คำเตือนไลฟ์: คำสาปที่กัดกินเนื้อหนังสดๆ
หน้าจอสมาร์ตโฟนสั่นไหว ภาพพร่ามัวไปชั่วขณะ ก่อนจะกลับมาโฟกัส สัญลักษณ์ “LIVE” สีแดงสดกะพริบอยู่ที่มุมบนซ้ายอย่างใจร้อน
เสียงหอบหายใจดังแทรกเข้ามาพร้อมกับเสียงลม “แฮ่… แฮ่… สวัสดีค่ะ! สวัสดีห้าร้อยคนที่เข้ามาดู! พลอยเช็กอินกลับมาแล้ว!”
เสียงของ “พลอย” หรือ พลอยเช็กอิน (PloyCheckIn) สดใสเกินจริง กึ่งตะโกนกึ่งกระซิบแข่งกับเสียงลมที่พัดผ่านทุ่งหญ้าแห้งแล้งยามพลบค่ำ แสงสีส้มหม่นของดวงอาทิตย์ที่กำลังจะลับขอบฟ้าอาบไล้ทุกอย่างให้ดูเวิ้งว้างน่ากลัว
กล้องแพนไปรอบตัว เผยให้เห็นทุ่งนากว้างใหญ่ที่เพิ่งผ่านการเก็บเกี่ยว เหลือเพียงซังข้าวแห้งๆ ที่ชี้ขึ้นฟ้าเหมือนมือผอมๆ ที่รอคอยบางสิ่ง
“วันนี้… พลอยจะพาทุกคนมา ‘ล่า’ ผีที่ฮอตที่สุดในอีสาน!” เธอหันกล้องกลับมาที่ใบหน้าของตัวเอง ยิ้มกว้างจนเห็นเหล็กดัดฟัน “ผีปอบ! ไงล่ะ! ใครว่าพลอยลืมกำพืด ลืมบ้านเกิด? นี่ไง! พลอยกลับมาเอา ‘ของดี’ มาฝากทุกคนแล้ว!”
เธอหัวเราะเสียงแหลม พยายามสร้างบรรยากาศให้ดูตลกขบขัน แต่ดวงตาของเธอมันฟ้อง… มันฉายแวววิตกกังวล และความเหนื่อยล้าอย่างชัดเจน
[คอมเมนต์: PloyCheckIn คนจริง!] [คอมเมนต์: กล้ามากแม่!] [คอมเมนต์: อีสานที่ไหนวะ? มืดชิบ]
พลอยอ่านคอมเมนต์ไปด้วย เดินไปด้วย “อำเภอ… เอ่อ… แถวๆ บ้านยายพลอยเองค่ะ แต่ขออุบไว้นะคะ เดี๋ยวคนตามมาเยอะ” เธอพูดปดคำโต
ความจริงคือ เธอกลับมาที่นี่เพราะความจนตรอก เธอกำลังเป็นหนี้จากการกู้เงินมาซื้ออุปกรณ์ทำช่อง และยอดผู้ติดตามของเธอก็ตกลงเหวหลังจากที่เธอพยายามรีวิวเครื่องสำอางและท่องเที่ยวแบบหรูหรา… ซึ่งมันไม่ใช่ตัวตนของเธอเลย
นี่คือการเดิมพันครั้งสุดท้าย ถ้าคลิปนี้ไม่ “ปัง” เธอก็จบ
กล้องสั่นไหวรุนแรงขึ้นตามฝีเท้าที่เร่งรีบ พลอยเดินลัดเลาะไปตามคันนาที่ทั้งแคบและชัน “โอ๊ย!” เธอร้องเสียงหลงเมื่อเกือบจะลื่นไถล “สุดยอด… ทางเข้าสุดยอดมากทุกคน สมกับเป็นที่อยู่ของ ‘ตัวแม่’!”
และแล้ว… กล้องก็จับภาพของมันได้
ท่ามกลางทุ่งโล่งที่มืดสลัว ปรากฏบ้านเรือนไทยอีสานเก่าแก่หลังหนึ่งตั้งตระหง่านอย่างโดดเดี่ยว มันเป็นบ้านไม้ใต้ถุนสูงที่ผุพังอย่างหนัก เสาบ้านเอียงกระเท่เร่ หลังคาโบ๋เป็นช่องกว้าง… แต่มันยังยืนหยัดอยู่ได้ราวกับมีมนตร์บางอย่างยึดเหนี่ยวไว้
“ถึงแล้ว… ทุกคน… บ้านผีปอบในตำนาน” พลอยกระซิบเสียงสั่นเล็กน้อย… ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เพราะความตื่นเต้นที่ยอดวิวเริ่มพุ่งขึ้น
[คอมเมนต์: แค่เห็นบ้านก็ขนลุกแล้ว] [คอมนะ: ยายกูบอกว่าบ้านแบบนี้ของแรง] [Donation: 50 บาท สู้ๆ นะพลอย!]
“ขอบคุณสำหรับดาวนะคะ!” พลอยยิ้มแป้นเมื่อเห็นเงินบริจาค “เดี๋ยวเราจะขึ้นไปสำรวจกันสดๆ นี่แหละ แต่ก่อนอื่น… พลอยขอเล่าเรื่องยายส้มให้ฟังก่อน”
เธอยกกล้องขึ้นระดับใบหน้า ทำเสียงจริงจังขึ้นมาทันที “เมื่อเช้า… พลอยไปเจอยายส้มที่ตลาดมา ยายส้มคือยายแท้ๆ ของพลอยเอง แก่มากแล้ว แกก็ใจดีนะ… เอาข้าวเหนียวหมูปิ้งมาให้”
ภาพตัดสลับไปที่ความคิดของพลอย…
เช้าวันนั้นที่ตลาดสด… ยายส้ม หญิงชราในชุดผ้าซิ่นเก่าๆ มองหลานสาวด้วยแววตาห่วงใย มือเหี่ยวย่นของยื่นถุงหมูปิ้งให้ “พลอย… อย่าไปเฮือนหลังนั้นเด้อ มันเป็นที่ของยายเมฆ… อย่าไปกวนเพิ่น”
พลอยในตอนนั้นรับถุงมาแบบขอไปที “ยาย… มันไม่มีอะไรหรอก หนูโตแล้วนะ หนูแค่ไปถ่ายรูปเฉยๆ”
“มันบ่แม่นเรื่องเล่น” ยายส้มกำมือหลานสาวแน่น “ยายเมฆเพิ่น ‘หิว’ อย่าไปปลุกเพิ่น…”
ภาพกลับมาที่ปัจจุบัน พลอยหัวเราะแห้งๆ ใส่กล้อง “ทุกคนเชื่อไหม? ยายพลอยยังเชื่อเรื่องพวกนี้อยู่เลย นี่มันยุค 5G แล้วนะ! ยอดวิวกับ ‘ดาว’ ที่ทุกคนส่งมาให้พลอยนี่แหละ… คือของจริง!”
เธอพูดจบก็หันกล้องกลับไปที่บ้านหลังนั้น “เอาล่ะ… ผู้สนับสนุนรายการเข้าได้… ส่วนผีปอบ… ก็เข้าได้เหมือนกัน! ลุย!”
พลอยเดินตรงไปที่บันไดบ้าน… บันไดไม้ที่ผุพังจนแทบจะเหลือแต่โครง เธอใช้มือถือส่องทาง (เธอมีขาตั้งกล้องและไฟวงแหวนขนาดเล็กอยู่ในกระเป๋าเป้)
เธอก้าวเท้าขึ้นบันได… เสียงไม้ลั่นเอี๊ยดอ๊าด…
“แข็งแรงกว่าที่คิดนะเนี่ย” เธอพูดยกล้อ แต่เสียงของเธอเริ่มเปลี่ยนเป็นเสียงกระซิบโดยไม่รู้ตัว
เมื่อเท้าของเธอเหยียบลงบนพื้นชานเรือน… ลมที่เคยพัดแรง… กลับหยุดนิ่งทันที
ความเงียบเข้าครอบงำอย่างฉับพลัน… เงียบจนได้ยินเสียงหัวใจของเธอเต้นดัง “ตึก… ตึก… ตึก…”
พลอยกลืนน้ำลายเอื๊อก “โอเค… ข้างบนนี้… บรรยากาศดีใช้ได้เลย”
เธอเริ่มเดินสำรวจช้าๆ ใช้แสงจากหน้าจอมือถือส่องไปรอบๆ ภายในบ้านมืดสนิท… มีกลิ่นอับชื้นและกลิ่นสาบแปลกๆ ปะปนกัน ข้าวของเครื่องใช้แบบโบราณวางระเกะระกะ… เตาไฟดินเก่าๆ… โอ่งน้ำที่แตกแล้ว… เศษผ้าขาดวิ่นกองอยู่ที่มุมห้อง
“ว้าว… เหมือนหลุดเข้ามาในกองถ่ายหนังผีเลย” พลอยพยายามพูดติดตลก แต่เธอกำลังบังคับไม่ให้มือสั่น
[คอมเมนต์: ยอดวิว 1,500 แล้ว!] [คอมเมนต์: พลอย… ข้างหลังมีอะไรไหวๆ] [คอมเมนต์: อย่าหลอกกันดิวะ]
พลอยชะงัก หันขวับไปด้านหลังทันที “ไหน? อะไร? อย่าอำดิ!”
กล้องส่องไปที่มุมห้องมืด… ไม่มีอะไร… นอกจากความว่างเปล่า “ทุกคนอย่าแกล้งกันสิ! หัวใจจะวาย” เธอหัวเราะ แต่เสียงนั้นฟังดูประหม่าอย่างเห็นได้ชัด “เอาล่ะ… เพื่อไม่ให้เป็นการเสียเวลา… เราจะเริ่ม ‘พิธีกรรม’ กันเลย!”
เธอวางกระเป๋าเป้ลงบนพื้นไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่น ค้นหาของข้างในอย่างทุลักทุเล “และนี่… คือ… ตำราโบราณ!” เธอชูสมุดโน้ตเก่าๆ (ที่เธอจดมาจากอินเทอร์เน็ตเมื่อคืน) “กับเครื่องเซ่น!”
เธอหยิบไข่ไก่ดิบสองฟอง ข้าวสารหนึ่งถุงเล็ก และ… มีดทำครัวปลายแหลมเล็กๆ ออกมาวางบนพื้น
“พลอยจะทำพิธี ‘เรียก’ ยายเมฆ… หรือผีปอบที่เขาว่ากันว่าสิงอยู่ที่นี่” เธอนั่งขัดสมาธิลงกลางเรือน “พลอยต้องตั้งสมาธิ… แต่ทุกคนยังดูพลอยได้นะ… ดูโฆษณาไปก่อนได้ค่ะถ้ามี”
เธอกำลังจะวางมือถือลงบนขาตั้งกล้องขนาดเล็กที่เตรียมมา… แต่แล้ว…
แกร๊บ…
เสียงเหมือนคนเหยียบใบไม้แห้งดังขึ้น… จากใต้ถุนบ้าน
พลอยสะดุ้งสุดตัว “เสียงอะไร?!”
เธอลุกพรวด คว้ามือถือส่องลงไปที่ช่องว่างระหว่างพื้นไม้… ความมืด… “เฮลโล… มีใครอยู่ข้างล่างไหม?” เธอตะโกนถาม
ไม่มีเสียงตอบ…
“สงสัยจะเป็น… หมามั้ง” เธอพยายามปลอบใจตัวเองและคนดู “แถวนี้หมาเยอะ… โอเค… เรามาต่อกัน”
เธอวางมือถือลงบนขาตั้งกล้อง จัดมุมให้เห็นตัวเธอและเครื่องเซ่นอย่างชัดเจน…
“พร้อมนะทุกคน…” เธอสูดหายใจเข้าลึกๆ “พลอยจะเริ่มแล้วนะ… ถ้าพลอยเป็นอะไรไป… ฝากเลี้ยงแมวพลอยด้วย…” เธอยังไม่วายที่จะเล่นมุก
เธอจุดเทียนไขเล็กๆ สองสามเล่มที่เตรียมมา… แสงเทียนสลัวๆ ทำให้บรรยากาศยิ่งดูขลังและน่าขนลุก เธอมองตรงเข้าไปในเลนส์กล้อง “เอาล่ะ… ยายเมฆ… ถ้ามีจริง… ถ้า ‘หิว’ จริงอย่างที่ยายส้มว่า…”
เธอหยิบมีดทำครัวขึ้นมา…
“ก็ออกมา ‘กิน’ เลย… ออกมา ‘ไลฟ์’ สดกับหลานคนนี้เลย!”
พลอยจ้องมองเปลวเทียนที่สั่นไหวอย่างเชิญชวน ยอดวิวพุ่งทะลุ 2,500 คนอย่างรวดเร็ว เสียงเตือน “ดาว” ดังขึ้นรัวๆ
“ขอบคุณค่ะ! ขอบคุณสำหรับทุกดวงดาว!” พลอยยิ้มกว้างจนแก้มแทบปริ “แรงสนับสนุนดีขนาดนี้… ยายเมฆจะไม่ออกมาได้ยังไง!”
เธอหยิบสมุดโน้ตที่อ้างว่าเป็น “ตำราโบราณ” ขึ้นมาอ่าน “อะแฮ่ม… บทสวด… เอ๊ย… บทอัญเชิญ… เขาว่าไว้ว่า…”
เธอเริ่มท่องบทสวดที่เธอคัดลอกมา… มันเป็นภาษาบาลีปนเขมรที่ผิดเพี้ยนจนฟังไม่เป็นศัพท์ เธออ่านมันด้วยน้ำเสียงล้อเลียน เหมือนเด็กอ่านหนังสือเรียนที่น่าเบื่อ
[คอมเมนต์: ขนลุกเสียงสวดมากแม่] [คอมเมนต์: เหมือนสวดไล่มากกว่าสวดเรียก] [คอมเมนต์: พลอย… ข้างหลัง…]
พลอยชะงัก เหลือบตามองคอมเมนต์ “ข้างหลังอะไรอีก! อย่าเล่นมุกซ้ำสิคะ ไม่ตลก!”
เธอหันขวับไปด้านหลัง… ครั้งนี้… เธอมั่นใจว่าเธอเห็นมัน… เงาดำทึบรูปร่างเหมือนคน… ยืนนิ่งอยู่ที่มุมห้อง… แต่เมื่อแสงจากเทียนและมือถือส่องไปถึง… มันก็หายไป… เหลือเพียงเสาไม้ผุๆ ต้นหนึ่ง
พลอยใจหายวาบ “…” เธอเงียบไปอึดใจหนึ่ง… “เมื่อกี้… ทุกคนเห็นเหมือนที่พลอยเห็นไหม?” เธอถามเสียงสั่น แต่พยายามคุมโทนให้เป็นปกติที่สุด “สงสัย… พลอยจะตาฝาด… ของเริ่มเข้าแล้ว!”
เธอหัวเราะแหะๆ พยายามกลบเกลื่อนความกลัวที่เริ่มก่อตัวในใจ “หรือว่า… ยายเมฆกำลัง ‘เช็กอิน’ จริงๆ?”
เธอกลับมานั่งที่เดิม เร่งเสียงให้ดังขึ้น “เอาล่ะ… มาถึงไฮไลต์! เขาว่ากันว่า… ผีปอบชอบของสด… ชอบของคาว…”
เธอจ้องมองมีดทำครัวในมือ… เธอมองไปที่กล้อง… ดวงตาเป็นประกาย… นี่คือ “ฉาก” ที่เธอคิดไว้แล้วว่าจะต้องเรียกยอดไลก์ได้ถล่มทลาย
“เพื่อทุกคน… เพื่อ 3,000 คนดู… พลอยยอม!”
เธอสูดหายใจลึก… แล้วใช้ปลายมีดกรีดลงบนนิ้วโป้งของตัวเอง
“โอ๊ย!” เธอร้องออกมาจริงๆ… เลือดสีแดงสดไหลซึมออกมามากกว่าที่เธอคาดไว้
[คอมเมนต์: เฮ้ย! พลอย! ทำจริงดิ!] [คอมเมนต์: บ้าไปแล้ว!] [Donation: 500 บาท โคตรลงทุน!]
“ขอบคุณสำหรับ 500 บาทค่ะ!” พลอยยิ้มทั้งที่หน้าเหยเกด้วยความเจ็บ “เล็กน้อยค่ะ… เลือดแค่นี้… ถ้าเทียบกับความจริงใจที่พลอยมีให้ทุกคน!”
เธอบีบเลือดสดๆ ให้หยดลงในถ้วยที่ใส่ข้าวสาร… หยด… หยด… หยด…
ทันทีที่เลือดหยดที่สามกระทบกับข้าวสาร…
ฟุ่บ!
เทียนทุกเล่มที่เธอจุดไว้… ดับลงพร้อมกัน ราวกับมีคนเป่าลมใส่อย่างแรง
ความมืดเข้าปกคลุมทันที… เหลือเพียงแสงสีฟ้าจางๆ จากหน้าจอมือถือที่ยังคง “LIVE” อยู่
“…” “…” “อะไรวะ…”
พลอยอุทานออกมาเบาๆ ความมั่นใจเมื่อครู่หายวับไปทันที “ใคร… ใครปิดเทียน? ลมเหรอ? เมื่อกี้… เมื่อกี้ลมก็นิ่งแล้วนี่นา”
เธอคว้ามือถือออกจากขาตั้ง ส่องแสงแฟลชไปรอบๆ ตัว “เฮ้ย… เล่นแรงไปแล้ว… ไม่ตลกนะ” เสียงของเธอสั่นเครืออย่างชัดเจน “ถ้าเป็นทีมงานที่แอบมา… ออกมาเดี๋ยวนี้เลย!”
แน่นอน… ไม่มีทีมงาน… เธอมาที่นี่คนเดียว
[คอมเมนต์: พลอย! พอแล้ว! กลับบ้าน!] [คอมเมนต์: กูว่าของจริงแล้วล่ะ] [คอมเมนต์: โคตรน่ากลัว!]
ยอดวิวพุ่งไปที่ 5,000 คน
“ไม่… ไม่เป็นไร… พลอยโอเค” เธอพยายามปลอบใจตัวเอง “สงสัย… ออกซิเจนน้อย เทียนเลยดับ… ใช่… ต้องใช่แน่ๆ”
เธอพยายามจุดไฟแช็ก… แต่จุดไม่ติด… ทั้งที่เมื่อกี้ยังใช้จุดเทียนได้ปกติ
ความกลัวเริ่มเกาะกุมหัวใจของเธอ… ความคิดที่จะ “จบไลฟ์” ผุดขึ้นมาเป็นครั้งแรก
“โอเค… ทุกคน… พลอยว่า… วันนี้คงพอแค่นี้ก่อน” เธอยิ้มแห้งๆ ให้กล้อง “ดูเหมือนว่ายายเมฆ… เอ่อ… จะไม่ค่อยต้อนรับเราเท่าไหร่”
เธอยกมือถือขึ้นมา… นิ้วสั่นๆ ของเธอกดไปที่ปุ่ม “End Stream” (สิ้นสุดการสตรีม)
…มันไม่ตอบสนอง
“อะไรวะ… เน็ตค้างเหรอ?”
เธอกดซ้ำๆ… รัวๆ… ปุ่ม “End Stream” ที่เคยเป็นสีแดงสด… ตอนนี้กลับกลายเป็นสีเทาทึบ… กดไม่ได้
“ทำไม… ทำไมมันปิดไม่ได้!” เธอเริ่มลนลาน “เกิดอะไรขึ้น? มือถือค้างเหรอ? บ้าเอ๊ย!”
เธอพยายามปัดหน้าจอ… พยายามกดปุ่ม Power เพื่อปิดเครื่อง…
ไม่มีอะไรเกิดขึ้น… หน้าจอยังคงแสดงภาพใบหน้าซีดเผือดของเธอ… ตัวเลขยอดวิวยังคงวิ่งขึ้น… และสัญลักษณ์ “LIVE” สีแดงยังคงกะพริบอย่างเย้ยหยัน
“ปิดสิ! ปิดเดี๋ยวนี้! ไอ้เครื่องบ้า!” เธอตบมือถืออย่างแรง
[คอมเมนต์: เกิดอะไรขึ้นพลอย?] [คอมเมนต์: ปิดไม่ได้เหรอ?] [คอมเมนต์: เหมือนหนังผีเลย…]
“ไม่! ไม่เหมือน! นี่มันเรื่องจริง! มันปิดไม่ได้!” พลอยตะโกนใส่คอมเมนต์ “ใครก็ได้… ช่วยด้วย! มันค้าง!”
ความกลัวเปลี่ยนเป็นความตื่นตระหนก… เธอกำลังถูกขัง… ไม่ใช่ในบ้านหลังนี้… แต่ใน “ไลฟ์” ของตัวเอง
และแล้ว… ท่ามกลางความเงียบที่น่าอึดอัดนั้น… เธอก็ได้ยิน…
คิก…
เสียงหัวเราะเบาๆ… เหมือนเสียงคนแก่ที่พยายามกลั้นหัวเราะ… มันดังมาจากข้างหลังเธอ… ใกล้มาก… ใกล้จนรู้สึกถึงลมหายใจเย็นๆ ที่รดต้นคอ…
พลอยแข็งทื่อ… เธอไม่กล้าหันไปมอง…
คิก… คิก…
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีก… ชัดเจนขึ้น… เป็นเสียงผู้หญิงแก่… ที่แหบพร่า… และเต็มไปด้วยความหิวโหย
“มาแล้ว… มาให้เบิ่งแล้ว…” เสียงกระซิบนั้นดังขึ้น… ไม่ใช่จากข้างหลัง… แต่ดังออกมาจาก “ลำโพง” มือถือของเธอเอง
พลอยกรีดร้องสุดเสียง ขว้างโทรศัพท์ทิ้งอย่างไม่คิดชีวิต “กรี๊ดดดดด!”
มือถือลอยไปกระแทกกับผนังบ้านไม้เก่าๆ… แล้วร่วงลงบนพื้น… หน้าจอแตก… …แต่ไลฟ์ยังไม่ตัด
สัญลักษณ์ “LIVE” สีแดงยังคงกะพริบอยู่… กล้องที่แตกไปครึ่งหนึ่ง… ตอนนี้จับภาพพลอยที่ถอยกรูดไปจนชิดมุมห้อง… เธอกลายเป็น “ตัวละคร” ในหนังสยองขวัญของตัวเอง… และเธอกำลังแสดงสดให้คนดูนับหมื่น
“ไม่! ไม่! แกเป็นใคร! ออกไป!” พลอยตะโกนทั้งน้ำตา สติแตกโดยสมบูรณ์ “นี่มันตลกบ้าอะไร! ปิดไลฟ์สิโว้ย! ปิด!”
[คอมเมนต์: ยอดวิว 10,000!] [คอมเมนต์: กูแจ้งตำรวจแล้ว! พลอย… บอกที่อยู่มา!] [คอมเมนต์: มันคือการแสดงใช่ไหม? บอกกูทีว่าแสดง]
แต่แล้ว… คอมเมนต์เหล่านั้นก็เริ่มเปลี่ยนไป… มันเริ่มช้าลง… ค้าง… แล้วตัวอักษรใหม่ก็ปรากฏขึ้น… ไม่ใช่จากผู้ใช้คนไหน
[คอมเมนต์: หิว…] [คอมเมนต์: หิว… หิวมาก…] [คอมเมนต์: ในที่สุด… ก็มีคนมา…] [คอมเมนต์: เลือด… หอมเหลือเกิน…]
ตัวอักษรเหล่านั้น… ไหลขึ้นมาบนหน้าจอที่แตกยับ… ช้าๆ… อย่างน่าสยดสยอง
“ไม่… ไม่จริง…” พลอยส่ายหน้า ตัวสั่นเทา “นี่มันเอฟเฟกต์… ใช่ไหม… พวกแก… พวกแกแกล้งฉัน!”
กึก… กึก… กึก…
เสียงบางอย่าง… ดังมาจากบันไดหน้าบ้าน… เสียงเหมือนมีคนกำลัง “ก้าว” ขึ้นมา… …ไม่ใช่ก้าวแบบมนุษย์… มันเป็นเสียงเหมือนไม้เท้าเก่าๆ… หรือเหมือน… กระดูก… ที่กระทบกับพื้นไม้
“ใครน่ะ! อย่าเข้ามานะ!” พลอยคว้ามีดทำครัวที่ตกอยู่ใกล้ๆ ขึ้นมาถืออย่างสั่นเทา เธอลุกขึ้น ยืนตัวสั่น พยายามเพ่งมองไปในความมืดตรงปากทางเข้าเรือน
ไม่มีใคร…
คิก…
เสียงหัวเราะดังขึ้นอีกครั้ง… ครั้งนี้… ไม่ได้มาจากโทรศัพท์… มันดังมาจาก “บนขื่อ” เหนือหัวเธอ
พลอยค่อยๆ เงยหน้าขึ้นช้าๆ… แสงจากจอมือถือที่แตกส่องสว่างไม่พอ… เธอเห็นเพียง… ผมสีขาวหงอก… ที่ห้อยลงมา… ยาวรุงรัง…
“ยายเมฆ… ยายเมฆอยู่นี่แล้ว… หลานเอ๊ย…”
เสียงนั้นกระซิบแหบพร่า… มันดังไปทั่วทุกทิศทุกทาง… เหมือนบ้านทั้งหลังกำลังพูดกับเธอ
“ไม่! ฉันไม่ใช่หลานแก! ออกไป!” พลอยกรีดร้องและขว้างมีดใส่ความมืดบนขื่อ… มีดกระทบอะไรบางอย่าง… แต่ไม่ใช่ไม้… มีเสียง “แฉะ” เบาๆ… แล้วก็เงียบ…
“แก… แกกล้าปลุกข้า…” เสียงนั้นเปลี่ยนไป… ความขบขันหายไปแล้ว… เหลือเพียงความโกรธเกรี้ยวที่เยือกเย็น
“ข้าหิว… หิวมานานแสนนาน…”
พลอยหมดแรง… เธอรู้ตัวแล้วว่านี่ไม่ใช่การแสดง… ไม่ใช่เรื่องตลก เธอวิ่งไปที่ประตู… ประตูที่เธอเดินเข้ามา… เธอกระชากลูกบิด… …มันไม่ขยับ
“เปิด! เปิดสิโว้ย!” เธอทุบประตูอย่างบ้าคลั่ง… แต่ประตูไม้เก่าๆ ที่ดูผุพัง… กลับแข็งแกร่งราวกับเหล็กกล้า
ปัง! ปัง! ปัง!
“ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย! ยายส้ม! ช่วยพลอยด้วย!”
แกร๊ก…
เสียงประตูดังขึ้น… แต่ไม่ใช่ประตูที่เธอกำลังทุบ… มันเป็นเสียง… ประตูห้องเก็บของเล็กๆ ที่มุมห้อง… ค่อยๆ แง้มเปิดออกเอง… ความมืดที่ดำสนิทยิ่งกว่า… เล็ดลอดออกมาจากช่องว่างนั้น…
พลอยหยุดทุบประตู… เธอหันขวับไปมอง…
“แกเรียกหา… ความสนใจ…” เสียงนั้นดังมาจากในห้องเก็บของ… “แกเรียกหา… ยอดวิว…”
ร่างของพลอยเริ่มสั่นสะท้าน… ไม่ใช่แค่เพราะความกลัว… เธอรู้สึก… เย็น… เย็นจากข้างใน… เย็นเหมือนถูกสูบพลังงานออกไป…
“และตอนนี้… พวกเขาก็กำลัง ‘ดู’ เรา…”
โทรศัพท์ที่ตกอยู่ที่พื้น… สั่นสะเทือนอย่างรุนแรง… หน้าจอที่แตก… เริ่มฉายภาพที่บิดเบี้ยว… ภาพในกล้อง… ไม่ได้จับภาพพลอยอีกต่อไป… มันกำลัง “ซูม” เข้าไปในห้องเก็บของนั้น… เอง…
“ไม่… อย่า… อย่าไปทางนั้น…” พลอยกระซิบเสียงแหบแห้ง
[คอมเมนต์: เกิดอะไรขึ้น! ทำไมกล้องมันขยับเอง!] [คอมเมนต์: 15,000 คนแล้ว!] [คอมเมนต์: พลอยอยู่ไหน! กูไม่เห็นพลอย!]
กล้องหยุดนิ่ง… โฟกัสไปที่ความมืดมิดในห้องนั้น… และในความมืดนั้น… ดวงตาสองดวง… สีเหลืองขุ่น… ก็ลืมโพลงขึ้นมาจ้องมอง… จ้องมอง… ผ่านเลนส์กล้อง… จ้องมอง… “คนดู” ทุกคน
“พวกมึงก็หิวเหมือนกัน… หิวเรื่องชาวบ้าน…” เสียงของยายเมฆ… ดังกระหึ่ม… จนลำโพงมือถือแทบแตก “งั้นก็… ‘กิน’ พร้อมกันเลย!”
กรี๊ดดดดดดดดดดดด!
พลอยกรีดร้องเป็นครั้งสุดท้าย… เมื่อเงามืดจากห้องเก็บของนั้น… พุ่งทะลักออกมา… มันไม่ใช่ร่างคน… มันคือกลุ่มควันสีดำข้น… ที่พุ่งตรงเข้าใส่เธอ!
กล้องมือถือสั่นไหวอย่างรุนแรง… ภาพตัดไปมา… เห็นใบหน้าของพลอยที่บิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัวสุดขีด… และในเสี้ยววินาทีสุดท้าย… ก่อนที่สัญญาณจะล่มสลาย… ภาพใบหน้าของพลอย… ก็ถูก “ทับ” ด้วยใบหน้าของหญิงชรา… ใบหน้าที่เหี่ยวย่น… ดวงตาเบิกกว้าง… และรอยยิ้ม… ที่ฉีกกว้างจนถึงใบหู
ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาาา
หน้าจอเปลี่ยนเป็นสีดำ… เหลือเพียงสัญลักษณ์ “LIVE” ที่ยังคงกะพริบอยู่… ก่อนที่มันจะกลายเป็นสีเทา… และดับลง
ซ่าาาาาาาาาาาาาาาาาาาา…
หน้าจอดำมืดไปชั่วอึดใจ… เสียงสัญญาณรบกวนดังแสบแก้วหู…
[คอมเมนต์: เหี้ย! ตัดจบเหรอ!] [คอมเมนต์: ค้างปะวะ?] [คอมเมนต์: รีโหลดด่วน!]
…แล้วภาพก็กลับมา
วูบ!
แต่มันไม่เหมือนเดิม กล้องไม่ได้อยู่ในมือของพลอยอีกต่อไป มันตกอยู่ที่พื้น… หน้าจอแตกละเอียดเป็นใยแมงมุม… แต่มันยังทำงาน… เลนส์กล้องที่ร้าว… แหงนมองขึ้นจากพื้น… จับภาพไปยังมุมห้องที่มืดมิด
ณ ที่นั่น… พลอยกำลังขดตัวอยู่… เธอกอดเข่า… ตัวสั่นเทาอย่างรุนแรง… ไม่มีเสียงกรีดร้อง… มีเพียงเสียงสะอื้นไห้… เสียงของคนที่แตกสลายโดยสมบูรณ์
“ฮึก… ฮืออ… พอแล้ว… พอแล้ว…”
แสง “LIVE” สีแดงยังคงกะพริบอยู่… สว่างวาบ… ท่ามกลางความมืด… และตัวเลข… ยอดผู้ชม… ไม่ได้ลดลง… มันกำลังพุ่งทะยาน…
20,000… 25,000… 30,000…
ผู้คนกำลัง “แชร์” ลิงก์ของไลฟ์สตรีมที่ถูกสิงนี้… มันกำลังจะกลายเป็นไวรัล
[คอมเมนต์: โอ้โห… กลับมาแล้ว!] [คอมเมนต์: สุดยอดว่ะ! นี่คือการแสดง!] [คอมเมนต์: อินเนอร์มาเต็ม! ร้องไห้จริงปะเนี่ย!] [Donation: 1,000 บาท นักแสดงยอดเยี่ยม! สมจริงมาก!]
พลอยได้ยินเสียงเตือน “Donation” เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้น… ดวงตาแดงก่ำ… เปียกชุ่มไปด้วยน้ำตา เธอเห็นคอมเมนต์เหล่านั้น… เธอเห็นตัวเลขที่พุ่งสูงขึ้น… เธอเห็นเงินที่ถูกส่งมา…
ความกลัว… แปรเปลี่ยนเป็นความโกรธเกรี้ยว…
“ไม่…” เธอพึมพำเสียงแหบ “นี่… ไม่ใช่… การแสดง!!!”
เธอตะโกนสุดเสียง! พลอยคลานสี่ขา… ตรงเข้าไปหาโทรศัพท์ที่แตกละเอียดบนพื้น…
“มึงปิดสิ! กูบอกให้ปิด! ปิดเดี๋ยวนี้!”
เธอใช้กำปั้นทุบลงไปบนหน้าจอที่แตก… รัวๆ… “ปิด! ปิด! ปิด!” เศษกระจกเล็กๆ บาดมือเธอ… เลือดไหลผสมกับน้ำตา…
แต่โทรศัพท์ไม่ตอบสนอง… สัญลักษณ์ “LIVE” ยังคงสว่างโร่… ยอดวิว… 35,000…
[คอมเมนต์: เฮ้ย… เอาจริงดิ… เลือดออก!] [คอมเมนต์: โคตรทุ่มเท!]
“พวกมึง… พวกมึงก็เหมือนกัน!” พลอยกรีดร้องใส่หน้าจอ… กรีดร้องใส่คนดูสามหมื่นกว่าคน… “ชอบเหรอ! ชอบดูคนอื่นเจ็บปวดเหรอ! พวกโรคจิต!”
เธอคว้าโทรศัพท์ขึ้นมา… พยายามกดปุ่ม Power ค้างไว้… พยายามสไลด์หน้าจอ… พยายามทำทุกอย่าง… แต่มันถูก “ยึด” ไปแล้ว…
เธอพลิกมันกลับด้าน… พยายามแงะฝาหลัง… พยายามจะถอดแบตเตอรี่… แต่มันเป็นสมาร์ตโฟนรุ่นใหม่… ถอดแบตไม่ได้…
“มึงต้องการอะไร!” เธอตะโกนใส่เครื่อง… “ปล่อยกูไป! กูขอโทษ! กูยอมแล้ว!”
คิก…
เสียงหัวเราะแหบพร่าดังออกมาจากลำโพง… “ยอมเหรอ?” “แกเพิ่งจะเริ่ม… ‘ดัง’ เองนะ… พลอยเช็กอิน…”
พลอยสะดุ้งสุดตัว… ขว้างโทรศัพท์ทิ้งอีกครั้ง… แคร้ง! มันกระแทกผนัง… แล้วตกลงที่เดิม… มุมกล้องบิดเบี้ยว… แต่ก็ยังคงจับภาพเธอไว้
เธอไม่สนใจมันอีกต่อไป… เธอต้องหนี!
พลอยวิ่งไปที่ประตู… ประตูไม้ที่เธอเดินเข้ามา… “เปิด! เปิดเดี๋ยวนี้! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยด้วย!”
เธอทุบ… ปัง! ปัง! ปัง! เธอใช้ไหล่กระแทก… โครม!
ประตูไม่ไหวติง… มันแข็งแกร่งราวกับถูกเชื่อมด้วยเหล็ก… ไม้ที่เคยดูผุพัง… บัดนี้กลับยึดติดกันแน่นหนาราวกับหินผา
“ไม่… ไม่… มันต้องเปิดได้สิ…” เธอล้มเลิก… วิ่งไปที่หน้าต่าง… มันเป็นหน้าต่างไม้ระแนงแบบโบราณ… เธอพยายามใช้เล็บแงะ… “อ๊า!” เล็บของเธอฉีก…
เธอพยายามกระทุ้ง… “เปิดสิโว้ย! เปิด!” หน้าต่างไม่ขยับ… แม้แต่เซนติเมตรเดียว… เหมือนมีคนตอกตะปูปิดตายมันไว้จากด้านนอก…
อากาศ… อากาศในห้องเริ่มน้อยลง… มันหนักอึ้ง… และ… เหม็น… กลิ่นสาบ… กลิ่นคาวเลือด… และกลิ่นเน่าเหม็นจางๆ… เริ่มคละคลุ้ง
พลอยทรุดตัวลงกลางห้อง… เธอหอบหายใจ… เธอมองไปที่ประตู… มองไปที่หน้าต่าง… แล้วเธอก็หันกลับมามอง… โทรศัพท์ที่แตก… เธอกำลังถูก “ถ่ายทอดสด”… ในขณะที่เธอกำลังจะตาย…
[คอมเมนต์: ยอดวิว 50,000 แล้ว…] [คอมเมนต์: เดี๋ยวนะ… ทำไมประตูเปิดไม่ออก?] [คอมเมนต์: หน้าต่างก็เปิดไม่ได้เหรอ?] [คอมเมนต์: พลอย… ถ้าแกล้งอยู่… พยักหน้าที…]
พลอยไม่สนใจ… เธอเอาแต่นั่งส่ายหน้า… “ไม่จริง… นี่มันฝันไป… ฉันต้องฝันไปแน่ๆ…”
[คอมเมนต์: กูว่า… นี่มันเรื่องจริงว่ะ] [คอมเมนต์: หน้าซีดจริง… ไม่ได้แต่งหน้า] [คอมเมนต์: ที่นี่ที่ไหน! บอกพิกัดมา!] [คอมเมนต์: แจ้งตำรวจแล้ว! แต่ไม่รู้ที่ไหน!]
ผู้คนเริ่มตระหนก… ความบันเทิง… กำลังกลายเป็นโศกนาฏกรรมสด… และพวกเขาก็หยุดดูไม่ได้…
และแล้ว… ครืดดดด…
เสียง… เสียงไม้ครูดกับพื้น… พลอยเบิกตากว้าง… เธอจ้องไปที่โทรศัพท์…
มัน… กำลังขยับ… โทรศัพท์ที่แตกละเอียด… กำลัง “ขยับ” เอง… มันค่อยๆ แพนกล้อง… อย่างช้าๆ… จากที่เคยมองผนัง… ตอนนี้… มันกำลังหันมาหาเธอ…
“ไม่…” พลอยกระซิบ…
กล้องหยุด… เลนส์ที่แตก… จ้องตรงมาที่ใบหน้าซีดเผือดของเธอ…
ติ๊ง!
ไฟแฟลช… สว่างวาบขึ้นมา… ส่องหน้าเธอจนตาพร่า… แล้วก็ดับ… …แล้วก็สว่างอีก… ติ๊ง!… ติ๊ง!… ติ๊ง! มันกะพริบ… เหมือนกำลังส่งสัญญาณ…
“มึง… มึงจะทำอะไร…” พลอยถอยกรูด… จนหลังชิดผนังอีกด้าน
“พวกเขาชอบ…” เสียงยายเมฆ… ดังออกมาจากลำโพง… ชัดเจน… “คนดู… พวกเขาชอบ… เวลาที่มึง ‘กลัว’…”
[คอมเมนต์: เสียง! พวกมึงได้ยินเสียงไหม!] [คอมเมนต์: เสียงใครวะ!]
“มันคือการแสดง… ที่ยอดเยี่ยมมาก…” เสียงนั้นเย้ยหยัน “แสดง… ให้พวกเขาดูอีกสิ…” “กรีดร้อง… ให้ดังกว่านี้…”
“ไม่! อีผีบ้า! ออกไปจากหัวกู!” พลอยตะโกน เธอคว้าเศษโอ่งแตกที่อยู่ใกล้มือ… ขว้างมันสุดแรงเกิด… เพล้ง!
เศษโอ่ง… พลาดเป้า… มันลอยเฉียดโทรศัพท์ไป… กระแทกกับผนังไม้ด้านหลัง… …และในเสี้ยววินาที… ที่เศษดินเผากระทบผนัง…
วูบ!
เงา… เงาดำขนาดมหึมา… ปรากฏขึ้นบนผนัง… มันเป็นเงาของหญิงชรา… ผมยาวรุงรัง… กางแขนออกกว้าง… มันปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที… แล้วก็หายไป…
พลอยเห็น… เธอเห็นมันชัดเจน… เธออ้าปากค้าง… แต่ไม่มีเสียงเล็ดลอดออกมา…
[คอมเมนต์: เมื่อกี้… พวกมึงเห็น… เงา… ไหม?] [คอมเมนต์: เห็น!] [คอมเมนต์: ขนลุก!!!!]
ยอดวิวพุ่งไปที่ 80,000… โทรศัพท์เครื่องนั้น… เริ่มสั่น… ครืดดดด… ครืดดดด…
หน้าจอที่แตก… สว่างวาบขึ้นมา… มันไม่ได้ฉายภาพจากกล้องหลังอีกต่อไป… มัน… “สลับ” กล้อง… มันเปิด “กล้องหน้า”…
พลอยมองเห็นใบหน้าของตัวเอง… ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความหวาดกลัว… เปื้อนน้ำตา… คราบเลือด… และฝุ่นดิน… เธอมองเห็นความอัปลักษณ์… ความล้มเหลว… ความหิวโหย… ที่อยู่ในดวงตาของเธอ…
“นี่คือ ‘ยอดวิว’ ที่มึงต้องการ…” เสียงนั้นกระซิบ… “นี่คือ ‘ตัวตน’ ที่แท้จริงของมึง…”
พลอยจ้องมองภาพสะท้อนของตัวเองในจอที่แตก… และ… …ใบหน้าของเธอ… ก็ค่อยๆ เปลี่ยนไป… มันไม่ใช่การสะท้อน… มันคือ “ฟิลเตอร์”…
ผิวหนังของเธอเริ่มเหี่ยวย่น… ดวงตาโบ๋ลึก… ริมฝีปาก… ฉีกยิ้ม… กว้าง… กว้างจนถึงใบหู…
ใบหน้าของ “ยายเมฆ”… กำลังยิ้มให้เธอ… ซ้อนทับอยู่บนใบหน้าของเธอเอง…
“มึงกับกู… เราเหมือนกัน… พลอย…” “เรา… ‘หิว’ เหมือนกัน…”
“ไม่!!!!!!!!” พลอยกรีดร้อง… เธอใช้เท้า… กระทืบ… …ไม่ใช่… เธอ “เตะ” โทรศัพท์เครื่องนั้น… สุดแรงเกิด!
โครม!
โทรศัพท์ลอยไปกระแทกอีกฟากของห้อง… มันคว่ำหน้าลง… จอดับ… แสง “LIVE” สีแดง… ดับวูบไป…
…เงียบ…
พลอยหอบหายใจ… “แฮ่… แฮ่… แฮ่…” …จบแล้ว… …มันจบแล้วใช่ไหม?
เธอค่อยๆ ยันตัวลุกขึ้น… มองไปที่โทรศัพท์ที่นอนแน่นิ่ง… “จบแล้ว… กูรอดแล้ว…”
…ครืด…
พลอยตัวแข็งทื่อ…
…ครืด… ครืด…
เสียงลาก… เสียงบางอย่าง… ลากตัวเอง… ผ่านพื้นไม้ที่เต็มไปด้วยฝุ่น…
โทรศัพท์เครื่องนั้น… ที่คว่ำหน้าอยู่… มันกำลัง… “ลาก” ตัวเอง… มันใช้… “สายชาร์จ” ที่ยังคงเสียบติดอยู่กับเครื่อง… เหมือนหาง… เหมือนแส้… มันกำลัง… คลาน… กลับมาหาเธอ…
ครืด… ครืด…
มันค่อยๆ ลากตัวเองมา… ช้าๆ… แต่มั่นคง… เหมือนแมงมุม… หรือแมงป่อง…
“ไม่… ไม่… ไม่…” พลอยถอยหลัง… แต่เธอไม่มีที่ให้ถอยอีกแล้ว… หลังของเธอ… ชิดผนัง…
โทรศัพท์… ลากตัวเองมาหยุดอยู่ตรงหน้าเธอ… ห่างไปไม่ถึงเมตร… มันหยุดนิ่ง…
…แล้วมันก็ “พลิกตัว” กลับมาเอง…
พรึ่บ!
หน้าจอที่แตก… แหงนมองเธอ… และแสงสีแดง… แสง “LIVE”… ก็สว่างวาบขึ้นมาอีกครั้ง…
[คอมเมนต์: พระเจ้า…] [คอมเมนต์: มันขยับเอง…] [คอมเมนต์: ยอดวิว 100,000 แล้ว…]
พลอยจ้องมองอสูรกายเทคโนโลยีตรงหน้า… เธอไม่กรีดร้อง… เธอหมดแรงที่จะกรีดร้องแล้ว… น้ำตา… ไหลออกมาเป็นสาย…
“ดีมาก…” เสียงของยายเมฆ… ดังออกมาจากลำโพง… ฟังดู… พอใจ…
“ตอนนี้… พวกเขาพร้อมแล้ว…” “และมึง… ก็พร้อมแล้ว…” “เรามาเริ่ม… ‘เกม’ ที่แท้จริงกัน…”
“เกม… เกมบ้าอะไร! ปล่อยกูไป!” พลอยตะโกนอย่างไร้เรี่ยวแรง เธอพยายามลุกขึ้นยืนอีกครั้ง แต่ขาทั้งสองข้างสั่นจนยืนแทบไม่อยู่
โทรศัพท์ที่แตกละเอียดเครื่องนั้น… ยังคงนอนนิ่งอยู่ที่พื้น… แสง “LIVE” สีแดงสว่างจ้า… ตัดกับความมืดมิดของบ้านผีสิงหลังนี้อย่างน่าประหลาด ยอดวิว… 110,000… และยังคงเพิ่มขึ้น…
“เกม… ‘เปิดโปงความจริง’…” เสียงของยายเมฆกระซิบออกมาจากลำโพง… เสียงแหบพร่า… แต่ทรงพลัง “มึง… อยากเป็น ‘นักรีวิว’ ไม่ใช่เหรอ?” “มึง… อยาก ‘เช็กอิน’ ไม่ใช่เหรอ?”
“งั้นเรามา… ‘เช็ก’… ‘ความจริง’ ของมึงกัน…”
ทันใดนั้น… พรึ่บ! ไฟแฟลชจากกล้องมือถือ… สว่างวาบขึ้น… แต่มันไม่ได้ดับ… มันส่องค้าง… เป็นลำแสงที่เย็นเยียบ… มันส่อง… ไม่ได้ส่องที่พลอย… มันส่อง… ไปที่ผนังไม้เก่าๆ…
บนผนังนั้น… มีบางอย่าง… มันไม่ใช่เงา… มันคือ… “รอยขีด”
รอยขีดนับร้อย… นับพัน… ขีดเป็นเส้นตรง… เหมือนนักโทษที่นับวันรอ… มันถูกขีดด้วยอะไรบางอย่างที่แหลมคม… ลึกเข้าไปในเนื้อไม้…
“มึงเห็นนั่นไหม?” เสียงยายเมฆถาม “นั่นคือ… ‘ความหิว’…”
[คอมเมนต์: รอยอะไรวะนั่น!] [คอมเมนต์: เหมือนรอยเล็บ…] [คอมเมนต์: 120,000 แล้ว! นี่มันคือปรากฏการณ์!]
“กู… กูไม่เห็น… กูไม่เห็นอะไรทั้งนั้น!” พลอยหลับตาปี๋ ส่ายหน้าไปมา “หยุด! หยุดเล่นบ้าๆ นี่ซะ!”
“มึงเห็นสิ… พลอย…” เสียงนั้นเยือกเย็น “มึงเห็น… ‘ความจน’…”
ลำแสงแฟลช… เคลื่อนที่… มัน “กวาด” ไปตามพื้น… เหมือนสปอตไลท์… มันหยุดอยู่ที่… เศษผ้าเก่าๆ… ที่กองอยู่ที่มุมห้อง…
“มึงเห็น… ‘ความอับอาย’…”
เศษผ้านั้น… พลอยจำได้… มันคือ… ผ้าถุง… ผ้าถุงลายดอก… แบบเดียวกับที่แม่ของเธอเคยใส่… แบบเดียวกับที่เธอเคยเกลียดมัน… เธอเกลียดที่ต้องนุ่งมันไปโรงเรียน… เธอเกลียด… ที่มันตอกย้ำว่าเธอ “จน”… ว่าเธอเป็น “เด็กบ้านนอก”…
“ไม่…” น้ำตาของพลอยไหลออกมาอีกครั้ง… “ไม่… หยุดพูด… หยุด!”
“มึงหนีมันมาตลอด… มึงรังเกียจรากเหง้าของตัวเอง…” เสียงของยายเมฆ… ดัง… และ… “ซ้อน” มันไม่ใช่แค่เสียงยายเมฆคนเดียว… มันมีเสียง… ของแม่… ของพ่อ… ของญาติพี่น้องที่เธอทิ้งมา… มันมีเสียง… ของ “เจ้าหนี้”… …มันมีเสียง… ของอินฟลูเอนเซอร์คนอื่นๆ… ที่เธอกำลัง “อิจฉา”…
“มึงอยากรวย… มึงอยาก ‘มี’ เหมือนพวกเขา…” “มึง ‘หิว’ แสง… มึง ‘หิว’ เงิน… มึง ‘หิว’ การยอมรับ…” “มึง ‘หิว’ มากกว่ากู… เสียอีก… พลอย…”
[คอมเมนต์: เดี๋ยวนะ… นี่มันเรื่องดราม่าอะไรวะ?] [คอมเมนต์: ผีกำลังแฉ… สุดยอดคอนเทนต์!] [Donation: 2,000 บาท เล่าอีก! อยากฟัง!]
“ไม่! ไม่! กูไม่ได้หิว!” พลอยตะโกนสวนกลับ… แต่เสียงของเธอสั่นเครือ… มันคือเสียงของคนที่กำลังปกป้องคำโกหกสุดท้ายของตัวเอง…
“กูแค่… กูแค่… อยากมีชีวิตที่ดีกว่า!”
“ชีวิตที่ดีกว่า…?” พรึ่บ! ไฟแฟลช… ดับลง… ทุกอย่างมืดสนิท…
…มืด… จนน่าอึดอัด… ได้ยินเพียงเสียงหอบหายใจของพลอย… และเสียงลมที่หวีดหวิวอยู่ “นอก” บ้าน…
…และ… เสียง… ก๊อบ… แก๊บ… ก๊อบ… แก๊บ…
เสียงเหมือน… คนกำลัง “เคี้ยว”… เคี้ยวอะไรบางอย่างที่… แห้ง… และ… กรอบ…
“ใคร… ใครน่ะ…” พลอยกระซิบถามความมืด เธอคลำหาผนัง… พยายามยืนขึ้น…
ก๊อบ… แก๊บ… ก๊อบ… แก๊บ… เสียงนั้นดังขึ้น… และ… ใกล้เข้ามา…
พรึ่บ! ไฟแฟลชสว่างวาบขึ้นอีกครั้ง!
และสิ่งที่พลอยเห็น… ทำให้เธอแทบสิ้นสติ…
ห่างจากเธอไปไม่ถึงสามก้าว… มี “ร่าง” หนึ่ง… กำลังนั่งยองๆ… เป็นร่างของหญิงชรา… ผอมเกร็งจนหนังหุ้มกระดูก… ผมขาวโพลน… ยาวรุงรัง… เธอนุ่งผ้าถุงลายดอก… ผืนเดียวกับที่กองอยู่ที่มุมห้อง…
เธอกำลัง… “กิน”… เธอกำลังใช้มือที่เหี่ยวย่น… หยิบ “อะไรบางอย่าง” จากพื้น… ยัดเข้าปาก… แล้วเคี้ยว… ก๊อบ… แก๊บ…
มันคือ… “แมลงสาบ”… เธอกำลังกินแมลงสาบ… เป็นๆ…
“ยาย… ยายเมฆ…” พลอยพึมพำ…
หญิงชรา… ค่อยๆ หันมา… ช้าๆ… ใบหน้าของเธอ… คือใบหน้าที่พลอยเห็นในจอมือถือ… ดวงตาโบ๋ลึก… และรอยยิ้ม… ที่ฉีกกว้าง… ปากของเธอ… เปื้อนไปด้วย… ซากสีดำๆ… ของแมลง…
[คอมเมนต์: เชี่ยยยยยยยยย!] [คอมเมนต์: ของจริง! นี่คือผี!] [คอมเมนต์: อ้วก… กูกดรีพอร์ต!] [คอมเมนต์: ยอดวิว 150,000!]
พลอยกรีดร้อง… แต่ไม่มีเสียงออกมา… เธอช็อก… ร่างนั้น… ลุกขึ้นยืน… มันสูง… สูงกว่าที่คิด… แขนขาของมันยาวเก้งก้าง… มันค่อยๆ ก้าว… เข้ามาหาเธอ…
“มึง… รังเกียจ… ความจน… ใช่ไหม…” เสียงนั้น… ดังออกมาจากปากที่กำลังเคี้ยว… “มึง… รังเกียจ… ความหิวโหย… ใช่ไหม…”
“อย่า… อย่าเข้ามา…” พลอยยกมือขึ้นปัดป่าย…
พรึ่บ! ไฟแฟลชดับ… มืดอีกครั้ง…
ฟุ่บ! …สว่าง… …ร่างนั้น… หายไปแล้ว…
พลอยหอบแฮ่ก… “ฝัน… ตาฝาด… กูตาฝาด…”
เธอพิงผนัง… ค่อยๆ ทรุดตัวลงนั่ง… หัวใจของเธอเต้นแรง… จนแทบจะทะลุออกมาจากอก…
[คอมเมนต์: หายไปไหนแล้ววะ!] [คอมเมนต์: เมื่อกี้คืออะไร! CG เหรอ!] [คอมเมนต์: ถ้าเป็น CG คือโคตรเนียน!]
“มันไม่มีจริง… ผีไม่มีจริง…” พลอยพึมพำกับตัวเอง… เธอหลับตา… พยายามตั้งสติ… “มันเป็นแค่… ไลฟ์… มันเป็นแค่… การแสดง… ที่ผิดพลาด…”
ติ๊ง!
เสียง… เสียง “แจ้งเตือน” จากโทรศัพท์… พลอยค่อยๆ ลืมตา… …โทรศัพท์เครื่องนั้น… มันมาอยู่ตรงหน้าเธออีกแล้ว… มันมาอยู่ใกล้… จนแทบจะชิดเท้าเธอ…
…และหน้าจอ… ก็ไม่ได้มืด… มันกำลัง… “เล่นวิดีโอ”…
มันคือ “คลิปเก่า” ของเธอ… คลิปที่เธอ… ไปรีวิวร้านอาหารหรู… เธอกำลังยิ้มให้กล้อง… “สวัสดีค่ะ! วันนี้พลอยเช็กอิน… จะพาทุกคนมากิน… คาเวียร์… ที่แพงที่สุดในกรุงเทพ!”
แล้วคลิปก็ตัด… เป็นคลิปที่เธอ… ไลฟ์ขายครีม… “ครีมตัวนี้… ใช้แล้วหน้าขาวใส… เหมือนสาวเกาหลี! พลอยใช้เองจริง! CF มาเลยค่ะ!”
แล้วคลิปก็ตัด… …เป็นภาพ… ที่ไม่มีใครเคยเห็น… เป็นภาพจาก “กล้องหน้า”… ที่เธอคงเผลอกดอัดไว้… เธอกำลังร้องไห้… ในห้องเช่าแคบๆ… “ฮืออ… ทำไม… ทำไมไม่มีคนดู… ทำไมไม่มีคนซื้อ…” เธอหยิบ… “บะหมี่กึ่งสำเร็จรูป” ถ้วยหนึ่งขึ้นมา… “กูต้องกินมาม่าอีกแล้วเหรอวะ!” เธอปาถ้วยมาม่านั้นทิ้ง… “กูเกลียด! กูเกลียดชีวิตแบบนี้!”
คลิปจบลง… หน้าจอกลับมาเป็นภาพ “LIVE” ปัจจุบัน… พลอย… นั่งนิ่ง… ความจริง… ถูกเปิดโปง… ไม่ใช่แค่ต่อหน้าผี… แต่ต่อหน้า… คนดู… แสนห้า…
[คอมเมนต์: อ้าว…] [คอมเมนต์: ดราม่าเฉย…] [คอมเมนต์: นี่คือ… ตัวตนจริงๆ ของ PloyCheckIn?] [คอมเมนต์: สรุปคือ… สร้างภาพ?] [คอมเมนต์: สมน้ำหน้าว่ะ] [Donation: 10 บาท ค่ามาม่า]
คอมเมนต์… ไหลเข้ามา… ความกลัว… ถูกแทนที่ด้วย… ความอับอาย… ความอับอาย… ถูกแทนที่ด้วย… ความโกรธ… …และสุดท้าย… มันก็คือ… ความแตกสลาย…
พลอย… …หัวเราะ… เธอเริ่มหัวเราะ… เบาๆ… “คิก… คิก…”
“ใช่…” เธอพยักหน้า… พูดกับโทรศัพท์… พูดกับคนดู… “ใช่… นั่นแหละกู…”
เธอยันตัวลุกขึ้น… เดินไปหยิบโทรศัพท์เครื่องนั้นขึ้นมา… เธอถือมันไว้… มองตรงเข้าไปในเลนส์ที่แตก… รอยยิ้มของเธอ… บิดเบี้ยว… น้ำตาไหลอาบแก้ม…
“ใช่! กูจน! กูเกลียดความจน!” เธอตะโกนใส่กล้อง… “กูเบื่อ! กูเบื่อที่ต้องเกิดมาในบ้านนอกคอกนา! กูเบื่อผ้าถุงเหม็นๆ! กูเบื่อปลาร้าเน่าๆ!”
[คอมเมนต์: เฮ้ย… แรง!] [คอมเมนต์: ด่าบ้านเกิดตัวเอง?]
“ใช่! กูอิจฉา! กูอิจฉาพวกมึง! พวกที่มีทุกอย่าง! พวกที่เกิดมารวย! พวกที่แค่ยิ้ม… ก็มีคนดูเป็นล้าน!” “กูพยายามแล้ว! กูพยายามจะเป็นเหมือนพวกมัน! กูลองทุกอย่างแล้ว!” “กูรีวิวของที่กูไม่มีปัญญาซื้อ! กูขายครีมที่กูไม่เคยใช้! กูโกหก!”
เธอร้องไห้… ไม่ใช่การแสดง… นี่คือ… “คำสารภาพ”… สด…
“กูเป็นหนี้! หนี้ท่วมหัว! พวกมันจะมายึดห้องกูแล้ว!” “ไลฟ์นี้… มันคือความหวังสุดท้ายของกู…” “กู… กูแค่อยากให้มีคนดู… กูแค่อยากได้เงิน…”
เธอทรุดตัวลงคุกเข่า… ก้มหน้าร้องไห้โฮ… เธอกำลัง “สารภาพ” ต่อหน้าผู้ชม… 170,000 คน…
“กู… กู ‘หิว’ จริงๆ…” “กูขอโทษ… ฮืออ… กูขอโทษ…”
…เงียบ… มีเพียงเสียงสะอื้นของพลอย…
แล้วเสียงของยายเมฆ… ก็ดังขึ้น… อ่อนโยน… อย่างน่าประหลาด… …เหมือนเสียง… ของ “ยาย”…
“กูเข้าใจ…” “กูเข้าใจ… ความหิวโหยนั่น…” “กูเอง… ก็ตาย… เพราะความหิว…”
พลอยเงยหน้าขึ้น… น้ำตาบดบังการมองเห็น… “แก… แกเป็นใคร… กันแน่…”
“กูคือ… ยายเมฆ…” “กูคือ… บรรพบุรุษของมึง…”
พลอยเบิกตากว้าง… “ไม่… ไม่จริง… ยายส้มบอกว่า…”
“ยายส้ม… มันกลัว… มันกลัว ‘ความจริง’…” เสียงนั้นเยือกเย็นลงอีกครั้ง… “ความจริงที่ว่า… ตระกูลของเรา… มัน ‘หิว’…” “มันถูกสาป… ให้หิวโหย… ไม่เคยพอ…”
“ไม่…” พลอยส่ายหน้า… “ไม่… นี่มันเรื่องบ้า…”
“การที่มึงมาที่นี่… ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ…” “การที่มึง ‘หิว’ แสง… จนต้องทำพิธีโง่ๆ นั่น…” “มึงไม่ได้ ‘เรียก’ กู…”
กล้องมือถือ… ที่พลอยยังคงถืออยู่… มัน “ซูม” เข้าไปที่ใบหน้าของเธอเอง… ซูม… จนเห็นแค่ดวงตา… ที่เบิกกว้างด้วยความตระหนก…
“มึง… ‘คือ’ กู…” “และมึง… ก็แค่… กลับบ้าน…”
ร่างของพลอยสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ มือที่กำโทรศัพท์แน่นจนข้อเป็นสีขาว เธอจ้องมองเข้าไปในจอที่แตก… จ้องมองใบหน้าของตัวเองที่กำลังแตกสลาย… และใบหน้าของยายเมฆที่ซ้อนทับอยู่…
“มึงโกหก!” พลอยตะโกนเสียงแหลม “กู… กูจะทำลายมึง!”
เธอรวบรวมแรงเฮือกสุดท้าย… พุ่งตัวไปที่มุมห้อง… คว้าเอาเศษผ้าห่มเก่าๆ ที่กองอยู่… เธอใช้มันคลุมโทรศัพท์ไว้… แล้วทุบมันลงกับพื้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า…
ปัง! ปัง! ปัง!
“ออกไป! ออกไปจากกู! ออกไปจากชีวิตกู!” เธอทุบ… จนกระทั่งมือของเธอชาไปหมด…
เมื่อเธอหยุด… เธอค่อยๆ ดึงผ้าห่มออก… โทรศัพท์ยังอยู่… มันบุบสลาย… หน้าจอหลุดร่อนไปเกือบครึ่ง… แต่… …แสง “LIVE” สีแดง… ยังคงกะพริบอยู่… ยอดวิว… 200,000…
“มึงทำลายกูไม่ได้หรอก… พลอย…” เสียงของยายเมฆ… ดังออกมาจากซากโทรศัพท์นั้น… ฟังดูเย้ยหยัน… “มึง… ‘ต้องการ’ กู…”
“ไม่! กูไม่ได้ต้องการ!” พลอยพยายามปฏิเสธ
“มึงรู้ไหม… ทำไมไลฟ์นี้ถึงตัดไม่ขาด?” เสียงนั้นเปลี่ยนเป็นกระซิบกระซาบ… เหมือนกำลังพูดความลับ… “เพราะ… มึงไม่ได้ไลฟ์คนเดียว…”
พลอยชะงัก… “หมายความว่าไง…”
“มึงไม่ได้ไลฟ์… จาก ‘โทรศัพท์’ เครื่องนี้…” “มึงกำลังไลฟ์… จาก ‘ดวงจิต’ ของมึงเอง…” “กล้อง… มันแค่… ‘เชื่อม’…”
[คอมเมนต์: ปรัชญาอะไรวะเนี่ย!] [คอมเมนต์: ขนลุก! ผีพูดเหมือน… เหมือนกูเลย] [คอมเมนต์: ถ้าเป็นจิตวิญญาณ… แล้วใครคือคนดู?]
เสียงยายเมฆหัวเราะเบาๆ เมื่ออ่านคอมเมนต์เหล่านั้น… “คนดู… พวกเขาก็คือ ‘เหยื่อ’… เหมือนกับมึง…” “พวกเขา… ‘หิว’ เรื่องของมึง…” “และมึง… ‘หิว’ การยอมรับจากพวกเขา…”
“เรา… ‘หล่อเลี้ยง’ กันและกัน… ด้วยความหิวโหย… พลอย…”
พลอย… มองไปที่หน้าจอ… เธอเริ่มคิดตาม… จริงสิ… เธอทุบมันไปหลายครั้ง… โยนทิ้งไปไกล… แต่มันก็ยังกลับมา… และมัน… ก็เปิดกล้องหน้าเองได้… สลับกล้องหลังเองได้… มัน… ไม่ใช่โทรศัพท์ธรรมดาแล้ว…
“ยายเมฆ… แก… แกต้องการอะไรจากกู… บอกมา!” พลอยกัดฟันถาม
“สิ่งที่กูต้องการ… คือ… ‘การเป็นอิสระ’…” เสียงนั้นเริ่มมีความเจ็บปวด… ความทรมาน… “กูถูกกักขังอยู่ที่นี่… ในร่างที่หิวโหยนี้… มาหลายสิบปี…” “กู… ‘หิว’ อิสรภาพ…”
“แล้วเกี่ยวอะไรกับกู!”
“มึงคือ ‘กุญแจ’…” “มึงคือ… ‘เลือดเนื้อเชื้อไข’ ที่หิวโหยที่สุดในตระกูล…”
กล้องมือถือ… ค่อยๆ “หมุน” ตัวเอง… หมุนไป… ที่ชามข้าวสารและเลือดของพลอย… ที่ตกอยู่บนพื้น…
“มึงเริ่มพิธีแล้ว… มึงร่ายมนตร์แล้ว… ผิดเพี้ยน… แต่ก็เพียงพอ…” “มึง ‘เชิญ’ กูแล้ว… ด้วย… ‘เลือด’ ของมึง…”
พลอยมองไปที่ชามข้าวสารนั้น… เลือดสีแดงเข้มของเธอ… แห้งกรังอยู่บนเม็ดข้าว…
“ตอนนี้… กูต้อง ‘กิน’…” “กูต้อง ‘กิน’ เพื่อที่จะมีพลัง… ‘ย้าย’…”
พลอยถอยหลังพรวดพราด… “แกจะ… แกจะกินกูเหรอ!”
“ไม่… ยังไม่ถึงเวลา…” เสียงยายเมฆหัวเราะ… แต่ครั้งนี้… ไม่ใช่เสียงเย้ยหยัน… แต่เป็นเสียงของความเจ็บปวด… “มึง… มันอ่อนแอเกินไป… ร่างกายของมึง… ยังไม่พร้อมรับ ‘อำนาจ’ ของกู…”
“กูต้อง ‘เตรียม’ มึงก่อน…”
ครืดดดดดด…
โทรศัพท์… ลากตัวเองเข้ามาใกล้พลอยอีกครั้ง… แล้วจอดับวูบ…
พลอยไม่เห็นอะไรอีกต่อไป… ความมืดมิด… ความเงียบ… มีเพียง… เสียงกระซิบ… ดังมาจาก… “ภายใน” หัวของเธอ…
เสียงนั้น… ไม่ใช่เสียงของยายเมฆอีกต่อไป… มันคือ… เสียงของ “ความรู้สึก”… ที่เธอเคยกดทับไว้…
“จำได้ไหม… พลอย…” “ตอนที่มึงโดนเพื่อนล้อว่า ‘อีปลาร้า’…” “ตอนที่มึง… ขโมยเงินยาย… เพื่อไปซื้อเสื้อผ้าใหม่…” “ตอนที่มึง… ทิ้งยายส้มไว้ที่โรงพยาบาล… แล้วบินกลับกรุงเทพ…”
“ไม่! ไม่! หยุด!” พลอยกรีดร้องอย่างทรมาน เธอเอาสองมือกุมศีรษะไว้… ความรู้สึกผิด… ความละอายใจ… ความเกลียดชังตัวเอง… มันปะทุขึ้นมาทั้งหมด… ในคราวเดียว…
“กูขอโทษ! กูขอโทษ! กูมันเลว! กูมันแย่!”
เธอทรุดตัวลง… ดิ้นทุรนทุรายกับพื้น… เธอถูกทรมาน… ด้วย “ความจริง” ของตัวเอง… ยายเมฆ… ไม่ได้ทำร้ายเธอทางกายภาพ… แต่มันกำลัง… “ชำแหละ” จิตใจของเธอ… สดๆ…
[คอมเมนต์: พลอยกำลังชัก!] [คอมเมนต์: ผีกำลังทำอะไรเธอ!] [คอมเมนต์: เกิดอะไรขึ้น! ทำไมไม่มีเสียง!]
ใช่… คนดู… ไม่ได้ยินเสียงใดๆ จากยายเมฆ… พวกเขาเห็นเพียง… ร่างของพลอย… ที่กำลังดิ้นรน… ใบหน้าที่บิดเบี้ยวด้วยความทุกข์ทรมาน… เหมือนเธอกำลังสู้กับ… ศัตรูที่มองไม่เห็น… …และพวกเขาก็ยังคงดู…
ยอดวิว… 250,000…
พลอยหายใจหอบ… เธอลุกขึ้นนั่ง… ดวงตาเบิกกว้าง… ว่างเปล่า… ความเจ็บปวด… หายไปแล้ว… แทนที่ด้วย… ความเยือกเย็น… ความว่างเปล่า… และ… ความหิว…
เธอค่อยๆ มองไปที่แขนของตัวเอง… แล้ว… เธอก็ใช้เล็บของตัวเอง… จิก… ลงไปบนผิวเนื้อ…
“ฮึ่ม…” เสียงครางต่ำๆ เล็ดลอดออกมาจากลำคอ… …ไม่ใช่เสียงครางด้วยความเจ็บปวด… …แต่เป็นเสียงครางด้วยความ… “พึงพอใจ”…
เธอค่อยๆ ดึงเล็บออก… เลือดสีแดง… ไหลซึมออกมาจากรอยจิก…
[คอมเมนต์: เฮ้ย! เธอทำอะไรน่ะ!] [คอมเมนต์: พลอยหยุด!] [คอมเมนต์: ทำร้ายตัวเองเหรอ!]
พลอยไม่สนใจคอมเมนต์… เธอค่อยๆ… ยกแขนขึ้น… แล้ว… …เลีย… เธอเลียเลือดของตัวเอง… อย่างช้าๆ… ดวงตาของเธอ… ปิดพริ้ม… เหมือนกำลังลิ้มรส… อาหารจานโปรด…
“อืมมม…” เสียงครางที่พึงพอใจนั้น… ดังออกมาจากปากของเธอ… มันไม่ใช่เสียงของพลอย…
“เลือด… เนื้อ… ของตัวเอง…” “มัน… ‘หอม’ กว่าที่คิด…”
เธอเริ่ม… “ดึง” ตัวเอง… เธอค่อยๆ แกะ… ร่างกายของเธอ… เหมือนกำลังแกะ… “ห่อ” ที่ห่อหุ้มไว้… เธอจิก… เธอข่วน… เธอไม่ได้ทำร้ายตัวเอง… …เธอ… “กำลังกิน”… ตัวเอง…
Twist กลางเรื่อง (การถ่ายทอด): ตอนนี้… ไม่ใช่แค่ยายเมฆที่ “เข้าสิง”… แต่พลอย… กำลัง “ถูกกลืน”… เธอถูกกลืน… โดยความหิวโหยของบรรพบุรุษ… เธอ… กำลังกลายเป็น… ผีปอบ…
พลอยลุกขึ้นยืน… เธอยืนตัวตรง… ใบหน้าของเธอยังคงมีคราบเลือดและน้ำตา… แต่รอยยิ้ม… ได้กลับมาแล้ว… …รอยยิ้ม… ที่ฉีกกว้างถึงใบหู… ของยายเมฆ…
เธอเดินไปที่โทรศัพท์ที่แตกละเอียด… หยิบมันขึ้นมา… ถือมันไว้… ในมือที่เปื้อนเลือดของตัวเอง…
“มาต่อกัน… พลอยเช็กอิน…” เสียงของยายเมฆ… ดังออกมาจากปากของพลอย… “พวกเขากำลัง ‘หิว’…” “เรา… มา ‘เสิร์ฟ’…”
เธอแพนกล้อง… ไปที่ท้องของตัวเอง…
มือของพลอย (ซึ่งบัดนี้ถูกควบคุมโดยยายเมฆ) สั่นเล็กน้อย… ไม่ใช่เพราะความกลัว แต่เป็นเพราะความตื่นเต้นของ “การล่า” และ “การเปิดเผย”
เธอถือโทรศัพท์ที่แตกอยู่ใกล้ท้องของตัวเอง… ใบหน้าของเธอถูกซูมออกไป… เหลือเพียงท้องและมือที่เปื้อนเลือด
[คอมเมนต์: เธอจะทำอะไรน่ะ!] [คอมเมนต์: อย่าทำอะไรบ้าๆ นะ!] [คอมเมนต์: ยอดวิวพุ่งไม่หยุด 300,000!]
เสียงของยายเมฆ… ดังออกมาจากปากของพลอย… ไม่ต้องผ่านลำโพงของโทรศัพท์อีกต่อไป… “พวกเขา… อยากเห็นของจริง…” “พวกเขา… อยากเห็นว่า… ‘ผีปอบ’ กินอย่างไร…”
“และมึง… พลอย…” “มึงก็ต้องการ ‘ความดัง’…”
“งั้นก็… ‘ให้’ พวกเขาดูสิ…”
ทันใดนั้น… ร่างของพลอยก็หยุดนิ่ง… เธอค่อยๆ… เงยหน้าขึ้นมองกล้อง… รอยยิ้มของยายเมฆยังคงตรึงอยู่บนใบหน้าของเธอ… แต่ในดวงตาของพลอย… มี “บางอย่าง” ที่พยายามต่อสู้…
ในห้วงความคิดของพลอย: ไม่! หยุด! อย่าทำแบบนั้น! นั่นมันร่างกายฉัน! ฮือออ… ใครก็ได้… ช่วยฉันด้วย!
แต่เสียงนั้น… เป็นเพียงเสียงกระซิบอันอ่อนแอ… ถูกกลืนกินด้วยความหิวโหยที่แข็งแกร่งกว่า
ยายเมฆควบคุมมือของพลอย… มันค่อยๆ… ปลดกระดุมเสื้อ… เผยให้เห็นผิวหนังที่ซีดเผือดบริเวณหน้าท้อง…
“นี่แหละ… ‘อาหาร’ ที่ดีที่สุด…” เสียงยายเมฆครางอย่างพึงพอใจ “เพราะมัน… ‘สด’…”
มือที่เปื้อนเลือดของพลอย… ค่อยๆ วางลงบนหน้าท้องของตัวเอง… เธอจ้องมองเข้าไปในเลนส์กล้องที่แตกละเอียด… จ้องมองผู้คนสามแสนคนที่กำลังดูการแสดงสด…
[คอมเมนต์: พระเจ้าช่วย! เธอจะทำอะไร!] [คอมเมนต์: อย่าดูนะทุกคน! กดรีพอร์ต!] [คอมเมนต์: ไม่! มันเป็น CGI! เป็นไปไม่ได้!]
ยายเมฆ (ในร่างของพลอย) ยิ้มกว้างขึ้น… เธอใช้เล็บของตัวเอง… ซึ่งบัดนี้… ดูเหมือนจะยาวและแหลมคมผิดปกติ… …ค่อยๆ… “กรีด”… ลงบนหน้าท้องของตัวเอง…
ซื้ดดดดด…
เสียงของเล็บที่บาดลงบนผิวหนัง… ดังชัดเจน… พลอย (ซึ่งอยู่ในร่างของตัวเอง) กรีดร้อง… แต่เสียงที่ออกมา… กลับเป็นเสียงหัวเราะของยายเมฆ
“คิก… คิก… คิก…”
เลือด… สีแดงเข้ม… ไหลทะลักออกมาจากรอยกรีด… แต่พลอย… ไม่ได้แสดงสีหน้าเจ็บปวด… เธอแสดงสีหน้า… “ปิติยินดี”…
เธอใช้มืออีกข้าง… ควัก… เธอเริ่ม… “ล้วง”… เข้าไปในรอยแผลที่เธอเพิ่งสร้างขึ้น… หน้าท้องของเธอ… บิดเบี้ยว… ผิดรูป…
[คอมเมนต์: แจ้งตำรวจแล้ว! บอกพิกัด!] [คอมเมนต์: กูจะอ้วก!] [คอมเมนต์: เป็นบ้าไปแล้ว!] [คอมเมนต์: LIVE ในตำนาน!]
ยอดวิว… 350,000…
ภาพที่กล้องจับได้… คือความสยดสยองอย่างแท้จริง เลือดและเนื้อ… พลอยกำลัง… “ฉีก”… ตัวเอง…
“มึง… ไม่เคยรักร่างกายนี้…” เสียงยายเมฆกระซิบอย่างเยือกเย็น… “มึงเกลียดมัน… มึงเกลียดความอ้วน… เกลียดผิวสีคล้ำ…” “กู… กำลัง ‘ปลดปล่อย’ มึง…”
ยายเมฆยัดมือของพลอยลึกเข้าไปในหน้าท้อง… เธอเงยหน้าขึ้น… เลือดเปรอะเปื้อนเต็มใบหน้า… และรอยยิ้มนั้น… รอยยิ้มแห่งความหิวโหยอันเป็นนิรันดร์…
ก๊อบ… แก๊บ…
เสียง… เสียง “เคี้ยว” นั้น… ดังขึ้นอีกครั้ง… แต่คราวนี้… มันไม่ได้มาจากแมลงสาบ… มันมาจาก… ปากของพลอยเอง…
เธอ… กำลังเคี้ยวอะไรบางอย่าง… ที่ออกมาจาก… ตัวเอง…
[คอมเมนต์: ปิดไลฟ์สิ! ใครก็ได้!] [คอมเมนต์: รัฐบาลทำอะไรอยู่!] [คอมเมนต์: กูเห็นกระดูก!]
แคร้ง!
ทันใดนั้น… เสียงดังสนั่น… ประตูบ้าน… ถูกถีบพังเข้ามา… เศษไม้แตกกระจาย…
แสงไฟฉายสี่ดวง… สาดส่องเข้ามาในห้องมืด… “พลอย! พลอย!”
เสียงของ… ยายส้ม! ยายส้ม… พร้อมกับผู้ชายร่างใหญ่ในชุดชาวบ้านอีกสามคน… พวกเขาวิ่งเข้ามา… ใบหน้าเต็มไปด้วยความตื่นตระหนก… ยายส้มถือ… “แส้หวาย” ที่มีหนาม… และมีดหมอโบราณที่ห่อด้วยผ้าขาว…
พวกเขาเห็นภาพตรงหน้า… พลอย… ยืนนิ่งอยู่กลางห้อง… หน้าท้องเปิดออก… เลือดไหลนองพื้น… มือของเธอยังคงกำโทรศัพท์ไว้… และใบหน้าของเธอ… ถูกยึดครองด้วยรอยยิ้มของปีศาจ…
ยายส้มทรุดตัวลง… กรีดร้อง… “ยายเมฆ! มึง! ปล่อยหลานกูนะ!”
ยายเมฆ (ในร่างของพลอย) หัวเราะ… เสียงแหลมสูง… “ฮ่า! ยายส้ม… มึงมาทำไม! มาดูกู ‘กิน’ เหรอ!”
ยายส้มลุกขึ้นอย่างรวดเร็ว… ความกลัวถูกแทนที่ด้วยความโกรธ… เธอไม่ลังเล… ยายส้มพุ่งเข้าใส่พลอย… ฟาดแส้หวายที่ถูกปลุกเสก… ไปที่ร่างของหลานสาว…
เพียะ! เพียะ! เพียะ!
เสียงหวายกระทบเนื้อดังสนั่น… ยายเมฆกรีดร้องด้วยความเจ็บปวด… ไม่ใช่ความเจ็บปวดทางกาย… แต่เป็นความเจ็บปวดที่เกิดจาก “อำนาจ” ของของขลัง…
“อ๊ากกกกกกกกกกกกกก!”
พลอยทิ้งโทรศัพท์… แคร้ง! มันร่วงลงบนพื้น… หน้าจอดับวูบไปทันที… แสง “LIVE” สีแดง… …ดับสนิท…
ความมืดและความเงียบเข้าปกคลุม… ยอดผู้ชม… ที่พุ่งไปถึง 400,000 คน… ถูกตัดขาดทันที…
ความมืดมิดเข้าครอบงำอย่างสมบูรณ์ เสียงกรีดร้องของยายเมฆถูกแทนที่ด้วยความเงียบที่น่าสะพรึงกลัว โทรศัพท์เครื่องนั้น… ดับสนิท… ไร้ซึ่งแสง “LIVE” ใดๆ การเชื่อมต่อสู่โลกภายนอกถูกตัดขาดแล้ว… เหลือเพียงความจริงอันโหดร้ายภายในบ้านหลังเก่า
“พลอย!” ยายส้มร้องเรียกหลานสาวเสียงสั่นเครือ เธอยืนหอบ… แส้หวายในมือร่วงลงบนพื้น… แสงไฟฉายจากชาวบ้านสามคนส่องไปที่ร่างของพลอย…
พลอยนอนแน่นิ่งอยู่บนพื้น… เลือดไหลนอง… บาดแผลที่หน้าท้องของเธอลึกและน่ากลัว… ใบหน้าของเธอซีดขาว… ไม่มีการเคลื่อนไหว… แต่… รอยยิ้มอันน่ากลัวนั้น… จางหายไปแล้ว…
“รีบ! รีบหามันออกไปจากที่นี่!” ยายส้มสั่งเสียงเด็ดขาด “พามันไปโรงพยาบาล! เร็วเข้า!”
ชายชาวบ้านสองคนรีบเข้าไปประคองร่างที่โชกเลือดของพลอย… ขณะที่อีกคน… ชายที่ถือมีดหมอ… เดินเข้าไปใกล้ร่างของยายส้ม
“ยายส้ม… ยายเมฆมันไปไหนแล้ว?” ชายคนนั้นกระซิบถามอย่างหวาดระแวง
ยายส้มมองไปยังความมืดมิดของมุมห้อง… “มันออกไปแล้ว… มันถูกหวายอาคมขับออกไป…” “แต่…” ยายส้มหันกลับมามองโทรศัพท์ที่ตกอยู่… “มันไม่ได้กลับไปที่เดิม…”
เธอพูดราวกับรู้ถึงบางสิ่ง… ยายส้มก้มลงเก็บโทรศัพท์ที่แตกละเอียดขึ้นมา… มันเย็นเฉียบ… และไม่มีสัญญาณชีวิตใดๆ
“มันหนีไปแล้ว… มันไปหา ‘บ้านใหม่’…” เธอพึมพำกับตัวเอง… ก่อนจะหันไปสั่งชายคนนั้น “มึง… เอาดินอาถรรพ์ที่เตรียมมา… โรยรอบบ้านนี่! ปิดตายมันซะ! ห้ามใครเข้าออก!”
“แล้ว… พลอยล่ะยาย?” ชายคนนั้นถาม
“พลอย… มันเป็นแค่ ‘ทางผ่าน’…” ยายส้มเงยหน้ามองท้องฟ้าที่มืดสนิท… “แต่ตอนนี้… ‘ความหิว’ ของมัน… มันได้เบ่งบานขึ้นมาแล้ว…”
ภาพตัดไปที่โรงพยาบาลอำเภอ… พลอยนอนอยู่บนเตียงคนไข้… เธอถูกเย็บแผลที่หน้าท้อง… แผลลึกแต่ไม่ถึงแก่ชีวิต… เธออยู่ในอาการโคม่า… ร่างกายอ่อนแออย่างยิ่ง…
ข้างเตียงของเธอ… ยายส้มนั่งเฝ้าอยู่… มือของเธอถือลูกประคำโบราณที่ทำจากเมล็ดมะขาม…
“พลอย… ตื่นเถิดลูก…” ยายส้มกระซิบเบาๆ
พลอยไม่ตอบสนอง… แต่… ในห้วงความฝัน… หรือห้วงแห่งการหลับใหล… พลอยกำลังเผชิญหน้ากับ… “ความจริง” ที่ยายเมฆได้ปลดปล่อยออกมา
เธอเห็นตัวเอง… ในวัยเด็ก… ยืนร้องไห้ที่หน้าโรงเรียน… เพราะเพื่อนล้อว่า “อีลูกปอบ”… เธอเห็นตัวเอง… ในวัยรุ่น… ขโมยสร้อยคอของเพื่อนไปขาย… เพื่อเอาเงินมาซื้อชุดใหม่ที่ทำให้เธอดู “ดี”… เธอเห็นตัวเอง… ในวัยผู้ใหญ่… ยิ้มปลอมๆ ให้กล้อง… โกหกคนดู… ทุกการกระทำ… ทุกความรู้สึกผิด… มันกลับมาทำร้ายเธอ…
เสียงยายเมฆในหัว: “มึงเห็นไหม… มึงคือปอบ… ที่หิวโหย ‘ชีวิตที่ดีกว่า’…”
พลอยสะอื้นในความเงียบ… เสียงพลอย: “ไม่… ฉันไม่ใช่ปอบ… ฉันแค่… อยากเป็นที่รัก…”
เสียงยายเมฆในหัว: “ความรัก… มันคือเหยื่อที่อร่อยที่สุด… มึงก็เลยต้อง ‘กิน’ มัน… ด้วยการหลอกลวง…”
การต่อสู้ดำเนินไปในห้วงจิต… เป็นการต่อสู้ระหว่าง… “ความหิว” (The Hunger) และ “ความสำนึก” (The Conscience)
ยายส้มที่นั่งเฝ้าอยู่… สังเกตเห็นใบหน้าของหลานสาวบิดเบี้ยว… เธอรู้ว่า… นี่ไม่ใช่การสู้กับผีข้างนอก… แต่มันคือการต่อสู้กับ “ผี” ในใจของพลอยเอง
ยายส้มรีบหยิบ “น้ำมนต์” ที่ถูกปลุกเสกไว้… เธอหยดมันลงบนหน้าผากของพลอย…
ซู่!
พลอยสะดุ้งเฮือก… เธอเริ่มไอ… ดวงตาของเธอเปิดขึ้น…
“ยาย…” เสียงของพลอยแหบแห้ง… อ่อนแรง…
“พลอย! ลูก!” ยายส้มเข้าสวมกอดหลานสาวด้วยน้ำตา “ตื่นได้แล้วลูก! ตื่นได้แล้ว!”
พลอยมองยายส้ม… ไม่ใช่ด้วยความโกรธแค้น… หรือความอับอาย… แต่ด้วย… ความรู้สึกผิดอย่างท่วมท้น…
“ยาย… พลอย… พลอยขอโทษ…” “พลอย… พลอย… หิว…”
“ยายรู้… ยายรู้ดี…” ยายส้มลูบศีรษะหลานสาวอย่างอ่อนโยน “ความหิวมันเป็นของมันเอง… มันเป็น ‘คำสาป’ ของตระกูลเรา…” “แต่… มึงบ่ได้เลือกที่จะเป็นมัน… พลอย…”
คำพูดนั้น… ปลดปล่อยพลอยจากพันธนาการทางจิตใจ… พลอยร้องไห้โฮ… นี่คือครั้งแรกที่เธอร้องไห้… โดยไม่มีกล้อง… โดยไม่มีคนดู…
สองสัปดาห์ต่อมา… พลอยถูกย้ายกลับมาพักฟื้นที่บ้านยายส้ม… ไม่ใช่บ้านเก่าที่เคยเป็นที่อยู่ของยายเมฆ… แต่เป็นบ้านของยายส้มเอง…
บ้านที่อบอุ่น… แม้จะเก่าและโทรม… กลิ่นปลาร้าและข้าวเหนียว… ที่เธอเคยเกลียด… ตอนนี้กลับเป็นกลิ่นที่คุ้นเคย… และปลอบโยน…
พลอยนั่งอยู่ที่ชานบ้าน… หน้าท้องของเธอยังมีผ้าพันแผลขนาดใหญ่… ร่างกายของเธออ่อนแอ… แต่จิตใจของเธอ… แข็งแกร่งขึ้นแล้ว
เธอไม่ได้เปิดโทรศัพท์อีกเลย…
ยายส้มเอาสำรับอาหารมาให้… ข้าวเหนียวร้อนๆ… หมูปิ้ง… และแกงหน่อไม้… “กินเถิดลูก… กินให้อิ่ม…”
พลอยมองจานอาหาร… เธอไม่รู้สึก “อยาก” อาหาร… แต่… เธอรู้สึกถึงความหิวโหยอีกแบบ…
“ยาย…” พลอยถามเสียงแผ่วเบา “เรื่องยายเมฆ… มัน… มันยังอยู่ในตัวพลอยไหม?”
ยายส้มมองใบหน้าหลานสาวด้วยความรัก… “มันไม่ได้อยู่ในตัวมึง… พลอย…” “มันอยู่ใน ‘ความหิว’ ของมึง…” “ปอบมันบ่แม่นผี… มันคือ ‘จิตวิญญาณ’ ที่บ่รู้จักพอ…”
“ถ้าพลอย… ถ้าพลอยยังอยากรวย… อยากมีชื่อเสียง… อยากเป็นที่รัก… ด้วยการโกหก…” “มันก็จะกลับมาหาพลอย…”
ยายส้มยื่นสิ่งที่เธอเก็บไว้… ให้พลอย… มันคือ… โทรศัพท์เครื่องนั้น… ที่แตกละเอียด…
“มันส่งมาให้มึง…” ยายส้มพูดเสียงเรียบ “มันเป็น ‘มรดก’ ของมึง…”
พลอยรับโทรศัพท์นั้นมาอย่างสั่นเทา… หน้าจอแตก… มืดสนิท…
“มัน… มันยังใช้งานได้อยู่เหรอ?”
“มันบ่แม่นเรื่องของโทรศัพท์แล้ว… พลอย…” “มึง… อยากให้มันติด… มันก็จะติด…”
พลอยจ้องมองโทรศัพท์ในมือ… เธอหลับตาลง… นึกถึงเสียงของยายเมฆ… นึกถึงความหิวโหย… ยอดวิว… และคำสารภาพที่น่าอับอายของตัวเอง…
เธอค่อยๆ… ลืมตาขึ้น… พลอย… หายใจเข้าลึกๆ…
ไม่… ฉันจะไม่ให้มันใช้ฉันอีก…
เธอใช้มือที่อ่อนแรง… ค่อยๆ วางโทรศัพท์ลงบนพื้น… แล้ว… เธอหยิบก้อนหินที่อยู่ใกล้ๆ… เธอทุบมันลงไปบนโทรศัพท์… ปัง! ปัง! ปัง!
จนกระทั่ง… โทรศัพท์เครื่องนั้น… กลายเป็นเพียงเศษเหล็ก… ที่ไม่สามารถใช้งานได้อีกต่อไป…
“ฉัน… ‘พอ’ แล้ว… ยายเมฆ…” พลอยกระซิบ… “ฉัน… จะไม่หิวอีกต่อไป…”
การตัดสินใจทำลายโทรศัพท์เครื่องนั้น… ไม่ใช่แค่การทำลายวัตถุ… แต่มันคือการประกาศ “อิสรภาพ” ทางจิตวิญญาณของพลอย… มันคือการ “ตัด” การเชื่อมต่อกับความหิวโหยและคำสาปของยายเมฆ
พลอยนั่งมองเศษซากของโทรศัพท์… หัวใจของเธอสงบลงอย่างประหลาด… ยายส้มมองหลานสาวด้วยความภูมิใจ… “มึงเลือกถูกแล้ว… พลอย…”
“ยาย…” พลอยหันไปหายายส้ม “เรื่อง… ที่พลอยพูดในไลฟ์…” “พลอยขอโทษ… พลอยไม่รู้ว่า… พลอยพูดไปเพราะ…”
“ยายรู้… มึงพูดเพราะ ‘ความหิว’ มันบังตา…” ยายส้มปลอบโยน “คำพูดนั้น… มันเป็นความจริงที่มึงไม่อยากยอมรับ…” “แต่ตอนนี้… มึงได้พูดมันออกไปแล้ว… มันก็บ่ได้อยู่ในใจมึงอีกต่อไป…”
พลอยก้มหน้าลง… “พลอยทิ้งยาย… พลอยทิ้งแม่กับพ่อ… พลอยอายที่เกิดมาเป็นลูกชาวนา…”
“มึงบ่ได้ทิ้ง… พลอย…” ยายส้มพูดเสียงหนักแน่น “มึงแค่… ‘หลงทาง’…” “มึงคิดว่า… การเป็นคนอีสานมัน ‘บ่ดี’… มึงเลยพยายาม ‘กิน’ ชีวิตของคนเมือง…”
พลอยเงยหน้าขึ้น… น้ำตาคลอเบ้า
“ความจริง… ปอบมันบ่ได้กินแค่เครื่องในคน…” ยายส้มกระซิบ “มันกิน… ‘ความภาคภูมิใจ’…” “มันทำให้คนในตระกูลเรา… ‘อับอาย’ ในความเป็นตัวเอง… จนต้องหิวโหยชีวิตของคนอื่น…”
คำพูดนั้น… เหมือนสายฟ้าฟาดใส่ความคิดของพลอย…
Twist แห่งการตระหนักรู้: คำสาปของปอบไม่ใช่แค่การกินเนื้อ… แต่เป็นการ “กินจิตวิญญาณ” ด้วยความอับอายและความอยากได้อยากมีที่ไม่รู้จักจบสิ้น
“แล้ว… ยายเมฆ…” พลอยถาม “ยายเมฆ… แก… แกเป็นปอบจริงเหรอ?”
“ยายเมฆ… เพิ่นแค่ ‘หิว’ จนตาย…” ยายส้มอธิบาย “สมัยก่อน… เพิ่นถูกกล่าวหาว่าเป็นปอบ… เพราะความอดอยากมันหนักหนา… เพิ่นป่วย… เพิ่นอ่อนแอ… แล้วเพิ่นก็… ‘ฝัน’…”
“ฝัน?”
“ฝัน… ถึงการได้กินของดีๆ… ฝันถึงการได้มีชีวิตที่รุ่งเรือง…” “ความฝันนั้น… มันแรงกล้าเกินไป… จนมันกลายเป็น ‘ตัวตน’…” “และเมื่อเพิ่นตายไป… ‘ความหิว’ นั้น… มันก็ยังอยู่…” “มันรอคอย… ‘ทายาท’ ที่หิวโหยไม่แพ้กัน… เพื่อที่จะได้เกิดใหม่…”
พลอยมองบาดแผลที่หน้าท้องของตัวเอง… “พลอยเกือบ… เกือบจะกลายเป็นมันแล้ว…”
“มึงเกือบแล้ว…” ยายส้มพยักหน้า “แต่… มึง ‘เลือก’ แล้ว…”
หลายสัปดาห์ต่อมา… พลอยหายดี… บาดแผลภายนอกหายแล้ว… แต่แผลเป็นขนาดใหญ่ยังคงอยู่… เป็นเครื่องเตือนใจถึงสิ่งที่เกิดขึ้น…
เธอยังคงอยู่ที่บ้านยายส้ม… เธอช่วยยายส้มทำงานบ้าน… ช่วยเก็บพืชผัก… ช่วยทำอาหาร… เธอเรียนรู้ที่จะ “พอ”… เธอเรียนรู้ที่จะ “กิน”… อย่างแท้จริง… กินอาหาร… ไม่ใช่กินความอับอาย
วันหนึ่ง… ยายส้มยื่นโทรศัพท์เครื่องเก่าๆ ที่ไม่สามารถเชื่อมต่ออินเทอร์เน็ตได้ให้พลอย “เอาไว้ใช้ติดต่อ… กับแม่มึง…”
พลอยรับมาอย่างเกรงใจ… เธอเปิดมันขึ้นมา… มันไม่มีแอปพลิเคชัน Live-Stream… ไม่มี Facebook… ไม่มี Instagram… มีแค่… รายชื่อติดต่อ… และ… กล้อง…
พลอยนั่งมองกล้องนั้น…
“พลอย…” ยายส้มเรียก “มึง… อยากกลับกรุงเทพไหม?”
พลอยเงียบไปนาน… เธอมองไปที่ทุ่งนาสีเขียวขจีที่กำลังจะถึงฤดูเก็บเกี่ยว… เธอมองไปที่ยายส้ม… ที่กำลังยิ้มอย่างอบอุ่นให้เธอ…
“พลอย… ไม่รู้…” “พลอย… ไม่มีเงินใช้หนี้แล้ว…” “พลอย… ไม่เหลืออะไรเลย…”
“มึงเหลือ ‘ความจริง’…” ยายส้มพูด “มันคือ ‘ทุน’ ที่ยิ่งใหญ่ที่สุดแล้ว…”
พลอยมองไปที่โทรศัพท์เก่าๆ ในมือ… จู่ๆ… เธอก็คิดถึงสิ่งที่เธอเคยทำ… คิดถึงความสุขชั่วคราว… ที่ได้เห็นยอดวิวพุ่งขึ้น… คิดถึงความตื่นเต้น… ที่ได้เล่าเรื่อง…
เธอไม่ได้หิวความอับอายแล้ว… แต่… เธอค้นพบว่า… เธอ “หิว” การเล่าเรื่อง… หิวการ “สื่อสาร”…
แต่เธอจะไม่โกหกอีกแล้ว…
พลอยเปิด “กล้อง” ของโทรศัพท์… เธอเห็นใบหน้าของตัวเอง… ใบหน้าที่มีแผลเป็น… ใบหน้าที่ไม่ได้แต่งหน้า… ใบหน้าที่… “จริง”…
เธอเริ่ม “อัดวิดีโอ”…
“สวัสดีค่ะ…” เสียงของเธอเบา… แต่ชัดเจน “พลอย… พลอยเช็กอิน… ไม่ใช่สิ…” “ฉัน… พลอย…”
“ฉัน… ไม่ได้กลับมา ‘ไลฟ์’…” “ฉันกลับมา… ‘สารภาพ’…”
“นี่คือเรื่องราวของ… ความหิวโหย…” “ความหิวที่เกือบจะฆ่าฉัน…”
เธอเล่าเรื่องราวทั้งหมด… เล่าเรื่องการโกหก… เล่าเรื่องยายเมฆ… เล่าเรื่องความอับอายต่อบ้านเกิด… เล่าเรื่องบาดแผลที่หน้าท้อง…
เธอแพนกล้อง… ไปที่บาดแผล… มันคือความจริง… เธอแพนกล้อง… ไปที่ยายส้ม… มันคือความรัก… เธอแพนกล้อง… ไปที่ทุ่งนา… มันคือความสงบ…
“ฉัน… ไม่ได้เป็นหนี้พวกคุณอีกแล้ว…” “ฉันเป็นหนี้… ความจริงของตัวเอง…”
เธอจบวิดีโอ… เธอไม่รู้ว่าจะส่งวิดีโอนี้ให้ใครดู… เธอไม่รู้ว่าจะมีคนดูมันไหม… แต่… เธอรู้สึกโล่ง…
“เอาไงดีนะ…” พลอยพึมพำ
ยายส้มมองหลานสาวด้วยรอยยิ้ม… “มันแล้วแต่มึง… พลอย…” “ถ้ามึงจะเล่าเรื่อง… มึงก็ต้องเล่าเรื่อง… ‘หัวใจ’ ของมึง…”
พลอยใช้เวลาทั้งวันคิดถึงคำพูดของยายส้ม “ถ้ามึงจะเล่าเรื่อง… มึงก็ต้องเล่าเรื่อง… ‘หัวใจ’ ของมึง…”
เธอมองไปที่โทรศัพท์เก่าในมือ… และวิดีโอสารภาพที่เพิ่งอัดเสร็จ เธอไม่มีอินเทอร์เน็ต… เธอไม่สามารถ “ปล่อย” มันออกไปได้… มันเหมือนถูกกักขังอีกครั้ง… แต่คราวนี้… มันเป็นความจริงที่ถูกกักขัง…
พลอยเดินเข้าไปในบ้าน… เธอเห็นยายส้มกำลังนั่งสานเสื่ออยู่ใต้แสงตะวันรอน “ยาย… พลอยจะส่งวิดีโอนี้ให้ใครดูดี?”
“มึงอยากให้ใครดู?” ยายส้มถามกลับ
“ทุกคน…” พลอยตอบเสียงเบา “พลอยอยากให้ทุกคนที่เคยดูไลฟ์นั้น… ดู…” “พลอยอยากให้พวกเขา… รู้ว่า… พลอยไม่ได้หายไปไหน…” “พลอยอยากให้พวกเขา… รู้ว่า… มันคือความจริง…”
“ถ้าอยากให้ทุกคนรู้…” ยายส้มยิ้มอย่างลึกลับ “มึงก็ต้อง ‘แลก’…”
“แลกอะไรคะ?”
“แลก… ‘ความสงบ’ ของมึง… กับ… ‘ความจริง’ ที่มึงถืออยู่…” “ถ้ามึงเปิดเผยมัน… มึงก็จะไม่มีวันได้กลับมาใช้ชีวิตแบบคนธรรมดาอีก…” “พวกเขาจะจ้องมองมึง… เหมือนมึงเป็นตัวประหลาด… เหมือนมึงเป็น… ปอบ ที่รอดมาได้…”
พลอยเงียบ… ความกลัวแวบเข้ามาในดวงตา… กลัวที่จะถูกตัดสิน… กลัวที่จะถูกไล่ล่า…
“แต่…” ยายส้มวางมือลงบนมือของพลอย “ถ้ามึงไม่เล่า… ‘ความหิว’ มันก็จะกลับมากินมึงจากข้างใน…” “เพราะปอบ… มันบ่ได้ถูกเลี้ยงด้วยความลับ… พลอย…” “มันถูกเลี้ยงด้วย… ‘ความอับอาย’…”
พลอยมองไปที่แผลเป็นของตัวเอง… เธอรู้แล้ว… การเงียบ… คือความอับอายที่ถูกกักเก็บไว้… ซึ่งจะกลายเป็นปอบ… การพูด… คือการปลดปล่อย…
“พลอยจะเล่า…” “พลอยจะเล่า… ความจริงทั้งหมด…”
พลอยตัดสินใจเดินทางเข้าอำเภอ… เธอเดินเข้าไปในร้านอินเทอร์เน็ตคาเฟ่… ร้านที่เต็มไปด้วยเด็กวัยรุ่นที่กำลังเล่นเกม… เธอรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นคนจากโลกอื่น…
เธอจ่ายเงิน… เปิดคอมพิวเตอร์… แล้วอัปโหลดวิดีโอสารภาพนั้น… ลงบนช่อง YouTube เก่าของเธอ…
ชื่อวิดีโอ: [ความจริงของพลอย] ฉันคือปอบ คำบรรยาย: นี่ไม่ใช่ไลฟ์… นี่คือคำสารภาพ… และนี่คือการบอกลา
เธออัปโหลดเสร็จ… แล้วเธอก็… ปิดเครื่อง… เธอไม่ได้อยู่ดูว่า… มีคนคอมเมนต์อะไรบ้าง… เธอไม่ได้อยู่ดูว่า… ยอดวิวพุ่งขึ้นไปถึงไหน…
เธอทำในสิ่งที่เธอต้องทำแล้ว… สิ่งที่เหลือ… คือการ “ปล่อยวาง”…
บทสรุป:
หลายเดือนต่อมา…
วิดีโอ “ฉันคือปอบ” กลายเป็นปรากฏการณ์ทางอินเทอร์เน็ต… มันไม่ได้ดังแบบไวรัลของเรื่องไร้สาระ… แต่มันดังแบบ… ความจริงที่น่าตกใจ…
ผู้คนต่างถกเถียงกัน… นักจิตวิทยา วิเคราะห์สภาพจิตใจของเธอ… นักโบราณคดี ค้นหาเรื่องราวของยายเมฆ… กลุ่มคนดูไลฟ์สดวันนั้น… ถูกตราหน้าว่า “เป็นส่วนหนึ่งของการทรมาน”…
พลอย… ไม่สนใจอีกต่อไป… เธอไม่ได้กลับกรุงเทพ… เธอกลายเป็น… เกษตรกร…
เธอปลูกผัก… เลี้ยงปลา… เธอเรียนรู้ที่จะพอเพียง… และมีความสุขกับชีวิตที่ “จริง”
เธอใช้โทรศัพท์เก่าๆ ของเธอ… แต่ไม่ใช่เพื่อไลฟ์สด… เธอใช้มันเพื่อ… “บันทึก”…
วิดีโอใหม่ในช่องของเธอ: ชื่อวิดีโอ: [พลอยเช็กอิน] ชีวิตจริงของคนอีสาน ภาพ: พลอยกำลังยืนยิ้มอยู่กลางทุ่งนา… สวมหมวกสาน… แผลเป็นที่หน้าท้องถูกซ่อนไว้ใต้เสื้อผ้าที่ดูเรียบง่าย… เสียง: พลอยเล่าเรื่องด้วยน้ำเสียงที่สงบ… “สวัสดีค่ะ… ยินดีต้อนรับสู่ ‘ชีวิตจริง’ ของพลอย…” “วันนี้… พลอยจะพาทุกคน… ไปดูว่า… การปลูกข้าว… มัน ‘อิ่ม’ กว่าการไลฟ์สด… ยังไง…”
ช่องของเธอไม่ได้มีผู้ติดตามหลักล้าน… แต่เธอมีกลุ่มผู้ติดตามที่ “จริงใจ”… กลุ่มคนที่ต้องการดู “ความจริง”… ไม่ใช่ “ความหิวโหย”…
ฉากสุดท้าย:
พลอยกำลังนั่งทำอาหารเย็นกับยายส้ม… ในห้องครัวเล็กๆ… กล้องจากโทรศัพท์เก่าๆ ของเธอกำลัง “ถ่าย” เธออยู่… เธอตัดผัก… หัวเราะเบาๆ กับยายส้ม…
จู่ๆ… ไฟ… ก็ดับวูบ… ความมืดเข้าครอบงำ…
“โอ๊ย… ไฟดับอีกแล้วเหรอยาย…” พลอยพึมพำ…
แต่… ไฟดับ… …แต่ “หน้าจอ” ของโทรศัพท์… กลับสว่างขึ้นมา… มันสว่างขึ้นมาเอง… และสัญลักษณ์ “LIVE” สีแดง… …ก็กะพริบขึ้นมา… อีกครั้ง…
พลอยตัวแข็งทื่อ… เธอจ้องมองโทรศัพท์… ความกลัว… วิ่งเข้าสู่หัวใจของเธอ…
เสียงยายเมฆกระซิบในหัว: “มึงหลอกกูไม่ได้หรอก… พลอย…” “มึงจะ ‘พอ’ ได้ยังไง… ในเมื่อ… ‘คนดู’ ยังไม่พอ…”
พลอยกำโทรศัพท์แน่น… ความหิวโหย… ถูกปลุกขึ้นมาอีกครั้ง… แต่คราวนี้… มันไม่ใช่แค่ความหิวของเธอ…
เธอค่อยๆ หันไปหายายส้ม… แล้วเธอก็ยิ้ม… ไม่ใช่รอยยิ้มของยายเมฆ…
เป็นรอยยิ้มของ… พลอย… รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเยือกเย็น… ความเข้าใจ… และการยอมรับ…
เสียงพลอย: “ยาย… ไม่ต้องกลัวนะคะ…”
เธอหันกลับมาที่กล้อง… มองตรงไปยังผู้ชม (ที่จู่ๆ ก็โผล่ขึ้นมาเป็นหลักหมื่น)… เธอยกมือขึ้น… ฟุ่บ! …แล้วปิดกล้องลงด้วยมือของตัวเอง…
หน้าจอมืดสนิท…
ข้อคิดสุดท้าย : ปอบ… ไม่เคยจากไปไหน… มันไม่ได้อยู่ในบ้านร้าง… มันอยู่ใน… การเชื่อมต่อ… ที่ไม่รู้จักพอ…