หนังผีของคนวิกลจริต
แสงแดดยามบ่ายคล้อยที่วัดแค จังหวัดสุพรรณบุรี ไม่ได้ให้ความรู้สึกอบอุ่น แต่กลับแผ่ซ่านความร้อนและเงียบสงบที่น่าอึดอัดเหนือแผ่นดินโบราณ อากาศหนักอึ้งราวกับถูกแขวนไว้ด้วยความลับนับร้อยปี ทีมงานกองถ่ายหนังผีเรื่อง “มนต์พิธี” กำลังกุลีกุจอขนอุปกรณ์ลงจากรถบรรทุกเล็ก
นิรันดร์ ผู้กำกับวัยห้าสิบปีที่ดูเหนื่อยล้า กำลังยืนอยู่หน้าศาลาเก่าแก่ที่มีไม้แกะสลักรูปพญานาคสีเข้มคร่ำครึ เขาจุดธูปเก้าดอกและพนมมือไหว้ด้วยท่าทีนอบน้อม ดวงตาเขาเต็มไปด้วยความกังวลที่ไม่ได้เกิดจากเรื่องการเงินของกองถ่ายเพียงอย่างเดียว แต่เกิดจากสถานที่แห่งนี้ วัดแคไม่ได้เป็นแค่สถานที่ถ่ายทำ แต่เป็นสถานที่ที่เขารู้ดีว่ามีบางอย่างที่ไม่ควรรบกวน
“ขอให้การถ่ายทำราบรื่นด้วยเถิด ผมไม่ได้ต้องการลบหลู่ เพียงแต่ต้องการเล่าเรื่องที่อาจารย์ท่านหนึ่งเคยบันทึกไว้ ขอความเมตตาเปิดทางให้ลูกหลานได้ทำงานอย่างปลอดภัย” เสียงกระซิบของนิรันดร์เบาจนแทบไม่ได้ยิน
อักขรา พระเอกของเรื่อง ยืนพิงเสาไม้ใกล้ ๆ เขาอยู่ในชุดเสื้อกล้ามสีดำกับกางเกงยีนส์ขาด ๆ ร่างกายกำยำแต่แววตาเต็มไปด้วยความเบื่อหน่ายและเยาะหยัน อักขราคือชายผู้เชื่อมั่นในตัวเองเท่านั้น ไม่เชื่อในผีสางเทวดาใด ๆ ทั้งสิ้น ยกเว้นอำนาจของชื่อเสียงที่ตนเองใฝ่หา
“พ่อทำพิธีนานไปแล้วครับอาจารย์นิรันดร์ เดี๋ยวแสงหมดก็ไม่ได้ภาพสมจริงนะ” อักขราพูดด้วยน้ำเสียงกึ่งล้อเลียน เขาเรียกนิรันดร์ว่า ‘อาจารย์’ ทั้งที่ในใจมองว่าผู้กำกับคนนี้เป็นเพียงสะพานที่พาเขาไปสู่ความโด่งดังเท่านั้น
นิรันดร์หันมา มองอักขราด้วยสายตาตำหนิ แต่ก็ต้องกลืนคำพูดไว้ในลำคอ “อัก… เรื่องแบบนี้เราต้องระวังนะ นี่คือสถานที่ศักดิ์สิทธิ์ เราต้องเคารพ ท่านป้าพร้าวผู้ดูแลวัดก็กำชับมาหลายครั้งแล้ว”
มีนา ตากล้องสาวหลัก (D.O.P) กำลังง่วนอยู่กับการตั้งกล้องดิจิทัลความละเอียดสูง เธอเป็นคนเดียวในกองที่มองทุกสิ่งผ่านเลนส์เท่านั้น ไม่ใส่ใจเรื่องพิธีกรรมหรือความเชื่อใด ๆ “ถ้ามีอะไรไม่สบายใจ เรามีกล้องฟิล์มสำรองค่ะอาจารย์ ถ้าเกิดอะไรขึ้นจริง กล้องพวกนี้ไม่เคยโกหก” มีนาพูดอย่างใจเย็น เธอจัดเฟรมให้เห็นความแตกต่างระหว่างท่าทีกลัวเกรงของนิรันดร์กับความโอหังของอักขรา
“ดีมากมีนา เธอคือคนเดียวที่ฉันไว้ใจได้” นิรันดร์ถอนหายใจ “เอาล่ะ อัก เราจะเริ่มซ้อมคิวที่ศาลาริมน้ำก่อนนะ เป็นฉากที่นายต้องทำพิธีเรียกของ”
“ทำพิธีจริง ๆ หรือครับ” อักขราเลิกคิ้ว “ผมว่ามันก็แค่แสดงตามบท จะให้ขลังแค่ไหนกันเชียว”
“ไม่ใช่อย่างนั้น อัก” นิรันดร์เสียงเข้มขึ้นทันที “บทนี้เป็นพิธีโบราณที่ละเอียดอ่อนมาก มันเป็นหัวใจของเรื่อง นายต้องเข้าใจว่าตัวละคร ‘อาจารย์คง’ ของนาย ไม่ได้แค่เล่น แต่มันคือการอัญเชิญบางสิ่งเข้ามาในตัว”
อักขราหัวเราะหึ ๆ “งั้นก็ดีครับ ผมจะเอา ‘บางสิ่ง’ นั้นมาให้พวกอาจารย์ดูเลย ว่านักแสดงระดับผมสามารถดึงมันออกมาจากไหนก็ได้ ไม่ต้องรอให้ใครมาอัญเชิญ”
ณ โรงละครเก่าริมน้ำที่ถูกทิ้งร้าง ฉากแรกของการถ่ายทำเริ่มต้นขึ้น อักขราในชุดจอมขมังเวทย์นั่งลงหน้าเครื่องบูชาที่เต็มไปด้วยของแปลกประหลาด ทั้งหุ่นปั้นดินเหนียวแห้ง ๆ และเครื่องรางที่ดูเหมือนของจริงมาก จนน่าขนลุก นิรันดร์ยืนอยู่หลังจอภาพ มือถือโทรโข่งอย่างตื่นเต้น
“เริ่ม! Action!”
อักขราเริ่มร่ายรำตามบท ท่วงท่าของเขาสง่างามและเต็มไปด้วยพลังอย่างน่าประหลาดใจ แตกต่างจากบุคลิกที่เย่อหยิ่งนอกฉากสิ้นเชิง เมื่อเขาเข้าสู่โหมดการแสดง เขาคือ ‘อาจารย์คง’ ผู้มีอำนาจเหนือธรรมชาติ
แต่แล้ว ในฉากที่เขาต้องใช้นิ้วเคาะเบา ๆ ที่หุ่นดินเหนียวตัวหนึ่งเพื่อ ‘ปลุก’ พลัง อักขรากลับทำในสิ่งที่ไม่มีในบท เขาเงื้อหมัดขึ้นและทุบหุ่นตัวนั้นแตกกระจายด้วยแรงที่เกินจริง เศษดินกระเด็นไปทั่ว อักขรามองซากหุ่นที่แตกละเอียดด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความพอใจและอำนาจ
“คัต!” นิรันดร์ร้องลั่นด้วยความตกใจ เขาเดินเข้ามากระซิบอักขรา “อัก! ทำไมนายถึงทำลายมัน ของพวกนี้เป็นของจริงนะ! ถึงแม้จะไม่ได้ปลุกเสก แต่ก็ไม่ควรทำแบบนี้!”
อักขราปาดเหงื่อที่หน้าผาก รอยยิ้มกลับมาสู่ใบหน้าของเขาอีกครั้ง “ขอโทษครับอาจารย์ ผมอินเกินไปหน่อย แต่ดูสิครับ มันสมจริงขนาดไหน ดูดวงตาของผมในจอสิ”
มีนาที่มองผ่านเลนส์กล้องรู้สึกว่ามีบางอย่างผิดปกติจริง ๆ ดวงตาของอักขราบนจอภาพไม่ได้มีแค่ ‘อินเนอร์’ ของการแสดง แต่มันเป็นแววตาที่เย็นชาและว่างเปล่าเหมือนคนแปลกหน้า
“อักขรา” เสียงแก่ ๆ ดังขึ้นจากทางด้านหลัง เป็นเสียงของป้าพร้าว ผู้ดูแลวัดแค หญิงชราในชุดม่อฮ่อมสีเข้ม ใบหน้าเหี่ยวย่นแต่แววตาคมกริบราวกับมองทะลุจิตวิญญาณคนได้
“ป้าพร้าวครับ ขอโทษด้วยนะครับที่ทำให้เปื้อน” นิรันดร์รีบกล่าวขอโทษแทนลูกทีม
ป้าพร้าวไม่ได้มองนิรันดร์ แต่จ้องตรงไปที่อักขราที่กำลังยืนยิ้มอย่างไม่ยี่หระ “ไอ้หนุ่ม… ของที่ถูกทำลาย มันไม่ใช่แค่ดิน ไม่ใช่แค่ไม้ แต่มันคือการลบหลู่ สิ่งที่มากับสถานที่นี้ มันชอบความเคารพ มันไม่ชอบคนอวดดี”
อักขราหัวเราะ “คุณป้าครับ นี่มันยุคไหนแล้ว ผมแค่แสดง มันคือศิลปะ ผมไม่ได้อวดดี แต่ผมแสดงความสามารถต่างหาก”
ป้าพร้าวไม่ตอบโต้ เธอเพียงแต่ชี้มือไปยังทิศทางหนึ่ง ทิศทางของต้นโพธิ์โบราณที่อยู่ลึกเข้าไปในป่าหลังวัด ต้นโพธิ์ขนาดมหึมาที่แผ่กิ่งก้านสาขาจนดูเหมือนมือยักษ์ที่กำลังโอบอุ้มความมืดมิด
“ที่ตรงนั้นห้ามเข้าเด็ดขาด มันเป็นที่อยู่ของ… ‘คนเก่า'” ป้าพร้าวเน้นคำว่า ‘คนเก่า’ อย่างช้า ๆ ราวกับจะตอกย้ำความน่าสะพรึงกลัวลงไปในอากาศ
นิรันดร์ตัวสั่นเล็กน้อย เขารีบกุลีกุจอพาป้าพร้าวออกไปจากกองถ่าย “ครับป้า ผมทราบดี เราจะไม่เข้าไปใกล้ที่ตรงนั้นแน่นอน”
แต่ในขณะที่นิรันดร์กำลังประคองป้าพร้าวเดินไป อักขรากลับมองตามไปทางต้นโพธิ์โบราณนั้น เขารู้สึกท้าทายอย่างรุนแรง ความทะเยอทะยานในตัวเขาพุ่งสูงขึ้น
“อาจารย์นิรันดร์!” อักขราตะโกนเรียกผู้กำกับที่กำลังเดินห่างออกไป “ฉากสุดท้ายขององก์แรก ผมต้องการถ่ายทำที่ต้นโพธิ์นั่น! มันคือสถานที่ที่เหมาะสมที่สุดสำหรับ ‘อาจารย์คง’ ของผม!”
นิรันดร์หันกลับมาอย่างรวดเร็ว ใบหน้าซีดเผือด “ไม่! ฉันบอกว่าไม่! มันเป็นที่หวงห้าม เราจะถ่ายทำในขอบเขตที่ตกลงกันไว้เท่านั้น!”
“แต่ความสมจริงล่ะครับ” อักขราเดินเข้าไปประชิดตัวนิรันดร์ “อาจารย์ต้องการภาพที่สมจริงไม่ใช่หรือ! ภาพยนตร์เรื่องนี้ต้องดังระเบิด ผมไม่อยากเห็นหนังของผมมีฉากหลังที่ดูปลอม ๆ ภาพยนตร์ที่ดัง มันต้องมี ‘วิญญาณ’ ของมันเอง”
นิรันดร์มองเข้าไปในดวงตาที่แข็งกร้าวของอักขรา เขารู้สึกเหมือนกำลังเจรจากับปีศาจไม่ใช่พระเอกของเขาเอง ความกดดันจากผู้สร้างและความปรารถนาที่จะประสบความสำเร็จอย่างบ้าคลั่งของเขา ทำให้เขาต้องตัดสินใจที่อันตราย
“ก็ได้… แต่เราจะถ่ายแค่ครั้งเดียว และต้องเป็นฉากสั้น ๆ เท่านั้น ห้ามล่วงเกินไปจากโคนต้นโพธิ์เกินกว่าสามเมตร และห้ามทำลายข้าวของใด ๆ อีกเด็ดขาด เข้าใจไหม!” นิรันดร์กล่าวอย่างตัดใจ
อักขรายิ้มอย่างผู้ชนะ รอยยิ้มนั้นกลับมาดูสดใสเหมือนเดิม แต่มีนากลับสังเกตเห็นว่ารอยยิ้มนั้นมีความเย็นเยียบแฝงอยู่
มีนาเดินเข้าไปสำรวจพื้นที่ต้นโพธิ์โบราณก่อนเป็นการส่วนตัวเพื่อตั้งกล้อง เธอหยิบกล้องวิดีโอขนาดเล็กออกมาเพื่อบันทึกภาพบรรยากาศทั่วไปเพื่อใช้เป็น B-roll ต้นโพธิ์ต้นนี้มีขนาดใหญ่กว่าที่เห็นจากระยะไกลมาก รากของมันชอนไชไปทั่วผืนดินเหมือนงูยักษ์ที่กำลังนอนหลับ รอบ ๆ โคนต้นเต็มไปด้วยผ้าแพรหลากสี และพวงมาลัยเก่า ๆ ที่แห้งเหี่ยวส่งกลิ่นอับชื้น
ขณะที่เธอกำลังบันทึกภาพอยู่ มีนาสังเกตเห็นเงาตะคุ่มหนึ่งที่สะท้อนอยู่ในช่องมองภาพ (viewfinder) มันเป็นเงาที่เคลื่อนไหวเร็วมากจนดูคล้ายกับฝุ่นที่ถูกแสงแดดส่องกระทบ เธอขยี้ตาและมองอีกครั้ง แต่มันก็หายไปแล้ว
‘คงเป็นแค่ฝุ่นหรือแสงสะท้อนจากเลนส์เก่า ๆ’ เธอคิดอย่างมีเหตุผล
แต่แล้วสายตาเธอก็เหลือบไปเห็นบางอย่างที่โคนต้นโพธิ์ มันคือหน้ากากไม้แกะสลักสีดำทะมึนครึ่งซีกที่ถูกฝังไว้ในดินครึ่งหนึ่ง ใบหน้าของหน้ากากนั้นยิ้มกว้างอย่างน่าขนลุก แต่ดวงตาเป็นรูโบ๋ที่ดูเหมือนกำลังจ้องมองเธออยู่
มีนาไม่ได้สนใจอะไรมากนัก เธอแค่เดินผ่านไปเพราะเธอเชื่อในวิทยาศาสตร์ ไม่ใช่ของอาถรรพ์
ขณะที่เธอเดินกลับไปที่กองถ่าย อักขรากำลังเดินสวนทางมาเพื่อเตรียมตัวเข้าฉาก เขาดูเหมือนจะถูก ‘ดึงดูด’ ให้มาที่นี่ เขาเดินช้า ๆ กวาดสายตาสำรวจรอบ ๆ บริเวณโคนต้นโพธิ์อย่างละเอียดราวกับกำลังมองหาบางสิ่งบางอย่างที่คุ้นเคย
สายตาของเขาสะดุดเข้ากับหน้ากากไม้แกะสลักที่โคนต้นโพธิ์นั้น อักขราหยุดนิ่ง ร่างกายของเขานิ่งสนิทราวกับถูกตรึงไว้กับพื้นดิน แววตาที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งถูกแทนที่ด้วยความอยากรู้อยากเห็นที่น่ากลัว เขาค่อย ๆ เอื้อมมือลงไปที่หน้ากากไม้แกะสลักนั้น แล้วบรรจงหยิบมันขึ้นมาอย่างช้า ๆ เหมือนกับหยิบสมบัติล้ำค่า
มันเป็นหน้ากากไม้แกะสลักที่ทำจากไม้เนื้อแข็งสีดำสนิท มีรายละเอียดของรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและชวนขนหัวลุก อักขราพลิกดูมันซ้ายขวา แล้วตัดสินใจเก็บมันไว้ในกระเป๋าเสื้อคลุมทันที โดยที่ไม่มีใครเห็น
‘มันคือพร็อพที่ดีที่สุดสำหรับอาจารย์คง’ อักขราคิดเข้าข้างตัวเอง แต่ลึก ๆ แล้ว เขารู้สึกได้ถึงความเย็นเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาในร่างกายทันทีที่หน้ากากสัมผัสผิวหนังของเขา
เมื่อกลับไปถึงห้องพักของเขาในกุฏิเก่าที่ทางวัดจัดให้ อักขราก็หยิบหน้ากากไม้นั้นออกมา เขานั่งลงหน้ากระจกที่มีรอยร้าวแล้วมองตัวเอง หน้ากากไม้สีดำตัดกับใบหน้าคมสันของเขาอย่างน่าประหลาด
เขาค่อย ๆ ยกหน้ากากขึ้นมาทาบกับใบหน้า พยายามลองสวมบทบาท ‘อาจารย์คง’ ด้วยเครื่องรางชิ้นใหม่นี้
แต่เมื่อหน้ากากทาบเข้ากับใบหน้า เขากลับรู้สึกถึงแรงกดดันมหาศาลที่มาจากด้านในของหน้ากาก ไม่ใช่แรงกดดันทางกายภาพ แต่เป็นแรงกดดันทางจิตใจ
หน้ากากไม่ได้ปิดบังใบหน้าเขาอย่างสมบูรณ์ แต่มันทำให้รอยยิ้มของเขาดูบิดเบี้ยวและน่ากลัวมากขึ้น อักขรามองตัวเองในกระจก เขายิ้มกว้างขึ้นเรื่อย ๆ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานที่ถูกปลดปล่อย
“ใช่… นี่แหละคือสิ่งที่ฉันต้องการ” เขาพึมพำ
แต่แล้วรอยยิ้มที่น่ากลัวนั้นก็ค่อย ๆ จางหายไปจากใบหน้าของเขา กลายเป็นความว่างเปล่า เขาไม่ได้เป็นคนสั่งให้ตัวเองยิ้ม แต่รอยยิ้มนั้นกลับปรากฏขึ้นมาเองอย่างช้า ๆ บนใบหน้าของเขา
อักขราตกใจ เขาถอดหน้ากากออกอย่างรวดเร็ว แล้ววางมันลงบนโต๊ะข้างเตียง แต่แล้วเขาก็หยิบมันขึ้นมาอีกครั้ง เขาไม่สามารถต้านทานความรู้สึกอยากจะสวมใส่หน้ากากนี้ได้ มันเหมือนมีแม่เหล็กที่มองไม่เห็นดึงดูดเขาทั้งร่างกายและจิตใจ
เขาสวมหน้ากากอีกครั้ง มองตัวเองในกระจก แล้วเริ่มซ้อมบท ฉากที่จะถ่ายทำที่ต้นโพธิ์
“ข้าขอสละ… ข้าขอถวาย… เพื่อแลกกับพลังที่ยิ่งใหญ่” อักขราพูดตามบท แต่แล้วคำพูดก็เปลี่ยนไปโดยที่เขาไม่ได้ตั้งใจ
“ข้ามอบตัวตนนี้ให้แก่ผู้เฝ้า… เพื่อแลกกับความยิ่งใหญ่ที่คู่ควร…”
เสียงพูดของเขาไม่เหมือนเดิมอีกต่อไป มันทุ้มต่ำและแหบแห้ง เหมือนเสียงที่มาจากลำคอที่แห้งผากมานานหลายปี อักขราไม่ได้รู้สึกกลัว แต่กลับรู้สึกตื่นเต้นอย่างประหลาด มันเหมือนกับว่าเขากำลังปลดล็อกศักยภาพสูงสุดในการแสดงของตัวเอง
เขาวางหน้ากากไว้ข้างเตียงแล้วเข้านอน แต่ความรู้สึกเย็นยะเยือกที่ไหลซ่านมาจากหน้ากากยังคงอยู่ตลอดทั้งคืน มันทำให้เขาหลับได้เพียงไม่กี่ชั่วโมง
เช้าวันรุ่งขึ้น ทุกคนในกองถ่ายมาถึงบริเวณต้นโพธิ์โบราณด้วยความตึงเครียด แสงแดดยามเช้าไม่สามารถทะลุทะลวงกิ่งก้านหนาทึบของต้นโพธิ์ลงมาได้ ทำให้บริเวณนี้ยังคงมืดสลัวและเย็นยะเยือก
“อัก… พยายามให้ดีที่สุดนะ เราไม่มีเวลามากนัก” นิรันดร์กำชับด้วยน้ำเสียงกระสับกระส่าย
อักขราสวมชุดจอมขมังเวทย์เต็มยศ เขามีรอยคล้ำใต้ตาเล็กน้อย แต่ดวงตาของเขากลับส่องประกายด้วยความมุ่งมั่นที่น่ากลัว เขาสวมหน้ากากไม้แกะสลักนั้นไว้ที่เข็มขัดโดยไม่มีใครสังเกตเห็น
เขาเดินเข้าไปที่โคนต้นโพธิ์อย่างช้า ๆ ท่าทางสง่างามและเต็มไปด้วยความขลังเกินกว่าบทบาทที่ได้รับ
ฉากนี้คือฉากที่ ‘อาจารย์คง’ ต้องเผชิญหน้ากับความมืดมิดและทำข้อตกลง
“Action!”
อักขราเริ่มร่ายรำ เขาไม่ได้แค่รำตามคิว แต่เขาร่ายรำอย่างบ้าคลั่ง ท่าทางของเขาสื่อถึงความเจ็บปวดและความปรารถนาในเวลาเดียวกัน เขาหยิบหน้ากากไม้แกะสลักขึ้นมา ทาบกับใบหน้าครึ่งซีก แล้วเริ่มกล่าวบทสนทนา
“ข้ามาที่นี่… เพื่อขอในสิ่งที่คู่ควร!”
แต่เมื่อถึงประโยคที่ต้องพูดถึงการทำสัญญา อักขราก็หยุดชะงัก สายตาของเขามองตรงไปยังมุมหนึ่งที่ไม่มีใครอยู่ แล้วเขาก็เริ่มพูดด้วยภาษาที่ไม่ใช่ภาษาไทย ภาษาที่ฟังดูเก่าแก่และเย็นยะเยือก ราวกับเป็นภาษาที่ถูกพูดเมื่อหลายร้อยปีที่แล้ว
“สะ… สัมมะ… อักกาลิโก…” เสียงของเขาฟังดูผิดเพี้ยนไป
นิรันดร์มองจอภาพด้วยความตกใจ เขาไม่เข้าใจสิ่งที่อักขราพูด และมันก็ไม่ได้อยู่ในบท
“คัต! คัต! อัก! นายพูดอะไรน่ะ! มันไม่ใช่บทนะ!” นิรันดร์ตะโกนผ่านโทรโข่ง
แต่แทนที่จะหยุด อักขรากลับยังคงพูดต่อไป เขาพูดด้วยรอยยิ้มที่น่ากลัวและเย็นชา มือของเขาค่อย ๆ เลื่อนขึ้นไปสัมผัสที่หน้ากากไม้ที่อยู่บนใบหน้าครึ่งหนึ่ง
“สะมัง… มุจฉา…” เสียงของเขาดังขึ้นเรื่อย ๆ
มีนาที่มองผ่านช่องมองภาพรู้สึกว่าเลือดในตัวเธอกำลังเย็นเฉียบ สิ่งที่เธอเห็นในจอภาพไม่ใช่แค่การแสดง แต่เป็นบางสิ่งที่กำลัง ‘เกิดขึ้น’ จริง ๆ
เมื่อนิรันดร์วิ่งเข้ามาหาอักขราและพยายามดึงตัวเขาออกมาจากการแสดง อักขราก็หยุดชะงัก เขาหมุนตัวอย่างช้า ๆ หันหน้าเข้าหานิรันดร์ ใบหน้าของเขายิ้มอย่างอ่อนโยนผิดปกติ แต่นิรันดร์เห็นเพียงความว่างเปล่าในดวงตาคู่นั้น
“อัก… นายเป็นอะไรไป! ได้สติหน่อย!” นิรันดร์เขย่าร่างอักขราอย่างแรง
อักขรากระพริบตา เขามองนิรันดร์ด้วยความสับสน “อาจารย์… เกิดอะไรขึ้น ผมกำลังแสดงอยู่ไม่ใช่หรือ”
เขาถอดหน้ากากออกอย่างรวดเร็วและมองหน้าตัวเองในกระจกเงาขนาดเล็ก เขาไม่รู้สึกว่ามีอะไรผิดปกติ แต่เขากลับไม่สามารถจำได้ว่าเขาพูดอะไรออกไปเมื่อครู่
“ไม่… นายไม่ได้แค่แสดง นาย… นายพูดบางอย่างที่น่ากลัวมาก” นิรันดร์พูดอย่างสั่นเครือ
อักขรามองย้อนกลับไปยังทิศทางที่เขาจ้องมองก่อนหน้านี้ เขารู้สึกถึงความเย็นเยือกที่แทรกซึมผ่านเสื้อผ้าของเขา
“ไม่เป็นไรครับอาจารย์ แค่ผมอินกับบทมากเกินไป เรามาถ่ายซ้ำกันเถอะ ผมรู้สึกว่าผมกำลังเข้าใกล้ ‘อาจารย์คง’ ตัวจริงแล้ว” อักขราพูดด้วยความตื่นเต้น ราวกับเขาได้ค้นพบขุมสมบัติ
นิรันดร์ทำอะไรไม่ถูก เขาทำได้เพียงแค่พยักหน้าอย่างช้า ๆ และเดินกลับไปที่จอภาพ
แต่ในวินาทีที่อักขราหันหลังกลับไปที่โคนต้นโพธิ์ มีนาก็เห็นบางสิ่งผ่านเลนส์ของกล้องวิดีโอสำรองที่เธอกำลังถืออยู่
เธอบันทึกภาพอักขรากำลังเดินกลับไปที่ต้นโพธิ์ และในเสี้ยววินาทีนั้นเอง ภาพที่ปรากฏในกล้องวิดีโอสำรองคือ ภาพที่ อักขรากำลังยิ้มอย่างมีความสุข แต่ที่มุมปากของเขามีเงามืดของรอยยิ้มอีกอันหนึ่งซ้อนทับอยู่ รอยยิ้มนั้นกว้างกว่า ร้ายกาจกว่า และเย็นชากว่า
มีนาพยายามจะตะโกนบอกนิรันดร์ แต่คำพูดกลับจุกอยู่ที่คอหอย เธอได้แต่ยืนนิ่ง อักขราในจอภาพกำลังยืนยิ้มให้กับมุมที่ไม่มีใครอยู่ รอยยิ้มนั้นทำให้เธอนึกถึงหน้ากากไม้แกะสลักที่เธอเห็นเมื่อวานนี้
และนี่คือจุดเริ่มต้นของบางสิ่งที่ไม่มีใครสามารถควบคุมได้อีกต่อไป การถ่ายทำได้กลายเป็นพิธีกรรมที่ถูกเปิดใช้งานโดยความทะเยอทะยานของมนุษย์ และความลบหลู่ของนักแสดง
หลังจากเหตุการณ์ประหลาดที่ต้นโพธิ์โบราณ กองถ่ายก็หยุดพักชั่วคราวเพื่อตั้งหลัก แต่ความตึงเครียดไม่ได้หายไปไหน มันกลับทวีความรุนแรงขึ้นราวกับอากาศที่ถูกบีบอัดในห้องแคบ ๆ นิรันดร์เอาแต่เดินวนไปเวียนมาหน้าห้องพักของตัวเองในกุฏิเก่า เขาไม่อาจยอมรับได้ว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อครู่เป็นเพียงแค่ ‘การแสดง’
“มันต้องเป็นเรื่องบังเอิญ” นิรันดร์พึมพำกับตัวเอง “อักมันแค่ต้องการเรียกร้องความสนใจ”
แต่ภาพที่อักขราพูดภาษาโบราณและรอยยิ้มเย็นเยียบนั้นยังคงตามหลอกหลอนเขาไม่ไปไหน นิรันดร์ตัดสินใจหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาโทรหาใครบางคน เสียงปลายสายเป็นเสียงผู้ชายสูงอายุที่ดูเคร่งเครียด
“ท่านครับ… ผมต้องขอโทษจริง ๆ ที่ไปรบกวนท่าน ผมแค่รู้สึกไม่สบายใจกับการถ่ายทำที่วัดแค” นิรันดร์พูดด้วยน้ำเสียงต่ำ
“แกเข้าไปถ่ายทำที่นั่นจริง ๆ หรือไอ้นิรันดร์” ปลายสายถามกลับด้วยความไม่พอใจ
“ครับท่าน แต่ผมเลือกทำเลอย่างระมัดระวังแล้ว ยกเว้น… ยกเว้นว่าพระเอกของผมเขาต้องการความสมจริง เขาเลยไปถ่ายที่ต้นโพธิ์โบราณ” นิรันดร์หยุดหายใจไปชั่วขณะ “ท่านครับ มันเกิดเรื่องแปลก ๆ ขึ้นมา เขาพูดภาษาโบราณที่ไม่ใช่บท ผมสงสัยว่ามันจะเป็น… ภาษาในพิธีเก่า ๆ ที่เคยเกิดเรื่องเมื่อ 20 ปีที่แล้วหรือไม่”
ปลายสายเงียบไปนาน จนนิรันดร์เริ่มรู้สึกว่าตัวเองพูดอะไรผิดไป “แก! แกกล้ามากนะที่นำเรื่องนั้นมาทำเป็นหนัง แกรู้อยู่แล้วว่าสิ่งที่เกิดขึ้นกับนักแสดงคนนั้นมันคืออะไร แล้วแกยังกล้าให้ไอ้อักขรามันสวมบทบาทเดิมอีกหรือ!”
นิรันดร์รีบแก้ตัว “ไม่ใช่นะครับท่าน ผมแค่เอาโครงเรื่องมาเท่านั้น ผมไม่ได้รู้รายละเอียดทั้งหมดเกี่ยวกับพิธีกรรมนั้น… ผมแค่ต้องการให้หนังมันดูขลังและน่ากลัวเท่านั้น”
“ไอ้โง่! สิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อ 20 ปีก่อน ไม่ใช่แค่นิยาย มันคือคำสาป! พวกมันไม่ต้องการแค่ความสมจริง แต่มันต้องการ ‘การทดแทน'” เสียงปลายสายตะคอกอย่างแรงจนนิรันดร์ต้องยกโทรศัพท์ออกห่างจากหู
นิรันดร์หน้าซีดเผือด เขาเดินไปเปิดตู้เสื้อผ้าแล้วเอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้เก่า ๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าออกมาช้า ๆ ในกล่องนั้นมีหนังสือพิมพ์เก่า ๆ ที่เหลืองกรอบและมีภาพนักแสดงหนุ่มที่หายตัวไปเมื่อสองทศวรรษที่แล้ว และมีม้วนเทป VHS เก่าหนึ่งม้วนที่เขาแอบเก็บไว้
“ผมจะทำยังไงดีครับท่าน” นิรันดร์ถามอย่างสิ้นหวัง
“แกต้องหยุด! รื้อถอนกองถ่ายออกไปให้หมด ก่อนที่ไอ้อักขรามันจะหายไปอีกคน แกกำลังเล่นอยู่กับไฟ และแกกำลังจะจุดไฟเผาทุกคนที่นั่น!” ปลายสายพูดด้วยน้ำเสียงตัดขาด แล้ววางสายไปทันที
นิรันดร์นั่งทรุดลงบนพื้น เขากอดกล่องไม้เก่า ๆ นั้นไว้แน่น เขารู้สึกเหมือนโลกกำลังพังทลายลงมาทับตัวเอง เขาไม่สามารถหยุดถ่ายทำได้เพราะเงินลงทุนไปเยอะมากแล้ว เขาต้องเอาตัวรอดจากเรื่องนี้ให้ได้ เขาหยิบม้วนเทป VHS ขึ้นมามองอย่างครุ่นคิด แล้วตัดสินใจซ่อนมันกลับไปที่เดิม เขาจะไม่บอกใครเรื่องนี้ เขาจะต้องแก้สถานการณ์ด้วยตัวเอง
ในขณะเดียวกัน มีนากำลังดูภาพที่เธอถ่ายทำในฉากที่ต้นโพธิ์โบราณอย่างละเอียดในห้องมืดที่เธอใช้เป็นห้องตัดต่อชั่วคราว เธอพยายามหาหลักฐานของ ‘เงามืด’ ที่มุมปากของอักขรา แต่ภาพจากกล้องหลักความละเอียดสูงกลับไม่เห็นอะไรเลย เห็นเพียงรอยยิ้มเยือกเย็นของเขาเท่านั้น
เธอเปลี่ยนไปดูภาพจากกล้องวิดีโอสำรองที่บันทึกไว้ เธอเล่นภาพนั้นซ้ำไปซ้ำมาแล้วขยายภาพออก
ในที่สุดเธอก็พบมัน รอยยิ้มที่สอง ที่ซ้อนทับอยู่บนใบหน้าของอักขรานั้นชัดเจนยิ่งกว่าเดิม มันไม่ใช่รอยยิ้มของมนุษย์ แต่มันเป็นรอยยิ้มที่ดูเหมือนหน้ากากไม้แกะสลักครึ่งซีกที่เธอเห็นที่โคนต้นโพธิ์เมื่อวานนี้
มีนาเริ่มรู้สึกหนาวสั่นไปถึงไขสันหลัง เธอหยิบหูฟังมาเสียบกับคอมพิวเตอร์เพื่อฟังเสียงที่อักขราพูดเป็นภาษาโบราณ
ตอนแรกเสียงมันเบาและไม่ชัดเจน แต่เมื่อเธอใช้โปรแกรมปรับปรุงคุณภาพเสียง เธอได้ยินชัดเจนว่าอักขราพูดซ้ำไปซ้ำมาสองคำ: “การทดแทน” (The Replacement)
“เป็นไปไม่ได้” มีนาพูดเบา ๆ เธอเป็นคนมีเหตุผลที่สุดในกองถ่าย แต่สิ่งที่เธอเห็นและได้ยินกลับตรงกันข้ามกับหลักการทางวิทยาศาสตร์ทุกอย่าง
เธอนึกถึงหน้ากากไม้แกะสลักที่โคนต้นโพธิ์ เธอตัดสินใจที่จะออกไปตามหามันอีกครั้ง
มีนาเดินกลับไปยังบริเวณต้นโพธิ์โบราณอีกครั้งด้วยความระมัดระวัง เธอค้นหาที่โคนต้นโพธิ์ ที่รากไม้ชอนไช แต่หน้ากากไม้นั้นหายไปแล้ว เธอค้นหาอยู่นานก็ไม่พบร่องรอยใด ๆ
ขณะที่เธอกำลังจะถอดใจ เธอก็สังเกตเห็นว่าที่พื้นดินใกล้ ๆ มีรอยเท้าขนาดใหญ่ของผู้ชายเดินเหยียบลงไปในดินที่อ่อนนุ่ม รอยเท้านั้นมุ่งหน้าไปยังทิศทางของห้องพักของอักขรา
มีนาเริ่มเข้าใจสถานการณ์ทั้งหมด เธอรู้แล้วว่าใครเป็นคนหยิบหน้ากากไม้นั้นไป และหน้ากากไม้นั้นจะต้องมีส่วนเกี่ยวข้องกับสิ่งที่เกิดขึ้นกับอักขรา
อักขรากลับมาที่ห้องพักของเขา เขานั่งลงบนพื้นห้องแล้วใช้ผ้าเช็ดรอยยิ้มบนหน้ากากไม้แกะสลักอย่างเบามือ หน้ากากไม้สีดำสนิทนั้นถูกวางไว้บนผ้าขาวอย่างระมัดระวัง ราวกับมันเป็นเครื่องมือศักดิ์สิทธิ์ที่มอบพลังให้กับเขา
เขาไม่ได้รู้สึกกลัวเลยแม้แต่น้อย แต่เขากลับรู้สึกถึงความฮึกเหิมอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน
“แกต้องการอะไรกันแน่” อักขราถามหน้ากากด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความท้าทาย
แน่นอนว่าหน้ากากไม่ได้ตอบกลับมา แต่ในห้วงความคิดของอักขรากลับมีเสียงกระซิบที่แผ่วเบาและเยือกเย็นดังขึ้นมาแทน “ชื่อเสียง… ความเป็นอมตะ… ทุกสิ่งที่แกปรารถนา… อยู่ในกำมือของแกแล้ว… เพียงแค่… มอบตัวตนที่อ่อนแอของแกให้เรา”
อักขรารู้สึกเหมือนมีสายน้ำเย็นไหลผ่านเข้าสู่จิตใจของเขา เขาเงยหน้าขึ้นมองตัวเองในกระจกอีกครั้ง
ครั้งนี้ใบหน้าของเขาดูไม่เหมือนอักขราคนเดิมอีกต่อไปแล้ว ดวงตาของเขาลึกและมืดมัว ริมฝีปากของเขาโค้งงอเป็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวแต่ดูน่าดึงดูดใจอย่างประหลาด
เขาหยิบหน้ากากไม้แกะสลักขึ้นมาอีกครั้ง แล้วนำไปทาบกับใบหน้าของตัวเอง เขาไม่ต้องการซ่อนหน้ากากนี้อีกต่อไปแล้ว เขาต้องการให้มันเป็นส่วนหนึ่งของเขา
ทันใดนั้น มีนาเคาะประตูห้องของอักขราอย่างแรง
“อักขรา! ฉันรู้นะว่านายอยู่ข้างใน! เปิดประตูให้ฉันเดี๋ยวนี้!” เสียงของมีนาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก
อักขราไม่ได้ตอบ เขาเดินไปที่ประตูแล้วยืนอยู่ข้างหลังประตู ไม้แกะสลักที่มือของเขากำลังสั่นเล็กน้อย
“มีนา! เธอมาทำอะไรที่นี่!” อักขราถามด้วยเสียงที่ทุ้มต่ำ แต่ฟังดูเย็นชา
“ฉันเห็นบางอย่างในกล้อง! ฉันรู้ว่านายเอาหน้ากากไม้ไป! มันไม่ใช่ของเล่นนะ! มันกำลังทำให้นายเปลี่ยนไป!” มีนาตะโกน
อักขราหัวเราะออกมาอย่างแหบแห้ง เสียงหัวเราะของเขาฟังดูเหมือนเสียงไม้ที่กำลังแตกหัก “เปลี่ยนไปงั้นเหรอ? เปล่าเลยมีนา… ฉันไม่ได้เปลี่ยนไป… ฉันแค่กลายเป็น ฉันที่แท้จริง ต่างหาก ฉันคืออาจารย์คง! ฉันคือผู้ยิ่งใหญ่!”
มีนาผลักประตูเข้าไป เธอเห็นอักขรากำลังยืนอยู่ แต่สิ่งที่ทำให้เธอตกใจที่สุดคือเขาไม่ได้สวมใส่หน้ากากไม้ แต่เธอกลับรู้สึกว่า ใบหน้าของเขาเอง กำลังบิดเบี้ยวและเปลี่ยนรูปร่างไปตามหน้ากากนั้น
อักขราไม่รอช้า เขาเดินตรงเข้ามาหามีนาอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความมุ่งร้าย มีนาถอยหลังไปชนกับกำแพง
“นายจะทำอะไร!” มีนาถามด้วยความกลัว
“ฉันจะแสดงให้เธอเห็นว่าความยิ่งใหญ่ที่ฉันได้มานั้นเป็นอย่างไร!” อักขราพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความอำมหิต มือของเขาเอื้อมมาบีบคอมีนาอย่างรวดเร็ว
มีนาพยายามดิ้นรน แต่แรงของอักขรานั้นมากมายมหาศาล ใบหน้าของอักขราใกล้เข้ามาจนเธอเห็นรายละเอียดของรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและน่ากลัว
แต่แล้วในเสี้ยววินาทีนั้นเอง อักขราก็ปล่อยมือออก เขาล้มลงไปกับพื้นห้องอย่างแรง ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาเอามือกุมศีรษะไว้ราวกับกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่างที่อยู่ในหัว
“ออกไป! ออกไปจากตัวฉัน!” อักขราตะโกน
มีนาใช้โอกาสนี้วิ่งหนีออกจากห้องอย่างไม่คิดชีวิต เธอวิ่งตรงไปยังห้องพักของนิรันดร์ด้วยความตื่นตระหนก
เมื่อนิรันดร์เห็นมีนาในสภาพที่กระจัดกระจายและหวาดกลัว เขาก็รู้ทันทีว่าสิ่งที่เขาพยายามจะหลีกเลี่ยงได้เกิดขึ้นแล้ว
“เกิดอะไรขึ้นมีนา! อักขรามันทำอะไรเธอ!” นิรันดร์ถามอย่างร้อนรน
“หน้ากากไม้… ต้นโพธิ์… เขาพูดว่าเขาคืออาจารย์คง… เขา… เขากำลังจะฆ่าฉัน!” มีนาพูดด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ
นิรันดร์หน้าซีดเผือด เขามองไปที่กล่องไม้เก่า ๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าอีกครั้ง เขาตัดสินใจที่จะทำในสิ่งที่ถูกต้อง
“ฉันรู้… ฉันรู้ทั้งหมดแล้ว… ฉันจะเปิดเทป VHS ให้เธอได้ดูว่าสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อ 20 ปีที่แล้วมันเป็นยังไง” นิรันดร์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิด
แต่ก่อนที่นิรันดร์จะเอื้อมมือไปหยิบกล่องไม้ เสียงทุบประตูก็ดังขึ้นอย่างรุนแรง
ปัง! ปัง! ปัง!
“อาจารย์นิรันดร์! เปิดประตูให้ผมเดี๋ยวนี้! อาจารย์กำลังปกป้องความอ่อนแอของตัวเองอยู่! ผมต้องการจบพิธี! ผมต้องการพิสูจน์ความยิ่งใหญ่ของผม!” เสียงของอักขราดังมาพร้อมกับเสียงทุบประตูที่รุนแรงจนบานประตูเริ่มสั่นคลอน
นิรันดร์กับมีนาต่างมองหน้ากันด้วยความหวาดกลัว พวกเขารู้แล้วว่าไม่มีทางที่จะหลบหนีความจริงได้อีกต่อไป และการทดแทนกำลังจะมาถึงเร็ว ๆ นี้
เสียงทุบประตูห้องพักของนิรันดร์ดังขึ้นอย่างบ้าคลั่งราวกับประตูไม้เก่า ๆ นั้นเป็นเพียงกระดาษบาง ๆ ที่พร้อมจะพังทลายได้ทุกเมื่อ นิรันดร์รีบดันตู้เสื้อผ้าเก่าคร่ำครึให้ไปขวางประตูไว้ ในขณะที่ใบหน้าของเขายังคงซีดเผือด
“มีนา เธอซ่อนตัวก่อน!” นิรันดร์สั่งด้วยเสียงสั่นเครือ “ใต้เตียง! รีบซ่อน!”
มีนารีบคุกเข่าคลานเข้าไปใต้เตียงเก่า ๆ ที่มีผ้าห่มเก่า ๆ คลุมอยู่ เธอหายใจติดขัด หัวใจเต้นรัวเหมือนกลองศึกในอก เธอพยายามมองลอดออกมาจากผ้าคลุมเตียงอย่างระมัดระวัง
นิรันดร์หันไปหยิบกล่องไม้เก่า ๆ ที่ซ่อนอยู่ใต้เสื้อผ้าออกมาด้วยมือที่สั่นเทา เขาไม่ได้ตั้งใจจะเปิดมันต่อหน้าใคร แต่สถานการณ์บังคับให้เขาต้องเปิดเผยความจริงทั้งหมด
“ไอ้อักขรา! ฉันรู้ว่าแกอยู่ที่นั่น! ฉันรู้ว่าแกกำลังถูกอะไรบางอย่างควบคุม!” นิรันดร์ตะโกนตอบกลับไปเพื่อถ่วงเวลา
“ควบคุม? ไม่ใช่อาจารย์! ผมกำลังเป็นอิสระ! ผมกำลังจะเป็นตำนาน! อาจารย์ต่างหากที่กำลังติดอยู่ในความกลัวและความล้มเหลว!” อักขราตอบกลับมาด้วยเสียงที่เต็มไปด้วยความบิดเบือน ไม่ใช่เสียงของอักขราคนเดิม
นิรันดร์ไม่ได้โต้ตอบอีกต่อไป เขาเอาแผ่น VHS เก่า ๆ ที่อยู่ในกล่องออกมา แล้วรีบเสียบเข้าไปในเครื่องเล่นวิดีโอแบบพกพาที่เขาแอบนำมาด้วย
“มีนา! ดูนี่! นี่คือสิ่งที่เกิดขึ้นเมื่อ 20 ปีที่แล้ว! นี่คือเหตุผลว่าทำไมฉันถึงกลัวสถานที่แห่งนี้!” นิรันดร์เปิดจอวิดีโอโดยหันหน้าจอให้มีนาที่อยู่ใต้เตียงมองเห็นอย่างชัดเจน
ภาพที่ปรากฏบนหน้าจอวิดีโอเก่า ๆ นั้นสั่นไหวและมีสัญญาณรบกวนมากมาย แต่ก็เพียงพอที่จะมองเห็นฉากที่น่าสะพรึงกลัว: เป็นภาพของนักแสดงชายคนหนึ่งที่หน้าตาคล้ายกับอักขรามาก เขากำลังสวมชุดนักบวชเก่า ๆ ยืนอยู่หน้าต้นโพธิ์โบราณต้นเดียวกันนี้
นักแสดงคนนั้นกำลังทำพิธีกรรมอย่างบ้าคลั่ง มือของเขากำลังถือหน้ากากไม้แกะสลักสีดำทะมึน หน้ากากเดียวกับที่อักขรานำไป
เสียงในเทปดังขึ้นอย่างน่ากลัว เป็นเสียงร่ายมนตร์ภาษาโบราณที่ฟังดูเหมือนภาษาที่อักขราพูดเมื่อเช้านี้!
นักแสดงคนนั้นเริ่มคุกเข่าลงแล้วถอดเครื่องประดับออกทีละชิ้น เขาทำทุกอย่างตามที่ป้าพร้าวบรรยายถึงคนที่มาทำพิธี ‘แลกเปลี่ยน’ ที่นี่
“นี่คือ… ฉากที่ฉันเขียนเมื่อวานนี้!” มีนากระซิบด้วยความตกใจ เสียงของเธอแทบจะหายไปในลำคอ
“ใช่! ฉันไม่ได้เขียนมันขึ้นมาเองทั้งหมด! ฉันเจอเทปนี้และบทบันทึกนี้! ฉันแค่เอามาปรับปรุงเป็นบทภาพยนตร์เพื่อความสำเร็จ! นี่คือการบันทึกเหตุการณ์จริง! นักแสดงคนนี้… เขาหายตัวไปหลังจากถ่ายทำฉากนี้เหมือนกัน!” นิรันดร์สารภาพด้วยน้ำเสียงเจ็บปวด
ในเทปวิดีโอ นักแสดงคนนั้นเงยหน้าขึ้นมองกล้อง ดวงตาของเขาว่างเปล่า แต่ที่มุมปากของเขาปรากฏรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและน่ากลัว รอยยิ้มเดียวกันกับที่ซ้อนทับอยู่บนใบหน้าของอักขราในกล้องของมีนา
นักแสดงคนนั้นเริ่มเปลือยกายออกทีละชิ้น และเดินตรงเข้าไปในความมืดที่โคนต้นโพธิ์ ขณะที่เขาเดินไป ร่างของเขาก็เริ่มจางหายไปทีละน้อย จนกระทั่งภาพสุดท้ายที่ปรากฏคือ หน้ากากไม้แกะสลักที่ร่วงลงสู่พื้นดิน และนักแสดงคนนั้นก็หายไปอย่างสมบูรณ์
นิรันดร์กดหยุดวิดีโอ ภาพนิ่งสุดท้ายคือหน้ากากไม้แกะสลักที่โคนต้นโพธิ์
ปัง!
ประตูห้องพักถูกเปิดออกอย่างรุนแรง ตู้เสื้อผ้าเก่า ๆ กระเด็นไปอยู่กลางห้องอย่างง่ายดาย
อักขราในชุดนักบวชที่สกปรกยืนอยู่กลางประตู ใบหน้าของเขาดูซีดเซียวและไร้อารมณ์ แต่ดวงตาของเขากลับมีประกายที่บ้าคลั่งและเยือกเย็นเกินกว่าจะเป็นมนุษย์
“อาจารย์นิรันดร์… ขอบคุณมากครับที่ช่วยยืนยันความจริงให้กับผม” อักขราพูดด้วยน้ำเสียงราบเรียบ “ผมรู้แล้วว่าผมต้องทำยังไงเพื่อจะเป็นตำนาน… ผมต้องเป็น ‘การทดแทน’ ที่สมบูรณ์แบบ”
เขาเดินตรงเข้าไปหานิรันดร์ที่กำลังนั่งอยู่กับพื้น
“อัก… ได้โปรด… นี่ไม่ใช่การแสดง! นายต้องหยุด!” นิรันดร์พยายามอ้อนวอน
อักขราไม่สนใจคำพูดของนิรันดร์ เขาก้มลงหยิบม้วนเทป VHS ที่นิรันดร์ทำหลุดมือขึ้นมา เขาไม่ได้ทำลายมัน แต่เขามองมันด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก
“เทปนี้… เป็นหลักฐานที่สมบูรณ์แบบว่าผมไม่ได้หายไปไหน… ผมแค่บรรลุความเป็นอมตะในวงการนี้แล้ว” อักขราพูดอย่างเย็นชา
ทันใดนั้น มีนาที่อยู่ใต้เตียงก็ตะโกนขึ้นมาด้วยความกล้าหาญครั้งสุดท้ายของเธอ “อักขรา! นายไม่ได้กลายเป็นตำนาน! นายแค่กลายเป็นเหยื่อ! นายถูกหลอกใช้!”
อักขราหันไปมองใต้เตียง เขาเห็นมีนาที่กำลังกอดกล้องวิดีโอสำรองไว้แน่น
“มีนา… เธอไม่เข้าใจหรอก” อักขราพูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความสงสาร “ความโด่งดังมันต้องแลกมาด้วยการยอมรับความจริงที่ว่า… เราไม่ได้เป็นเจ้าของร่างกายนี้เสมอไป”
อักขราเดินเข้าไปหาเตียงอย่างช้า ๆ นิรันดร์พยายามคว้าขาของอักขราไว้ แต่อักขราสะบัดเท้าออกอย่างง่ายดาย
“มีนา! ออกมาเถอะ! เราจะได้ถ่ายทำฉากสุดท้ายด้วยกัน!” อักขราพูดด้วยรอยยิ้มที่ดูเป็นมิตร แต่ดวงตาของเขากลับเต็มไปด้วยความมืดมิด
มีนาตัดสินใจทำสิ่งที่บ้าบิ่นที่สุด เธอคว้ากล้องวิดีโอสำรองขึ้นมาแล้วยื่นมันไปข้างหน้า
“ฉันจะไม่ยอมให้นายหายไปเฉย ๆ นายต้องรู้ว่านี่ไม่ใช่ความสำเร็จ แต่มันคือการถูกกลืนกิน!” มีนาตะโกนใส่หน้าเขา
อักขราเห็นตัวเองปรากฏอยู่ในช่องมองภาพเล็ก ๆ ของกล้องวิดีโอสำรองนั้น เขาเห็นใบหน้าที่บิดเบี้ยวของตัวเองที่ถูกรอยยิ้มของหน้ากากไม้ทับซ้อนอยู่ แต่ครั้งนี้ มันชัดเจนยิ่งกว่าเดิม
ทันใดนั้น อักขราก็รู้สึกถึงความเจ็บปวดอย่างรุนแรงที่ศีรษะ ร่างกายของเขาสั่นเทาอีกครั้งราวกับกำลังต่อสู้กับอะไรบางอย่าง เขาล้มลงไปกับพื้นห้อง
“ไม่! ไม่ใช่! ฉันไม่ยอม!” อักขราตะโกนออกมาด้วยเสียงของเขาเอง เสียงที่เต็มไปด้วยความหวาดกลัวอย่างแท้จริง
นิรันดร์ฉวยโอกาสนี้รีบคลานไปหยิบโทรศัพท์มือถือแล้วโทรหาป้าพร้าวอย่างรวดเร็ว
“ป้าพร้าวครับ! เกิดเรื่องแล้ว! อักขราเขา… เขากำลังจะไปที่ต้นโพธิ์อีกครั้ง! เขาจะจบพิธีนั้น! ช่วยผมด้วย!” นิรันดร์พูดอย่างหมดสิ้นหนทาง
ป้าพร้าวที่ปลายสายตอบกลับมาด้วยน้ำเสียงหนักแน่นและเย็นชา “สายเกินไปแล้วไอ้หนุ่ม… เมื่อใดก็ตามที่ความทะเยอทะยานเข้ามาแทรก… จิตวิญญาณก็จะถูกเปิดให้เข้ามา… ไม่มีใครสามารถหยุดมันได้นอกจากการถ่ายโอนเสร็จสิ้น”
อักขราลุกขึ้นยืนอีกครั้ง คราวนี้เขาไม่ส่งเสียงใด ๆ อีก เขาหันหลังให้กับทั้งนิรันดร์และมีนา แล้วเดินออกไปจากห้องอย่างเงียบ ๆ ท่าทางของเขาสงบนิ่ง แต่เต็มไปด้วยความอำมหิตที่ไม่มีใครสามารถเข้าถึงได้
เขาไม่ได้ไปที่ต้นโพธิ์โบราณทันที แต่เขาเดินไปยังรถบรรทุกอุปกรณ์ของกองถ่าย แล้วไปหยิบ ชุดทำพิธี ของเขาออกมา เขาแต่งตัวอย่างพิถีพิถัน สวมเสื้อผ้าที่เขาต้องใส่ในฉากสุดท้าย และเขากำลังถือหน้ากากไม้แกะสลักสีดำทะมึนไว้ในมือ
มีนารีบคลานออกมาจากใต้เตียง เธอพยุงนิรันดร์ที่หมดเรี่ยวแรงขึ้นมา
“เราต้องไป! เราต้องหยุดเขา! ฉันจะไม่ยอมให้เรื่องนี้เกิดขึ้นซ้ำสอง!” มีนาพูดอย่างมุ่งมั่น
นิรันดร์มองไปที่ม้วนเทป VHS ที่ตกอยู่บนพื้นห้อง เขาเห็นมันเป็นหลักฐานเดียวของโศกนาฏกรรมที่กำลังจะเกิดขึ้นซ้ำรอย
“ไม่ทันแล้วมีนา… เราไม่มีทางหยุดเขาได้แล้ว… สิ่งที่เราทำได้คือ… เราต้องบันทึกมันไว้ทั้งหมด นี่คือการแก้แค้นเพียงอย่างเดียวของเราต่อ… ‘พวกมัน'” นิรันดร์พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความขมขื่น
มีนากับนิรันดร์ตัดสินใจวิ่งตามอักขราไปที่ต้นโพธิ์โบราณ ในขณะที่อักขรากำลังเดินช้า ๆ อย่างมั่นคงเหมือนคนที่ถูกสะกดจิต
เมื่อพวกเขามาถึงบริเวณต้นโพธิ์ อักขรากำลังยืนอยู่กลางแสงจันทร์ที่สาดส่องลงมาท่ามกลางความมืดมิด เขาไม่ใส่ใจต่อความเย็นเยือกของกลางคืน
อักขราเริ่มทำพิธีสุดท้าย เขาถอดชุดนักบวชที่สวมใส่ออกทีละชิ้นอย่างช้า ๆ
นี่คือฉากสุดท้ายที่นิรันดร์เขียนขึ้นเพื่อถ่ายทำ แต่ครั้งนี้มันไม่ใช่การแสดงอีกต่อไปแล้ว
มีนาหยิบกล้องวิดีโอสำรองขึ้นมาอย่างรวดเร็วและเปิดบันทึกภาพ ท่ามกลางความหวาดกลัว เธอต้องทำตามสัญชาตญาณของการเป็นตากล้อง: บันทึกทุกสิ่งที่เกิดขึ้น
อักขราเริ่มยิ้มที่มุมปาก รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวของหน้ากากไม้แกะสลัก ปรากฏขึ้นมาอีกครั้งอย่างชัดเจน และเขาเริ่มเดินตรงเข้าไปในความมืดที่โคนต้นโพธิ์
กล้องวิดีโอสำรองของมีนาบันทึกภาพของอักขราอย่างสั่นไหว มันเป็นภาพที่ไม่สมบูรณ์แบบ แต่เต็มไปด้วยความจริงอันน่าสะพรึงกลัว อักขราเดินเข้าสู่เงามืดของต้นโพธิ์โบราณอย่างช้า ๆ มือของเขายังคงถือหน้ากากไม้แกะสลักสีดำสนิทไว้แนบกับหน้าอก
“อักขรา! หยุดเดี๋ยวนี้!” นิรันดร์ตะโกนเสียงแหบแห้ง เขาพยายามจะวิ่งเข้าไป แต่รู้สึกเหมือนมีกำแพงที่มองไม่เห็นกั้นเขาไว้ เขาล้มลงบนพื้นดินเย็นเฉียบ
ในภาพที่บันทึกโดยมีนา อักขราหยุดอยู่ใต้กิ่งก้านที่หนาทึบของต้นโพธิ์ ร่างกายของเขายังคงเปลือยเปล่าจากเสื้อผ้าที่ถูกถอดทิ้งไว้ข้างทาง แสงจันทร์เล็ดลอดลงมาเพียงเล็กน้อยเท่านั้น
อักขราเงยหน้าขึ้นมองด้านบน แล้วยิ้ม… รอยยิ้มนั้นกว้างและบิดเบี้ยวจนน่ากลัว มีนาเห็นชัดเจนในช่องมองภาพว่า รอยยิ้มนั้นไม่ได้มาจากริมฝีปากของเขา แต่มาจากผิวหนังที่ถูกยืดออกอย่างผิดธรรมชาติ
ทันใดนั้น อักขราก็เริ่มพูดเป็นภาษาโบราณอีกครั้ง คราวนี้เสียงของเขาดังขึ้น ชัดเจนขึ้น และเต็มไปด้วยพลังที่น่าขนลุก มันไม่ใช่แค่การพูด แต่เป็นการร่ายเวทย์มนตร์
มีนาที่กำลังบันทึกภาพอยู่รู้สึกถึงความเย็นเยือกที่แผ่ซ่านเข้ามาในกระดูก ความกลัวของเธอถูกแทนที่ด้วยสัญชาตญาณของนักทำหนัง: ห้ามหยุดบันทึกภาพเด็ดขาด
นิรันดร์ที่อยู่ข้าง ๆ เธอกำลังร้องไห้ “ไอ้โง่เอ๊ย! ทำไมแกถึงยอมให้ความทะเยอทะยานทำลายแกได้ขนาดนี้!”
ในเทป อักขราค่อย ๆ ยกหน้ากากไม้ขึ้นมาทาบบนใบหน้า เขาไม่ได้ปิดบังใบหน้าทั้งหมด แต่เขาใช้มันเป็นเหมือนสัญลักษณ์ของการยอมรับ ในวินาทีที่หน้ากากสัมผัสกับผิวหนังของเขา มีนารู้สึกเหมือนมีคลื่นไฟฟ้าแรงสูงพุ่งเข้าใส่เธอ
จู่ ๆ ภาพในกล้องก็เกิดอาการกระตุกอย่างรุนแรง หน้าจอเต็มไปด้วยสัญญาณรบกวนสีขาวดำ และเสียงกรีดร้องที่ยาวนานและเย็นเยียบดังแทรกเข้ามาในหูฟังของมีนา เสียงกรีดร้องนั้นไม่ได้มาจากอักขรา แต่มาจาก บางสิ่ง ที่ไม่มีตัวตน
เมื่อภาพกลับมาเป็นปกติ อักขราไม่ได้อยู่ที่โคนต้นโพธิ์แล้ว มีนาสาดไฟฉายไปรอบ ๆ แต่ไม่พบร่องรอยใด ๆ
สิ่งที่เหลือไว้คือ:
- กองเสื้อผ้าของอักขราที่กองอยู่บนพื้นอย่างเป็นระเบียบ
- หน้ากากไม้แกะสลัก ที่วางอยู่ตรงที่เดียวกับที่นักแสดงคนก่อนวางไว้ในเทป VHS
“เขาหายไปแล้ว…” มีนากระซิบด้วยน้ำเสียงว่างเปล่า
นิรันดร์ลุกขึ้นยืนด้วยความยากลำบาก เขามองไปยังต้นโพธิ์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรู้สึกผิดและสิ้นหวัง
“เขา… กลายเป็นส่วนหนึ่งของมันไปแล้ว” นิรันดร์พูดอย่างหมดอาลัยตายอยาก “เขา… ได้รับสิ่งที่เขาต้องการ… เป็นอมตะในโชคชะตาของการหายสาบสูญ”
เช้าวันรุ่งขึ้น ตำรวจและทีมค้นหาก็มาถึงวัดแคอย่างอึกทึกครึกโครม ข่าวการหายตัวไปอย่างลึกลับของ อักขรา ดาราหนุ่มผู้ทะเยอทะยาน กลายเป็นพาดหัวข่าวใหญ่ในทันที
นิรันดร์และมีนาถูกแยกตัวไปสอบปากคำ มีนาพยายามอย่างเต็มที่ที่จะเล่าเรื่องทั้งหมดอย่างมีเหตุผล เธอนำกล้องวิดีโอสำรองและเทป VHS เก่า ๆ ที่นิรันดร์มอบให้ตำรวจ
“นี่คือหลักฐานทั้งหมดค่ะ” มีนาพูดอย่างมั่นใจ “คุณจะเห็นว่าการหายตัวไปของเขามันเป็นไปตามพิธีกรรมที่เกิดขึ้นจริงเมื่อ 20 ปีที่แล้ว”
สารวัตรตำรวจมองมีนาด้วยสายตาเย็นชา “คุณมีนา เราเป็นตำรวจ เราเชื่อในเหตุผลและหลักฐานทางวิทยาศาสตร์ ที่เราเห็นในเทปนี้คือภาพวิดีโอที่มีสัญญาณรบกวนสูง นักแสดงกำลังถอดเสื้อผ้าเดินเข้าไปในป่า มันอาจเป็นการจัดฉากหรือการหนีไปเอง”
“แต่เขายิ้มแบบนั้นไม่ได้! รอยยิ้มที่สองที่ซ้อนทับอยู่! มันไม่ใช่การแสดง!” มีนาแย้งอย่างหัวเสีย
“เราไม่เห็นรอยยิ้มที่สองที่คุณกล่าวถึงครับ” สารวัตรพูดอย่างใจเย็น “และกล้องหลักของคุณก็ไม่ได้บันทึกอะไรไว้เลย นอกจากนี้ ที่เกิดเหตุไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีเลือด ไม่มีรอยเท้าอื่น ๆ นอกเหนือจากพวกคุณสองคนที่ตามไปภายหลัง สรุปได้ว่าเขาหายไปเอง หรือถูกลักพาตัว”
นิรันดร์ถูกกดดันอย่างหนักกว่า มีนานัก เขาถูกสอบปากคำเกี่ยวกับการที่เขา รู้ เรื่องราวการหายตัวไปเมื่อ 20 ปีที่แล้ว แต่ยังคงเขียนบทภาพยนตร์ที่อ้างอิงจากเหตุการณ์นั้น
“คุณนิรันดร์ คุณได้เขียนบทภาพยนตร์ที่มีรายละเอียดของพิธีกรรมโบราณ คุณรู้เรื่องหน้ากากไม้แกะสลักนี่ได้อย่างไร” สารวัตรชี้ไปที่หน้ากากไม้สีดำทะมึนที่วางอยู่บนโต๊ะหลักฐาน
นิรันดร์ตัวสั่น เขาไม่กล้าเปิดเผยเรื่องเทป VHS เก่า ๆ ที่อาจารย์ของเขาเคยส่งมาให้ดู เขาตัดสินใจปกป้องตัวเองและปิดบังความจริงบางส่วน
“ผม… ผมแค่ศึกษาเรื่องไสยศาสตร์โบราณเพื่อความสมจริงของบทเท่านั้นครับ ส่วนเรื่องหน้ากาก… ผมแค่ซื้อมาจากร้านขายของเก่าเพื่อใช้เป็นพร็อพ ผมไม่ได้รู้เรื่องการหายตัวไปของนักแสดงคนก่อน… ผมแค่แต่งเรื่องขึ้นมา” นิรันดร์พูดโกหกอย่างสิ้นหวัง
เขาจ้องมองไปที่หน้ากากไม้แกะสลักบนโต๊ะ หน้ากากนั้นดูเหมือนกำลังยิ้มเยาะเขาอยู่
มีนาถูกปล่อยตัวชั่วคราว แต่เธอยังคงพยายามสืบหาความจริงด้วยตัวเอง เธอเดินไปหาป้าพร้าวที่กำลังนั่งพับใบตองอยู่หน้าศาลาวัดอย่างเงียบสงบ
“ป้าพร้าวคะ” มีนาคุกเข่าลง “หนูรู้ว่าป้ารู้ทุกอย่าง ป้าเห็นไหมว่าอักขราหายไปอย่างไร”
ป้าพร้าวไม่ได้เงยหน้าขึ้นมามองเธอ แต่พูดด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย “สิ่งที่ถูกแลกเปลี่ยนไปแล้ว ก็จะหายไปสู่โลกของมันเอง”
“แล้วอะไรคือสิ่งที่ ‘แลกเปลี่ยน’ คะ” มีนาถามอย่างกระหายความจริง
ป้าพร้าวหยุดพับใบตองแล้วเงยหน้าขึ้นมองมีนา ดวงตาของท่านเต็มไปด้วยความเศร้า “ความทะเยอทะยานของมนุษย์ คือสิ่งมีชีวิตที่อร่อยที่สุดสำหรับ ‘พวกมัน’ “
“แล้วใครคือคนที่ได้ประโยชน์จากการหายตัวไปนี้คะ” มีนาถามต่อ
ป้าพร้าวชี้มือไปที่หน้ากากไม้แกะสลักที่วางอยู่บนโต๊ะของตำรวจ “ไอ้หนุ่มคนก่อน… มันแลกตัวตนของมันเพื่อความสำเร็จของอาจารย์ของมัน… ส่วนไอ้อักขรา… มันแลกตัวเองเพื่อความสำเร็จของ… ของคนที่มันต้องการพิสูจน์ให้เห็น”
มีนาสับสน “พิสูจน์ให้ใครเห็นคะ?”
ป้าพร้าวส่ายหน้า “นั่นเป็นเรื่องระหว่างเขากับความทะเยอทะยานของเขาเอง แต่แกต้องระวังไอ้นิรันดร์ให้ดี มันไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่แกคิด มัน รู้ มาตลอดว่าอะไรจะเกิดขึ้น และมันต้องการให้มันเกิดขึ้น”
คำพูดของป้าพร้าวเหมือนสายฟ้าฟาดลงกลางใจของมีนา เธอจำได้ว่านิรันดร์บอกกับตำรวจว่าเขาไม่รู้เรื่องการหายตัวไปเมื่อ 20 ปีที่แล้ว แต่มีนา เห็น เทป VHS นั้น
มีนาตัดสินใจกลับไปที่ห้องพักของนิรันดร์อีกครั้งเพื่อค้นหาหลักฐานที่นิรันดร์อาจซ่อนไว้
เธอใช้เวลาหลายชั่วโมงในการรื้อค้นห้องพักที่ตำรวจเพิ่งตรวจสอบไปแล้วอย่างละเอียด เธอเปิดตู้ เปิดลิ้นชัก แต่ไม่พบอะไร
แต่แล้วเธอก็สังเกตเห็นว่าแผ่นไม้พื้นห้องตรงมุมหนึ่งดูเหมือนจะถูกเลื่อยไว้อย่างปราณีต มีนาก้มลงแล้วใช้มีดพับเล็ก ๆ งัดแผ่นไม้ขึ้นมาอย่างระมัดระวัง
ใต้พื้นไม้ มี สมุดบันทึกเก่า ๆ เล่มหนึ่ง ถูกซ่อนไว้
สมุดบันทึกนั้นเป็นสมุดบันทึกของนักแสดงที่หายตัวไปเมื่อ 20 ปีที่แล้ว มีนาเปิดอ่านด้วยความตื่นเต้น
ลายมือในสมุดบันทึกเป็นลายมือหวัด ๆ ที่เต็มไปด้วยความทุกข์ทรมาน:
…10 วันก่อนถ่ายทำ: อาจารย์บอกว่าฉันต้องทำพิธีจริง ๆ เพื่อให้หนังมันขลัง เขาบอกว่านี่คือทางเดียวที่จะทำให้ฉันเป็นตำนาน
…5 วันก่อนถ่ายทำ: ฉันเริ่มเห็นรอยยิ้มนั้นในกระจก ฉันไม่รู้ว่ามันคือรอยยิ้มของฉันหรือรอยยิ้มของหน้ากาก
…วันสุดท้าย: พวกมันกำลังรอการทดแทน พวกมันต้องการจิตวิญญาณที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยาน… อาจารย์บอกว่าฉันต้องยอมรับมัน เพื่อที่เขาจะได้เป็นผู้กำกับที่ยิ่งใหญ่
มีนาอ่านมาถึงหน้าสุดท้าย ตัวอักษรเต็มไปด้วยความสิ้นหวัง:
…ฉันมอบตัวตนของฉันให้กับความมืดมิด… เพื่อที่อาจารย์ของฉันจะได้สำเร็จ… ส่วนไอ้หน้ากากนั่น… มันจะนำพาผู้ทดแทนคนต่อไปมาให้… และคนที่เอาหน้ากากไป… คือคนที่ยอมรับเงื่อนไขนี้…
มีนากำสมุดบันทึกไว้แน่น เธอเข้าใจทุกอย่างแล้ว นิรันดร์ไม่ได้แค่ใช้เรื่องราว แต่เขาใช้ หน้ากากไม้ เป็นเหยื่อล่อสำหรับอักขราเพื่อที่จะทำซ้ำพิธีกรรมนี้และทำให้ภาพยนตร์ของเขาสำเร็จ
คำพูดของป้าพร้าวกลับมาก้องอยู่ในหัว: …มันไม่ได้ไร้เดียงสาอย่างที่แกคิด มันรู้มาตลอดว่าอะไรจะเกิดขึ้น และมันต้องการให้มันเกิดขึ้น
สมุดบันทึกนี้คือหลักฐานที่ชี้ให้เห็นว่านิรันดร์คือผู้บงการที่อยู่เบื้องหลังการหายตัวไปทั้งสองครั้ง มีนาจะต้องเปิดเผยความจริงนี้ และต้องเริ่มด้วยการ confront นิรันดร์ให้ได้
มีนากำสมุดบันทึกเก่าของนักแสดงที่หายตัวไปเมื่อ 20 ปีที่แล้วไว้แน่น เลือดในกายของเธอเดือดพล่านด้วยความโกรธและความเข้าใจในความจริงที่น่าสะพรึงกลัว เธอเดินตรงไปยังเต็นท์ตัดต่อชั่วคราวของกองถ่าย ซึ่งเป็นที่เดียวที่นิรันดร์จะไปตอนนี้
เธอพบเขากำลังนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ขนาดใหญ่ แสงสีฟ้าเย็นเยือกจากหน้าจอสะท้อนใบหน้าของเขา นิรันดร์ดูสงบอย่างน่าประหลาด ไม่มีความวิตกกังวลหรือความรู้สึกผิดหลงเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย เขากำลังดูภาพสุดท้ายที่กล้องหลักจับภาพอักขราก่อนที่จะเกิดสัญญาณรบกวน
“อาจารย์นิรันดร์” มีนาเรียกเขาด้วยน้ำเสียงที่แข็งกร้าว เธอไม่ได้เรียกเขาว่าอาจารย์เหมือนเดิมอีกแล้ว
นิรันดร์ไม่หันมามอง เขาตอบด้วยน้ำเสียงเนิบนาบแต่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ “ฉันรู้อยู่แล้วว่าเธอจะต้องมามีนา เธอคือคนเดียวในกองนี้ที่เห็น ‘ความจริง’ ด้วยตาของเธอเอง”
“ความจริง?” มีนาเดินเข้าไปใกล้ แล้วโยนสมุดบันทึกเล่มเก่า ๆ ลงบนโต๊ะข้างคีย์บอร์ด ปึก! “ความจริงคือคุณจงใจส่งอักขราไปตาย! เหมือนที่คุณส่งนักแสดงคนแรกไปตายเมื่อ 20 ปีที่แล้ว! คุณใช้ความทะเยอทะยานของพวกเขาเป็นเหยื่อล่อ!”
นิรันดร์หยุดวิดีโอ เขาหันมามองมีนาด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยนและเยือกเย็น รอยยิ้มที่ไม่ควรปรากฏบนใบหน้าของผู้ชายที่เพิ่งสูญเสียนักแสดงหลักไป “เธอเข้าใจผิดแล้วมีนา… ฉันไม่ได้ส่งพวกเขาไปตาย… ฉันมอบ ‘ความเป็นอมตะ’ ให้กับพวกเขาต่างหาก”
“เพ้อเจ้อ!” มีนาตะคอก “นี่มันไม่ใช่ความเป็นอมตะ แต่มันคือการถูกกลืนกิน! พวกเขาหายไปอย่างไม่มีร่องรอย! เหลือไว้แค่หน้ากากบ้า ๆ นั่น!”
“แล้วไงเล่า?” นิรันดร์ถามกลับด้วยแววตาที่ส่องประกายอย่างบ้าคลั่ง “เธอคิดว่าความเป็นอมตะในโลกของศิลปะจะได้มาง่าย ๆ งั้นเหรอ? ภาพยนตร์เรื่องนี้… เรื่อง ‘มนต์พิธี’ … มันไม่ได้เป็นแค่หนังผี แต่เป็น พันธสัญญา ที่ฉันทำไว้เมื่อ 20 ปีก่อน!”
นิรันดร์เลื่อนเก้าอี้ออก แล้วยืนขึ้นตรงหน้ามีนา “เมื่อ 20 ปีที่แล้ว นักแสดงคนนั้น… ไอ้หน้าอ่อนคนนั้น… มันไม่สมบูรณ์แบบ! มันมี ‘ความกลัว’ ในตัวมากเกินไป! มันทำให้พิธีไม่เสร็จสิ้น! หนังเรื่องนี้ก็เลยเป็นแค่ตำนานที่ถูกลืม! อาชีพของฉันก็ถูกทำลายเพราะฉัน ‘ทำไม่สำเร็จ’!”
เขาชี้ไปที่สมุดบันทึก “อ่านสิ! อ่านสิ่งที่ฉันเขียนในท้ายเล่มสิ! ฉันต้องตามหานักแสดงที่มี ความทะเยอทะยานที่บริสุทธิ์ ไร้ซึ่งความกลัวที่จะถูกพิพากษา! อักขรา… เขาคือคนที่สมบูรณ์แบบ!”
มีนาเปิดไปที่หน้าท้าย ๆ ของสมุดบันทึกจริงๆ ซึ่งนิรันดร์ได้เขียนบันทึกไว้ในส่วนท้ายของนักแสดงคนแรก
…บันทึกของผู้บงการ (Nirun): พิธีล้มเหลว. การถ่ายโอนไม่สมบูรณ์แบบ. วิญญาณที่ถูกอัญเชิญติดค้างอยู่กับหน้ากาก และต้องการการทดแทนที่สมบูรณ์แบบกว่านี้. ฉันต้องรอคนที่ ยอมรับพลัง อย่างแท้จริง. ฉันต้องนำหน้ากากกลับมา… และรอ ‘การทดแทน’ ที่เกิดมาเพื่อมอบตัวตนให้แก่ศิลปะ…
“คุณมันบ้าไปแล้ว!” มีนาพูดอย่างขยะแขยง “คุณทำเรื่องแบบนี้ซ้ำสองเพื่ออะไรกันแน่! ชื่อเสียง? เงินทอง?”
นิรันดร์ส่ายหน้าอย่างอ่อนโยนราวกับกำลังสอนลูกศิษย์ “ไม่ใช่แค่ชื่อเสียงมีนา… แต่มันคือ การแก้ไขอดีต ฉันต้องจบภาพยนตร์เรื่องนี้! ภาพยนตร์ที่ฉันยอมแลกทุกอย่าง! และตอนนี้… มันสำเร็จแล้ว!”
เขาเดินกลับไปที่หน้าจอคอมพิวเตอร์ แล้วเลื่อนภาพวิดีโอที่ตัดต่อเสร็จแล้วให้มีนาดู มันเป็นฟุตเทจสุดท้ายที่กล้องหลักบันทึกได้ ภาพของอักขราที่ร่ายรำอย่างบ้าคลั่ง
“ดูสิ! พลังนี้! ความสมจริงนี้! มันเป็นงานศิลปะที่ไม่มีใครเคยทำได้มาก่อน! กล้องหลักของฉัน… มันจับภาพที่สวยงามที่สุดได้… ยกเว้น… มันไม่สามารถจับภาพ รอยยิ้มที่สมบูรณ์แบบ ของการถ่ายโอนนั้นได้!”
นิรันดร์หันมามองมีนา ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความโลภอย่างบ้าคลั่ง “แต่กล้องวิดีโอสำรองของเธอ… มีนา… กล้องโง่ ๆ ของเธอ… มันไม่ได้ถูกเคลือบด้วยฟิลเตอร์ดิจิทัล! มันเห็น ‘ความจริง’ ทั้งหมด! มันเห็นรอยยิ้มที่สองที่ซ้อนทับนั้น! นั่นคือฉากจบที่สมบูรณ์แบบของฉัน! นั่นคือหลักฐานของ ‘มนต์พิธี’ ที่สำเร็จ!”
มีนาเอามือจับไปที่กระเป๋ากล้องอย่างอัตโนมัติ กล้องวิดีโอสำรองที่บันทึกภาพสุดท้ายของการหายตัวไปของอักขราอยู่ที่นั่น
“คุณไม่มีทางได้มันไปหรอก!” มีนาพูดอย่างเด็ดขาด
“เธอจะขัดขวางฉันไม่ได้มีนา!” นิรันดร์เสียงเข้มขึ้นทันที “เธอรู้ไหมว่าฉันต้องรอมานานแค่ไหน! 20 ปี! ฉันต้องแลกด้วยทุกสิ่ง! แม้กระทั่ง… แม้กระทั่งจิตสำนึกของฉันเอง!”
ทันใดนั้น แสงไฟในเต็นท์ก็เริ่มสั่นไหวอย่างรุนแรง เงาที่เกิดจากแสงไฟที่กะพริบนั้นทำให้มีนาเห็นภาพที่น่าสะพรึงกลัว เงาของอักขรา ยืนอยู่ด้านหลังนิรันดร์ เงาที่สูงกว่า ใหญ่กว่า และมีรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว
นิรันดร์ไม่ได้สังเกตเห็นเงาที่อยู่ด้านหลังเขา แต่เขากลับเริ่มพูดคนเดียวราวกับกำลังสื่อสารกับใครบางคน
“ใช่! ฉันทำสำเร็จแล้ว! มันเป็นภาพยนตร์ที่ยิ่งใหญ่ที่สุด! นาย… นายที่เคยล้มเหลวเมื่อ 20 ปีที่แล้ว… นายเห็นไหมว่าฉันทำสำเร็จแล้ว!” นิรันดร์พูดกับอากาศที่อยู่ตรงหน้าราวกับกำลังยืนอยู่ต่อหน้านักแสดงคนแรกที่หายตัวไป
มีนารู้แล้วว่าจิตใจของนิรันดร์แตกสลายไปแล้ว เขาไม่ได้กำลังพูดกับเธ หรืออักขรา แต่เขากำลังพูดกับ ‘ความผิดหวัง’ และ ‘วิญญาณ’ ที่ถูกอัญเชิญมา 20 ปีที่แล้ว
ในขณะที่นิรันดร์กำลังหลุดเข้าไปในโลกของความบ้าคลั่ง มีนาก็ฉวยโอกาสนี้วิ่งหนี แต่เธอกลับวิ่งไปชนกับสายเคเบิลของคอมพิวเตอร์ ทำให้หน้าจอคอมพิวเตอร์ดับลงทันที
นิรันดร์หันกลับมาอย่างรวดเร็ว ดวงตาของเขาลุกโชนด้วยความโกรธ
“เธอทำอะไรของเธอ! เธอทำลายงานศิลปะของฉัน!” นิรันดร์พุ่งเข้ามาหามีนาอย่างบ้าคลั่ง
มีนารู้สึกถึงแรงบีบที่คออย่างรุนแรง เธอพยายามดิ้นรน แต่แรงของนิรันดร์ที่ถูกครอบงำด้วยความคลั่งไคล้นั้นมากกว่าแรงของมนุษย์ปกติ
“ฉันต้องการฟุตเทจนั้นมีนา! มอบมันมาให้ฉัน! นี่คือสิ่งที่ฉันแลกมาด้วยความตายของคนสองคน! เธอไม่มีสิทธิ์ที่จะขโมยความยิ่งใหญ่ของฉันไป!” นิรันดร์ตะโกน เสียงของเขาฟังดูแปลก ๆ คล้ายกับเสียงที่มาจากลำคอที่แห้งผาก
มีนาพยายามหายใจ เธอคว้าสมุดบันทึกเก่า ๆ บนโต๊ะมาอย่างรวดเร็ว แล้วใช้มุมของปกสมุดบันทึก แทงเข้าที่ตาของนิรันดร์อย่างแรง
อ๊ากกกก!
นิรันดร์ปล่อยมือออกจากคอของมีนา เขาล้มลงไปกุมตาที่เลือดไหลออกมาอย่างรวดเร็ว
มีนาใช้โอกาสนี้วิ่งหนีออกจากเต็นท์ตัดต่ออย่างไม่คิดชีวิต เธอวิ่งตรงไปยังรถยนต์ของเธอที่จอดอยู่ด้านนอกวัดแค
แต่ก่อนที่เธอจะไปถึงรถยนต์ของเธอ มีนาก็เห็นเงาตะคุ่มหนึ่งที่สะท้อนจากกระจกรถของเธอ มันคือ เงาของอักขรา
เงาของอักขราไม่ได้เคลื่อนไหว แต่เขากลับยิ้มให้เธอ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างสุดซึ้ง
“เธอไปไม่ได้หรอกมีนา…” เสียงกระซิบเย็นเยียบของอักขราดังเข้ามาในหัวของเธอ ไม่ใช่ทางหู แต่เป็นทางความคิด “เธอคือคนเดียวที่เห็นความจริง… เธอคือพยาน… และพยานก็คือ ส่วนหนึ่งของภาพยนตร์“
มีนาไม่ได้วิ่งหนีอีกต่อไป เธอทรุดตัวลงนั่งข้างรถยนต์ของตัวเอง ความกลัวทำให้เธอทำอะไรไม่ถูก
ทันใดนั้น นิรันดร์ก็คลานตามออกมาจากเต็นท์ตัดต่อด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยเลือด เขาคลานมาตามพื้นดินอย่างช้า ๆ เหมือนสัตว์ร้ายที่บาดเจ็บ
“กล้อง… กล้องอยู่ที่ไหนมีนา…” นิรันดร์ถามอย่างเจ็บปวด
มีนาหันไปมองนิรันดร์ที่คลานมาหาเธอ แล้วเธอก็หันกลับไปมองเงาของอักขราที่สะท้อนอยู่ในกระจก
อักขราในเงานั้นกำลังยื่นมือออกมา… มือที่กำลังถือ หน้ากากไม้แกะสลักสีดำสนิท
มีนารู้แล้วว่าเธอไม่สามารถหลบหนีไปได้ เธอได้กลายเป็นส่วนหนึ่งของ ‘มนต์พิธี’ อย่างสมบูรณ์แล้ว
เธอตัดสินใจทำสิ่งสุดท้ายที่นักทำหนังควรทำ: เธอยอมรับความจริง
มีนาหยิบกล้องวิดีโอสำรองออกมาจากกระเป๋ากล้องของเธอ แล้วเธอก็เปิดมัน แล้วยื่นมันไปข้างหน้า กล้องที่ยังคงบันทึกภาพอย่างต่อเนื่อง
“คุณต้องการฟุตเทจใช่ไหม… อาจารย์” มีนาถามด้วยน้ำเสียงที่เด็ดเดี่ยว “ฉันจะมอบให้… แต่มันจะบันทึก… ทุกอย่าง“
นิรันดร์ที่กำลังคลานมาถึงตัวเธอ พยายามคว้ากล้องไปจากมือของเธอ แต่ก่อนที่เขาจะได้แตะต้องมัน แสงไฟจากรถยนต์ของเธอก็ส่องไปที่ต้นโพธิ์โบราณ
ภาพสุดท้ายที่กล้องบันทึกได้คือ:
- นิรันดร์ ที่ใบหน้าเต็มไปด้วยเลือด กำลังคลานอยู่บนพื้นดิน
- เงาของอักขรา ที่สะท้อนจากกระจกรถ กำลังยิ้มอย่างพึงพอใจ
- หน้ากากไม้แกะสลัก ที่วางอยู่บนฝากระโปรงรถของมีนา
จู่ ๆ เสียงกรีดร้องอันยาวนานและเย็นเยียบก็ดังขึ้นอีกครั้ง
กล้องของมีนาตกลงบนพื้นดิน ฟุตเทจสุดท้ายที่กล้องบันทึกได้คือ ภาพใบหน้าของมีนาเอง ที่กำลังยิ้ม… รอยยิ้มที่สาม… รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและน่ากลัวที่สุด… รอยยิ้มของหน้ากากไม้
ภาพดับ
โรงภาพยนตร์ขนาดใหญ่ในกรุงเทพฯ ถูกประดับประดาด้วยป้ายโปสเตอร์ขนาดมหึมาของภาพยนตร์เรื่อง “มนต์พิธี” รอบปฐมทัศน์กำลังจะเริ่มขึ้น
โปสเตอร์นั้นเป็นภาพของหน้ากากไม้แกะสลักสีดำทะมึนครึ่งซีกที่วางอยู่บนพื้นดินที่เต็มไปด้วยรากไม้โบราณ และมีคำโปรยที่น่าสะพรึงกลัวว่า: “นี่คือการแสดงที่ไม่จบสิ้น… นี่คือความจริงที่ถูกบันทึกไว้…”
ภาพยนตร์เรื่องนี้กลายเป็นปรากฏการณ์ทางสังคมอย่างรวดเร็ว ข่าวการหายตัวไปอย่างลึกลับของ อักขรา ดาราหนุ่มผู้ทะเยอทะยาน ได้กลายเป็นเครื่องมือประชาสัมพันธ์ที่ทรงพลังที่สุดของภาพยนตร์เรื่องนี้ ผู้คนต่างหลั่งไหลกันมาดูเพื่อพิสูจน์ว่าฟุตเทจที่ถูกกล่าวหาว่าเป็น ‘ฟุตเทจจริงของการหายตัวไป’ นั้นเป็นอย่างไร
ภายในงานรอบปฐมทัศน์ มีนักข่าวและผู้คนในวงการภาพยนตร์มากมาย แต่มีสองคนที่เป็นจุดสนใจมากที่สุด:
- นิรันดร์ ผู้กำกับที่ตอนนี้ถูกยกย่องให้เป็น ‘อัจฉริยะที่บ้าคลั่ง’ เขาสวมแว่นกันแดดสีดำสนิทตลอดเวลาเพื่อปกปิดบาดแผลที่ดวงตาของเขา เขาเดินด้วยไม้เท้าและดูอ่อนแอ แต่เขากำลังยืนกรานถึงความเป็นจริงของสิ่งที่ถูกบันทึกไว้ในภาพยนตร์
- ป้าพร้าว ผู้ดูแลวัดแคที่มาเป็นแขกรับเชิญพิเศษในการเปิดตัว เธอแต่งกายด้วยชุดม่อฮ่อมสีเข้มอย่างสง่างาม ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยความเศร้า แต่เธอกลับยิ้มอย่างอ่อนโยนทุกครั้งที่ตอบคำถามของนักข่าว
“คุณนิรันดร์คะ” นักข่าวคนหนึ่งถาม “มีข่าวลือว่าฟุตเทจสุดท้าย… ฟุตเทจที่แสดงการหายตัวไปของคุณอักขรา… ถูกถ่ายโดย… คุณมีนา ตากล้อง ที่หายตัวไปอย่างลึกลับหลังจากคุณอักขราจริงหรือคะ”
นิรันดร์จับไมโครโฟนด้วยมือที่สั่นเทา “ครับ… ฟุตเทจนั้นถูกบันทึกโดยมีนาจริง ๆ เธอเป็นคนเดียวที่เชื่อในความจริงของสถานที่นั้น… เธอเป็นคนเดียวที่กล้าหาญพอที่จะบันทึก ‘มนต์พิธี’ ให้เสร็จสมบูรณ์”
เขาหยุดพูดแล้วถอดแว่นกันแดดออก ดวงตาข้างหนึ่งของเขาปิดสนิท แต่ดวงตาอีกข้างหนึ่งกลับเต็มไปด้วยความภาคภูมิใจที่บิดเบี้ยว “ผมคิดว่า… มีนา… เธอได้กลายเป็นตำนานไปพร้อมกับหนังเรื่องนี้แล้ว”
นักข่าวหันไปหาป้าพร้าว “แล้วคุณป้าพร้าวคิดว่าอย่างไรกับการหายตัวไปของคุณอักขราและคุณมีนาคะ”
ป้าพร้าวส่ายหน้าอย่างอ่อนโยน “ทุกสิ่งที่ถูกบันทึกไว้ด้วยความทะเยอทะยาน… จะต้องจ่ายด้วยความจริงใจ”
มีนาไม่ได้หายตัวไปอย่างสมบูรณ์แบบเหมือนอักขรา ร่างกายของเธอถูกพบในรุ่งเช้าข้างรถยนต์ของเธอ ใบหน้าของเธอเต็มไปด้วยรอยยิ้มที่น่าขนลุก ตำรวจสรุปว่าเป็นการฆ่าตัวตายภายใต้สภาวะความเครียด
สิ่งที่ไม่มีใครรู้คือ สมุดบันทึกเก่า ๆ เล่มนั้น ที่เธอใช้แทงตาของนิรันดร์หายไปอย่างไร้ร่องรอย และกล้องวิดีโอสำรองที่บันทึกภาพสุดท้ายก็หายไปเช่นกัน
แต่ การ์ดหน่วยความจำหลัก ของกล้องสำรองถูกพบวางอยู่บนพื้นดินอย่างเป็นระเบียบ ข้าง ๆ นั้นมีรอยเท้าที่ดูเหมือนเท้าเปล่าของ เด็กผู้หญิงคนหนึ่ง ที่ไม่ได้เป็นส่วนหนึ่งของกองถ่ายเลย
ภาพยนตร์เรื่อง “มนต์พิธี” เปิดตัวอย่างอื้อฉาวและประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลาย มันไม่ใช่แค่ภาพยนตร์ แต่เป็น เอกสารหลักฐานของคำสาป ที่ทุกคนต่างอยากเห็น
ในฉากสุดท้ายของภาพยนตร์
ภาพสุดท้ายที่ปรากฏบนจอภาพยนตร์ขนาดยักษ์ในโรงภาพยนตร์คือภาพที่ถูกบันทึกด้วยกล้องวิดีโอสำรองของมีนา ภาพสั่นไหวที่พื้นดิน ก่อนที่จะค่อย ๆ เงยหน้าขึ้นมา
ภาพที่ผู้ชมเห็นคือ ใบหน้าของมีนา ที่กำลังยิ้มอย่างบิดเบี้ยวและเยือกเย็น รอยยิ้มที่เหมือนกับหน้ากากไม้แกะสลักครึ่งซีก รอยยิ้มที่สองที่ซ้อนทับอยู่ นั้นชัดเจนอย่างไม่น่าเชื่อ
ผู้ชมในโรงภาพยนตร์ร้องเสียงหลงด้วยความกลัว หลายคนเชื่อว่านี่คือ วินาทีสุดท้ายที่วิญญาณของมีนาถูกกลืนกิน
แต่แล้วภาพก็เปลี่ยนไปเป็น ภาพใบหน้าของนิรันดร์ ที่เต็มไปด้วยเลือด เขาพยายามคว้ากล้องวิดีโอสำรองนั้น
เสียงกระซิบเย็นเยียบ ดังขึ้นจากลำโพงของโรงภาพยนตร์:
“ข้ามาแล้ว… มนต์พิธี… สำเร็จแล้ว…”
ภาพยนตร์ตัดจบอย่างรวดเร็ว End Credits ไหลขึ้นมาอย่างช้า ๆ
หลังจบภาพยนตร์…
นักข่าวรวมตัวกันที่หน้าเวทีเพื่อสัมภาษณ์นิรันดร์อีกครั้ง
“คุณนิรันดร์คะ! ฟุตเทจสุดท้ายนั้น… มันคืออะไรกันแน่! มันถูกบันทึกขึ้นมาได้อย่างไรคะ!”
นิรันดร์ยิ้มอย่างอ่อนโยน แต่ดวงตาของเขาว่างเปล่า “มันคือการบรรลุถึงความสมบูรณ์แบบในศิลปะของมีนาครับ… เธอคือคนเดียวที่เข้าใจว่าภาพยนตร์เรื่องนี้ต้องการอะไร… เธอคือผู้ถ่ายทอดความจริงใจทั้งหมด”
ในขณะที่นิรันดร์กำลังพูด ชายคนหนึ่งที่ดูเหมือน อักขรา ในชุดสูทหรูหราก็เดินเข้ามาในงาน เขาไม่ได้มองใครเลย แต่เขากำลังมองไปที่ โปสเตอร์ภาพยนตร์ ที่มีหน้ากากไม้แกะสลักอยู่
เขาดูไม่เหมือนอักขราที่เย่อหยิ่งคนก่อน แต่เขาดูสงบและมีความสุขอย่างผิดปกติ
เขาเดินเข้าไปหานิรันดร์ แล้วพูดด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและอ่อนโยน “อาจารย์นิรันดร์… ผมว่าภาพยนตร์เรื่องนี้จะกลายเป็นตำนานนะครับ”
นิรันดร์หันไปมองอักขราด้วยความตกใจอย่างที่สุด ดวงตาที่เหลืออยู่ข้างเดียวของเขาเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัว
“อัก… อักขรา… นาย… นาย…” นิรันดร์พูดไม่ออก
“ผมกลับมาแล้วครับอาจารย์” ชายที่หน้าตาคล้ายอักขราพูดด้วยรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจ แต่ดวงตาของเขากลับมีประกายที่ว่างเปล่า “ผมกลับมาเพื่อ… รับผลประโยชน์ ที่ผมแลกมาด้วยความยิ่งใหญ่…”
อักขรา ตัวจริงที่กลับมาแล้ว… แต่เขากลับมาในสภาพที่ดูดีกว่าเดิม มีเสน่ห์กว่าเดิม และเหนือสิ่งอื่นใด… เขากลับมาพร้อมกับรอยยิ้มที่ซ่อนเร้นไว้ รอยยิ้มที่สาม
ป้าพร้าวที่ยืนอยู่ด้านหลังมองฉากนี้อย่างเงียบ ๆ เธอส่ายหน้าอย่างอ่อนโยน แล้วกระซิบเบา ๆ “การทดแทนที่สมบูรณ์แบบ… ไม่ใช่แค่ร่างกาย… แต่คือการทดแทนความทะเยอทะยาน… อักขรา… เขาได้กลายเป็น ตัวแทน ที่ไม่เคยมีวันตายไปแล้ว”
การปรากฏตัวของ ‘อักขรา’ ในงานรอบปฐมทัศน์สร้างความโกลาหลอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อน นักข่าวรุมล้อมเขาอย่างบ้าคลั่งราวกับหมาป่าที่หิวโหย ไม่มีใครสนใจนิรันดร์อีกต่อไป ทุกสายตาจับจ้องไปที่ชายหนุ่มผู้ถูกประกาศว่าหายสาบสูญไปแล้ว
‘อักขรา’ ยืนรับแสงแฟลชด้วยท่าทีสง่างามและเยือกเย็น แตกต่างจากอักขราคนเดิมที่เคยโอ้อวดและทะเยอทะยานอย่างออกนอกหน้า
“คุณอักขราคะ! คุณหายไปไหนมาตลอด 6 เดือนนี้!?” นักข่าวคนหนึ่งตะโกนถาม
‘อักขรา’ ยิ้มอย่างอ่อนโยน “ผมไม่ได้หายไปไหนหรอกครับ… ผมแค่เดินทางไปสู่สถานที่ที่ผมสามารถทำความเข้าใจกับบทบาทของ ‘อาจารย์คง’ ได้อย่างแท้จริง… และตอนนี้… ผมกลับมาแล้วเพื่อเก็บเกี่ยวผลแห่งความเข้าใจนั้น”
เขาเดินตรงเข้าไปหานิรันดร์ที่ยังคงยืนนิ่งด้วยความตกตะลึง นิรันดร์พยายามจะถอยหนี แต่ถูกล้อมไว้ด้วยฝูงชน
“นาย… นายไม่ใช่ไอ้อักขรา!” นิรันดร์ตะโกนเสียงแหลม “ไอ้อักขรามันหายไปแล้ว! มันตายไปแล้ว!”
‘อักขรา’ ก้มลงมองนิรันดร์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสารและดูถูก “อาจารย์นิรันดร์… อาจารย์ต่างหากที่ไม่ยอมรับความจริง อาจารย์ยังคงยึดติดอยู่กับความล้มเหลวในอดีต”
เขาหยิบโทรศัพท์มือถือเครื่องใหม่เอี่ยมออกมา แล้วยื่นให้ป้าพร้าวที่ยืนอยู่ใกล้ ๆ “คุณป้าครับ… ฝากวิดีโอนี้ไว้กับคุณป้าด้วยนะครับ… นี่คือ หลักฐานของความจริง“
ป้าพร้าวรับโทรศัพท์นั้นไว้ด้วยสีหน้าเรียบเฉย ขณะที่ทุกคนจดจ้องอยู่กับเหตุการณ์ตรงหน้า
‘อักขรา’ หันไปเผชิญหน้ากับฝูงชนอีกครั้ง “ผมขอประกาศนะครับ! ผมได้กลับมาเพื่อรับตำแหน่งของผมในวงการภาพยนตร์! และผมขอประกาศว่า… ผมได้ซื้อลิขสิทธิ์ภาพยนตร์เรื่อง ‘มนต์พิธี’ ภาคต่อทั้งหมดแล้ว! และผมจะเป็น… ผู้กำกับและนักแสดงนำ เอง!”
คำประกาศนั้นสร้างความตกตะลึงให้กับทุกคน นิรันดร์ล้มลงกับพื้นด้วยความอ่อนแรง ใบหน้าของเขาซีดเผือดราวกับศพ
“ไม่! แกจะทำแบบนี้กับฉันไม่ได้!” นิรันดร์ร้องออกมา “ฉันคือคนสร้างมันขึ้นมา! ฉันคือผู้บงการมันทั้งหมด!”
‘อักขรา’ มองนิรันดร์ที่นอนอยู่บนพื้นอย่างดูแคลน “อาจารย์ครับ… อาจารย์ไม่เคยเป็นผู้บงการ… อาจารย์เป็นแค่ สะพาน ที่ถูกใช้งาน… หน้าที่ของอาจารย์จบลงแล้ว… อาจารย์บรรลุ ‘ความยิ่งใหญ่’ ด้วยบาดแผลที่ดวงตาและการถูกจองจำในความรู้สึกผิดแล้ว”
ท่ามกลางความสับสนอลหม่านนี้ ป้าพร้าวเดินเข้าไปหานิรันดร์ เธอวางมือลงบนไหล่ของเขาอย่างอ่อนโยน
“ไอ้หนุ่ม… แกทำสิ่งที่แกต้องทำเพื่อผลประโยชน์ของตัวเอง… แต่แกก็ต้องยอมรับผลที่ตามมาด้วย” ป้าพร้าวพูดด้วยน้ำเสียงปลอบโยน แต่ก็เต็มไปด้วยความจริงจัง
ป้าพร้าวเดินออกมาจากฝูงชน แล้วเปิดวิดีโอในโทรศัพท์ที่ ‘อักขรา’ เพิ่งมอบให้
วิดีโอนั้นเป็นภาพที่ถูกถ่ายด้วย มุมมองที่สาม จากระยะไกล ภาพนั้นเป็นภาพที่วัดแคในคืนที่อักขราหายตัวไป มันแสดงให้เห็นอย่างชัดเจนถึง มีนา ที่กำลังคลานอยู่บนพื้นดินด้วยความกลัว แล้ว นิรันดร์ ที่คลานตามมาด้วยใบหน้าเปื้อนเลือด
แต่วิดีโอนั้นไม่ได้แสดงให้เห็นอักขราหายไป แต่มันแสดงให้เห็น เงาดำขนาดใหญ่ ที่ปกคลุมเหนือทั้งมีนาและนิรันดร์ เงาที่ดูเหมือน ร่างของเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่กำลังหัวเราะอย่างน่าขนลุก
แล้วภาพก็เปลี่ยนไปเป็น ภาพถ่ายเซลฟี่ ที่ถูกถ่ายหลังจากนั้นไม่นาน
ภาพถ่ายเซลฟี่นั้นเป็นภาพของ ‘อักขรา’ คนปัจจุบัน ที่กำลังยิ้มอย่างพึงพอใจ แต่ในอ้อมแขนของเขากลับมี เด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่สวมเสื้อผ้าเก่า ๆ ยืนกอดเขาอยู่ เด็กผู้หญิงคนนั้นมี ใบหน้าของหน้ากากไม้แกะสลัก ที่เต็มไปด้วยรอยยิ้มที่บิดเบี้ยว
คำบรรยายใต้ภาพนั้นสั้น ๆ และเรียบง่าย: “ขอบคุณสำหรับการต้อนรับสู่โลกของข้า… พี่ชาย”
ป้าพร้าวหันไปมอง ‘อักขรา’ ที่กำลังยืนอยู่บนเวที
“สิ่งที่แกนำกลับมา… มันไม่ใช่แค่ความทะเยอทะยาน… แต่เป็น ‘ตัวตน’ ที่ถูกกลืนกินแล้ว… แกได้กลายเป็นพี่ชายของ ‘สิ่งที่เฝ้ารอ’ ที่ต้นโพธิ์ไปแล้ว” ป้าพร้าวพูดอย่างแผ่วเบา
‘อักขรา’ ไม่ปฏิเสธ เขาเพียงแค่ยิ้มอย่างอ่อนโยนและเยือกเย็น “ผมมีความสุขดีครับคุณป้า… ตอนนี้… ผมคือผู้ที่ควบคุมชะตากรรมของตัวเองแล้ว… ตราบใดที่ผมยังคงสร้างผลงานที่ยิ่งใหญ่… ผมก็จะไม่มีวันถูกลืม”
นิรันดร์ถูกตำรวจนำตัวออกไปจากงานในข้อหาทำร้ายร่างกาย แต่เขากลับยิ้มออกมาอย่างบ้าคลั่งในขณะที่ถูกนำตัวไป
“มันไม่จบแค่นี้หรอก! ฉันจะกลับมา! ฉันจะเปิดโปงความจริง! แกไม่ใช่ไอ้อักขรา!” เสียงตะโกนของนิรันดร์ดังหายไปในความมืดมิด
2 ปีต่อมา…
‘อักขรา’ กลายเป็น ผู้กำกับและนักแสดงที่ประสบความสำเร็จที่สุดในประวัติศาสตร์ภาพยนตร์ไทย ภาพยนตร์ของเขาเต็มไปด้วยความหลอนและสมจริงในระดับที่ไม่มีใครเทียบได้
เขาแต่งงานกับ นักแสดงสาวสวยคนหนึ่ง ที่มีดวงตาที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานที่มองเห็นได้ชัดเจน
วันหนึ่ง ‘อักขรา’ ยืนอยู่บนระเบียงเพนต์เฮาส์หรูหราของเขาในกรุงเทพฯ เขากำลังถือ หน้ากากไม้แกะสลักสีดำทะมึน ไว้ในมือ หน้ากากนั้นถูกใช้เป็นเครื่องรางนำโชคของเขา
ภรรยาของเขาเดินเข้ามาหาเขาจากด้านหลัง เธอสวมชุดนอนผ้าไหมสีแดงและมองเขาด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความเสน่หา
“ที่รักคะ… คืนนี้คุณจะเริ่มเขียนบทภาคต่อของ ‘มนต์พิธี’ แล้วใช่ไหมคะ” ภรรยาของเขาถาม
‘อักขรา’ หันกลับมามองภรรยาของเขา รอยยิ้มที่อ่อนโยนและเยือกเย็นของเขายังคงอยู่ “แน่นอนครับที่รัก… บทบาทของ ‘อาจารย์คง’ นั้น… มันยิ่งใหญ่เกินกว่าที่จะจบลงง่าย ๆ”
เขาจ้องมองเข้าไปในดวงตาของภรรยาของเขา แล้วเขาก็สังเกตเห็น ประกายไฟ ในดวงตาของเธอ ประกายไฟที่เต็มไปด้วยความปรารถนาที่จะเป็นดาราที่ยิ่งใหญ่ที่สุด
“ที่รัก… ผมว่าคุณเองก็มี ‘ความยิ่งใหญ่’ ซ่อนอยู่ในตัวไม่น้อยเลยนะครับ… บางที… คุณอาจจะเป็น ผู้ทดแทนที่สมบูรณ์แบบ สำหรับภาคต่อไปก็ได้นะครับ” ‘อักขรา’ พูดด้วยน้ำเสียงที่เต็มไปด้วยความหมายแฝง
ภรรยาของเขาหัวเราะอย่างตื่นเต้น “คุณพูดจริงเหรอคะ! ฉันจะยอมแลกทุกอย่างเพื่อโอกาสนั้นค่ะ!”
‘อักขรา’ ยิ้มกว้าง รอยยิ้มนั้นค่อย ๆ บิดเบี้ยวกลายเป็น รอยยิ้มของหน้ากากไม้ อีกครั้งอย่างไม่มีใครเห็น
“ผมรู้ครับที่รัก… ผมรู้ดีว่าคุณพร้อมที่จะแลกมัน… และผมจะมอบโอกาสนั้นให้คุณเอง… เหมือนกับที่ผมได้รับมันมา”
เสียงหัวเราะที่เย็นเยียบและน่าขนลุกดังขึ้นจากมุมมืดของเพนต์เฮาส์นั้น… เสียงหัวเราะของเด็กผู้หญิงตัวเล็ก ๆ ที่กำลังรอคอย ‘พี่ชาย’ คนใหม่
ภรรยาของ ‘อักขรา’ จ้องมองเขาด้วยดวงตาที่เป็นประกายระยิบระยับแห่งความทะเยอทะยานที่ไม่มีวันสิ้นสุด ความตื่นเต้นในน้ำเสียงของเธอสะท้อนถึงความปรารถนาอันแรงกล้าที่จะถูกจดจำ
“คุณหมายถึง… ให้ฉันเป็น ‘อาจารย์คง’ คนต่อไปในภาคต่อจริงๆ เหรอคะ?” เธอถามย้ำ ต้องการความมั่นใจในคำสัญญาอันยิ่งใหญ่นี้
‘อักขรา’ วางหน้ากากไม้แกะสลักลงบนโต๊ะกระจกข้างตัวอย่างแผ่วเบา มันเป็นท่าทีที่ดูเหมือนการมอบมรดกที่สำคัญ
“แน่นอนครับที่รัก” ‘อักขรา’ ตอบ น้ำเสียงของเขาอ่อนโยนจนน่าประหลาดใจ แต่แฝงไว้ด้วยความหนักแน่นที่น่าขนลุก “บทบาทนี้ไม่ใช่แค่การแสดง แต่เป็นการหลอมรวมจิตวิญญาณ… มันจะทำให้คุณ ไม่ถูกลืม ตลอดไป”
เขาใช้ปลายนิ้วสัมผัสใบหน้าของภรรยาอย่างช้าๆ รอยยิ้มของเขาดูจริงใจ แต่ดวงตาของเขากลับมองทะลุผ่านความสวยงามของเธอไปยัง ความปรารถนาที่ซ่อนอยู่ ภายใน
“คุณพร้อมที่จะทำทุกอย่างจริงๆ ใช่ไหม… แม้กระทั่ง… การยอมรับใน ‘ความจริง’ ของการหายตัวไปของผมและมีนา” ‘อักขรา’ กระซิบ
ภรรยาของเขากลืนน้ำลายอย่างยากลำบาก “ฉัน… ฉันพร้อมค่ะ ถ้ามันจะทำให้ฉันได้บทบาทที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิต!”
‘อักขรา’ หัวเราะเบาๆ เสียงหัวเราะนั้นฟังดูเหมือนลมที่พัดผ่านช่องโหว่ของความว่างเปล่า เขาเดินไปที่มุมห้อง แล้วหยิบม้วนวิดีโอ VHS เก่าๆ สองม้วนออกมาจากตู้เก็บของที่ล็อกไว้อย่างแน่นหนา ม้วนหนึ่งมีป้ายเขียนว่า “อัครา – วันสุดท้าย” อีกม้วนเขียนว่า “มีนา – ฟุตเทจจบ”
“ดีมากครับ” ‘อักขรา’ พูด “ถ้าอย่างนั้น… คืนนี้คือคืนที่คุณจะก้าวข้ามขีดจำกัดของมนุษย์… คุณจะต้องดู ความจริงเบื้องหลังความยิ่งใหญ่ ที่ผมได้รับมา”
เขาเดินไปเปิดเครื่องเล่นวิดีโอที่เชื่อมต่อกับจอภาพยนตร์ขนาดใหญ่ในห้องนั่งเล่นอันหรูหราของเขา เขาเสียบม้วนวิดีโอของอักขราและมีนาเข้าไปในเครื่องเล่นอย่างช้าๆ
“สิ่งนี้… คือมรดกของเรา… และคุณคือคนต่อไปที่จะสืบทอดมัน” ‘อักขรา’ พูด
ภรรยาของเขานั่งลงบนโซฟาหนังอย่างตื่นเต้น เธอไม่ได้กลัวเลยแม้แต่น้อย แต่เต็มไปด้วยความอยากรู้อยากเห็นในพิธีกรรมที่ทำให้สามีของเธอเป็นตำนาน
บนจอภาพยนตร์ขนาดมหึมา ภาพที่สั่นไหวและมีสัญญาณรบกวนของ อักขรา (คนก่อน) กำลังเปลือยกายและเดินเข้าสู่เงามืดของต้นโพธิ์โบราณก็ปรากฏขึ้น ภรรยาของ ‘อักขรา’ จ้องมองภาพนั้นด้วยความทึ่ง
แล้วภาพก็ตัดไปที่ ภาพสุดท้ายของมีนา ที่บันทึกใบหน้าของตัวเอง รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและเยือกเย็นของเธอปรากฏขึ้นบนจออย่างชัดเจน แล้วภาพก็ดับลง
ภรรยาของ ‘อักขรา’ มองสามีของเธอด้วยดวงตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง
“แล้วไงต่อคะ? ฉันต้องไปที่นั่นเพื่อถ่ายทำใช่ไหมคะ? ฉันต้องทำพิธีแบบพวกเขาใช่ไหมคะ?” เธอถามอย่างร้อนรน
‘อักขรา’ ส่ายหน้าอย่างอ่อนโยน “ไม่จำเป็นต้องทำซ้ำหรอกครับที่รัก… พิธีกรรมนั้น… มันได้เสร็จสมบูรณ์ไปแล้ว 2 ครั้ง”
เขาเดินไปหยิบ หน้ากากไม้แกะสลัก ที่วางอยู่บนโต๊ะ แล้วยื่นให้ภรรยาของเขา
“คุณแค่ต้องยอมรับ พลัง ของมัน… และสวมใส่ ตัวตน ที่ถูกสืบทอดมา”
ภรรยาของ ‘อักขรา’ รับหน้ากากไม้แกะสลักมาถือไว้ในมืออย่างตื่นเต้น หน้ากากไม้สีดำสนิทนั้นให้ความรู้สึกเย็นเยียบและทรงพลังอย่างประหลาด
เธอยกหน้ากากขึ้นมาทาบกับใบหน้าของตัวเองอย่างช้าๆ แล้วยิ้มออกมา… รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและความทะเยอทะยานที่เพิ่งได้รับเชื้อเพลิงใหม่
ในวินาทีนั้นเอง ‘อักขรา’ ก็เห็นรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวที่ซ้อนทับบนใบหน้าของภรรยาของเขา รอยยิ้มที่สี่ … รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความพึงพอใจอย่างที่สุด
ความเงียบ เข้าปกคลุมห้องเพนต์เฮาส์นั้น
‘อักขรา’ เดินไปเปิดหน้าต่างบานใหญ่ที่มองเห็นทิวทัศน์ของกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนทั้งหมด เขามองลงไปที่แสงไฟระยิบระยับของเมือง… เมืองที่เต็มไปด้วยความทะเยอทะยานของผู้คน
เขารู้แล้วว่าภารกิจของเขาได้เสร็จสมบูรณ์แล้ว เขาได้มอบ ‘ของขวัญ’ แห่งความเป็นอมตะให้กับคนที่เขา ‘รัก’ แล้ว และในไม่ช้า… ‘มนต์พิธี’ ภาคต่อไปก็จะเริ่มต้นขึ้น
เสียงหัวเราะอันเยือกเย็นของเด็กผู้หญิงตัวเล็กๆ ดังขึ้นอย่างชัดเจนจากมุมมืดของห้องอีกครั้ง แต่คราวนี้… เสียงหัวเราะนั้นเต็มไปด้วยความอิ่มเอมใจ
บทสรุป (The Haunting Conclusion)
5 ปีต่อมา…
นิรันดร์ถูกปล่อยตัวจากโรงพยาบาลประสาท เขาถูกตัดสินว่ามีอาการทางจิตและไม่มีความผิดในคดีที่เกี่ยวข้องกับการหายตัวไปของมีนาและอักขรา
เขากลายเป็นชายชราที่อ่อนแอและสวมแว่นกันแดดตลอดเวลาเพื่อปกปิดดวงตาข้างที่พิการของเขา
วันหนึ่ง นิรันดร์นั่งอยู่ที่ม้านั่งในสวนสาธารณะแห่งหนึ่ง เขากำลังถือหนังสือพิมพ์เก่าๆ ฉบับหนึ่ง ในนั้นมีข่าวใหญ่: ภรรยาของ ‘อักขรา’ ได้หายตัวไปอย่างลึกลับ หลังจากที่ภาพยนตร์เรื่อง “มนต์พิธี: บททดแทน” ภาคต่อของเธอประสบความสำเร็จอย่างถล่มทลาย
นิรันดร์ไม่ได้แสดงสีหน้าใดๆ ออกมา เขาเพียงแค่พับหนังสือพิมพ์นั้นลง
จู่ๆ โทรศัพท์มือถือเครื่องเก่าๆ ที่ป้าพร้าวเคยมอบให้ก็ดังขึ้น นิรันดร์รับสาย
เสียงปลายสายเป็นเสียงที่ทุ้มต่ำและเยือกเย็น… เสียงของ ‘อักขรา’
“อาจารย์นิรันดร์… อาจารย์มีความสุขกับความสำเร็จที่ผมสร้างขึ้นมาไหมครับ” ‘อักขรา’ ถาม
นิรันดร์เงียบไปนาน ก่อนที่จะตอบด้วยน้ำเสียงที่อ่อนล้า “แก… แกกำลังทำอะไรอยู่! แกกำลังสร้างวงจรที่ไม่มีวันจบสิ้น!”
“วงจรที่ไม่มีวันจบสิ้น?” ‘อักขรา’ หัวเราะเบาๆ “ไม่ใช่นะครับอาจารย์… ผมกำลังสร้าง ตำนาน ที่ไม่มีวันตาย… ตราบใดที่โลกนี้ยังเต็มไปด้วยคนที่ยอมแลกจิตวิญญาณเพื่อความยิ่งใหญ่… ‘มนต์พิธี’ ก็จะดำเนินต่อไปเรื่อยๆ”
“แล้วแก… แกได้อะไรจากมัน!” นิรันดร์ตะโกน
“ผมได้ ความภาคภูมิใจ ครับอาจารย์… ผมได้เป็น ส่วนหนึ่ง ของสิ่งที่ยิ่งใหญ่กว่า… และตอนนี้… ผมได้พบ ผู้สืบทอด คนใหม่ที่สมบูรณ์แบบแล้ว… ลูกสาวของผมเอง”
นิรันดร์ตกใจจนทำโทรศัพท์หลุดมือ เขามองไปที่โทรศัพท์ที่หล่นลงบนพื้น
ในภาพสะท้อนของหน้าจอโทรศัพท์นั้น… รอยยิ้มที่ห้า ปรากฏขึ้นบนใบหน้าของเขาเอง… รอยยิ้มที่บิดเบี้ยวและน่ากลัวของหน้ากากไม้
นิรันดร์รู้แล้วว่าเขาเองก็ไม่สามารถหลุดพ้นจาก ‘มนต์พิธี’ นี้ได้… เขาได้กลายเป็น พยานผู้ที่ต้องอยู่กับความจริงอันน่าสะพรึงกลัว ไปตลอดกาล
จบบริบูรณ์