Blogs

ออเดอร์สั่งตาย ขวัญนั่งอยู่หน้าจอคอมพิวเตอร์ผิวของเธอสว่างวาบด้วยแสงไฟจัดฉากราคาสูงต่างหูไข่มุกขนาดใหญ่สะท้อนความสำเร็จใหม่ที่เธอได้มาอย่างรวดเร็วความหรูหรานั้นเป็นเหมือนเกราะกำบังที่ซ่อนความหวาดกลัวไว้ข้างในเธอสัมผัสเบาๆที่สร้อยคอหยกสีดำบนลำคอราวกับเป็นเครื่องรางนำโชคสูงสุดมันเป็นหยกที่เย็นเฉียบและเธอต้องสวมมันไว้ตลอดเวลาราวกับเป็นเครื่องช่วยหายใจทางอารมณ์ “สวัสดีค่ะลูกค้าที่รักทุกคนของ ‘ขวัญนำโชค’ นะคะ” เสียงของเธอใสแต่แฝงไว้ด้วยความอิ่มเอิบในอำนาจอย่างที่ไม่เคยมีมาก่อนในชีวิตเธอจ้องมองกล้องด้วยสายตาที่มั่นใจเกินจริงแต่แววตาของเธอมีความมืดมิดซ่อนอยู่ “วันนี้ขวัญนำกำไลไหมทองนำเข้าจากทิเบตมาให้ทุกท่านได้บูชาค่ะรับรองว่าใครได้ไปยอดเงินเข้าบัญชีจะพุ่งขึ้นราวกับถูกหวยรางวัลที่หนึ่ง” เธอใช้มืออีกข้างชี้ไปที่ฉากหลังที่เต็มไปด้วยกล่องพัสดุขนาดใหญ่ที่วางซ้อนกันสูงจนแทบจะแตะเพดานกล่องกระดาษเหล่านั้นเป็นสัญลักษณ์ของความสำเร็จและเป็นกรงขังทางจิตใจของเธอ ขวัญรู้สึกถึงแรงดึงดูดของกล่องเหล่านั้นราวกับมันมีชีวิตและเรียกร้องให้เธอสะสมมากขึ้น “ไม่นานมานี้ขวัญก็เป็นแค่คนธรรมดาที่ชีวิตติดลบมีแต่หนี้สินที่ทำให้ต้องนอนร้องไห้ทุกคืนขวัญจำได้ดีถึงความอับอายที่ถูกเพื่อนร่วมงานดูถูกชุดทำงานเก่าๆที่ใส่ซ้ำๆและการถูกเจ้าหนี้โทรตามทวงเงินจนต้องปิดโทรศัพท์หนีแต่ตอนนี้ลองดูสิคะทุกอย่างเปลี่ยนไปหมดแล้ว” ขวัญหัวเราะในลำคออย่างเย้ยหยันอดีตของตัวเองเสียงหัวเราะที่ฟังดูแห้งแล้งและแปลกหูในความเงียบ “ความสำเร็จเหล่านี้ไม่ใช่เรื่องบังเอิญแต่มันคือ ‘แรงดึงดูดระดับสูงสุด’ ที่ขวัญเลือกมอบให้คุณและแน่นอนมอบให้ตัวขวัญเองด้วย” ช่องคอมเมนต์ไหลเร็วราวกับสายน้ำ “สวยค่ะพี่ขวัญขอให้รวยค่ะหนูรักพี่ขวัญ”, “โอนแล้วนะคะเอาทุกอย่างเลยค่ะฉันไม่สนราคา”, “รับรองว่าปังค่ะฉันขายที่ดินเพื่อมาซื้อของคุณขวัญเท่านั้นชีวิตฉันมีแต่ของคุณขวัญ” ขวัญอ่านแค่ข้อความที่สร้างความภาคภูมิใจเธอไม่สนใจคำถามเกี่ยวกับคุณภาพสินค้าหรือความทุกข์ใจเรื่องหนี้สินของลูกค้าเพราะเธอถือว่าความจนคือความอ่อนแอที่ต้องถูกลงโทษเธอเชื่อว่าทุกคนควรโลภเหมือนเธอ ทันใดนั้นคอมเมนต์จากลูกค้าประจำชื่อ…

กระหายเลือดที่วัดร้าง กลิ่นหอมของดอกมะลิและเปลือกไม้ซีดาร์ลอยอวลในห้องทำงานของไพลินเสมอ มันเป็นกลิ่นที่ถูกคำนวณอย่างแม่นยำเพื่อสร้างความรู้สึกสงบและเป็นระเบียบเรียบร้อย กลิ่นหอมเหล่านั้นไม่ใช่แค่ผลิตภัณฑ์ แต่เป็นมาตรวัดความสมบูรณ์แบบที่ไพลินใช้ในการดำรงชีวิต ไพลินวัยยี่สิบห้าปี ไม่ได้เพียงแค่เป็นช่างทำเทียน เธอคือศิลปินผู้หลงใหลในความบริสุทธิ์ถึงขั้นคลั่งไคล้ ทุกองค์ประกอบในร้านเล็ก ๆ ของเธอในตลาดกลางคืนต้องไร้ที่ติ พื้นผิวโต๊ะหินอ่อนถูกเช็ดด้วยแอลกอฮอล์ซ้ำแล้วซ้ำเล่าก่อนและหลังทำงาน เพื่อกำจัดฝุ่นละอองที่มองไม่เห็นแม้เพียงเล็กน้อย ความหมกมุ่นในความสะอาดและความสมบูรณ์แบบนี้เป็นสิ่งที่ไพลินสร้างขึ้นเพื่อป้องกันตัวเองจากโลกภายนอกที่เธอรู้สึกว่ามันสกปรกและวุ่นวายเกินไป เธอเชื่อว่าถ้าเธอสามารถควบคุมความบริสุทธิ์ภายนอกได้ ความไม่สมบูรณ์แบบภายในที่เธอหวาดกลัวก็จะถูกกดทับไว้ได้เช่นกัน ทุกครั้งที่ไพลินสวมชุดผ้าฝ้ายสีขาวสะอาดและพันผ้าพันคอหนา ๆ รอบลำคอ เธอก็รู้สึกเหมือนถูกเกราะกำบังไว้จากทุกสิ่งที่คุกคามความเป็นตัวเธอเอง…