Oán Hồn Dưới Ánh Trăng: Hồn Ma Dùng Dao Mổ
มนต์ดำ ดอกราตรี และ การไถ่บาปครั้งสุดท้าย สมศักดิ์รู้ดีว่ามีแต่ความมืดเท่านั้นที่เข้าใจเขาได้อย่างแท้จริงความมืดไม่เคยตัดสินเขาในวัยสี่สิบเขายังคงเป็นคนเดียวในหมู่บ้านเล็กๆ ที่เลือกอาชีพนี้อาชีพที่ต้องแลกมาด้วยกลิ่นคาวและเสียงกรีดร้องทุกเช้ามืดโรงชำแหละของสมศักดิ์ตั้งอยู่ห่างจากบ้านคนอื่นราวกับเป็นอาณาเขตของคนบาป คืนนี้เงาจากหลังคาแฝดบิดเบี้ยวเป็นรูปสัตว์ประหลาดอยู่บนพื้นดินที่เปียกชื้นเขากำลังลับมีดมีดเล่มยาวที่เงาวับราวกับผิวน้ำในบึงเสียง “ชิ้ง ชิ้ง” ของเหล็กที่กระทบกันเป็นจังหวะเนิบนาบแต่หนักแน่นมันไม่ใช่แค่การเตรียมพร้อมสำหรับการทำงานแต่มันคือการทำสมาธิอย่างหนึ่งของเขา สมศักดิ์ไม่พูดมากสายตาของเขามักจะจับจ้องไปที่พื้นดินเขาหลีกเลี่ยงการสบตาผู้คนตั้งแต่ภรรยาของเขาจากไปเมื่อสิบปีก่อนพร้อมกับความลับดำมืดที่เขากลืนกินเอาไว้มีดเล่มนี้เป็นเพื่อนของเขามันรู้ความแค้นความเงียบงันและความกระหายเลือดที่ถูกสะกดไว้ เขาได้ยินเสียงรถจักรยานยนต์คันเก่าของจ่าเล็กตำรวจหัวหน้าสถานีที่คอยสอดส่องมาแต่ไกลจ่าเล็กชอบทำทีมาตรวจตราแต่สมศักดิ์รู้ว่าจ่าเล็กไม่เคยไว้ใจเขาจ่าเล็กเป็นคนดีเกินไปสำหรับหมู่บ้านแห่งนี้หรืออาจจะดีเกินไปสำหรับโลกนี้ “สมศักดิ์ยังไม่นอนอีกเหรอ” จ่าเล็กถามด้วยน้ำเสียงกึ่งเป็นห่วงกึ่งระแวง “เตรียมของครับ” สมศักดิ์ตอบสั้นๆ โดยไม่เงยหน้าขึ้นจ่าเล็กยืนมองสมศักดิ์ลับมีดอยู่ครู่หนึ่งแล้วถอนหายใจยาวเขาเห็นแผลเป็นยาวที่แขนของสมศักดิ์แผลเป็นที่ฝังลึกจากเรื่องราวในอดีต “เมื่อคืนนี้เกิดเรื่องไม่ดีอีกแล้วนะสมศักดิ์” จ่าเล็กพูดเสียงเบาลง “ไอ้ชดมันหายไปทั้งคืนพวกเราเจอแต่รถมันจอดอยู่ริมทางเข้าป่า”…