Category: TC THÁI

เสียงหยดน้ำฝนที่ตกลงมาอย่างหนักหน่วงในคืนนี้ดูเหมือนจะไม่ได้ยินเสียงร้องไห้ของฉันเลยแม้แต่น้อย ฉันชื่อเขมณีย์ ผู้หญิงที่เคยคิดว่าตัวเองเป็นคนที่โชคดีที่สุดในโลกเมื่อห้าปีก่อนตอนที่ธนวัฒน์คุกเข่าขอฉันแต่งงาน แต่ในนาทีนี้ ความโชคดีเหล่านั้นมันหายไปกับสายลมและหยดน้ำตาที่ไหลพรากจนแยกไม่ออกว่าไหนคือฝนไหนคือน้ำตา ฉันยืนอยู่หน้าประตูรั้วเหล็กดัดสีทองอร่ามของคฤหาสน์ตระกูลวรโชติเมธี สองมือของฉันโอบกอดท้องที่เริ่มนูนออกมาเพียงเล็กน้อยไว้อย่างหวงแหน ท้องนี้คือพยานรักเพียงหนึ่งเดียวที่เหลืออยู่ แต่สำหรับคนข้างในนั้น มันคือสิ่งที่พวกเขาเรียกว่าความผิดพลาด คุณพิมพา แม่ของธนวัฒน์ ยืนอยู่ใต้ร่มคันใหญ่ที่คนรับใช้กางให้ หล่อนมองฉันด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรังเกียจราวกับฉันเป็นสิ่งของสกปรกที่หลุดเข้ามาในบ้านที่สะอาดสะอ้านของหล่อน คำพูดของหล่อนเย็นเยียบยิ่งกว่าลมพายุที่พัดผ่านตัวฉันไป หล่อนบอกว่าผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างฉันไม่คู่ควรจะใช้นามสกุลนี้อีกต่อไป และลูกในท้องของฉันก็ไม่จำเป็นต้องมีพ่อที่เป็นถึงทายาทมหาเศรษฐี หล่อนโยนกระเป๋าเสื้อผ้าใบเล็กของฉันออกมานอกรั้ว เสื้อผ้าเหล่านั้นกระจายลงบนพื้นโคลนที่เฉอะแฉะ เหมือนกับชีวิตของฉันที่ถูกเหยียบย่ำจนไม่มีชิ้นดี…

เสียงฝนตกหนักกระทบหลังคาสังกะสีในคืนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของพิมชนก มันเป็นคืนที่โลกทั้งใบของเธอพังทลายลงในชั่วพริบตา พิมชนกยืนตัวสั่นเทาอยู่หน้าบ้านหลังใหญ่ที่เธอเคยเรียกว่ารังรัก มือข้างหนึ่งกุมท้องที่เริ่มนูนออกมาเล็กน้อย อีกข้างหนึ่งถือกระเป๋าเดินทางใบเก่าที่ซิปเกือบจะขาด ภายในนั้นมีเพียงเสื้อผ้าไม่กี่ชุดและเศษเสี้ยวของความทรงจำที่แตกสลาย กิตติศักดิ์ ชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจและสาบานว่าจะใช้ชีวิตร่วมกันจนวันตาย ยืนอยู่หลังประตูบานใหญ่ใบหน้าของเขาเต็มไปด้วยความเฉยเมย แต่ที่เจ็บปวดกว่านั้นคือเงาร่างของหญิงสาวอีกคนที่ยืนซ้อนอยู่ข้างหลังเธอคนนั้นคือสุดา หญิงสาวที่พิมชนกเคยไว้ใจในฐานะเพื่อนร่วมงาน แต่ตอนนี้สุดากลับสวมชุดคลุมอาบน้ำของพิมชนก และมองเธอด้วยสายตาเยาะเย้ยราวกับผู้ชนะ พิมชนกพยายามเค้นเสียงถามด้วยความหวังเฮือกสุดท้ายว่า ทำไมคุณถึงทำกับฉันแบบนี้ กิตติศักดิ์หลบสายตา เขาพึมพำคำขอโทษที่แสนเบาหวิวและไร้ค่า โดยบอกว่าเขาทนอยู่กับความจืดชืดของชีวิตคู่แบบเดิมไม่ได้อีกต่อไป และสุดาคือคนที่เข้าใจวิสัยทัศน์และอนาคตของเขามากกว่า แต่ความจริงที่พิมชนกรู้ดีกว่านั้นคือ…

กลิ่นหอมของต้มยำกุ้งและปลากะพงทอดน้ำปลาอบอวลไปทั่วห้องครัวเล็กๆ นลินยืนเช็ดเหงื่อที่หน้าผากพลางส่งยิ้มให้ระเบียงที่มืดมิดด้านนอก วันนี้เป็นวันครบรอบแต่งงานห้าปีของเธอกับอาทิตย์ และเธอก็มีของขวัญชิ้นที่สำคัญที่สุดในชีวิตเตรียมไว้ให้เขาด้วย นลินวางมือลงบนหน้าท้องที่ยังคงแบนราบของเธอเบาๆ ความอบอุ่นสายหนึ่งแล่นผ่านหัวใจเมื่อคิดถึงสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่กำลังเติบโตอยู่ข้างใน เธอรอคอยเวลานี้มานานเหลือเกิน เวลาที่ครอบครัวของเธอจะสมบูรณ์แบบเสียที เสียงกุญแจไขประตูหน้าบ้านดังขึ้น หัวใจของนลินเต้นแรงด้วยความตื่นเต้น เธอรีบถอดผ้ากันเปื้อนออกแล้วจัดทรงผมให้เรียบร้อยก่อนจะเดินไปรับสามี อาทิตย์ก้าวเข้ามาในบ้านด้วยใบหน้าบึ้งตึง เสื้อสูทของเขาถูกพาดไว้ที่แขนอย่างไม่ใส่ใจ เขามองข้ามโต๊ะอาหารที่จัดไว้อย่างสวยงามไปราวกับมันเป็นเพียงฝุ่นผง นลินเดินเข้าไปหาด้วยรอยยิ้มที่พยายามทำให้สดใสที่สุด พี่อาทิตย์คะ กลับมาแล้วเหรอคะ วันนี้เหนื่อยไหม นลินทำของโปรดของพี่ไว้เยอะเลยค่ะ…

เสียงฝนตกกระทบกระจกหน้าต่างคอนโดหรูใจกลางกรุงเทพฯ ดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ มันควรจะเป็นเสียงที่ทำให้รู้สึกเหงา แต่สำหรับฉันในวันนี้ เสียงนั้นกลับเหมือนเสียงดนตรีที่บรรเลงฉลองชัยชนะ ฉันยืนอยู่หน้ากระจกบานใหญ่ในห้องน้ำ มือที่สั่นเทากำลังถือแท่งพลาสติกเล็กๆ ไว้แน่น หัวใจของฉันเต้นแรงจนแทบจะทะลุออกมาจากอก ฉันหลับตาลงช้าๆ พยายามสงบสติอารมณ์ แล้วค่อยๆ ลืมตาขึ้นเพื่อมองความจริงที่ปรากฏอยู่ตรงหน้า ขีดสีแดงสองขีดเข้มชัดเจน น้ำตาแห่งความปิติไหลอาบแก้มของฉันทันที ห้าปีแล้วที่ฉันกับปกรณ์รอคอยวันนี้ ห้าปีแห่งการพยายาม ห้าปีแห่งความหวังและรอยยิ้มที่ปนความผิดหวังในทุกๆ เดือน แต่วันนี้สวรรค์เห็นใจเราแล้ว…

แสงไฟจากตึกระฟ้าในกรุงเทพฯ ยามค่ำคืนดูเหมือนดวงดาวที่ร่วงหล่นลงมาบนพื้นดิน อานันท์ยืนอยู่บนชั้นที่ห้าสิบห้าของอาคารสำนักงานที่ทันสมัยที่สุดใจกลางเมือง เขามองออกไปข้างนอก กระจกบานใหญ่สะท้อนใบหน้าของชายวัยสี่สิบห้าปีที่ดูภูมิฐาน ชุดสูทสั่งตัดราคาแพงช่วยส่งเสริมบุคลิกของนักธุรกิจผู้ประสบความสำเร็จอย่างสูงสุด ในมือของเขาถือแก้วไวน์แดงที่ส่องประกายระยิบระยับล้อแสงไฟ แต่ออกซิเจนในห้องทำงานกว้างขวางกลับรู้สึกเบาบางอย่างบอกไม่ถูก ในอีกไม่กี่วันข้างหน้า เขาจะขึ้นรับรางวัลนักธุรกิจแห่งปี รางวัลที่เป็นเหมือนเครื่องยืนยันว่าสิ่งที่เขาเลือกทำลงไปในอดีตนั้นถูกต้องแล้ว ความทะเยอทะยาน การไขว่คว้า และการละทิ้ง ทุกอย่างคือการแลกเปลี่ยนที่คุ้มค่า อานันท์วางแก้วไวน์ลงบนโต๊ะทำงานไม้โอ๊คตัวใหญ่ เขาเปิดลิ้นชักที่ล็อคไว้ออกมาเพื่อตรวจสอบเอกสารสำคัญครั้งสุดท้าย แต่ในซอกลึกสุดของลิ้นชักนั้นเอง มีกล่องกำมะหยี่สีแดงเก่าๆ ที่เขาลืมไปแล้วว่ามันยังอยู่ตรงนั้น…

แสงแดดยามบ่ายที่กรุงเทพฯ มักจะแผดเผาจนรู้สึกเหมือนทุกอย่างกำลังจะละลายลงไปบนพื้นถนน อนันต์นั่งอยู่ในรถยุโรปคันหรูที่ปรับอุณหภูมิไว้พอเหมาะ เสียงเพลงคลาสสิกเบาๆ ดังคลออยู่ข้างหู แต่มันไม่ได้ช่วยให้ใจของเขาสงบลงเลย ในวัยห้าสิบปี อนันต์มีทุกอย่างที่ผู้ชายคนหนึ่งจะปรารถนาได้ เขามีอาณาจักรธุรกิจอสังหาริมทรัพย์ที่ขยายตัวไม่หยุดยั้ง มีชื่อเสียง และมีเงินทองมากพอที่จะซื้อความสะดวกสบายทุกอย่างในโลกนี้ ยกเว้นเพียงสิ่งเดียวคือความอบอุ่นภายในบ้านหลังใหญ่ของเขาเอง เขาอาศัยอยู่ในคฤหาสน์ที่มีห้องนอนนับสิบห้อง แต่เขากลับรู้สึกว่าบ้านมันกว้างเกินไปสำหรับคนคนเดียวเสมอ สายตาของเขามองออกไปนอกหน้าต่างรถ เห็นตึกสูงระฟ้าที่เป็นผลงานการสร้างของเขาเอง แต่ลึกๆ ในใจเขากลับรู้สึกเหมือนตัวเองเป็นเพียงนักโทษในคุกทองคำที่สร้างขึ้นมากับมือ วันนี้เขาต้องเดินทางออกไปดูโครงการจัดสรรที่ดินในแถบชานเมือง ซึ่งเป็นพื้นที่ห่างไกลจากความวุ่นวายของตัวเมือง…

เสียงดนตรีคลาสสิกเบาๆ คลอเคล้าอยู่ในอากาศที่เต็มไปด้วยกลิ่นหอมของดอกลิลลี่และน้ำหอมราคาแพง ภายในห้องโถงกว้างขวางของโรงแรมระดับห้าดาว แสงไฟจากโคมระย้าคริสตัลระยิบระยับสะท้อนกับแก้วไวน์ในมือของผู้คนที่แต่งตัวภูมิฐาน ปกรณ์ยืนอยู่ตรงกลางวงล้อมของเหล่านักธุรกิจ ใบหน้าของเขาประดับด้วยรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจ ในวัยสามสิบห้าปี เขาคือภาพลักษณ์ของความสำเร็จที่ทุกคนต่างพากันอิจฉา ชายหนุ่มผู้ไต่เต้าจากศูนย์จนกลายเป็นซีอีโอของบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ และที่สำคัญที่สุดข้างกายของเขามี ริน ภรรยาสาวสวยผู้เพียบพร้อมที่เป็นเหมือนเพชรประดับยอดมงกุฎ รินยิ้มตอบรับคำทักทายของผู้คนอย่างอ่อนโยน แม้ในใจจะรู้สึกเหนื่อยล้ากับหน้าสังคมที่ต้องปั้นแต่งอยู่ตลอดเวลา เธอมองตามแผ่นหลังของสามีที่กำลังหัวเราะร่ากับคู่ค้าด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเชื่อมั่น สำหรับเธอ ปกรณ์คือโลกทั้งใบ คือผู้ชายที่แสนดีและซื่อสัตย์เสมอมา โดยที่เธอไม่เคยรู้เลยว่า ภายใต้ใบหน้าที่ดูอบอุ่นนั้น…

เสียงปรบมือดังสนั่นกึกก้องไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงสุดหรูของโรงแรมระดับห้าดาวใจกลางกรุงเทพฯ แสงไฟสปอร์ตไลท์นับสิบดวงพุ่งตรงไปยังร่างของชายวัยกลางคนในชุดสูทสั่งตัดราคาแพงที่ยืนเด่นอยู่บนเวที ธนัตถ์ประคองโล่รางวัลนักธุรกิจดีเด่นแห่งปีไว้ในอ้อมแขน รอยยิ้มของเขาดูสมบูรณ์แบบไร้ที่ติ มันเป็นรอยยิ้มของผู้ชนะ ผู้ที่ปีนป่ายจากดินขึ้นมาสู่ดาวด้วยลำแข้งของตัวเองอย่างภาคภูมิใจ เขากวาดสายตามองไปยังบรรดาแขกเหรื่อผู้ทรงเกียรติที่นั่งอยู่เบื้องล่าง ทุกคนต่างมองเขาด้วยสายตาชื่นชมและอิจฉาในความสำเร็จที่ยากจะหาใครเทียบเคียงได้ ธนัตถ์ก้าวเข้าหาไมโครโฟน เสียงทุ้มต่ำที่เปี่ยมไปด้วยความมั่นใจของเขาเอ่ยขอบคุณพันธมิตรทางธุรกิจ ขอบคุณภรรยาผู้สูงศักดิ์ที่นั่งอยู่แถวหน้าสุด และที่ขาดไม่ได้คือการกล่าวถึงอุดมการณ์ความซื่อสัตย์ที่เขาอ้างว่าเป็นรากฐานของความสำเร็จทั้งหมด แต่ในจังหวะที่เขากำลังจะเอ่ยประโยคปิดท้ายที่เตรียมมาอย่างดี สายตาของเขากลับเหลือบไปเห็นบางอย่างที่มุมมืดด้านหลังสุดของห้องโถง ท่ามกลางผู้คนที่สวมชุดราตรีระยิบระยับและสูทสีเข้ม กลับมีร่างของหญิงสาวคนหนึ่งยืนอยู่อย่างโดดเดี่ยว เธอสวมชุดเดรสสีขาวนวลลายดอกมะลิที่ดูเชยสนิทและไม่เข้ากับสถานที่แห่งนี้เลยแม้แต่น้อย หัวใจของธนัตถ์กระตุกวูบอย่างแรง ลำคอที่เคยคล่องแคล่วกลับแห้งผากขึ้นมาทันที สีขาวของชุดนั้นช่างดูคุ้นตาอย่างประหลาด…

ท่ามกลางแสงไฟสลัวในห้องทำงานสุดหรูบนชั้นสูงสุดของตึกระฟ้าใจกลางกรุงเทพฯ อัครินทร์ ชายวัยกลางคนในชุดสูทเนี้ยบกริบกำลังนั่งมองออกไปที่ทิวทัศน์เมืองผ่านกระจกใสบานใหญ่ ชีวิตของเขาในตอนนี้เรียกได้ว่าสมบูรณ์แบบที่สุด ทั้งฐานะทางสังคม อำนาจในมือ และครอบครัวที่ดูเหมือนจะไร้ที่ติ แต่ในส่วนลึกของหัวใจ เขากลับมีความลับอย่างหนึ่งที่ซ่อนไว้มานานกว่ายี่สิบปี ความลับที่เขาพยายามฝังมันไว้ให้ลึกที่สุดใต้ฐานรากของความสำเร็จนี้ เสียงเคาะประตูเบาๆ ดังขึ้นสามครั้งเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ก่อนที่ชายหนุ่มคนหนึ่งจะเดินเข้ามาในห้อง เขาคือ นคินทร์ ผู้สมัครตำแหน่งผู้ช่วยส่วนตัวคนใหม่ที่ผ่านการคัดเลือกอย่างเข้มข้น นคินทร์เดินเข้ามาด้วยท่วงท่าที่มั่นใจแต่แฝงไปด้วยความสุภาพ นัยน์ตาของเขาคมกริบและนิ่งสงบจนดูเหมือนจะมองทะลุเข้าไปถึงก้นบึ้งของความคิดคนได้ ทันทีที่อัครินทร์หันกลับมาสบตาชายหนุ่มคนนี้ เขารู้สึกเหมือนหัวใจกระตุกไปจังหวะหนึ่ง…

เสียงฝนตกหนักในคืนนั้นยังคงดังก้องอยู่ในความทรงจำของชมดาว มันไม่ใช่แค่เสียงของหยาดฝนที่กระทบหลังคาสังกะสี แต่มันคือเสียงของหัวใจที่แตกสลายไม่มีชิ้นดี วรวุฒิ ชายที่เธอเคยรักสุดหัวใจ ยืนอยู่ตรงหน้าด้วยสายตาที่เย็นชาอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาไม่ได้มองเธอด้วยความรักอีกต่อไป แต่มองเหมือนเธอเป็นเพียงขยะชิ้นหนึ่งที่ต้องกำจัดออกไปจากชีวิตที่กำลังจะรุ่งโรจน์ของเขา “ออกไปซะ ชมดาว” คำพูดของเขาเบาหวิวแต่หนักอึ้งราวกับก้อนหินที่ทับลงบนอก “ฉันกำลังจะแต่งงานกับคนที่คู่ควร คนที่จะทำให้ธุรกิจของฉันก้าวไปข้างหน้า ไม่ใช่ผู้หญิงไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างเธอ” ชมดาวทรุดตัวลงคุกเข่า มือเรียวบางกุมท้องที่เริ่มนูนออกมาเล็กน้อยด้วยความสั่นเทา เธอไม่ได้ขอความเมตตาเพื่อตัวเอง แต่เธอขอเพื่อชีวิตน้อยๆ ที่กำลังจะลืมตาดูโลก แต่สิ่งที่เธอได้รับกลับมีเพียงความเงียบและแผ่นหลังที่หันหลังเดินจากไป…