ĐÁM TANG KHÔNG CÓ THI THỂ (งานศพที่ไร้ร่าง)
แสงไฟสปอร์ตไลท์สีขาวนวลสาดส่องลงมากลางเวที เสียงรัวชัตเตอร์จากกล้องนับร้อยตัวดังประสานกันเหมือนเสียงฝนตกกระทบหลังคาเหล็ก กฤษฎา ยืนอยู่ตรงนั้น เขาสวมชุดสูทสั่งตัดราคาแพงที่ขับเน้นรูปร่างให้ดูสง่างามดุจเทพบุตร รอยยิ้มที่เขาพ่นออกมาใส่เลนส์กล้องนั้นดูอบอุ่นและจริงใจจนไม่มีใครกล้าสงสัยเลยว่า ภายใต้ใบหน้าอันสมบูรณ์แบบนั้นมีความลับอะไรซ่อนอยู่ กฤษฎาคือพระเอกเบอร์หนึ่งของประเทศ เขาคือภาพลักษณ์ของความสมบูรณ์แบบ เป็นต้นแบบของลูกกตัญญูและสุภาพบุรุษที่ผู้หญิงทั้งประเทศใฝ่ฝันถึง แต่ที่หลังเวที ในมุมมืดที่แสงไฟส่องไม่ถึง อนงค์นั่งกำมือตัวเองจนแน่น เธอมองดูความสำเร็จของเขาผ่านรอยแยกของม่านสีดำผืนใหญ่ อนงค์เป็นเพียงช่างแต่งหน้าตัวเล็กๆ ที่คอยซับเหงื่อและเติมแป้งให้เขาในยามที่กล้องหยุดทำงาน เธอเป็นโลกใบที่สอง เป็นเงาที่ไม่มีตัวตน และเป็นคนที่กฤษฎาสัญญาว่าจะดูแลตลอดไป แต่วันนี้หัวใจของเธอกำลังเต้นแรงด้วยความกังวล…