Year: 2026

แสงไฟจากหลอดนีออนบนเพดานส่องลงมาแยงตาจนฉันต้องหรี่ลง มันเป็นแสงสีขาวที่เย็นเยียบและไร้ชีวิตชีวา ฉันพยายามขยับข้อมือ แต่กลับรู้สึกถึงสัมผัสที่หยาบกระด้างของสายรัด ข้อมือของฉันถูกล็อกไว้กับเตียงเหล็ก ความเย็นจากโลหะซึมเข้าสู่ผิวหนังจนฉันสั่นสะท้าน ที่นี่คือที่ไหน คำถามนี้ดังซ้ำไปซ้ำมาในหัวที่หนักอึ้งเหมือนมีก้อนหินวางทับอยู่ กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่รุนแรงเตะจมูกจนฉันอยากจะอาเจียน ห้องทั้งห้องเป็นสีขาวโพลน กำแพงบุด้วยนวมหนาเตอะเพื่อกันเสียงและกันการกระแทก มันคือห้องขัง ไม่ใช่สิ พวกเขาเรียกมันว่าห้องบำบัด ฉันพยายามเค้นความทรงจำสุดท้ายก่อนที่สติจะดับวูบไป ภาพของคาร์รินปรากฏขึ้นในมโนภาพ ใบหน้าของสามีที่ฉันเคยรักสุดหัวใจ เขายืนอยู่ตรงนั้น ในมือถือแก้วน้ำและยาสีขาวสองเม็ด เขาส่งยิ้มที่แสนอ่อนโยนมาให้…

เสียงฝนที่ตกหนักอยู่ข้างนอกหน้าต่างห้องเช่าเล็กๆ นั้นไม่ได้ช่วยทำให้อากาศที่ร้อนระอุในใจของนาราลดน้อยลงเลย เธอนอนขดตัวอยู่บนเตียงไม้เก่าๆ ที่มีเสียงดังเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่เธอขยับตัว มือทั้งสองข้างกุมท้องที่นูนป่องของเธอไว้แน่น ความเจ็บปวดเริ่มทวีความรุนแรงขึ้นเรื่อยๆ เหมือนมีคลื่นยักษ์ที่มองไม่เห็นกำลังบีบคั้นร่างกายของเธอจากข้างใน มันไม่ใช่แค่ความเจ็บปวดทางกาย แต่มันคือความกลัวที่เกาะกินหัวใจ นาราพยายามหายใจเข้าลึกๆ ตามที่เคยฝึกมาจากคลิปวิดีโอในยูทูบ แต่ในวินาทีนี้ ลมหายใจของเธอกลับติดขัดและสั่นเครือ เธอมองไปที่โทรศัพท์มือถือที่วางอยู่ข้างหมอน หน้าจอนั้นมืดสนิท เธอเอื้อมมือที่สั่นเทาไปหยิบมันขึ้นมา แสงสว่างจากหน้าจอกระทบใบหน้าที่ซีดเซียวและเต็มไปด้วยเหงื่อของเธอ ชื่อที่บันทึกไว้ว่า “กวิน” ยังคงเด่นหราอยู่บนหน้าจอ…

บทที่ 1: ปราสาททราย – ตอนที่ 1 ฉันลูบท้องตัวเองเบาๆ สัมผัสได้ถึงแรงดิ้นทักทายจากสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่อยู่ข้างใน ลูกรัก… อีกเพียงแค่สองเดือนเท่านั้น เราก็จะได้เห็นหน้ากันแล้วนะ แสงแดดยามเย็นสีส้มทองสาดส่องเข้ามาในห้องนั่งเล่นที่เงียบสงบ ฉันนั่งอยู่บนโซฟาตัวโปรด มองดูผนังห้องที่ว่างเปล่าซึ่งฉันวางแผนจะติดรูปถ่ายครอบครัวใบแรกของเราในอีกไม่ช้า กลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่ฉันปลูกไว้ตรงระเบียงลอยมาตามลม มันเป็นช่วงเวลาที่ฉันรู้สึกว่าชีวิตของตัวเองช่างสมบูรณ์แบบเหลือเกิน ฉันชื่อลิน อายุ…

เสียงฝนข้างนอกนั่นดังราวกับเสียงฟ้าร้องที่ไม่มีวันสิ้นสุด ลลิตากระชับอ้อมกอดให้แน่นขึ้น เธอกำลังกอดร่างเล็กๆ ของน้องวิน ลูกชายวัยสี่ขวบที่ตัวร้อนรุ่มราวกับเปลวไฟ ลมหายใจของเด็กน้อยหอบถี่และติดขัดเป็นระยะ ในห้องเช่าแคบๆ ที่มีเพียงแสงไฟสลัวจากหลอดตะเกียบดวงเก่า ลลิตามองไปที่ประตูห้องนอนที่เปิดอ้าอยู่ ธนัตถ์กำลังเก็บเสื้อผ้าของเขาลงกระเป๋าเดินทางอย่างรีบเร่ง ใบหน้าของเขาดูเคร่งเครียดและไร้ซึ่งความอาลัยอาวรณ์ ลลิตาวางลูกลงบนฟูกอย่างเบามือที่สุดเท่าที่จะทำได้ ก่อนจะรีบวิ่งไปคว้าแขนของสามีเอาไว้ มือของเธอนั้นสั่นเทาพอกับหัวใจที่กำลังจะแตกสลาย เธออ้อนวอนเขาด้วยน้ำเสียงที่สั่นเครือว่าพี่อย่าเพิ่งไปเลยนะ น้องวินไม่สบายหนักมาก ลูกไข้สูงจนเริ่มชักแล้ว พี่ช่วยพาลูกไปโรงพยาบาลก่อนได้ไหม แต่ธนัตถ์กลับสะบัดแขนออกอย่างแรงจนเธอกระเด็นไปกระแทกกับขอบตู้ เขาไม่ได้มองหน้าเธอเลยแม้แต่น้อย…

Gemini said เสียงของเขาดังออกมาจากโทรทัศน์เครื่องเก่าในร้านอาหารเล็กๆ ที่ตั้งอยู่ริมทางหลวงชนบท เสียงนั้นนุ่มนวล ทรงพลัง และเปี่ยมไปด้วยความหวังเหมือนทุกครั้งที่เขาปรากฏตัวต่อหน้าสาธารณชน ฉันนั่งมองใบหน้าที่คุ้นเคยบนจอแก้ว ใบหน้าที่ฉันเคยสัมผัส เคยจูบ และเคยคิดว่าจะเป็นโลกทั้งใบของฉัน ธีรัตน์ในวันนี้ดูสง่างามในชุดสูทสีเข้ม รอยยิ้มของเขาดูจริงใจจนคนทั้งประเทศเชื่อสนิทใจว่าเขาคือคนที่จะนำพาการเปลี่ยนแปลงมาสู่บ้านเมืองได้จริงๆ ข่าวรายงานว่าเขากำลังก้าวเข้าสู่การเป็นตัวเต็งอันดับหนึ่งในการเลือกตั้งระดับประเทศที่กำลังจะมาถึง ในฐานะนักการเมืองรุ่นใหม่ที่ชูธงเรื่องความซื่อสัตย์และจริยธรรมครอบครัว ฉันก้มลงมองจานข้าวแกงที่เริ่มเย็นชืดอยู่ตรงหน้า กลิ่นเครื่องเทศจางๆ ปนกับกลิ่นฝนที่กำลังตั้งเค้าอยู่นอกร้าน ทำให้ความทรงจำบางอย่างที่ฉันพยายามฝังกลบมันไว้ลึกที่สุดเริ่มขยับเขยื้อน ราวกับซากศพที่พยายามจะตะเกียกตะกายขึ้นมาจากหลุม…

เสียงฝนตกหนักข้างนอกหน้าต่างห้องพักฟื้นในโรงพยาบาล ดังแทรกเข้ามาในโสตประสาทของฉันเป็นระยะ มันเป็นเสียงที่เหงาและเยือกเย็นเหลือเกิน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยอบอวลอยู่ในอากาศ ผสมกับกลิ่นอับชื้นของพายุที่พัดโหมกระหน่ำอยู่ภายนอก ฉันนอนนิ่งอยู่บนเตียง ร่างกายรู้สึกอ่อนเพลียราวกับถูกรีดเค้นพละกำลังไปจนหมดสิ้น ความเจ็บปวดจากการคลอดลูกยังคงหลงเหลืออยู่เป็นริ้ว ๆ แต่มันเทียบไม่ได้เลยกับความเหน็บหนาวที่เกาะกุมอยู่ในหัวใจของฉันในตอนนี้ ในอ้อมแขนของฉัน มีร่างเล็ก ๆ ของทารกน้อยที่เพิ่งลืมตาดูโลกได้ไม่กี่ชั่วโมง เขากำลังหลับปุ๋ย ผิวพรรณสีชมพูระเรื่อและลมหายใจที่สม่ำเสมอของเขาคือสิ่งเดียวที่ทำให้ฉันรู้สึกว่าตัวเองยังมีชีวิตอยู่ ฉันก้มลงมองใบหน้าเล็ก ๆ นั้น จมูกโด่งรั้นและรูปปากที่ถอดแบบมาจากคนคนนั้นอย่างไม่ผิดเพี้ยน…

HỒI 1 – PHẦN 1 แสงแดดยามเช้าส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ในคอนโดหรูใจกลางกรุงเทพฯ แต่มันไม่ได้ทำให้ฉันรู้สึกอบอุ่นเลยสักนิด ฉันยืนอยู่หน้าชั้นวางของที่เต็มไปด้วยฝุ่น มือของฉันถือผ้าสะอาดค่อยๆ เช็ดลงบนโล่รางวัลสถาปนิกยอดเยี่ยมระดับนานาชาติ มันคือความภูมิใจสูงสุดในชีวิตของฉันเมื่อห้าปีก่อน ชื่อของฉัน กัญญา ถูกสลักไว้อย่างโดดเด่นบนแผ่นทองเหลืองนั้น ฉันจำความรู้สึกในวันที่ก้าวขึ้นไปรับรางวัลได้ดี เสียงปรบมือกึกก้อง แสงไฟสปอร์ตไลท์ที่สาดส่องลงมา และสายตาที่เต็มไปด้วยความชื่นชมจากเพื่อนร่วมอาชีพ ในตอนนั้นฉันเชื่อว่าโลกทั้งใบอยู่แทบเท้าของฉัน ฉันมีอนาคตที่สดใส…

เสียงเครื่องวัดชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอในห้องพักฟื้น กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เคยทำให้ฉันรู้สึกกลัว กลับกลายเป็นกลิ่นที่ให้ความรู้สึกปลอดภัยอย่างประหลาดในเช้าวันนี้ แสงแดดอ่อนๆ รำไรผ่านผ้าม่านสีขาวสะอาดตา ฉันก้มมองสิ่งมหัศจรรย์เล็กๆ ในอ้อมแขน ลูกสาวของฉัน ผิวของแกนุ่มนวลและมีกลิ่นหอมเหมือนน้ำนมสด ลมหายใจแผ่วเบาของแกทำให้หัวใจที่เหนื่อยล้าของฉันพองโตอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน ฉันชื่อนลิน และวันนี้คือวันที่ฉันมีความสุขที่สุดในชีวิต ฉันรอคอยเวลานี้มานานแสนนาน เวลาที่จะได้มีครอบครัวที่แท้จริงเป็นของตัวเองเสียที เพราะฉันเติบโตมาในสถานสงเคราะห์ คำว่าครอบครัวสำหรับฉันจึงเป็นเหมือนความฝันที่อยู่ไกลเกินเอื้อม จนกระทั่งฉันได้พบกับธนา เขาเป็นเหมือนแสงสว่างที่เข้ามาเติมเต็มทุกอย่างในชีวิต เขาอบอุ่น สุภาพ…

Gemini said เสียงติ๊ด… เสียงติ๊ด… เสียงของเครื่องวัดอัตราการเต้นของหัวใจดังสม่ำเสมอในห้องผ่าตัดที่เย็นเฉียบ ฉันนอนอยู่บนเตียง ร่างกายท่อนล่างไร้ความรู้สึก แต่หัวใจกลับเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมานอกอก ความเจ็บปวดจากการบีบตัวของมดลูกสลับกับความหวังที่จะได้เห็นหน้าลูกเป็นครั้งแรก แสงไฟนีออนบนเพดานสว่างจ้าจนแสบตา แต่สิ่งที่ฉันโฟกัสกลับไม่ใช่แสงไฟนั้น ฉันเหลือบมองไปที่ชายหนุ่มที่ยืนอยู่ข้างเตียง รวินทร์ สามีที่รักของฉัน เขาสวมชุดฆ่าเชื้อสีเขียว ใบหน้าครึ่งหนึ่งถูกปิดบังด้วยหน้ากากอนามัย แต่ดวงตาของเขายังคงดูอบอุ่นและห่วงใยเสมอ ในมือของเขาไม่ได้กุมมือฉันไว้แน่นเหมือนสามีคนอื่น แต่เขากลับถือปากกาสีดำด้ามหนึ่งไว้มั่น ปากกาด้ามนั้นคือเครื่องอัดเสียงที่เขาพกติดตัวไปทุกที่…

Gemini said เสียงสัญญาณชีพจรดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ติ๊ด… ติ๊ด… ติ๊ด… มันเป็นเสียงเดียวที่ยืนยันว่าฉันยังคงมีลมหายใจอยู่ในห้องสี่เหลี่ยมสีขาวที่อบอวลไปด้วยกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อ กลิ่นของความสะอาดที่แสนเย็นชาและบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก ความเจ็บปวดจากการบีบตัวของมดลูกโถมเข้ามาเป็นระลอก ราวกับคลื่นยักษ์ที่พยายามจะฉีกร่างของฉันออกเป็นชิ้น ๆ เหงื่อเย็นผุดพรายตามไรผมและแผ่นหลัง ฉันพยายามสูดลมหายใจเข้าลึก ๆ ตามที่พยาบาลบอก แต่มันช่างยากเย็นเหลือเกินในนาทีที่ร่างกายเหมือนไม่ใช่ของตัวเองอีกต่อไป ท่ามกลางความมืดสลัวและแสงไฟจากจอมอนิเตอร์ ฉันหันไปมองภวัต สามีของฉัน เขานั่งอยู่บนเก้าอี้ข้างเตียง…