“คำร้องหมายเลข 1314” (Đơn Khiếu Nại Số 1314).
ฝนหลงฤดูเริ่มโปรยปรายลงมาอย่างเงียบเชียบเหนือหลังคากระเบื้องสีแดงของโรงเรียนเอกชนชื่อดังแห่งหนึ่ง เสียงหยดน้ำกระทบใบไม้ดังเปาะแปะคลอไปกับเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของเหล่าครูและบุคลากรที่กำลังเตรียมตัวกลับบ้าน แต่ที่ห้องพักครูหมวดภาษาไทย แสงไฟนีออนดวงหนึ่งยังคงกะพริบถี่เหมือนหัวใจที่สั่นไหวของศศินา หญิงสาวในชุดข้าราชการครูที่รีดจนเรียบกริบเธอนั่งจ้องมองวัตถุชิ้นเล็กในมือด้วยแววตาที่ผสมปนเปกันระหว่างความหวังและความกังวล มันคือที่ตรวจครรภ์ที่ปรากฏขีดสีแดงสองขีดอย่างชัดเจน ศศินาสูดลมหายใจเข้าลึก กลิ่นชอล์กและกลิ่นกระดาษเก่าที่เธอคุ้นเคยมาตลอดสามปีที่ทำงานที่นี่ดูจะเข้มข้นขึ้นอย่างประหลาดในวันนี้ มือเรียวบางลูบหน้าท้องที่ยังคงราบเรียบอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจเมื่อเธอนึกถึงใบหน้าของปราโมทย์ รองผู้อำนวยการหนุ่มผู้เป็นอนาคตและเป็นความรักเพียงหนึ่งเดียวของเธอ ศศินาเก็บวัตถุนั้นลงในกระเป๋าอย่างมิดชิดก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วเดินไปยังมุมลึกสุดของห้องพักครู ที่นั่นมีตู้ล็อกเกอร์เหล็กเก่า ๆ ตั้งอยู่ แถวของตัวเลขสีทองที่สลักไว้บนหน้าตู้หยุดอยู่ที่หมายเลขหนึ่งสามหนึ่งสี่ เลขนี้ไม่ใช่เพียงเลขลำดับตู้ แต่มันคือรหัสลับที่เธอและปราโมทย์ใช้ร่วมกันในยามที่ต้องการส่งผ่านจดหมายหรือสิ่งของเล็ก ๆ น้อย…