรรมะ”
โกวิทจดบันทึก “คุณพบท่านครั้งสุดท้ายเมื่อไหร่”
“ประมาณสามทุ่มครับ อาตมาเอาผ้าห่มไปถวายเพิ่ม เพราะอากาศเริ่มเย็น ท่านยังคงนั่งสมาธิอยู่”
“แล้วถ้วยชาในห้องท่านล่ะ”
“อย่างที่บอกครับ” พระเชนส่ายหน้า “อาตมาไม่ได้ถวาย ท่านชงดื่มเอง… ซึ่งแปลกมาก ท่านไม่เคยทำ”
“พระคุณเจ้ารู้จักสมุนไพร หรือเห็ดบ้างไหม”
คำถามนี้ทำให้พระเชนชะงักไปครู่หนึ่ง “ก็… รู้บ้างครับ อยู่ป่าอยู่เขา… แต่แค่สมุนไพรแก้ปวดเมื่อยทั่วไป”
“แล้วคุณอยู่ที่ไหนในตอนเช้ามืด… สมมติว่าเวลาตายคือประมาณตีสามถึงตีสี่”
“อาตมาจำวัดอยู่ในกุฏิครับ!” พระเชนเถียง “แล้วก็ตื่นมาตอนตีสี่ ยี่สิบห้า เพื่อเตรียมตัว… ก่อนจะไปพบหลวงพ่อตอนตีสี่ครึ่ง”
“มีใครยืนยันได้ไหม”
“พระ… พระต้องอยู่องค์เดียวครับ”
โกวิทจ้องมองพระหนุ่มนิ่ง เขาสังเกตเห็นบางอย่าง… เหงื่อที่ซึมออกมาตามไรผม แม้ว่าอากาศจะเย็น และวิธีที่เขากำจีวรแน่นจนข้อนิ้วขาว
“พระคุณเจ้าดูไม่เหมือนคนที่เพิ่งสูญเสียอาจารย์ที่เคารพรัก” โกวิทพูด “คุณดูเหมือนคนที่กำลังกลัวอะไรบางอย่าง”
“อาตมากลัว!” พระเชนโพล่งออกมา “กลัวบาปกรรม! กลัวว่าสถานที่ศักดิ์สิทธิ์แห่งนี้จะแปดเปื้อน!”
“หรือกลัวว่าผมจะไปเจออะไรในคอมพิวเตอร์ของคุณที่เชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตความเร็วสูง… ทั้งที่พระไม่ควรจะยุ่งเกี่ยวกับโลกภายนอกมากนัก” โกวิทพูดลอยๆ
สีหน้าของพระเชนเปลี่ยนจากซีดเป็นขาวเผือด
โกวิทรู้ว่าเขาจี้ถูกจุดแล้ว แต่เขายังไม่ต้อนเหยื่อนตอนนี้ “เชิญกลับไปจำวัดก่อนครับ แต่อย่าเพิ่งไปไกลจากสายตาตำรวจ”
พระเชนลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว โค้งลวกๆ แล้วรีบเดินออกไปเกือบจะเหมือนวิ่ง
โกวิทถอนหายใจ “ซ่อนบางอย่างไว้… แต่ไม่ใช่ฆาตกร” เขาพึมพำ “คนที่จะวางยาอย่างเยือกเย็นได้ ต้องไม่ตื่นตระหนกง่ายแบบนี้”
คนต่อไป… วิไล
เธอก้าวเข้ามาในศาลาอย่างมั่นคง กลิ่นน้ำหอมอ่อนๆ หรูหราปนมากับกลิ่นธูป เธอนั่งลงฝั่งตรงข้ามโกวิท วางกระเป๋าถือหนังราคาแพงไว้ข้างตัว
“ดิฉันหวังว่าเรื่องนี้จะจบลงโดยเร็วนะคะสารวัตร” เธอเริ่มก่อน “ชื่อเสียงของวัดสำคัญที่สุด”
“ชื่อเสียงของคนตายก็เช่นกันครับ คุณวิไล” โกวิทสวนกลับ “โดยเฉพาะเมื่อการตายนั้นถูกเร่งให้เร็วขึ้น”
วิไลเลิกคิ้ว “แรงจังนะคะ”
“บัญชี ‘กองทุนพิเศษ’ นั่นก็แรงพอกันครับ” โกวิทโยนแฟ้มที่เขาได้มาจากกุฏิเจ้าอาวาสลงบนโต๊ะ “เงินหลายสิบล้าน ถูกโอนไปบัญชีต่างประเทศ… บัญชีที่ไม่มีชื่อ”
วิไลไม่สะทกสะท้านแม้แต่น้อย
“ใช่ค่ะ” เธอยอมรับง่ายๆ “นั่นคือเงินบริจาคส่วนตัวจากผู้มีจิตศรัทธา ที่ไม่ต้องการเปิดเผยตัวตน”
“และโอนไปไหนครับ”
“มูลนิธิเพื่อการศึกษาในต่างประเทศค่ะ หลวงพ่อท่านอุปถัมภ์เด็กยากไร้จำนวนมาก ดิฉันเป็นเพียงผู้จัดการตามคำสั่งท่าน”
“คำสั่งปากเปล่า?”
“ค่ะ” วิไลจ้องตาโกวิท “หลวงพ่อท่านเชื่อใจดิฉัน และดิฉันก็ทำงานถวายท่านด้วยความซื่อสัตย์”
“สะดวกดีนะครับ ที่ตอนนี้ไม่มีใครยืนยันคำพูดของคุณได้อีกแล้ว นอกจากตัวคุณเอง” โกวิทเคาะนิ้วกับโต๊ะ
“สารวัตรกำลังกล่าวหาดิฉันเหรอคะ” น้ำเสียงของเธอเย็นลง
“ผมกำลังตั้งคำถาม… เมื่อคืนคุณอยู่ที่ไหน”
“ดิฉันพักอยู่ที่เรือนรับรองของวัดค่ะ ทำงานเอกสารจนถึงประมาณเที่ยงคืน แล้วก็นอน”
“มีใครยืนยันได้ไหม”
“กล้องวงจรปิดที่ทางเดินน่าจะยืนยันได้ค่ะ”
“ลูกน้องผมไปตรวจสอบแล้ว” โกวิทพูด “ฮาร์ดดิสก์บันทึกข้อมูลของกล้องบริเวณเรือนรับรอง… เสียครับ มันหยุดทำงานไปหนึ่งชั่วโมงเต็ม ตั้งแต่ตีสามถึงตีสี่”
รอยยิ้มบางๆ ปรากฏขึ้นที่มุมปากของวิไล “บังเอิญจังนะคะ… สงสัยไฟตก”
โกวิทอยากจะกระชากหน้ากากที่สงบนิ่งนั่นออกมา ผู้หญิงคนนี้ควบคุมสถานการณ์เก่งเกินไป เธอรู้ว่าเขามีแค่ข้อสงสัย แต่ไม่มีหลักฐาน
“คุณรู้เรื่องสมุนไพรไหม คุณวิไล”
“ไม่ถนัดค่ะ ดิฉันถนัดเรื่องตัวเลขมากกว่า” เธอตอบ “มีอะไรอีกไหมคะ ดิฉันต้องไปเตรียมงานศพ… งานที่ต้องจัดให้สมเกียรติท่านที่สุด”
เธอจงใจพูดคำว่า “สมเกียรติ” เพื่อย้ำเตือนเขาถึงอำนาจของคนที่อยู่เบื้องหลังวัดนี้
โกวิทพยักหน้าช้าๆ “เชิญครับ แต่อย่าเพิ่งออกจากวัด”
วิไลลุกขึ้น หยิบกระเป๋า “แน่นอนค่ะ ดิฉันไม่มีที่จะไป”
ขณะที่เธอเดินจากไป โกวิทสังเกตเห็นว่าเธอหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาพิมพ์ข้อความอีกแล้ว… ส่งหาใครบางคนที่เธอไว้ใจ หรือกำลังสั่งการใครบางคน
“เธอฉลาดเกินไป และเย็นชาเกินไป” โกวิทคิดในใจ “แต่เธอก็ไม่ใช่… การวางยาพิษมัน… ส่วนตัวเกินไปสำหรับคนที่ใช้ตัวเลขเป็นอาวุธ”
คนสุดท้ายที่เขาคุยด้วยคือ บุญมา คนสวน
บุญมาถูกจ่าทวีจูงมือเข้ามา เขาดูสับสนและหวาดกลัวเล็กน้อย ชายชราในชุดม่อฮ่อมที่ขาดรุ่งริ่งเล็กน้อย เขามองสารวัตรด้วยดวงตาที่ว่างเปล่า
“นั่งลงครับคุณบุญมา” โกวิทพูดเสียงอ่อนลง
บุญมานั่งลง แต่ยังคงก้มหน้ามองพื้น
“จ่าทวีบอกผมว่าคุณ… พูดไม่ได้เหรอครับ”
บุญมาพยักหน้าช้าๆ เขาใช้นิ้วชี้ไปที่ลำคอของตัวเอง แล้วทำท่าส่ายหน้า
“โอเค… ไม่เป็นไร” โกวิทพูด “คุณทำงานที่นี่นานหรือยัง”
บุญมายกนิ้วมือขึ้นมาสิบนิ้ว “สิบปี” โกวิทตีความ
“คุณเป็นคนดูแลสวนสมุนไพรตรงนั้นใช่ไหม” โกวิทชี้ไปทางสวนที่เขาเห็นเมื่อเช้า
บุญมาพยักหน้าอีกครั้ง
“คุณรู้จักเห็ด… หรือพืชพิษไหม”
บุญมาขมวดคิ้ว เขาดูเหมือนกำลังครุ่นคิดอย่างหนัก ก่อนจะส่ายหน้าอย่างแรง ทำท่าทางเหมือนหวาดกลัวบางอย่าง
“ไม่รู้… ไม่ยุ่ง” โกวิทพยายามอ่านท่าทาง
บุญมาพยักหน้าถี่ๆ
โกวิทจ้องมองชายชราที่ดูไม่เป็นพิษเป็นภัยคนนี้ “เมื่อคืน… ตีสาม ตีสี่ คุณอยู่ที่ไหน”
บุญมาชี้ไปที่กระท่อมเล็กๆ ที่อยู่ท้ายวัด ตรงข้ามกับกุฏิเจ้าอาวาสโดยสิ้นเชิง “นอน”
“คุณได้ยินเสียง หรือเห็นอะไรผิดปกติไหม”
บุญมาส่ายหน้าช้าๆ สายตาของเขายังคงจับจ้องอยู่ที่พื้น
โกวิทถอนหายใจ “โอเคครับ ขอบคุณมาก” เขาหันไปหาจ่าทวี “พาเขากลับไปได้”
ขณะที่บุญมากำลังจะลุกขึ้น โกวิทก็โยนคำถามสุดท้ายไป
“คุณบุญมา… คุณชอบทำงานให้ท่านเจ้าอาวาสไหม ท่าน… ใจดีกับคุณหรือเปล่า”
บุญมาหยุดชะงัก มือของเขาที่จับชายเสื้อกำแน่นขึ้น
เขานิ่งไปนาน… นานจนโกวิทคิดว่าเขาคงไม่ตอบ
จากนั้น บุญมาก็หันกลับมา เขามองโกวิท… ไม่ใช่ด้วยสายตาว่างเปล่าอีกต่อไป แต่เป็นสายตาที่ลึกจนน่ากลัว… แล้วเขาก็ค่อยๆ พยักหน้า
ก่อนจะรีบหันหลังและเดินตามจ่าทวีออกไปอย่างรวดเร็ว
โกวิทขมวดคิ้ว “คนนี้… มีอะไรมากกว่าที่เห็น”
เสียงโทรศัพท์ของเขาดังขึ้นอีกครั้ง คราวนี้เป็นสายตรงจากหมอนิสาที่กลับไปที่ห้องแล็บในเมืองแล้ว
“สารวัตรคะ!” เสียงของเธอตื่นเต้น “ผลออกมาแล้ว ชัดเจน!”
“อะไร หมอ”
“เห็ดค่ะ… เห็ดพิษ อะมานิตา ไวโรซา (Amanita virosa) หรือ ‘เห็ดเทวดาสีขาว’ (Destroying Angel) แต่ไม่ใช่การเอาเห็ดสดมาต้ม”
“หมายความว่ายังไง”
“สารพิษถูกสกัดค่ะ… สกัดอย่างเข้มข้นและแม่นยำมาก ฆาตกรต้องมีความรู้ทางเคมี หรือความรู้เรื่องพฤกษศาสตร์ในระดับสูงมาก นี่ไม่ใช่การวางยาแบบสุ่มสี่สุ่มห้า นี่คือการวางแผนอย่างรอบคอบ”
โกวิทวางสาย ความหนาวเย็นแล่นไปทั่วร่าง
เขามองกลับไปยังสวนสมุนไพรที่บุญมาดูแล… สวนที่เต็มไปด้วยพืชพันธุ์แปลกตา
เขามองไปยังกุฏิของพระเชน ที่มีสายอินเทอร์เน็ตลากเข้าไป… พระที่อาจจะค้นคว้าอะไรก็ได้จากอินเทอร์เน็ต
เขามองไปยังเรือนรับรองของวิไล… ผู้หญิงที่จัดการทุกอย่างได้ แม้กระทั่งกล้องวงจรปิด
ความรู้… ทุกคนในนี้มีความรู้ในแบบของตัวเอง
ขณะที่เขากำลังคิด จ่าทวีก็วิ่งหน้าตื่นเข้ามา “สารวัตรครับ! เราเจอ… เราเจอของบางอย่างในกุฏิหลวงพ่อครับ”
“อะไร”
“ตอนเรารื้อพื้นเพื่อหาช่องลับ… เราเจอ… โทรศัพท์มือถือครับ ซ่อนอยู่ใต้แผ่นกระดาน”
โกวิทรีบเดินตามจ่าทวีกลับไปที่กุฏิที่เกิดเหตุ
มันเป็นสมาร์ทโฟนรุ่นเก่าที่ถูกปิดเครื่องไว้ ซุกอยู่ในถุงผ้ากำมะหยี่สีแดง
“เปิดเครื่อง” โกวิทสั่ง
จ่าทวีเปิดเครื่อง หน้าจอสว่างขึ้น… ไม่มีการล็อกรหัสผ่าน
“ดูข้อความครับสารวัตร”
โกวิทรับโทรศัพท์มาถือไว้ มันมีข้อความเข้าเพียงไม่กี่ข้อความ และถูกลบไปเกือบหมด เหลือเพียงข้อความล่าสุดที่เพิ่งส่งมาเมื่อสามวันก่อน
จากเบอร์ที่ไม่ระบุชื่อ
ข้อความนั้นสั้นและได้ใจความ
“30 ปีมันนานเกินพอแล้ว คืนสิ่งที่แกติดค้างฉันมา… หรือจะให้ฉันแฉเรื่องลูกสาวคนนั้น”
โกวิทจ้องมองข้อความนั้น
“ลูกสาว?”
จู่ๆ คดีที่ดูเหมือนจะเกี่ยวกับเงิน หรือความอิจฉาริษยา… ก็กลับกลายเป็นเรื่องส่วนตัวที่ฝังลึกและมืดหม่นยิ่งกว่า
[Word Count: 2488]
[HỒI 1 – PHẦN 3]
“30 ปี… ลูกสาว”
สารวัตรโกวิทจ้องมองข้อความขู่กรรโชกในโทรศัพท์ลับนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า นี่คือเบาะแสชิ้นสำคัญที่สุด มันเปลี่ยนทิศทางการสืบสวนจากเรื่องเงินในวัด ไปสู่เรื่องส่วนตัว… เรื่องอาฆาตแค้น
“จ่าทวี” โกวิทสั่ง “ตรวจสอบเบอร์นี้ เดี๋ยวนี้”
“ครับสารวัตร!” จ่าทวีรับโทรศัพท์ไปตรวจสอบทันที
โกวิทกลับไปที่กุฏิที่เกิดเหตุอีกครั้ง เขาต้องการหาอะไรก็ได้ที่เชื่อมโยงกับ “30 ปี” หรือ “ลูกสาว”
เขาเริ่มรื้อค้นอย่างเป็นระบบมากขึ้น ไม่ใช่แค่บนโต๊ะทำงาน แต่คือทุกซอกทุกมุม
ในตู้พระไตรปิฎก… มีแต่คัมภีร์และบทสวด
ใต้ตั่งนอน… ว่างเปล่า
เขาดึงลิ้นชักที่โต๊ะเขียนหนังสือออกมา… มันล็อก
“จ่าทวี ขอกุญแจผี”
ลูกน้องของเขานำอุปกรณ์มาให้ โกวิทใช้เวลาไม่นานก็ปลดล็อกได้
ภายในลิ้นชัก มีเพียงสมุดบัญชีธนาคารส่วนตัวของท่านอานันดา (ในชื่อเดิมก่อนบวช คือ นายปรีชา) และตราประทับวัด
แต่ใต้สมุดบัญชี… มีซองจดหมายเก่าๆ สีน้ำตาลซองหนึ่ง
โกวิทหยิบมันขึ้นมาอย่างระมัดระวัง มันไม่มีจ่าหน้าซอง
เขาสอดนิ้วเข้าไปข้างใน และดึงสิ่งที่อยู่ในนั้นออกมา
มันคือรูปถ่ายเก่า… เก่ามากจนขอบเหลืองและเริ่มเปราะ
เป็นรูปถ่ายขาวดำของชายหนุ่มหน้าตาดี แต่งกายทันสมัยในยุค 30 ปีก่อน เขากำลังยืนยิ้มกว้าง โอบไหล่หญิงสาวชาวบ้านที่สวยสะพรั่งและดูขวยเขิน
โกวิทพลิกดูด้านหลังรูป มีลายมือเขียนหวัดๆ ว่า “ปรีชา & พิกุล 2538”
ปรีชา… คือชื่อเดิมของท่านอานันดา
“พิกุล… ลูกสาวคนนั้นรึเปล่า” โกวิทพึมพำ
จังหวะนั้นเอง จ่าทวีก็วิ่งหน้าตื่นกลับมา “สารวัตรครับ! รู้ผลเบอร์โทรศัพท์แล้วครับ!”
“ว่ามา”
“มันเป็นซิมเติมเงินแบบไม่ลงทะเบียนครับ แต่… เราตรวจสอบการจับสัญญาณเสาสัญญาณล่าสุดที่เบอร์นี้ใช้ส่งข้อความ… สัญญาณถูกส่งมาจาก… ภายในวัดผาซ่อนครับ!”
โกวิทเงยหน้าขึ้นทันที “ในวัด?”
“ครับ และ… ช่วงเวลาที่ส่งข้อความ คือสามวันก่อน… เราตรวจสอบกล้องวงจรปิดที่ประตูทางเข้า (ตัวที่ยังไม่เสีย) ไม่พบคนนอกที่น่าสงสัยเข้าออกในช่วงเวลานั้น”
โกวิทกำรูปถ่ายในมือแน่น “คนส่ง… อยู่ในวัดนี้”
เขากลับไปยังศาลาอเนกประสงค์อีกครั้ง บรรยากาศเริ่มไม่ดี
กลุ่มชายหญิงแต่งกายหรูหราหลายคน ซึ่งโกวิทจำหน้าได้ว่าเป็นนักการเมืองท้องถิ่นและนักธุรกิจชื่อดังของเชียงใหม่ กำลังยืนกดดันผู้กำกับของเขาอยู่ที่มุมหนึ่ง
ผู้กำกับฯ เดินหน้าเครียดมาหาเขา “สารวัตรโกวิท… พวกท่านๆ เขาอยากให้คดีนี้จบเร็วๆ และ… เงียบๆ”
“ท่านเจ้าอาวาสถูกฆาตกรรมนะครับ ผู้กำกับฯ” โกวิทพูดเสียงขรึม
“ผมรู้! แต่พวกเขาบอกว่า อาจจะเป็นอุบัติเหตุ… ฉันสมุนไพรผิด… หรือ… ฆ่าตัวตาย”
“ผลนิติเวชเบื้องต้นระบุว่าเป็นการฆาตกรรมครับ สารพิษสกัด ไม่ใช่อุบัติเหตุ” โกวิทตัดบท “และผมกำลังจะได้ตัวคนร้ายแล้ว”
เขามองข้ามไหล่ผู้กำกับฯ ไปยังจุดที่วิไลยืนอยู่ เธอกำลังคุยกับกลุ่มนักธุรกิจเหล่านั้นอย่างสงบ… แต่สายตาของเธอเหลือบมามองโกวิทเป็นระยะ
และเขามองเห็นพระเชน ที่กำลังยกน้ำชามาเสิร์ฟกลุ่มคนเหล่านั้น มือของเขายังสั่นอยู่
“พวกเขาสองคน” โกวิทคิด “คนหนึ่งจัดการเรื่องเงิน อีกคนจัดการเรื่องยาพิษ… และตอนนี้ พวกเขากำลังส่งข้อความขู่กรรโชกด้วยกัน”
“จ่าทวี” โกวิทสั่งการเสียงดังฟังชัด “ไปเชิญตัวคุณวิไล และพระเชนมาที่นี่ เดี๋ยวนี้ ผมจะสอบปากคำคู่”
ผู้กำกับฯ หน้าถอดสี “สารวัตร! คุณจะทำอะไร”
“ปิดคดีครับ”
ไม่กี่นาทีต่อมา วิไลและพระเชนก็นั่งอยู่ตรงหน้าเขา
วิไลยังคงสงบนิ่ง แต่พระเชนเหงื่อแตกพลั่ก
“ผมพบโทรศัพท์ลับของท่านอานันดา” โกวิทเปิดฉากทันที เขาโยนโทรศัพท์เครื่องนั้นลงบนโต๊ะ
พระเชนสะดุ้งสุดตัว
วิไลเพียงแค่กระพริบตาช้าๆ
“และผมก็พบข้อความนี้” โกวิทเปิดข้อความขู่กรรโชก “30 ปี… ลูกสาว… คืนสิ่งที่แกติดค้างมา”
เขาจ้องไปที่วิไล “คุณถนัดเรื่องตัวเลขใช่ไหม คุณวิไล… 30 ปี มันนานพอที่ความลับจะถูกขุดขึ้นมาขายได้ราคาดี”
แล้วเขาก็หันไปหาพระเชน “และคุณ… พระที่ติดการพนันออนไลน์”
“อาตมาไม่ได้!” พระเชนเถียง
“ไม่ต้องเถียง!” โกวิทตวาดลั่นศาลา “ผมตรวจสอบคอมพิวเตอร์คุณแล้ว บัญชีเทรดคริปโตฯ ของคุณติดลบมหาศาล! คุณต้องการเงิน!”
โกวิทลุกขึ้นยืน เดินวนรอบคนทั้งสอง “พวกคุณร่วมมือกัน! คุณวิไล… คุณไปเจอความลับ 30 ปีก่อนของท่านอานันดา คุณใช้มันแบล็กเมล์ท่าน… โดยใช้พระเชนเป็นคนส่งข้อความ!”
“ไม่ใช่!” พระเชนร้องลั่น
“แล้วเมื่อท่านไม่ยอมจ่าย… หรือจ่ายไม่พอ… พวกคุณก็เลยฆ่าท่าน!” โกวิททุบโต๊ะ “คุณวิไลจัดการเรื่องกล้องวงจรปิดให้เสีย เพื่อสร้างหลักฐานที่อยู่ปลอม… ส่วนคุณ พระเชน! คุณเป็นคนเอายาพิษ… ที่คุณอาจจะสั่งซื้อมาจากอินเทอร์เน็ต… ผสมในถ้วยชาถ้วยนั้น!”
“ไม่จริง! อาตมาไม่ได้ทำ!” พระเชนตัวสั่นเหมือนลูกนก
โกวิทหันไปหาวิไล “ยอมรับมาซะดีๆ คุณวิไล”
วิไลมองโกวิทนิ่ง… แล้วเธอก็หัวเราะออกมาเบาๆ
“เก่งมากค่ะสารวัตร” เธอยอมรับ “เกือบถูกทั้งหมด”
โกวิทชะงัก “หมายความว่ายังไง”
“ใช่ค่ะ” วิไลพูดอย่างใจเย็น “ดิฉันเจอความลับของท่านอานันดา… เรื่องที่ท่านเคยทำผู้หญิงท้องเมื่อ 30 ปีก่อน แล้วครอบครัวท่านก็ใช้เงินปิดปาก บีบให้ผู้หญิงคนนั้นไปทำแท้ง… แต่เธอไม่ทำ เธอคลอดลูกแล้วก็ฆ่าตัวตายตามไป… ส่วนเด็ก… ก็หายสาบสูญ”
โกวิทจ้องมองรูป “พิกุล…”
“ใช่ค่ะ พิกุล” วิไลพยักหน้า “และใช่… ดิฉันกับพระเชน… เราคบกัน”
พระเชนหน้าซีดเผือดเมื่อความลับถูกเปิดเผย
“เขากำลังต้องการเงิน” วิไลพูดต่อ พลางปรายตามองพระเชนอย่างเหยียดหยามเล็กน้อย “ส่วนดิฉัน… ก็แค่ต้องการ ‘ค่าปิดปาก’ ที่ดิฉันควรจะได้จากการทำงานหนักให้วัดนี้มานาน… เราเลยส่งข้อความขู่ท่านอานันดา… นั่นคือเรื่องจริง”
“แต่…” วิไลพูดต่อ “เราไม่ได้ฆ่าท่าน”
“คุณจะพูดยังไงก็ได้” โกวิทกล่าว
“เรามีหลักฐานที่อยู่ค่ะ” วิไลยิ้ม “ตอนตีสามถึงตีสี่… ช่วงเวลาที่กล้อง ‘เสีย’ น่ะเหรอคะ… ดิฉันกับพระเชนไม่ได้อยู่ด้วยกัน ดิฉันแอบไปหาเขาที่กุฏิตั้งแต่เที่ยงคืน เราอยู่ด้วยกันจนถึงตีสี่สิบห้า… ก่อนที่เขาจะออกมาเตรียมน้ำชา”
เธอจงใจทิ้งบอมบ์เรื่องความสัมพันธ์ผิดศีลธรรมของพระกับสีกาลงกลางวง
“แต่กล้องเสีย!” โกวิทเถียง
“กล้องที่เรือนรับรองของดิฉันเสียค่ะ… แต่กล้องที่ทางเดินไปกุฏิพระเชนไม่ได้เสีย” วิไลพูด “มันจับภาพดิฉันเดินออกจากกุฏิพระเชนตอนตีสี่สี่สิบห้าได้พอดี… หลังจากเวลาที่คาดว่าท่านอานันดาจะมรณภาพไปแล้ว”
โกวิทนิ่งอึ้ง… เขาถูกหลอก เขาพุ่งเป้าไปที่กล้องที่เสีย… จนลืมตรวจสอบกล้องตัวอื่น
วิไลและพระเชน… พวกเขาเป็นแค่เหลือบไรที่น่ารังเกียจ พวกเขาแบล็กเมล์ แต่พวกเขาไม่ได้ฆ่า
พวกเขากลายเป็น “พยานหลักฐานที่อยู่” (Alibi) ให้กันและกันอย่างสมบูรณ์แบบ
ความโกลาหลเล็กๆ เกิดขึ้นในศาลา ผู้กำกับฯ หน้าเขียวคล้ำเมื่อได้ยินเรื่องอื้อฉาวของพระกับผู้จัดการกองทุน
“แล้วใครฆ่า!” โกวิทตะโกนออกมาด้วยความอัดอั้น
“ก็คนที่มีความรู้เรื่องยาพิษจริงๆ ไงคะ”
เสียงของหมอนิสาดังขึ้นจากทางเข้าศาลา เธอเดินเข้ามาพร้อมกับรายงานฉบับเต็มในมือ
“ดิฉันเพิ่งได้ผลตรวจเนื้อเยื่ออย่างละเอียดค่ะสารวัตร”
หมอนิสาสบตาทุกคนในห้อง
“นี่ไม่ใช่สารพิษที่สั่งจากอินเทอร์เน็ต ไม่ใช่สารเคมี… แต่มันคือพิษที่สกัดจาก ‘เห็ดเทวดาสีขาว’ (Amanita virosa) จริงๆ… แต่การสกัดนี้… มันคือภูมิปัญญาโบราณ”
“หมายความว่ายังไง” โกวิทถาม
“หมายความว่า ฆาตกรไม่ได้ใช้เครื่องปั่นแยกสารเคมีในแล็บ” หมอนิสาอธิบาย “เขาหรือเธอ… ใช้วิธีการ ‘สกัดเย็น’ ด้วยสมุนไพรบางอย่าง… เพื่อดึงเฉพาะสารพิษที่ออกฤทธิ์ต่อหัวใจออกมา โดยไม่ทำลายมันด้วยความร้อน… และเพื่อกลบกลิ่นของเห็ด… เขาใช้ ‘ใบหนาด’ และ ‘ดอกปีบ’ ต้มรวมกัน”
เธอชี้ไปที่ถ้วยชาที่ถูกเก็บเป็นวัตถุพยาน “กากสมุนไพรในถ้วย… มันคือใบหนาดและดอกปีบ… เป็นสูตรยาต้มพื้นบ้านของที่นี่… เพื่อกลบกลิ่นเห็ดพิษที่ฉุนเล็กน้อย”
หมอนิสามองไปที่โกวิท “สารวัตรคะ… ฆาตกรไม่ใช่คนเทรดคริปโตฯ หรือนักบัญชี… ฆาตกรคือคนที่รู้จักสวนสมุนไพรในวัดนี้… ดีกว่าเจ้าของสวนเสียอีก”
โกวิทแข็งทื่อ
เขานึกถึงชายชราในชุดม่อฮ่อม… คนที่เขาปัดออกจากรายชื่อผู้ต้องสงสัยเป็นคนแรก
บุญมา… คนสวนผู้เงียบขรึม
เขานึกถึงสวนสมุนไพรที่อยู่ติดกับกุฏิ… สวนที่เต็มไปด้วยใบหนาดและดอกปีบ
เขานึกถึงสายตาที่ลึกจนน่ากลัว… ตอนที่เขาถามว่าท่านอานันดาใจดีไหม
โกวิทหันขวับไปหาจ่าทวี “บุญมา! คนสวน! เขาอยู่ไหน!”
จ่าทวีหน้าซีด “ผม… ผมให้เขากลับไปทำงานที่สวนครับ!”
โกวิทวิ่งพรวดออกจากศาลาทันที เขาวิ่งตรงไปยังสวนสมุนไพรท้ายวัด
พระเชนและวิไลถูกทิ้งไว้ข้างหลัง… พวกเขาคือเหยื่อล่อ (Red Herrings) ที่สมบูรณ์แบบที่สุด
และตอนนี้… ฆาตกรตัวจริงกำลังเป็นอิสระ
[Word Count: 3012]
[HỒI 2 – PHẦN 1]
สารวัตรโกวิทพุ่งตัวออกจากศาลาอเนกประสงค์ด้วยความเร็วที่ไม่น่าจะเป็นไปได้สำหรับคนวัยสี่สิบห้า เขาวิ่งผ่านกลุ่มนักธุรกิจที่กำลังตกตะลึงกับเรื่องอื้อฉาวของพระเชนและวิไล
เป้าหมายคือสวนสมุนไพรท้ายวัด
“บุญมา!”
เสียงตะโกนของโกวิทแหวกผ่านความสงบที่ถูกทำลายลงไปแล้วของวัดผาซ่อน
เมื่อมาถึงสวนสมุนไพร เขาเห็นเพียงความว่างเปล่า ต้นไม้ถูกตัดแต่งอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย สมุนไพรหายากถูกจัดหมวดหมู่อย่างพิถีพิถัน แต่ไม่มีร่องรอยของชายชราในชุดม่อฮ่อม
“จ่าทวี!”
จ่าทวีวิ่งตามมาหอบเหนื่อย “ไม่… ไม่เจอครับสารวัตร เขา… เขาหายไปแล้ว”
โกวิทมองไปยังกระท่อมเล็กๆ ของบุญมา มันตั้งอยู่ไกลจากกุฏิเจ้าอาวาสมากพอที่จะไม่ถูกรบกวน แต่ใกล้สวนพอที่จะทำงาน
กระท่อมถูกล็อกด้วยกุญแจเล็กๆ
โกวิทไม่รอช้า เขาใช้เท้าถีบประตูไม้ผุๆ เข้าไปทันที
ภายในกระท่อมคับแคบและมีกลิ่นดินปะปนกับกลิ่นฝน สิ่งของมีเพียงเสื่อเก่าๆ ผ้าห่มผืนเดียว และตะกร้าหวายสำหรับเก็บพืชสมุนไพร
ไม่มีอะไรบ่งบอกถึงการมีชีวิตที่ซับซ้อน ไม่มีโทรศัพท์ ไม่มีเงินสด ไม่มีแม้แต่สมุดบันทึก
ยกเว้น…
โกวิทเดินไปที่ตะกร้าหวาย มันถูกวางคว่ำไว้ แต่มีผงละเอียดสีน้ำตาลคล้ายดินติดอยู่ที่ขอบตะกร้า
เขาใช้ปลายนิ้วปาดผงนั้นขึ้นมาดม กลิ่นฉุนของดินและความชื้น แต่มีกลิ่นแฝงบางอย่าง… กลิ่นคาวอ่อนๆ ของเห็ด
“เขาทิ้งร่องรอยทั้งหมดไว้ที่นี่” โกวิทกำผงนั้นไว้ในมือ “บุญมา… ไม่ใช่คนสวนที่พูดไม่ได้ แต่นายคือมือสังหารที่รอเวลามานานแสนนาน”
“สารวัตรครับ” จ่าทวีชี้ไปที่กำแพงด้านในกระท่อม “ดูนี่สิครับ”
บนผนังไม้มีภาพวาดด้วยถ่านขนาดเล็ก เป็นภาพวาดผู้หญิงคนหนึ่ง ใบหน้าอ่อนเยาว์และสวยงาม ดวงตาดูเศร้าสร้อย… ภาพนั้นวาดด้วยฝีมือที่ไม่ใช่ของคนธรรมดา
“พิกุล” โกวิทพึมพำ เขาจำได้จากรูปถ่ายเก่าในลิ้นชักของท่านอานันดา
โกวิทโทรศัพท์หาหมอนิสาในทันที “หมอครับ ช่วยตรวจสอบทะเบียนราษฎร์ย้อนหลังให้ผมหน่อย ชื่อบุญมา และพิกุล ในเขตพื้นที่นี้เมื่อ 30 ปีที่แล้ว”
เขาหันกลับไปหาจ่าทวี “ตั้งหน่วยไล่ล่า! บุญมาคือผู้ต้องสงสัยอันดับหนึ่งในคดีฆาตกรรม แต่ห้ามให้ข่าวเรื่องนี้ออกไปเด็ดขาด! เราจะบอกสื่อว่าคดีนี้ยังอยู่ในขั้นตอนการสอบสวนเรื่องการเงิน”
การตามล่าเริ่มขึ้นแล้ว โกวิทรู้ว่าบุญมาจะไม่หนีไปไหนไกล ชายชราคนนี้คงไม่ได้วางแผนเส้นทางหนีระดับอินเตอร์ เขาต้องกลับไปยังสถานที่ที่มีความหมายกับเขาที่สุด… สถานที่ที่ลูกสาวของเขาตาย
โกวิทต้องออกจากวัด เขาต้องเข้าใจอดีต
เขาขับรถลงจากเขาอย่างรวดเร็ว มุ่งหน้าไปยังหมู่บ้านเล็กๆ ที่เชิงดอย อันเป็นพื้นที่ดั้งเดิมของวัดผาซ่อน
สิบโมงเช้า โกวิทนั่งอยู่ที่ร้านกาแฟเก่าแก่ในหมู่บ้าน เขาไม่ได้แต่งเครื่องแบบเต็มยศ สวมเพียงเสื้อแจ็กเก็ตทับเสื้อเชิ้ต เขากำลังรอคำตอบจากหมอนิสา และในขณะเดียวกันก็พยายามค้นหาข้อมูลจากคนในพื้นที่
เขาพบกับป้าสาย ผู้เฒ่าคนหนึ่งของหมู่บ้าน ผู้ที่ขายของชำและน่าจะเห็นความเป็นไปของคนในหมู่บ้านมาตั้งแต่เด็ก
“ป้าสายครับ ผมขอถามเรื่องคนเก่าคนแก่หน่อย” โกวิทเปิดประเด็นอย่างระมัดระวัง “ป้ารู้จักใครที่ชื่อบุญมาบ้างไหมครับ”
ป้าสายเงยหน้าขึ้นมองเขาอย่างสงสัย “บุญมา… บุญมาคนสวนน่ะเหรอ?”
“ใช่ครับ คนสวนของวัด”
ป้าสายถอนหายใจ “บุญมาน่ะ… แกน่าสงสาร แกเป็นคนเงียบๆ มาตั้งแต่เกิด ไม่ค่อยพูดจาหรอก”
“ไม่ค่อยพูดจา… หรือพูดไม่ได้เลยครับ” โกวิทถามย้ำ
ป้าสายทำหน้างง “ก็พูดได้สิ! แต่ไม่ค่อยพูด ใครจะพูดไม่ได้ตลอดเวลาล่ะ? แกก็แค่เป็นคนเก็บตัว”
โกวิทรู้สึกเหมือนถูกตบหน้าเบาๆ
บุญมาไม่ได้เป็นใบ้
เขาโกหก… โกหกมาตลอดสิบปีที่ทำงานในวัด
“แล้วป้าสายรู้จักผู้หญิงชื่อพิกุลไหมครับ” โกวิทถามต่อ “เมื่อ 30 ปีก่อน”
ป้าสายหยุดชะงัก สีหน้าของเธอเปลี่ยนเป็นเศร้าสร้อย และเต็มไปด้วยความเห็นใจ
“พิกุล… ลูกสาวบุญมาน่ะ” ป้าสายตอบเสียงแผ่ว “สวยที่สุดในหมู่บ้านเลยนะ เด็กคนนั้น… น่าสงสาร ตายไปตั้งแต่ยังไม่ยี่สิบ”
“เกิดอะไรขึ้นกับเธอครับ”
ป้าสายมองซ้ายมองขวา ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาหาโกวิท “เรื่องมันเงียบไปนานแล้วนะพ่อหนุ่ม… พิกุลท้อง”
โกวิทเงยหน้าขึ้น “ท้อง?”
“ใช่ ท้องกับ… กับคนมีเงินในเมืองโน่น” ป้าสายกระซิบ “คนบ้านรวย ที่ชื่อปรีชา… บ้านใหญ่ที่สุดในเขตนั้น”
โกวิทหยิบรูปถ่ายที่เขาเก็บมาจากกุฏิออกมาวางบนโต๊ะ “คนนี้ใช่ไหมครับ”
ป้าสายมองรูปถ่าย ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความเจ็บปวด “ใช่! ไอ้ปรีชานั่นแหละ! มันมาหลอกลูกสาวบุญมา พอพิกุลรู้ว่าตัวเองท้อง มันก็ไม่รับผิดชอบ แล้วมันก็ใช้เงินให้คนใหญ่คนโตมาปิดปากครอบครัวบุญมา”
“แล้วพิกุลล่ะครับ”
“พิกุล… ทนไม่ไหว” ป้าสายน้ำตาคลอ “พอคลอดลูกออกมาได้ไม่กี่วัน เด็กก็… หายตัวไป ไม่มีใครรู้ว่าเอาไปไว้ไหน… แล้วพิกุลก็ผูกคอตาย”
ป้าสายใช้หลังมือปาดน้ำตา “บุญมานี่แหละ… เป็นคนไปตัดเชือกเอง แกพยายามปิดเรื่องนี้ แกอับอายมาก แกเสียใจ… จากนั้นไม่นาน แกก็หายตัวไปจากหมู่บ้าน”
โกวิทเข้าใจในทันที
บุญมาไม่ได้หายไป
เขาไปบวช? ไม่… บุญมาไปทำอะไรบางอย่าง
“บุญมาหายไปนานแค่ไหนครับ”
“เกือบยี่สิบปีได้มั้ง” ป้าสายตอบ “แล้วก็กลับมา… แต่ไม่ได้กลับมาที่บ้าน กลับมาทำงานที่วัดผาซ่อนนั่นแหละ แล้วก็ไม่พูดจากับใครอีกเลย”
“เขาไม่ได้เป็นใบ้” โกวิทพูดช้าๆ
“แกก็แค่ไม่พูดกับใครอีกเลย หลังจากที่แกเห็นลูกสาวตาย” ป้าสายพูด “แกกลายเป็นคนมีแต่ความแค้นเต็มหัวใจ”
โกวิทลุกขึ้นยืน
แผนทั้งหมดชัดเจนราวกับภาพวาด
ปรีชา (ท่านอานันดา) ใช้เงินปิดปากและหนีความผิดด้วยการบวชเป็นพระ จนกลายเป็นผู้ศักดิ์สิทธิ์ที่ทุกคนเคารพ
บุญมา (พ่อของพิกุล) ไม่ได้ฆ่าตัวตายตามลูกสาว แต่รอคอย… รอคอยเวลา 30 ปีเต็ม
เขากลับมาในฐานะคนสวนผู้เป็นใบ้ ปลอมตัวเข้าสู่วัดผาซ่อน… ที่ที่ปรีชาซ่อนตัวอยู่
เขารอจนกระทั่งท่านอานันดาใกล้จะถูกยกย่องให้สูงส่งที่สุด… และลงมือ
เขาไม่เพียงแค่ฆ่า แต่เขาใช้ “ภูมิปัญญาพื้นบ้าน” (การสกัดพิษ) และ “ความเงียบ” (การปลอมเป็นใบ้) เป็นอาวุธ
เขาต้องการให้ปรีชาตายอย่างอนาถที่สุด และให้ความศักดิ์สิทธิ์ของอดีตนักบุญผู้นี้พังทลายลง
โกวิทได้รับโทรศัพท์จากหมอนิสา “สารวัตรคะ ข้อมูลยืนยันแล้ว บุญมา… นามสกุล สิงห์คำ พ่อของนางสาวพิกุล สิงห์คำ ที่เสียชีวิตเมื่อ 30 ปีที่แล้ว… และเขาเข้าทำงานที่วัดผาซ่อนเมื่อ 10 ปีก่อน”
“ขอบคุณหมอ” โกวิทกล่าว “ตอนนี้เรามีแรงจูงใจแล้ว… แรงจูงใจที่ฝังลึกและบริสุทธิ์ที่สุด… ความแค้น”
โกวิทเดินกลับมาที่รถ เขาโทรศัพท์สั่งการไปยังหน่วยไล่ล่าที่เพิ่งตั้งขึ้น
“เปลี่ยนแผน” โกวิทสั่งเสียงเข้ม “บุญมาไม่ได้หนีไปไกล เขาจะไปที่เดียวเท่านั้น… ไปที่ที่ลูกสาวของเขาตาย”
“ตามหาพิกุล” โกวิทกล่าว “เราต้องหาบุญมาให้เจอก่อนที่เขาจะทำอะไรบ้าๆ ลงไปอีก”
โกวิทรู้ว่าเขาต้องรีบแล้ว บุญมาหนีไปพร้อมกับความแค้นที่สั่งสมมา 30 ปี ชายคนนี้อันตรายยิ่งกว่าอาชญากรทางการเงินใดๆ
เขาขับรถพุ่งทะยานกลับไปยังทางขึ้นเขาอีกครั้ง แต่คราวนี้เขาไม่กลับไปที่วัดผาซ่อน เขาเลี้ยวเข้าสู่เส้นทางเดินป่าเก่าๆ ที่ป้าสายบอกว่าเคยเป็นทางไปบ้านของบุญมาเมื่อ 30 ปีก่อน
เส้นทางนั้นรกร้าง เต็มไปด้วยหญ้าและใบไม้แห้ง
ขณะที่รถของเขากำลังฝ่าดงไม้ไปอย่างช้าๆ โทรศัพท์ของโกวิทก็ดังขึ้นอีกครั้ง
ไม่ใช่สายจากตำรวจ… แต่เป็นสายจากวิไล
“สารวัตรคะ… มีอะไรบางอย่างผิดปกติ” เสียงของเธอไม่สงบเหมือนเดิมอีกแล้ว มันเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง
“คุณต้องการอะไร วิไล” โกวิทถามอย่างรำคาญ
“พระเชน… เขาหายไปค่ะ! เขาเพิ่งได้รับโทรศัพท์… แล้วก็รีบวิ่งออกไปจากวัดอย่างบ้าคลั่ง ทิ้งจีวรไว้ในกุฏิ… เขาหนีไปแล้ว!”
โกวิทเหยียบเบรกจนตัวโก่ง
“หนี? ทำไมต้องหนีในตอนนี้” โกวิทคิด
“ดิฉันไม่ทราบค่ะ! แต่… ก่อนเขาจะไป เขาพูดคำหนึ่ง… เขาพูดถึงใครบางคนที่เขาต้องไปช่วย… เขาพูดถึง… ‘ลูกสาว’”
โกวิทกำพวงมาลัยแน่น
วิไลและพระเชนไม่ได้ฆ่า
แต่พวกเขาคือผู้กรรโชกทรัพย์ และพวกเขารู้ความลับที่เกี่ยวข้องกับ ‘ลูกสาว’ คนนั้น
บุญมาไม่ได้หนี… เขาไปทำอะไรบางอย่างที่เชื่อมโยงกับความลับที่เขากำลังขู่กรรโชกท่านอานันดา!
นี่คือเขาวงกตที่แท้จริง
การฆาตกรรมเกิดจากความแค้น 30 ปี แต่การหลบหนีในตอนนี้อาจเกี่ยวข้องกับการกรรโชกทรัพย์เมื่อ 3 วันก่อน
[Word Count: 3085]
[HỒI 2 – PHẦN 2]
รถของสารวัตรโกวิทตะกุยตะกายไปตามถนนลูกรังสายเก่า ทิ้งวัดผาซ่อนไว้เบื้องหลัง ตอนนี้สมองของเขากำลังประมวลผลข้อมูลที่ย้อนแย้งกันอย่างบ้าคลั่ง
บุญมาคือฆาตกรที่ถูกขับเคลื่อนด้วยความแค้น 30 ปี นั่นชัดเจน
แต่พระเชนหนีไปทำไม?
‘ลูกสาว’ ที่พระเชนพูดถึงก่อนจะทิ้งผ้าเหลืองหนีไป คือใคร?
“ลูกสาวของบุญมาตายไปเมื่อ 30 ปีก่อนแล้ว” โกวิทพึมพำ “หรือ… ไม่ได้ตาย”
โทรศัพท์ของวิไลที่โทรมาบอกว่าพระเชนหนีไป ทำให้โกวิทรู้ว่าสิ่งที่วิไลและพระเชนขู่กรรโชกท่านอานันดา ไม่ใช่แค่เรื่องการตายของพิกุลผู้เป็นแม่… แต่มันคือเรื่องของ ‘ลูก’ ที่หายสาบสูญ
โกวิทสั่งให้จ่าทวีนำกำลังค้นหาบุญมาตามเส้นทางเก่าของหมู่บ้าน ส่วนตัวเขาเองตัดสินใจขับรถมุ่งหน้าเข้าสู่กรุงเทพฯ ในทันที
“เราตามรอยบุญมาได้… แต่เราต้องรู้ก่อนว่าพระเชนหนีไปไหน”
โกวิทโทรศัพท์กลับไปหา วิไล
“คุณวิไล” โกวิทพูดเสียงเย็น “คุณโกหกผม… เรื่องลูกสาวคนนั้น คุณกับพระเชนไม่ได้ขู่กรรโชกแค่เรื่องแม่… แต่เป็นเรื่อง ‘ลูก’ ที่หายไป”
ปลายสายเงียบไปพักใหญ่ ก่อนที่วิไลจะตอบด้วยน้ำเสียงที่ยอมจำนน “สารวัตร… พระเชน เขาหลงรัก ‘ลูกสาว’ คนนั้น”
โกวิทเหยียบเบรกเกือบมิดคัน “ว่าไงนะ!”
“พระเชน… เขาเคยไปหาหลวงพ่อ ท่านอานันดา ท่านบอกพระเชนว่า ‘ลูกสาว’ ของพิกุล… ไม่ได้ตาย ท่านอานันดาแอบส่งเด็กไปให้คนอื่นเลี้ยง… แล้วเขาก็เพิ่งได้รับข้อมูลบางอย่างว่า… ‘ลูกสาว’ คนนั้นกำลังตกอยู่ในอันตราย”
“อันตรายอะไร” โกวิทจี้
“ไม่ทราบค่ะ! แต่… พระเชนเคยบอกดิฉันว่า ท่านอานันดาส่งเงินสนับสนุนการศึกษาให้เด็กคนนั้นอย่างลับๆ ตลอดมา ท่านรู้สึกผิด…”
โกวิทสบถออกมาอย่างหงุดหงิด ท่านอานันดาไม่ใช่แค่ปีศาจ แต่เป็นปีศาจที่มีสำนึกผิดชอบชั่วดีที่ซับซ้อนเกินบรรยาย
“แล้วลูกสาวคนนั้นเป็นใคร! อยู่ที่ไหน!”
“ดิฉันไม่ทราบค่ะ! พระเชนไม่เคยบอกชื่อจริง! เขากลัวว่าดิฉันจะเอาความลับนี้ไปใช้… เขาพูดแค่ว่าเธออยู่ที่กรุงเทพฯ และทำงานเกี่ยวกับ… งานเขียน” วิไลหยุดไปครู่หนึ่ง “และ… พระเชนพูดว่า… บุญมาตามหาลูกสาวคนนั้นได้ก่อนที่เราจะทันรู้ตัว”
โกวิทรู้สึกเหมือนมีน้ำแข็งเกาะที่หน้าอก
บุญมาไม่ได้หนีการตามล่า
บุญมาตามล่าเหยื่อรายต่อไป… ซึ่งคือหลานสาวของตัวเอง… หรือไม่ก็ไปพบกับลูกสาวที่หายสาบสูญแล้ว
ขณะที่รถกำลังพุ่งทะยานบนทางด่วน โกวิทสั่งให้จ่าทวีนำแฟ้มบัญชีพิเศษของวิไลที่เขาเคยยึดมาแล้ว มาสแกนส่งให้เขาทางมือถือ
โกวิทไล่ดูรายการโอนเงินหลายสิบล้านอีกครั้ง
รายการโอนเงินเหล่านั้นถูกใช้เป็น Red Herring เพื่อนำไปสู่การสรุปว่าวิไลและพระเชนคือฆาตกร แต่ตอนนี้ โกวิทรู้แล้วว่าพวกเขาทั้งสองแค่ต้มตุ๋น… ไม่ใช่ฆ่า
เขามุ่งความสนใจไปที่รายการยิบย่อยในบัญชีส่วนตัวของ ‘ปรีชา’ (ชื่อก่อนบวชของท่านอานันดา) ที่เขาถ่ายภาพไว้จากลิ้นชักที่เกิดเหตุ
มีรายการถอนเงินสดจำนวนไม่มาก… แต่เกิดขึ้นอย่างสม่ำเสมอ… ทุกเดือน… เป็นเวลา 30 ปี
แต่มีรายการหนึ่งที่แตกต่างออกไป
รายการถอนเงินก้อนใหญ่เมื่อ 30 ปีที่แล้ว… และมีหมายเหตุย่อๆ ว่า ‘โรงพยาบาล’
โกวิทสั่งให้หมอนิสาในกรุงเทพฯ ใช้สายสัมพันธ์ทางการแพทย์ตรวจสอบโรงพยาบาลเอกชนในพื้นที่ที่ปรีชาเคยอาศัยอยู่
คำตอบกลับมาอย่างรวดเร็วเกินคาด
“สารวัตรคะ! โรงพยาบาลเอกชนแห่งหนึ่ง… เมื่อ 30 ปีก่อน มีการบันทึกการจ่ายเงินก้อนใหญ่ในชื่อ ปรีชา… เป็นค่าใช้จ่ายในการทำคลอดฉุกเฉิน และ… ค่าดูแลเด็กทารกที่ไม่ปรากฏหลักฐานทางกฎหมาย”
โกวิทกำโทรศัพท์แน่น
ลูกของพิกุล… รอด
ท่านอานันดาไม่ได้ฆ่าลูกสาวของตัวเอง แต่ส่งเธอไปใช้ชีวิตใหม่… และคอยจ่ายเงินสนับสนุนอยู่เบื้องหลัง
แต่ใครเป็นคนจัดการเรื่องทั้งหมดให้ปรีชา?
ป้าสายเคยบอกว่า ‘คนมีเงิน’ ในบ้านใหญ่เป็นคนใช้เงินปิดปาก
โกวิทโทรศัพท์ถึงผู้กำกับฯ ของเขา “ผู้กำกับฯ ผมต้องการประวัติครอบครัวทั้งหมดของท่านอานันดา ก่อนที่ท่านจะบวช”
ข้อมูลไหลมาในไม่ช้า:
ท่านอานันดา (ปรีชา) เป็นลูกชายคนโต มีน้องชายคนเดียว
ชื่อ: นายรัตน ชัยวรมัน
สถานะ: มหาเศรษฐีผู้ทรงอิทธิพลทางอสังหาริมทรัพย์และเป็นผู้บริจาครายใหญ่ที่สุดของวัดผาซ่อน… และคือคนที่ถูกโกวิทพิจารณาว่าเป็น Red Herring ในตอนแรก
โกวิทเหยียบคันเร่งมิด
รัตน…
รัตน ไม่ใช่ฆาตกร
แต่รัตนคือคนทำความสะอาดความผิดของปรีชาเมื่อ 30 ปีก่อน และเป็นผู้รู้ความลับทั้งหมดเกี่ยวกับลูกสาวคนนั้น
หากบุญมาตามหาลูกสาวเจอจริง… เขาอาจจะตามหาตัวผู้ที่รับผิดชอบการหายตัวของหลานสาวของเขา… นั่นคือ รัตน!
เที่ยงคืน โกวิทมาถึงกรุงเทพฯ
เขาไม่ได้ไปที่สถานีตำรวจ แต่ตรงไปยังบ้านหลังเก่าของตระกูลชัยวรมันในย่านสุขุมวิท แม้ว่าบ้านหลังนั้นจะถูกขายไปนานแล้ว แต่เขารู้ว่าคนเก่าแก่ในซอยอาจจะให้ข้อมูลได้
เขาพบกับลุงมนัส ชายชราที่เปิดร้านซ่อมรถอยู่ใกล้ๆ
“ลุงมนัสครับ ผมขอถามเรื่องคนเก่าแก่… ตระกูลชัยวรมัน”
“บ้านนั้นรวยจนน่ากลัว” ลุงมนัสพูด “ปรีชา… ตอนหนุ่มๆ ก็เป็นเสือผู้หญิงนั่นแหละ… แต่คนที่มีอำนาจจริงๆ คือไอ้หนูรัตน น้องชายมัน”
“รัตน?”
“ใช่สิ!” ลุงมนัสเล่า “พอปรีชาทำเรื่องฉาวโฉ่ที่เชียงใหม่นั่น… เรื่องผู้หญิงที่ผูกคอตาย… ปรีชาหนีเข้าวัดไปเลย… ทิ้งทุกอย่างไว้ให้รัตนจัดการ”
“จัดการยังไงครับ” โกวิทถามอย่างใจจดใจจ่อ
“รัตนจัดการให้เรื่องมันเงียบ” ลุงมนัสกระซิบ “แกไปเชียงใหม่ด้วยตัวเอง… ใช้เงินฟาดหัวพวกตำรวจท้องถิ่น แล้วก็… มีข่าวลือว่ามีเด็กคนหนึ่ง… เด็กที่เป็นลูกของปรีชากับผู้หญิงคนนั้น… รัตนเป็นคนพาเข้ากรุงเทพฯ มาเองเลยนะ”
“แล้วพาไปไหนครับ”
“ไม่มีใครรู้แน่ชัดหรอก แต่รัตนมีเส้นสายที่โรงพยาบาลเอกชนหลายแห่ง… สงสัยส่งไปให้ใครเลี้ยง” ลุงมนัสส่ายหน้า “รัตนมันไม่เหมือนพี่ชาย มันฉลาดและโหดเหี้ยมกว่ามาก มันทำได้ทุกอย่างเพื่อชื่อเสียงของตระกูล”
โกวิทขอบคุณลุงมนัสแล้วรีบกลับไปที่รถ
ตอนนี้ความจริงถูกเปิดเผยแล้ว:
- ฆาตกร: บุญมา (แรงจูงใจ: ความแค้น 30 ปี)
- เหยื่อที่สอง (เป้าหมาย): ลูกสาวของพิกุล (ถูกบุญมาตามหา, ถูกพระเชนตามไปช่วย)
- ผู้กุมความลับ: รัตน (จัดการเรื่องลูกสาวเมื่อ 30 ปีก่อน)
โกวิทเข้าใจแล้วว่าทำไมพระเชนถึงทิ้งผ้าเหลืองหนีไป
พระเชนกับวิไลขู่กรรโชกท่านอานันดาเรื่องลูกสาว… และเมื่อท่านอานันดาตาย พวกเขาก็เสียแหล่งข้อมูลและแหล่งเงิน
แต่พระเชน… อาจจะหลงรักลูกสาวคนนั้นจริงๆ หรือไม่ก็ต้องการใช้เธอเป็นไพ่ใบสุดท้ายในการหาเงิน
พระเชนต้องไปหา ‘ลูกสาว’ ก่อนที่บุญมาจะไปถึงตัวเธอ
และคนเดียวที่รู้ว่าลูกสาวคนนั้นอยู่ที่ไหน คือ รัตน ชัยวรมัน
โกวิทหยิบโทรศัพท์ขึ้นมา เขาโทรไปที่บ้านพักหรูของรัตน
“คุณรัตน” โกวิทพูดเสียงเย็น “สารวัตรโกวิทจากเชียงใหม่ ผมต้องการพบคุณ… ด่วนที่สุด”
“สารวัตรมาทำอะไรที่กรุงเทพฯ” เสียงของรัตนเย็นชาและเต็มไปด้วยอำนาจ “ผมให้การไปหมดแล้ว และผมไม่เกี่ยวข้องกับการตายของพี่ชาย”
“คุณอาจจะไม่ได้ฆ่าท่านอานันดา” โกวิทสวน “แต่คุณรู้ว่า ‘ลูกสาว’ ของท่านอยู่ที่ไหน… และตอนนี้บุญมา ผู้จัดการสวน ผู้ซึ่งเป็นบิดาของพิกุล กำลังตามล่าหลานสาวของตัวเองอยู่”
“ผมไม่รู้ว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร”
“คุณรัตน” โกวิทเน้นเสียงหนัก “ความแค้น 30 ปี มันไม่ได้จบลงที่ศพเดียว… หากคุณไม่ยอมเปิดเผยความจริง… ผมจะเปิดโปงความสกปรกทั้งหมดที่ตระกูลชัยวรมันทำไว้เมื่อ 30 ปีก่อน และผมจะไม่รับประกันความปลอดภัยของลูกสาวคนนั้น!”
ปลายสายเงียบไปนาน
“คุณทำลายชื่อเสียงพี่ชายผมไม่ได้หรอก” รัตนตอบอย่างเยือกเย็น “ท่านอานันดาเป็นที่เคารพรักของคนทั้งประเทศ”
“ความจริงคือความจริงครับคุณรัตน ไม่ว่าท่านจะอยู่ในผ้าเหลืองหรือไม่” โกวิทกล่าว
“มาหาผมที่คฤหาสน์ตอนตีสาม” รัตนตัดบท “มาคนเดียว… สารวัตร”
โกวิทมองนาฬิกา ตอนนี้เวลาเกือบตีสอง
เขาอยู่กลางเขาวงกตที่เต็มไปด้วยความแค้น เงิน และความลับที่ฝังไว้ 30 ปี
เขาต้องเจอรัตน… และตามหา ‘ลูกสาว’ คนนั้นก่อนบุญมาจะลงมือ
[Word Count: 3315]
[HỒI 2 – PHẦN 3]
เวลาตีสามตรง คฤหาสน์ของนายรัตน ชัยวรมัน เงียบสงัดราวกับสุสาน
โกวิทขับรถมาถึงหน้าประตูเหล็กดัดขนาดใหญ่ ยามรักษาความปลอดภัยมาเปิดประตูให้ เขาได้รับอนุญาตให้เข้าไปคนเดียวตามที่รัตนสั่ง
ภายในคฤหาสน์หรูหราจนน่าตกใจ ทุกอย่างทำจากหินอ่อนและกระจก สะท้อนแสงไฟสลัวๆ ราวกับเวทีที่จัดฉากไว้
รัตน ชัยวรมัน นั่งรออยู่ที่ห้องรับแขกกลางบ้าน ในชุดเสื้อคลุมไหมพรมสีเข้ม เขาไม่ได้ดูตื่นตระหนก แต่ดูเครียดและเย็นชา
“สารวัตรตรงต่อเวลานะ” รัตนกล่าวทักทาย เสียงของเขาดุดันแต่ถูกควบคุมไว้
“ผมไม่มีเวลาเล่นเกมกับคุณ รัตน” โกวิทสวนทันที “บุญมา… คนสวน… เป็นฆาตกร และตอนนี้เขากำลังตามหาหลานสาวของตัวเองอยู่ คุณรู้ว่าเธออยู่ที่ไหน และคุณต้องบอกผม”
รัตนจิบชาจากถ้วยเคลือบอย่างช้าๆ “คุณนี่เก่งกว่าที่ผมคิดนะสารวัตร… ใช่ ผมจัดการเรื่องทั้งหมดเอง”
รัตนวางถ้วยชาลงอย่างเนิบนาบ “เมื่อ 30 ปีก่อน ปรีชาทำเรื่องโง่เขลา หลังจากที่ผู้หญิงคนนั้นตาย… และเด็กคนนั้นเกิดมา… พวกผู้ใหญ่ในตระกูลกลัวมาก กลัวว่าชื่อเสียงจะป่นปี้ โดยเฉพาะอย่างยิ่ง… พวกเขากลัวเด็กคนนั้นจะมาทวงสิทธิ์ในทรัพย์สิน”
“คุณเลยจัดการส่งเด็กไปให้คนอื่นเลี้ยง” โกวิทสรุป
“ผมไม่ได้ฆ่าใคร” รัตนเน้นเสียงหนัก “ผมแค่ ‘จัดระเบียบ’ ความผิดพลาดของพี่ชาย ผมจ่ายเงินจำนวนมหาศาลให้กับคู่สามีภรรยาที่อยากมีลูกแต่ไม่มีโอกาส พวกเขาเป็นคนดี… สอนหนังสือ… และผมก็สร้างประวัติใหม่ทั้งหมดให้กับเด็กคนนั้น”
“เธอเป็นใคร”
รัตนมองโกวิทด้วยสายตาที่เย้ยหยันเล็กน้อย “ชื่อของเธอคือ ณรา นามสกุลใหม่ของเธอ… เธออายุ 30 ปีพอดี ทำงานเป็นบรรณาธิการและนักเขียนอิสระอยู่ที่กรุงเทพฯ”
โกวิทรู้สึกเหมือนมีกระแสไฟฟ้าแล่นผ่าน ณรา… ลูกสาวของพิกุล
“คุณติดต่อกับเธอไหม”
“ไม่เคย” รัตนตอบ “แต่พี่ชายผม… ท่านอานันดา… ท่านพยายามติดต่อกับเธอ ท่านเริ่มรู้สึกผิดมากขึ้นเรื่อยๆ ท่านกำลังจะได้รับตำแหน่งสำคัญ ท่านอยาก ‘ไถ่บาป’ ครั้งสุดท้าย”
รัตนยื่นซองเอกสารสีน้ำตาลให้โกวิท
“นี่คือเหตุผลที่พี่ชายผมตาย และเป็นเหตุผลที่บุญมามาที่นี่”
โกวิทเปิดซองออกอย่างรวดเร็ว ข้างในมีเอกสารทางกฎหมายเกี่ยวกับการโอนทรัพย์สิน
“ท่านอานันดา… กำลังดำเนินการโอนที่ดินและสินทรัพย์ส่วนตัวมูลค่าเกือบร้อยล้านบาท… ให้กับณรา… ในฐานะมรดก” รัตนอธิบาย “เขาต้องการทำเรื่องนี้ให้เสร็จก่อนที่จะถูกยกย่องเป็นประมุขทางศาสนาเพื่อไม่ให้มีเรื่องวุ่นวายตามมาทีหลัง… ผมพยายามห้ามแล้ว เพราะเงินนั้นควรจะอยู่ในตระกูล… แต่มันไม่สำเร็จ”
“การโอนเงินนี้ไม่เกี่ยวข้องกับวัดเลย” โกวิทสังเกต
“ไม่เกี่ยว” รัตนยืนยัน “แต่เอกสารชุดนี้… มันคือสิ่งที่พระเชนใช้แบล็กเมล์พี่ชายผม”
โกวิทจ้องมองเอกสารชุดนั้นอย่างพิจารณา
“พระเชน… เขาไม่ได้แค่แบล็กเมล์เรื่องความลับ” โกวิทเริ่มคิดออก “เขากำลังแบล็กเมล์เรื่อง ‘ตัวตน’ ของณรา… เขาเห็นเอกสารโอนทรัพย์สิน จึงรู้ว่าณราคือลูกสาวที่หายไป… เขารู้ว่าถ้าณรารับมรดกนี้… เขาจะขโมยเงินนั้นจากเธอได้ง่ายกว่าขโมยจากวัด!”
“ผมถึงบอกว่าผมไม่ได้ฆ่าพี่ชาย” รัตนพูดเสียงเข้ม “แต่การกระทำของผมคือการเปิดช่องให้บุญมา… เพราะผมนี่แหละที่เป็นคนเก็บเอกสารชุดนี้อย่างไม่เรียบร้อย และพระเชนบังเอิญมาเจอ”
โกวิทเข้าใจแล้ว พระเชนไม่ใช่ฆาตกร แต่เป็นผู้ที่บังเอิญไปพบความลับของฆาตกรและเหยื่อ โดยมี ‘เงิน’ เป็นแรงขับเคลื่อน เขาหนีมาเพื่อ ‘ลูกสาว’… ไม่ใช่เพื่อช่วยเธอ แต่เพื่อฉวยโอกาส
“ณราอยู่ที่ไหน” โกวิทถามอย่างเร่งรีบ
รัตนยื่นกระดาษแผ่นหนึ่งให้ “อพาร์ตเมนต์ย่านลาดพร้าว… เธอพักอยู่กับเพื่อนร่วมงาน”
สิบนาทีต่อมา โกวิทออกจากคฤหาสน์ของรัตน เขาโทรศัพท์สั่งการไปยังสถานีตำรวจลาดพร้าวให้ส่งกำลังไปที่อพาร์ตเมนต์ของณราทันที
“ให้คนล้อมตึกไว้! ระวังบุญมา! เขาเป็นชายชราในชุดม่อฮ่อม… ดูไม่เป็นพิษเป็นภัย แต่ติดอาวุธด้วยความแค้น”
โกวิทขับรถด้วยความเร็วสูงที่สุดเท่าที่จะทำได้ ถนนกรุงเทพฯ ยามเช้ามืดช่วยให้เขาประหยัดเวลาได้บ้าง แต่ความรู้สึก ‘สายเกินไป’ ก็กัดกินเขาตลอดทาง
บุญมามีความแค้น 30 ปี เขาต้องมาถึงกรุงเทพฯ ก่อนหน้านี้แล้ว
พระเชน… เขาหนีมาเพื่ออะไรบางอย่างที่ใหญ่กว่าการช่วย
โกวิทถึงอพาร์ตเมนต์เก่าๆ ย่านลาดพร้าวราวๆ ตีสี่
ตำรวจท้องที่เข้ามาถึงก่อนแล้ว แต่ยังไม่มีใครบุกเข้าไป
โกวิทวิ่งขึ้นบันไดไปยังห้องหมายเลข 403
ประตูห้องไม่ได้ล็อก
โกวิทชักปืนออก เขากระชากประตูเปิดออกอย่างรวดเร็ว “ตำรวจ! อย่าขยับ!”
ห้องนั้นมืดสนิท… และว่างเปล่า
“สารวัตร…” ตำรวจท้องที่ที่ตามหลังเขามาส่องไฟฉายเข้าไป
ห้องนั่งเล่นเรียบง่าย มีกองหนังสือและเอกสารเต็มไปหมด
โกวิทเดินสำรวจห้องครัว ไม่มีร่องรอยการต่อสู้
เขาเข้าไปในห้องนอน เตียงนอนถูกจัดไว้อย่างเรียบร้อย เสื้อผ้ายังอยู่ในตู้
“เธอไม่อยู่ที่นี่” โกวิทพึมพำ
แต่มีสิ่งหนึ่งที่ดึงดูดสายตาเขา
บนโต๊ะทำงานของณรา… ที่เต็มไปด้วยต้นฉบับและปากกา… มีกระดาษแผ่นเล็กๆ วางอยู่
ไม่ใช่กระดาษเขียน… แต่เป็นแผ่นกระดาษบรรจุยาเก่าๆ ที่เคยใช้ห่อสมุนไพร
และบนนั้น… มีภาพวาดด้วยถ่านจางๆ
ภาพวาดดอกพิกุล… ดอกไม้ที่เรียบง่ายแต่สวยงาม
โกวิทจำได้ทันที… ภาพวาดนี้เหมือนกับภาพที่วาดบนผนังกระท่อมของบุญมา!
บุญมามาถึงที่นี่แล้ว
เขาทิ้งภาพวาดดอกไม้… ดอกไม้ที่ตั้งชื่อตามลูกสาวของเขา (พิกุล) ไว้ให้หลานสาวดู
มันเป็น ‘นามบัตร’ ของฆาตกร
“ตรวจสอบเพื่อนร่วมห้อง! ใครเอาตัวเธอไป!” โกวิทสั่งเสียงเข้ม
แต่แล้ว โทรศัพท์ของโกวิทก็สั่นขึ้น
หน้าจอแสดงเบอร์ที่ไม่คุ้นเคย
โกวิทรับสายอย่างรวดเร็ว “โกวิทพูด”
“สารวัตรโกวิท” เสียงของพระเชนดังมาจากปลายสาย ไม่สั่นเครืออีกแล้ว แต่เต็มไปด้วยความตื่นเต้นอย่างบ้าคลั่ง “ดิฉันรู้ว่าคุณกำลังตามหาณรา”
“พระเชน! คุณอยู่ที่ไหน! คุณเอาตัวณราไปเหรอ!”
“ไม่เชิงครับ… แต่ผมเจอเธอก่อน” พระเชนตอบ “ผมรู้ว่าบุญมาจะมาที่นี่… ผมรู้ว่าบุญมาจะไม่ฆ่าณราทันที… เขาจะทำในที่ที่มันมีความหมายกว่านี้”
“คุณต้องการอะไร!”
“ผมต้องการแค่… มรดก” พระเชนพูดเสียงเย็น “ให้ณราเซ็นโอนเงินทั้งหมดให้ผม… แล้วผมจะบอกคุณว่าตอนนี้บุญมากับณราอยู่ที่ไหน”
“คุณกำลังกรรโชกทรัพย์ในขณะที่ผู้หญิงคนหนึ่งกำลังตกอยู่ในอันตราย!”
“ผมเป็นพระที่ถูกถอดผ้าเหลืองแล้ว… จะให้ผมสนใจเรื่องศีลธรรมเหรอครับสารวัตร… ถ้าคุณไม่ทำตาม… คุณไม่มีทางรู้ว่าบุญมาจะพาณราไปทำอะไรในที่แห่งความแค้นของเขา”
โกวิทรู้สึกถึงความกดดันที่ถาโถมเข้ามา เขาเผชิญหน้ากับความโลภที่ไม่มีที่สิ้นสุดของพระที่ถูกถอดผ้าเหลือง
“คุณบอกผมมา! บุญมาอยู่ที่ไหน! แล้วผมจะให้คุณติดต่อทนายของรัตนเพื่อจัดการเรื่องเงิน!” โกวิทตัดสินใจเล่นตามเกม
พระเชนเงียบไปครู่หนึ่ง “โรงพยาบาล… ที่เกิดเหตุ”
“โรงพยาบาลไหน!”
“โรงพยาบาลเดิมที่รัตนใช้ปิดปากหมอเมื่อ 30 ปีก่อน… ที่ที่ณราเกิด” พระเชนตอบ “ไปที่ห้องเก็บเอกสารเก่าที่สุดของโรงพยาบาลนั้น! บุญมาจะบังคับให้ณราค้นหา ‘ความจริง’ ด้วยตัวเอง!”
สายถูกตัดไป
โกวิทมองไปยังภาพวาดดอกพิกุลบนกระดาษห่อยาที่บุญมาทิ้งไว้
เขาต้องรีบไป… ไม่ใช่แค่เพื่อช่วยณรา… แต่เพื่อหยุดยั้งบุญมาจากการสร้างฉากจบที่สยดสยองในสถานที่ที่โศกนาฏกรรมเริ่มต้น
[Word Count: 3349]
[HỒI 2 – PHẦN ๔]
โกวิทเหยียบคันเร่งจนสุด เขารู้สึกถึงอะดรีนาลีนที่พลุ่งพล่าน การไล่ล่านี้ไม่ใช่แค่การจับฆาตกร แต่เป็นการตามหาความจริงที่ถูกฝังไว้ 30 ปี และการช่วยชีวิตเหยื่อบริสุทธิ์
โรงพยาบาลเอกชนแห่งนั้นยังคงเปิดให้บริการอยู่บ้าง แต่ส่วนใหญ่ถูกยุบรวมเป็นอาคารเก็บเอกสารเก่าๆ และโกวิทรู้ว่าเขาต้องไปที่นั่น
เมื่อมาถึง เขาแสดงบัตรตำรวจและใช้ชื่อของรัตน ชัยวรมัน เป็นกุญแจไขทุกประตู
“ผมรู้ว่าที่นี่มีความเกี่ยวข้องกับการคลอดบุตรที่ผิดกฎหมายเมื่อ 30 ปีที่แล้ว” โกวิทพูดกับผู้จัดการเวรที่หน้าซีดเผือด “และผมรู้ว่าใครเป็นคนจ่ายเงินปิดปาก ถ้าคุณไม่ให้ความร่วมมือ… ผมจะรื้อค้นทั้งหมด”
ผู้จัดการจำนนต่ออำนาจของตระกูลชัยวรมันที่ยังคงมีอิทธิพล แม้ท่านอานันดาจะตายไปแล้ว
“ห้องเก็บเอกสารเก่าอยู่ที่ชั้นใต้ดินครับสารวัตร… ใช้เป็นห้องเก็บของตอนนี้”
โกวิทวิ่งลงบันไดแคบๆ ไปยังชั้นใต้ดิน กลิ่นอับชื้นและฝุ่นผงของอดีตตลบอบอวล
เขาหยุดอยู่หน้าประตูเหล็กบานใหญ่ที่ไม่ได้ล็อก แสงไฟสลัวจากหลอดนีออนกะพริบอยู่เหนือศีรษะ
เขาชักปืนออก ก้าวเข้าไปในความมืด
ภายในห้องเก็บเอกสารเก่า มีตู้เหล็กสูงใหญ่เรียงรายเป็นเขาวงกต เอกสารและเวชระเบียนนับหมื่นเล่มกองอยู่ตามพื้น
และกลางห้อง… ใต้แสงไฟดวงเดียวที่ส่องสว่าง…
โกวิทเห็นบุญมา
ชายชราในชุดม่อฮ่อมกำลังยืนนิ่ง มือของเขากำวัตถุโลหะแหลมคมบางอย่างไว้… ดูเหมือนเครื่องมือผ่าตัดเก่าๆ ที่ถูกลับคมจนกลายเป็นอาวุธ
และเบื้องหน้าเขา… ณรา นั่งอยู่บนพื้นไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่น ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยน้ำตา แต่ดวงตาของเธอกำลังจ้องมองกระดาษสีเหลืองเก่าๆ ที่อยู่ในมือ
“บุญมา! หยุดเดี๋ยวนี้!” โกวิทตะโกน
บุญมาหันมา ใบหน้าของเขาไม่ว่างเปล่าเหมือนคนสวนอีกต่อไปแล้ว แต่เต็มไปด้วยความแค้นที่สั่งสมมา 30 ปี
“คุณสายไปแล้ว สารวัตร” บุญมาพูด เสียงของเขาแหบพร่า แต่ชัดเจน “ผมไม่ได้เป็นใบ้! ผมแค่ไม่ต้องการพูดกับใครในที่ที่เต็มไปด้วยความชั่วร้าย”
“คุณฆ่าท่านอานันดาไปแล้ว! นั่นมันไม่ยุติธรรมพอเหรอ! ณราไม่ได้รู้เรื่องอะไรด้วย!”
“ไม่ยุติธรรม?” บุญมาหัวเราะอย่างบ้าคลั่ง “ลูกสาวผมต้องตาย! แล้วไอ้ปรีชามันก็ได้ใช้ชีวิตอย่างนักบุญ! แล้วตอนนี้มันยังจะมาทิ้งสมบัติร้อยล้านให้ลูกสาวที่มันไม่เคยแม้แต่จะอุ้ม! ผมจะให้มันจบลงตรงนี้! ที่ที่ทุกอย่างเริ่มต้น!”
บุญมาชี้ไปที่เอกสารในมือของณรา “อ่านสิ ณรา! อ่านมันออกมา! อ่านว่าพ่อแกมันเลวระยำแค่ไหน! อ่านว่าปู่แกมันถูกเงินฟาดหัวจนต้องเสียลูกสาวไปได้ยังไง!”
ณราอ่านเอกสารด้วยเสียงที่สั่นเครือ “…ฉัน… ฉันเกิดที่นี่… ชื่อเดิมคือ พิกุลน้อย… แม่ของฉัน… ชื่อพิกุล… ผูกคอตาย… แล้วก็… มีลายเซ็นของ ‘นายปรีชา ชัยวรมัน’ ในช่องค่าใช้จ่าย ‘การจัดหาผู้ปกครองใหม่’”
ความจริงกระแทกใส่ณราอย่างรุนแรง เธอร้องไห้จนตัวโยน
“ผมรู้ว่าคุณเจ็บปวด บุญมา” โกวิทพูดช้าๆ พยายามเบี่ยงเบนความสนใจของเขา “แต่ณรา… เธอคือหลานสาวของคุณนะ! เลือดเนื้อเชื้อไขของลูกสาวคุณ!”
“นี่แหละคือความยุติธรรม!” บุญมาร้อง “เขาต้องตายพร้อมกับความจริงที่เขาพยายามปิดบัง!”
บุญมาเงื้ออาวุธในมือขึ้น หมายจะพุ่งเข้าใส่ณรา
“พ่อหนุ่ม! เขาทำอะไรไม่ได้หรอก!”
เสียงตะโกนดังขึ้นจากด้านหลังตู้เอกสาร
พระเชนปรากฏตัวออกมาในชุดเสื้อยืดกางเกงยีนส์สกปรก เขาถือกล้องวิดีโอตัวเล็กๆ ในมือ
“พระเชน!” โกวิทตะโกนอย่างตกตะลึง
“ผมไม่ได้มาฆ่าใครหรอกสารวัตร” พระเชนพูด “ผมแค่มาเพื่อ ‘มรดก’ และเพื่อ ‘ความจริง’”
บุญมาชะงัก “แกมาทำไม ไอ้พระโสโครก!”
“ผมอยากให้บุญมาพูดต่อหน้ากล้อง” พระเชนพูดอย่างบื่นบ้า “พูดว่าท่านอานันดาต้องตาย! พูดว่ารัตนมันเลว! พูดถึงเรื่องเงินทุกบาทที่พวกมันโกงไป! แล้วผมจะให้ณราเซ็นโอนเงินทั้งหมดให้ผม… แลกกับวิดีโอชุดนี้!”
“คุณหลอกใช้ณรามาที่นี่!” โกวิทพูดอย่างโกรธจัด
“ผมแค่จัดฉากให้ทุกอย่างเป็นไปตาม ‘ความจริง’ ที่สมควรได้รับ! ณราจะได้ชีวิตใหม่! ส่วนผมได้เงิน! และบุญมาได้ความแค้นที่ครบถ้วน!” พระเชนพูด
บุญมาหันอาวุธในมือไปทางพระเชน
โกวิทใช้เสี้ยววินาทีนั้นพุ่งเข้าใส่บุญมา
เขาทิ้งปืนลง และใช้เทคนิคการจับกุมแบบประชิดตัวของตำรวจ เขาคว้าแขนบุญมาที่ถืออาวุธไว้แล้วเหวี่ยงไปด้านข้าง
อาวุธแหลมคมหลุดจากมือบุญมา กลิ้งไปบนพื้น
บุญมาล้มลง โกวิทใช้เข่ากดไหล่ของชายชราไว้
“พอแล้ว! บุญมา!” โกวิทตะโกน “ณราคือหลานคุณ! เธอคือสิ่งเดียวที่พิกุลทิ้งไว้!”
คำพูดนั้นแทงเข้ากลางใจของบุญมา แสงแห่งความบ้าคลั่งในดวงตาของเขาค่อยๆ มอดดับลง
บุญมาปล่อยร่างให้หมดแรง เขามองไปยังณราที่ยังคงร้องไห้… แล้วเขาก็ปล่อยโฮออกมา
“พิกุล… ลูกสาวปู่… ปู่ขอโทษ”
ณราพยายามคลานมาหาปู่ของเธอ “คุณบุญมา…”
การจับกุมเกิดขึ้นอย่างรวดเร็ว ตำรวจลาดพร้าวเข้ามาควบคุมสถานการณ์ พระเชนพยายามจะหนีไปพร้อมกับกล้องวิดีโอ แต่ถูกตำรวจตามมาจับกุมได้ทัน
บุญมาถูกใส่กุญแจมือ… ฆาตกรที่ถูกจับกุมด้วยความรักและความแค้น
โกวิททรุดตัวลงนั่งข้างๆ ณรา เขาหยิบเอกสารที่เธอถืออยู่ในมือมาอ่านอย่างละเอียด
มันคือบันทึกสรุปการคลอดบุตรและสถานการณ์ฉุกเฉิน
รายชื่อแพทย์ผู้ทำคลอด… นายแพทย์สมศักดิ์ วรเดช
ชื่อนี้ทำให้โกวิทนิ่งอึ้งไป
“ณรา” โกวิทถาม “คุณรู้จักชื่อนี้ไหม”
ณราเช็ดน้ำตา “ฉัน… ฉันไม่รู้จักค่ะ”
โกวิทสแกนเอกสารนั้นอย่างรวดเร็ว ก่อนจะโทรศัพท์ไปยังจ่าทวี
“ตรวจสอบชื่อ นายแพทย์สมศักดิ์ วรเดช ให้ผมด่วนที่สุด”
“สารวัตร” จ่าทวีตอบกลับมาในไม่ช้า ด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความประหลาดใจ “นายแพทย์สมศักดิ์ วรเดช… เขาคือประธานมูลนิธิการแพทย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศครับ! และ… เขาคือหนึ่งในผู้บริจาครายใหญ่ที่สุด และเป็นที่ปรึกษาทางการแพทย์ของวัดผาซ่อน!”
โกวิทกำเอกสารไว้แน่น
เขาเข้าใจแล้ว
บุญมา ฆ่าท่านอานันดาเพราะความแค้น 30 ปี
แต่คนที่อยู่เบื้องหลังการปกปิดทั้งหมด… คนที่ทำคลอด… คนที่อยู่เบื้องหลังการตายของพิกุล… และตอนนี้… คนที่ยังคงมีอิทธิพลในวงจรของวัดผาซ่อน…
ไม่ใช่รัตน… แต่คือ นายแพทย์สมศักดิ์ วรเดช
คนที่เก็บความลับของตระกูลชัยวรมันไว้ได้อย่างสมบูรณ์แบบ… และอยู่รอดมาจนถึงทุกวันนี้
โกวิทลุกขึ้นยืน การสืบสวนยังไม่จบลง
การแก้แค้นของบุญมาเพียงแต่เปิดเผยความสกปรกของวงจรที่ใหญ่กว่านั้น
[Word Count: 3320]
[HỒI 3 – PHẦN ๑]
ดวงอาทิตย์ยามเช้าทอแสงอ่อนๆ เหนือกรุงเทพมหานคร แต่สำหรับสารวัตรโกวิทแล้ว แสงนั้นดูเหมือนจะเย็นเยียบกว่าเดิม
บุญมาถูกควบคุมตัวไปแล้ว พระเชนถูกจับกุมในข้อหากรรโชกทรัพย์ ณรา… หลานสาวของฆาตกรและลูกสาวของผู้ตาย… ได้รับการปกป้อง
แต่คดียังไม่จบ
โกวิทกำลังนั่งอยู่กับหมอนิสาในร้านกาแฟใกล้สถานีตำรวจ พวกเขากำลังจ้องมองภาพถ่ายเอกสารเก่าๆ ที่บุญมามอบให้ ณรา: บันทึกของโรงพยาบาลที่เชื่อมโยงปรีชา (ท่านอานันดา) เข้ากับ นายแพทย์สมศักดิ์ วรเดช
“นายแพทย์สมศักดิ์” โกวิทพึมพำ “ประธานมูลนิธิการแพทย์ที่ใหญ่ที่สุดในประเทศ ผู้บริจาครายใหญ่ที่สุดของวัดผาซ่อน… ผู้ชายคนนี้คืออะไร”
“เป็นคนสำคัญมากค่ะสารวัตร” หมอนิสาตอบ “อำนาจของเขาไม่ได้อยู่แค่ในวงการแพทย์ แต่เชื่อมโยงกับนักธุรกิจและนักการเมืองชั้นนำของประเทศ… แทบทุกคนที่ไปวัดผาซ่อนจะต้องเคยผ่านมือหมอสมศักดิ์มาแล้ว”
“เขาทำคลอดณรา และเขาปกปิดเรื่องการตายของพิกุลเมื่อ 30 ปีก่อน” โกวิทกล่าว “เขาทำไปเพื่ออะไร”
“เพื่อเงินแน่นอนค่ะ” หมอนิสาพูด “การปกปิดความลับของตระกูลชัยวรมัน… สำหรับหมอสมศักดิ์แล้ว คือการซื้อที่นั่งบนโต๊ะของผู้มีอำนาจ”
โกวิทโทรศัพท์ถึงจ่าทวี “ตรวจสอบเส้นทางการเงินทั้งหมดที่เกี่ยวข้องกับ นพ.สมศักดิ์ วรเดช ที่เชื่อมโยงกับวัดผาซ่อน”
คำตอบกลับมาอย่างรวดเร็ว: นพ.สมศักดิ์ไม่ได้มีรายการโอนเงินแปลกๆ เข้าบัญชีส่วนตัว แต่มี ‘ของขวัญ’ และ ‘สิทธิพิเศษ’ มากมายที่เขาได้รับจากกลุ่มบริจาควัดผาซ่อน
โกวิทตัดสินใจไปพบ พระเชน ที่กำลังถูกคุมขัง
ในห้องสอบสวนที่เงียบสงัด พระเชนดูเหนื่อยล้า แต่แววตาของเขายังคงเต็มไปด้วยความโลภ
“สารวัตร… คุณต้องให้เงินผมตามที่ตกลงไว้” พระเชนพูด “ผมบอกคุณถึงที่ซ่อนของบุญมา และผมช่วยคุณจับตัวเขาได้สำเร็จ… ตอนนี้ถึงเวลาที่ผมจะได้มรดกแล้ว”
“คุณไม่ได้ช่วยผม คุณแค่พยายามใช้ณราเป็นเครื่องมือต่อรอง” โกวิทพูดเสียงเรียบ “แล้วเรื่องเงินก็ต้องผ่านทนาย… ไม่ใช่ผม… แต่ผมมีคำถามหนึ่งข้อ”
โกวิทเลื่อนภาพถ่ายเอกสารของ นพ.สมศักดิ์ ไปตรงหน้าพระเชน
“คุณรู้เรื่องหมอสมศักดิ์ไหม”
พระเชนชะงัก สีหน้าของเขาเปลี่ยนเป็นหวาดระแวงอย่างรวดเร็ว
“หมอสมศักดิ์… ไม่… ไม่รู้จักครับ”
โกวิทหัวเราะเบาๆ “อย่าโกหก! คุณขู่กรรโชกท่านอานันดาเรื่องลูกสาว… และความลับของลูกสาวนั้นอยู่ที่หมอสมศักดิ์… คุณต้องเคยพยายามขู่กรรโชกหมอสมศักดิ์แล้ว!”
พระเชนลังเลอยู่ครู่หนึ่ง ก่อนจะยอมจำนน “ใช่! ผมทำ! หลังจากที่ท่านอานันดาตาย… ผมติดต่อไปหาหมอสมศักดิ์”
“เกิดอะไรขึ้น”
“ผมโชว์หลักฐานที่ผมมี… บันทึกของโรงพยาบาล… แล้วผมก็บอกเขาว่าผมต้องการเงิน… จำนวนมหาศาล”
“แล้วหมอสมศักดิ์ทำยังไง”
“เขา… เขาไม่สะทกสะท้านเลย” พระเชนพูดด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย “เขาหัวเราะ แล้วเขาก็บอกผมว่า… ‘ไอ้หนู… แกคิดว่าแกเจอความลับของฉันคนเดียวเหรอ… ฉันรู้ทุกอย่างที่เกิดขึ้นในวัดผาซ่อน… ฉันรู้แม้กระทั่งว่าแกกับวิไล… ใช้เงินวัดไปทำอะไรบ้าง’”
พระเชนก้มหน้าลงอย่างอับอาย “เขาไม่ได้แค่รู้เรื่องความสัมพันธ์ของเรา… แต่เขารู้เรื่องบัญชีที่วิไลจัดการ… รายละเอียดลึกๆ ที่มีแต่วิไลกับท่านอานันดาเท่านั้นที่รู้… และเขาก็ขู่ผมว่า… ถ้าผมเอ่ยชื่อเขาขึ้นมาอีกครั้ง… เขาจะแฉเรื่องของผม… จนผมกับวิไล… ต้องติดคุก”
โกวิทจ้องมองพระเชน “หมายความว่า หมอสมศักดิ์ไม่ได้เป็นแค่คนรับใช้ของตระกูลชัยวรมัน… แต่เขาคือ ‘ผู้ดูแลความสะอาด’… เขาคือหัวใจของระบบความชั่วร้ายทั้งหมด”
พระเชนพยักหน้า “เขาน่ากลัวกว่ารัตนเป็นสิบเท่า… เขามีสายสัมพันธ์กับทุกฝ่าย”
โกวิทเข้าใจแล้ว การสืบสวนนี้ได้นำเขาจากคนสวนผู้แก้แค้น ไปสู่พระผู้โลภมาก ไปสู่เศรษฐีผู้เยือกเย็น… และตอนนี้มาถึงจอมบงการผู้ซ่อนตัวอยู่หลังเสื้อกาวน์สีขาวบริสุทธิ์
โกวิทรู้ว่าเขาไม่สามารถเอาชนะหมอสมศักดิ์ได้ด้วยการต่อสู้ในศาล เขาต้องการหลักฐานที่ชัดเจน และการเปิดโปงที่สร้างแรงสั่นสะเทือนทางสังคม
เขาเดินออกจากสถานีตำรวจ มุ่งหน้าไปพบ ณรา ที่พักอยู่ในสถานที่ปลอดภัย
ณรา… ลูกสาวของพิกุลที่รอดชีวิต… ตอนนี้เธอไม่ใช่เหยื่ออีกต่อไปแล้ว เธอคืออาวุธสำคัญ
ณรานั่งนิ่งอยู่ในห้องที่ปลอดภัย ดวงตาของเธอแดงก่ำจากการร้องไห้ แต่ความสับสนได้ถูกแทนที่ด้วยความมุ่งมั่นที่น่ากลัว
“คุณโกวิท” ณราพูดเสียงแผ่ว “ปู่ของฉัน… เขาทำไปเพราะเขาเชื่อว่ามันคือความยุติธรรม… แต่หมอสมศักดิ์… เขาคือคนที่ทำให้แม่ของฉันต้องตาย และทำให้ชีวิตปู่ฉันต้องพังทลายลง”
โกวิทยื่นเอกสารของโรงพยาบาลให้เธอ “เราต้องใช้สิ่งนี้”
“ฉันจะทำทุกอย่างค่ะ” ณราตอบ “เพื่อปู่… และเพื่อแม่ของฉัน”
“หมอสมศักดิ์กำลังจะจัดงานกาลาดินเนอร์การกุศลใหญ่ในคืนนี้” โกวิทอธิบายแผน “แขกทุกคนคือคนใหญ่คนโตของประเทศ… แขกทุกคนคือผู้บริจาคของวัดผาซ่อน… นี่คือโอกาสเดียวที่เราจะเปิดโปงเขาต่อหน้าสาธารณชน”
โกวิทเปิดคอมพิวเตอร์ เขาเปิดภาพของ นพ.สมศักดิ์ บนเว็บไซต์มูลนิธิ
“เขาเป็นผู้มีอิทธิพลมาก” โกวิทกล่าว “การเปิดโปงจะต้องเฉียบขาด… ต้องทำให้เขาไม่สามารถปฏิเสธได้”
“คุณจะทำยังไงคะ”
“เราจะใช้พระเชนเป็นตัวล่อ” โกวิทอธิบาย “และใช้คุณเป็น ‘ความจริง’ ที่เดินได้”
โกวิทกลับไปที่ห้องสอบสวนอีกครั้ง พระเชนตกลงทำตามแผนในทันที เมื่อรู้ว่าโอกาสที่จะได้รับเงินจากการเปิดโปงหมอสมศักดิ์นั้นมีสูงกว่าการติดคุก
“คุณต้องแอบเข้าไปในงาน” โกวิทบอกพระเชน “คุณต้องเผชิญหน้ากับหมอสมศักดิ์ และบันทึกคำสารภาพของเขา”
“เขาจะไม่สารภาพหรอกสารวัตร” พระเชนยิ้มอย่างเยือกเย็น “แต่ผมรู้ว่าจุดอ่อนของหมอสมศักดิ์อยู่ตรงไหน… เขากลัวการถูกลดอำนาจ… เขากลัวการถูกเปิดโปงเรื่อง ‘ความสัมพันธ์’ กับรัตน”
บ่ายแก่ๆ โกวิทนั่งอยู่กับ ณรา เพื่อเตรียมตัวสำหรับการเผชิญหน้า
ณราในชุดราตรีสีดำเรียบง่ายที่ยืมมา ดูไม่เหมือนนักเขียนอิสระอีกต่อไป แต่ดูเหมือนหญิงสาวที่กำลังจะเข้าสู่สนามรบ
“คุณต้องเป็นคนยื่นเอกสารนี้ให้เขา” โกวิทกล่าว พร้อมกับยื่นสำเนาเอกสารที่ได้รับการรับรองจากโรงพยาบาล
“ทำไมต้องเป็นฉันคะ”
“เพราะคุณคือหลักฐานที่สมบูรณ์แบบที่สุด” โกวิทตอบ “คุณคือ ‘ลูกสาว’ ที่ทุกคนพยายามจะฆ่าให้ตายในความลับ… การเผชิญหน้ากับคุณ จะทำให้หมอสมศักดิ์เสียการควบคุม”
โกวิทรู้สึกถึงความกดดันที่เพิ่มขึ้นเรื่อยๆ เขาสั่งให้ตำรวจนอกเครื่องแบบเตรียมพร้อมในงาน แต่เขารู้ว่า หากหมอสมศักดิ์ฉลาดพอ… ตำรวจจะไม่มีโอกาสได้ทำอะไร
แผนการทั้งหมดขึ้นอยู่กับช่วงเวลาที่ลงตัว และปฏิกิริยาของเหยื่อ
ณราจ้องมองภาพถ่ายของแม่เธอ… พิกุล… ที่โกวิทนำมาให้
“ฉันจะทำให้ทุกคนได้รู้ความจริง” ณรากล่าวด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความมุ่งมั่นอย่างเงียบๆ
โกวิทรู้ว่าคืนนี้… ไม่ใช่แค่หมอสมศักดิ์ที่จะถูกเปิดโปง
แต่คือวงจรแห่งศรัทธา เงินตรา และความตายที่พันพัวอยู่ในวัดผาซ่อน
[Word Count: 2898]
[HỒI ๓ – ส่วนที่ ๒]
งานกาลาดินเนอร์การกุศลของมูลนิธิการแพทย์ นพ.สมศักดิ์ จัดขึ้นอย่างหรูหราที่โรงแรมกลางกรุงเทพฯ ทุกตารางนิ้วถูกประดับด้วยดอกไม้สดและแสงไฟระยิบระยับ แขกเหรื่อในชุดราตรีและทักซิโด้ราคาแพงหัวเราะอย่างร่าเริง พวกเขาคือผู้อยู่เบื้องหลัง ‘ศรัทธา’ และ ‘อำนาจ’ ของประเทศนี้
โกวิทในชุดสูทสีเข้มที่ดูไม่เข้ากับเขาเท่าไหร่ เดินตามณราเข้ามาในงาน ณราในชุดราตรีสีดำดูสง่างามและโดดเด่น แต่ดวงตาของเธอเต็มไปด้วยความมุ่งมั่นที่น่ากลัว
เขาเห็นรัตน ชัยวรมัน ยืนคุยอยู่กับนักการเมืองกลุ่มหนึ่ง รัตนดูเครียด แต่ยังคงพยายามรักษาภาพลักษณ์ และเขาก็เห็น วิไล เธอยืนอยู่ห่างๆ ใบหน้าของเธอไร้อารมณ์ แต่เธอกำลังสอดส่องสถานการณ์อย่างระมัดระวัง
และ นพ.สมศักดิ์ วรเดช ชายวัยหกสิบกว่าที่ดูอ่อนกว่าวัย ใบหน้าเปี่ยมไปด้วยความเมตตาปลอมๆ กำลังยืนอยู่บนเวทีเตรียมกล่าวสุนทรพจน์
“เขาจะเริ่มแล้ว” โกวิทกระซิบกับณรา “จำไว้… คุณต้องไปหลังจากที่เชนเริ่มต้นแล้วเท่านั้น”
ณราพยักหน้า มือของเธอกำโทรศัพท์มือถือที่บันทึกเสียงไว้แน่น
จังหวะที่ นพ.สมศักดิ์เริ่มกล่าวถึง ‘ความเมตตาและศรัทธาของพุทธศาสนาในการช่วยเหลือเพื่อนมนุษย์’
เชนก็ปรากฏตัวขึ้น
เขาเดินแทรกฝูงชนเข้าไปอย่างรวดเร็ว ในชุดเสื้อยืดและกางเกงยีนส์สกปรกที่ถูกตำรวจส่งมอบคืนมา
“ท่านหมอสมศักดิ์!” เชนตะโกนเสียงดังลั่นฮอลล์ “อย่าพูดถึงศรัทธา! ท่านคือจอมโกหกที่อยู่เบื้องหลังความตาย!”
เสียงดนตรีและเสียงกระซิบกระซาบหยุดลงทันที ทุกสายตาจับจ้องไปที่ชายแปลกหน้าคนนี้
นพ.สมศักดิ์ไม่ได้แสดงอาการตกใจแม้แต่น้อย เขายิ้มอย่างอ่อนโยน
“อ้าว… พระเชน… หรือตอนนี้ต้องเรียกว่า นายเชน” นพ.สมศักดิ์พูดผ่านไมโครโฟน เสียงของเขาเต็มไปด้วยความเห็นใจปลอมๆ “ผมเข้าใจว่าคุณกำลังตกอยู่ในสถานการณ์ที่ยากลำบากจากการถูกจับกุมในข้อหากรรโชกทรัพย์… แต่คุณไม่ควรมาทำลายงานการกุศลที่บริสุทธิ์เช่นนี้นะ”
“ผมจะแฉความลับของคุณ!” เชนตะโกน “คุณคือคนที่ปกปิดเรื่องราวของท่านอานันดาเมื่อ 30 ปีก่อน! คุณคือคนที่ช่วยเขาทำลายชีวิตผู้หญิงคนหนึ่ง! ผมมีเอกสาร! คุณเป็นคนทำคลอดลูกสาวของท่านอานันดา แล้วก็จัดการให้ทุกอย่างเงียบไป!”
เสียงฮือฮาดังขึ้นในฮอลล์ ทุกคนมองไปยังรัตน ชัยวรมัน ที่ยืนหน้าซีดอยู่ข้างเสา
แต่ นพ.สมศักดิ์ยังคงสงบนิ่ง
“ผมไม่ทราบว่าคุณกำลังพูดถึงเรื่องอะไร” หมอสมศักดิ์ตอบอย่างใจเย็น “แต่ผมเข้าใจความรู้สึกของคุณดี… ความคับแค้นใจจากอดีต… ผมได้แต่หวังว่าคุณจะไปให้การกับตำรวจอย่างตรงไปตรงมา และผมขอร้องให้เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยพาคุณเชนออกไปอย่างสุภาพ”
เชนพยายามจะดิ้นรน แต่เจ้าหน้าที่รักษาความปลอดภัยตัวใหญ่สองคนก็ลากเขาออกไปอย่างรวดเร็ว
แผนแรก… ล้มเหลว
เชนถูกเปิดโปงว่าเป็นแค่นักกรรโชกทรัพย์ที่พยายามหาเงิน
ทุกคนเริ่มกลับไปดื่มกินต่อ โดยคิดว่าเรื่องทั้งหมดเป็นเพียงความบ้าคลั่งของพระที่ถูกถอดผ้าเหลือง
โกวิทรู้ว่านี่คือวินาทีเดียวที่เขาต้องใช้
“ณรา” โกวิทกระซิบ “ไป!”
ณราสูดหายใจลึกๆ เธอเดินตรงไปยังเวที ในขณะที่ นพ.สมศักดิ์กำลังพยายามทำให้บรรยากาศกลับมาเป็นปกติ
“ขอโทษนะคะคุณหมอสมศักดิ์” ณราพูดเสียงดังพอที่ไมโครโฟนจะรับได้
นพ.สมศักดิ์หันมามองณรา สีหน้าของเขาแปรเปลี่ยนเป็นความสงสัยเล็กน้อย
“คุณคือ…”
“ฉันชื่อ ณรา ค่ะ เป็นนักเขียนอิสระ” ณราพูดด้วยความนอบน้อม “และฉันได้รับเกียรติให้รับมรดกทั้งหมดจากท่านอานันดา… ก่อนที่ท่านจะเสียชีวิต”
เสียงฮือฮาดังกว่าเดิม! รัตน ชัยวรมัน ตัวแข็งทื่อ
ณราไม่พูดถึงอดีต เธอพูดถึง ปัจจุบัน
“ฉันทราบว่าคุณหมอเป็นที่ปรึกษาทางการแพทย์ของวัด และเป็นเพื่อนสนิทของครอบครัวชัยวรมัน” ณราพูดต่อ “ฉันจึงอยากเรียนถามคุณหมอเป็นการส่วนตัว… ก่อนที่ฉันจะดำเนินการรับมรดกนี้”
เธอค่อยๆ ก้าวขึ้นไปบนเวทีอย่างช้าๆ
“คุณหมอ… ในฐานะที่คุณเป็นคนทำคลอดฉันเมื่อ 30 ปีก่อน”
คำพูดนี้ทำให้นพ.สมศักดิ์ชะงัก สีหน้าของเขาแข็งค้างทันที
ณราหยิบเอกสารสีเหลืองที่ได้รับการรับรองจากโรงพยาบาลออกมาจากกระเป๋า เธอคลี่มันออกอย่างช้าๆ ต่อหน้าไมโครโฟน
“คุณหมอจำลายเซ็นนี้ได้ไหมคะ” ณราถาม ด้วยน้ำเสียงที่สั่นเล็กน้อย
มันคือลายเซ็นของ นพ.สมศักดิ์ วรเดช ในช่อง ‘ผู้ดำเนินการจัดการทารกตามข้อตกลง’
“นี่คือใบเกิดของฉัน” ณรากล่าว “ลูกสาวที่หายสาบสูญไปของท่านอานันดา… ที่คุณหมอบอกว่าตายไปแล้ว”
บรรยากาศในฮอลล์เปลี่ยนเป็นความเงียบสงัดราวกับป่าช้า ทุกคนมองสลับไปมาระหว่างณราที่กำลังร้องไห้ กับ นพ.สมศักดิ์ที่หน้าซีดเผือด
“คุณ… คุณพูดอะไรของคุณ” นพ.สมศักดิ์พยายามควบคุมเสียง แต่เสียงของเขาแหบแห้งจนน่าใจหาย
“ดิฉันมาที่นี่… เพื่อถามว่า” ณราพูดเสียงดังขึ้น “คุณหมอรับเงินไปเท่าไหร่… เพื่อปกปิดเรื่องการตายของแม่ดิฉัน… และการที่ดิฉันถูกทอดทิ้ง!”
“มันไม่ใช่ความจริง!” นพ.สมศักดิ์ตะโกนออกมาอย่างรุนแรง เขาสูญเสียการควบคุมอย่างสมบูรณ์
รัตน ชัยวรมัน วิ่งขึ้นไปบนเวที “นี่มันไม่ใช่เรื่องจริง! อย่าเชื่อผู้หญิงคนนี้!”
“รัตน!” โกวิทตะโกน เขารีบวิ่งขึ้นไปบนเวทีเพื่อแยกทั้งสองคนออกจากกัน
ในความโกลาหลนั้น ณราหันไปทางฝูงชน “เขาคือคนที่ปกปิดเรื่องนี้! เขาคือคนที่ทำให้แม่ของฉันต้องตายเพราะความอับอาย! แล้วเขาก็มาจัดงานการกุศลด้วยเงินที่ได้จากการปกปิดความชั่วร้าย!”
เสียงไฟและกล้องถ่ายรูปสว่างวาบขึ้นทั่วฮอลล์ นักข่าวที่แฝงตัวเข้ามาในงานเริ่มรุมล้อมเวที
นพ.สมศักดิ์เห็นว่าทุกอย่างพังทลายลงแล้ว เขาพยายามจะวิ่งหนีลงจากเวที
แต่โกวิทก็คว้าตัวเขาไว้ได้ทัน
“หยุด! นพ.สมศักดิ์! คุณถูกจับกุมในข้อหาสมรู้ร่วมคิดในการปกปิดหลักฐานในคดีฆาตกรรม!”
นพ.สมศักดิ์ถูกตำรวจนอกเครื่องแบบเข้าควบคุมตัว เขาถูกล้อมไปด้วยกลุ่มคนที่เคยยกย่องบูชาเขาเมื่อไม่กี่นาทีที่แล้ว
“สารวัตร!” นพ.สมศักดิ์กระซิบ ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างที่สุด
“คุณยังมีโอกาสสารภาพ” โกวิทกล่าว
นพ.สมศักดิ์มองไปยังรัตนที่ถูกควบคุมตัวไว้ข้างๆ
“ไม่… คุณไม่เข้าใจ” นพ.สมศักดิ์พูดเสียงสั่นเครือ “ผมไม่ได้ทำคนเดียว! ผมแค่ ‘ผู้จัดระเบียบ’… คนที่จัดการเรื่องทั้งหมด… เขาอยู่ข้างบน!”
“ใคร!”
นพ.สมศักดิ์มองตรงเข้าไปในดวงตาของโกวิท เขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก
“นายพล… พลเอก มังกร”
โกวิทนิ่งอึ้ง
นายพล มังกร… อดีตผู้บัญชาการทหารสูงสุด… และประธานกิตติมศักดิ์ของมูลนิธิวัดผาซ่อน
[Word Count: 3008]
รุ่งอรุณของวันใหม่ไม่ได้นำมาซึ่งความสงบสุข หากแต่เป็นความหนาวเย็นเมื่อต้องเผชิญหน้ากับอำนาจสูงสุด
เช้าตรู่ ขณะที่หนังสือพิมพ์ยักษ์ใหญ่ของกรุงเทพฯ เริ่มรายงานข่าวอื้อฉาวที่งานกาลาดินเนอร์การกุศล สารวัตรโกวิทและณราขับรถตรงไปยังสำนักงานใหญ่ของมูลนิธิวัดผาซ่อน ซึ่งตั้งอยู่ในอาคารกระจกอันสง่างามใจกลางเมือง
สถานที่แห่งนี้คือจุดบรรจบของอำนาจและศรัทธาจอมปลอม
พลเอก มังกร ไม่หลบหนี เขาต้อนรับโกวิทและณราในห้องทำงานส่วนตัว ห้องที่เงียบสงบ ประดับด้วยงานศิลปะพุทธโบราณ และภาพเหมือนขนาดใหญ่ของท่านอานันดา (อดีต นายปรีชา)
นายพลเกษียณสวมเครื่องแบบเรียบร้อย ใบหน้าไม่แสดงอารมณ์ใด นอกเสียจากความเยือกเย็นของผู้ถืออำนาจ
“สารวัตรโกวิท” พลเอก มังกรเริ่มพูด เสียงของเขาทุ้มหนักและก้องกังวาน ปราศจากความเคลือบแคลง “ฉันไม่คิดว่าคดีฆาตกรรมท่านอานันดาจะทำให้คุณต้องตามมาถึงเมืองหลวง คดีนี้มีทั้งฆาตกร (บุญมา) และผู้ขู่กรรโชก (เชน)… คุณต้องการอะไรอีก”
“ผมต้องการความจริงครับ พลเอก” โกวิทตอบ เขาจัดวางแฟ้มเอกสารบนโต๊ะ “เอกสารนี้ไม่ได้พูดถึงการฆาตกรรม แต่พูดถึงการปกปิดที่กินเวลานานถึง 30 ปี”
โกวิทผลักเอกสารไปทางพลเอก มังกร: บันทึกการคลอดของณรา, คำสารภาพเบื้องต้นของนายแพทย์สมศักดิ์, และสำเนาบัญชีธนาคารที่แสดงให้เห็นถึงกระแสเงินมหาศาลจากตระกูลชัยวรมันไหลเข้าสู่มูลนิธิ
“สมศักดิ์ยอมรับทุกอย่างแล้ว” โกวิทกล่าว “เขาใช้เครือข่ายโรงพยาบาลปกปิดเรื่องการทอดทิ้งบุตรสาวของปรีชา และการเสียชีวิตของมารดา คือพิกุล แลกกับการได้รับอำนาจและการคุ้มครองจากมูลนิธิ… แต่ใครคือผู้ที่ใช้มูลนิธิเพื่อควบคุมพวกท่านทั้งหมด”
พลเอก มังกร มองเอกสาร แล้วมองไปยังณรา ผู้ซึ่งนั่งหลังตรงด้วยสายตาที่แน่วแน่
“ไอ้เชนมันเป็นคนโง่” พลเอก มังกร พึมพำ ไม่ตอบคำถามของโกวิท “มันคิดว่ามันจะตบทรัพย์จากความลับเก่าๆ ได้ แต่มันไม่เข้าใจแก่นแท้ของความลับนี้”
“ความลับนี้ไม่ใช่แค่การที่ปรีชามีบุตรสาว” โกวิทเน้น “ความลับนี้คือ วิธีการ ที่พวกท่านใช้เปลี่ยน ‘บาป’ นั้น ให้กลายเป็นอำนาจและเงินตรา!”
“ปรีชาทำผิดพลาด แต่หลังจากที่เขาบวช เขาก็กลายเป็นสัญลักษณ์ เป็นแหล่งพลังทางจิตวิญญาณ บาปของเขาถูกไถ่ถอนด้วยทรัพย์สิน เงินของปรีชาไหลเข้าสู่มูลนิธิ ช่วยให้ฉันสร้างเครือข่ายการกุศลขนาดใหญ่ที่มีอิทธิพลทางสังคมและการเมือง”
พลเอก มังกร เอนหลังพิงเก้าอี้ “ฉันเป็นเพียงผู้จัดการทรัพยากร ฉันได้นำปรีชาจากคนเสเพลมาเป็นพระสงฆ์ที่น่ายกย่อง ฉันได้เปลี่ยน ‘บาป’ ให้เป็น ‘บุญ’ เพื่อประเทศนี้”
“ท่านใช้การสำนึกผิดของปรีชาเพื่อสร้างอาณาจักรแห่งอำนาจของตนเอง” โกวิทกล่าวแก้ไข “เขาหวาดกลัวการเปิดเผยความลับเรื่องณรา และเขายินดีมอบทรัพย์สินเพื่อแลกกับความเงียบและชื่อเสียง ท่านคือผู้ธำรงไว้ซึ่งความเท็จ พลเอก”
พลเอก มังกร นิ่งเงียบ
“และนั่นคือเหตุผลที่ปรีชาต้องตาย” โกวิทกล่าว “ไม่ใช่เพราะการกรรโชกทรัพย์ของเชน ไม่ใช่เพราะปรีชาจะโอนทรัพย์สินให้ณรา หากแต่เพราะ ความลับที่ถูกปกปิดได้พังทลายลงแล้ว“
“บุญมาฆ่าปรีชาด้วยความแค้นส่วนตัว แต่การตายนั้นได้ฉีกทำลายม่านแห่งความเท็จที่ท่านสร้างไว้ ตอนนี้ท่านสูญเสียหมากตัวสำคัญที่สุด… สัญลักษณ์แห่งความศรัทธาของท่าน”
โกวิทลุกขึ้นยืน เขาเดินไปยืนข้างณรา วางมือบนไหล่เธอ
“พลเอก เราไม่ต้องการให้ท่านยอมรับว่าสมรู้ร่วมคิดในการปกปิดเมื่อ 30 ปีที่แล้ว เราเพียงต้องการเปิดเผยสิ่งที่เกิดขึ้นใน 24 ชั่วโมงที่ผ่านมา: นายแพทย์สมศักดิ์ได้สารภาพแล้ว ณรา บุตรสาวที่ถูกทอดทิ้งของท่านอานันดา ได้ยืนหยัดประกาศความจริง”
“หากท่านไม่ให้ความร่วมมือ เราจะเปิดเผยเรื่องราวทั้งหมด: นายพลที่น่าเคารพนับถือของประเทศได้ใช้ทรัพย์สินที่มีที่มาจากการก่ออาชญากรรมและการทอดทิ้งบุตรเพื่อสร้างกองทุนการกุศล ภาพลักษณ์ของวัดผาซ่อนจะถูกทำลาย ชื่อเสียงของผู้ที่เกี่ยวข้องกับมูลนิธิทั้งหมด ตั้งแต่นักการเมืองไปจนถึงนักธุรกิจ จะพังทลายลงตาม”
พลเอก มังกร หลับตาลง ปัญหาไม่ได้อยู่ที่การกอบกู้ตัวเอง หากแต่เป็นการกอบกู้โครงสร้างอำนาจทั้งหมด
“เจ้าต้องการอะไร สารวัตรโกวิท” พลเอก มังกร ถาม เสียงของเขาท้อแท้
“ผมต้องการให้ความจริงถูกประกาศสู่สาธารณะอย่างมีการควบคุม พลเอกจะประกาศลาออกจากทุกตำแหน่ง โดยอ้างเหตุผลด้านสุขภาพ มูลนิธิวัดผาซ่อนจะถูกโอนให้แก่คณะกรรมการอิสระ และทรัพย์สินของปรีชาจะถูกมอบให้ทายาทโดยชอบธรรม… คือ ณรา”
“และสิ่งที่แลกเปลี่ยน” โกวิทกล่าว “ชื่อของท่านจะไม่ปรากฏโดยตรงในข้อกล่าวหาใดๆ ที่เกี่ยวข้องกับการฆาตกรรมหรือการปกปิด ท่านเพียงแต่ถูกบุญมาทำให้ตกใจจากการแก้แค้น และท่านเลือกที่จะถอนตัว อาชีพของท่านจะสิ้นสุดลง แต่จะไม่ถูกทำลายอย่างสิ้นเชิง”
พลเอก มังกร ลืมตาขึ้น เขามองณรา
“ฉันเข้าใจแล้ว” เขากล่าว “บาปของพี่ชายฉันมันใหญ่หลวงเกินกว่าจะเก็บซ่อนได้อีกต่อไป”
เขาส่ายหน้า “ดำเนินการไป”
โกวิทเป็นผู้ชนะ ไม่ใช่ด้วยปืน แต่ด้วยความจริง
[บทส่งท้าย]
คดีฆาตกรรมท่านอานันดาที่วัดผาซ่อนปิดฉากลงด้วยความหมายที่ซับซ้อนหลายมิติ
บุญมา ถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาฆาตกรรม แต่มีเหตุบรรเทาโทษเนื่องจากแรงจูงใจในการแก้แค้นที่ยาวนาน 30 ปี จากการเสียชีวิตของบุตรสาวคือพิกุล เขาได้รับการดูแลจากณรา ผู้ซึ่งยืนยันที่จะดูแลปู่ของเธอ
เชน และ วิไล ถูกตัดสินว่ามีความผิดในข้อหาขู่กรรโชกและยักยอกทรัพย์ ถูกขับออกจากวงการผู้มีอิทธิพลของประเทศไทย
นายแพทย์สมศักดิ์ และ รัตน ชัยวรมัน เผชิญกับข้อกล่าวหาทางอาญาและถูกเปิดโปงต่อสาธารณะถึงบทบาทในการปกปิดความผิดเมื่อ 30 ปีที่แล้ว
พลเอก มังกร ประกาศลาออกจากทุกตำแหน่งโดยอ้างเหตุผลด้านสุขภาพ แต่ความจริงเกี่ยวกับการเน่าเฟะของมูลนิธิวัดผาซ่อนได้แพร่กระจายไปทั่วอย่างรวดเร็ว
ณรา ได้รับทรัพย์สินมรดกที่ชอบธรรมของเธอ เธอตัดสินใจใช้เงินส่วนใหญ่ในการก่อตั้งองค์กรเพื่อช่วยเหลือแม่เลี้ยงเดี่ยวในชนบท โดยใช้ชื่อว่า “มูลนิธิพิกุล” เธอได้เปลี่ยนโศกนาฏกรรมของมารดาให้กลายเป็นความหวังของผู้อื่น
สารวัตรโกวิท เดินทางกลับเชียงใหม่ ปฏิเสธการเลื่อนตำแหน่งใดๆ เขาได้คลี่คลายคดีที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของเขา—คดีที่ไม่ใช่แค่การตามหาว่าใครฆ่าใคร หากแต่เป็นการค้นพบความจริง ความยุติธรรม และการล่มสลายของสัญลักษณ์จอมปลอม
ท้ายที่สุด เขาได้เข้าใจสัจธรรมที่บุญมาต้องการสื่อ: ไม่มีสถานที่ใดในโลกนี้ แม้จะได้รับการเคารพบูชาเพียงใด ก็ไม่สามารถปกปิดความจริงของอาชญากรรมที่ถูกหว่านเมล็ดไว้เมื่อ 30 ปีที่แล้วได้