แม่เลี้ยงเดี่ยวถูกทิ้งให้ตากฝน แต่ความลับในพินัยกรรมทำให้เศรษฐีจอมปลอมต้องสิ้นเนื้อประดาตัว 💔 (Mẹ đơn thân bị bỏ rơi dưới mưa, nhưng bí mật trong di chúc khiến gã nhà giàu rởm phải trắng tay 💔)
แสงจากจอแอลอีดีขนาดมหึมากลางสยามสแควร์ สาดส่องลงบนถนนที่เปียกปอนด้วยสายฝนยามค่ำคืน ผู้ชายบนจอนั้นดูหล่อเหลาและสมบูรณ์แบบเหลือเกิน เขาสวมสูทสีน้ำเงินเข้ม ตัดเย็บอย่างประณีต เนคไทสีแดงจัดจ้านส่งเสริมให้เขาดูมีอำนาจ ใบหน้าของเขาสะอาดสะอ้าน รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นและจริงใจอย่างที่สุด นั่นคือ ภาคิน ชายหนุ่มผู้กำลังเป็นดาวรุ่งในแวดวงการเมืองและธุรกิจ เขากำลังกล่าวสุนทรพจน์ในหัวข้อ “ครอบครัวคือรากฐานของความสำเร็จ” เสียงของเขาก้องกังวานผ่านลำโพงขนาดใหญ่ ท่ามกลางเสียงปรบมือที่ดังกึกก้อง แต่สำหรับฉัน ลลิตา เสียงนั้นเหมือนคมมีดที่กรีดลงบนแผลเป็นเก่าซ้ำแล้วซ้ำเล่า ฉันยืนกำร่มคันเก่าที่ซี่หักไปข้างหนึ่งอยู่ในเงามืด น้ำฝนที่เย็นเฉียบไหลซึมลงมาตามคอเสื้อ…