Author: kim phuong

แสงแดดสุดท้ายของวันกำลังถูกขอบฟ้ากลืนกินทิ้งไว้เพียงสีแดงฉานราวกับเลือดที่สาดกระจายไปทั่วพุ่มไม้ ผมชื่อกริช เป็นเจ้าของช่องยูทูบที่นำเสนอเรื่องลี้ลับซึ่งกำลังเป็นที่นิยมในตอนนี้ ในมือของผมถือกล้องวิดีโอราคาแพงที่พยายามจับภาพความมืดมิดของป่าเมืองกาญจน์เอาไว้ ข้างกายผมมีอ้อม แฟนสาวที่เป็นตากล้องสำรองและผู้ช่วยฝีมือดีเธอกำลังกระชับสายเป้แน่น ใบหน้าซีดเผือดแสดงออกถึงความกังวลอย่างเห็นได้ชัด และคนสุดท้ายที่เดินนำหน้าเราคือพรานพล ชายวัยกลางคนที่มีผิวกร้านแดดและแววตาที่เต็มไปด้วยความระแวดระวัง พรานพลเป็นคนในพื้นที่ที่ยอมรับงานนำทางครั้งนี้ด้วยเงื่อนไขเดียวคือ เราต้องทำตามคำสั่งของเขาอย่างเคร่งครัดโดยไม่มีข้อแม้ เสียงฝีเท้าของเราเหยียบลงบนใบไม้แห้งดังกรอบแกรบสม่ำเสมอในความเงียบเชียบที่น่าอึดอัด ป่าที่นี่แปลกประหลาดกว่าทุกที่ที่ผมเคยไปมา มันไม่มีเสียงนกหรือเสียงแมลงร้องระงมอย่างที่ควรจะเป็น มีเพียงความเงียบที่หนักอึ้งเหมือนมีอะไรบางอย่างกำลังกดทับอากาศรอบตัวเราไว้ กลิ่นอับชื้นของดินและใบไม้ที่เน่าเปื่อยลอยมาแตะจมูกเป็นระยะๆ ผสมกับกลิ่นประหลาดบางอย่างที่ผมอธิบายไม่ได้ มันคล้ายกับกลิ่นสาบของสัตว์ป่าที่รุนแรงจนชวนคลื่นไส้ ผมยกกล้องขึ้นจ่อที่หน้าตัวเองแล้วเริ่มกระซิบพูดกับเลนส์เพื่อบันทึกเหตุการณ์ “ตอนนี้เรากำลังเข้าสู่เขตป่าลึกที่ชาวบ้านเรียกกันว่า…

เสียงใบไม้แห้งกรอบแกรบดังสนั่นทุกครั้งที่ฝีเท้าเหยียบลงไป ป่าอุ้มผางในยามบ่ายแก่ๆ ไม่ได้ให้ความรู้สึกร่มเย็น มันเต็มไปด้วยความอับชื้น กลิ่นดินสาบ และความเงียบที่น่าประหลาด กริชขยับสายสะพายกล้องที่เริ่มกัดไหล่เขาจนแสบ เขาเป็นช่างภาพหนุ่มที่เชื่อในสิ่งที่ตาเห็นเท่านั้น โลกของเขาคือเลนส์ แสง และเงา ไม่ใช่เรื่องลี้ลับ ข้างหลังเขาคือส้ม ผู้ช่วยสาวที่มีใบหน้าซีดเซียวตลอดการเดินทาง ส้มเดินตัวสั่น เธอไม่ได้เหนื่อย แต่เธอกำลังกลัว “พี่กริช… หนูว่าเรากลับกันเถอะ” เสียงของส้มแผ่วเบาเหมือนกระซิบ…

🟢 HỒI 1 – PHẦN 1: TIẾNG GỌI TỪ RỪNG THẲM ความมืดมิดในป่าลึกทางภาคเหนือของไทยนั้นไม่ใช่แค่ความมืด แต่มันคือความเงียบที่ตะโกนก้องอยู่ในหู กฤตขยับเป้ที่หนักอึ้งบนหลัง เหงื่อเย็นๆ ไหลซึมตามไรผม เขามองแผ่นหลังของสมชาย พรานป่าท้องถิ่นที่เดินนำหน้า แสงจากไฟฉายในมือของสมชายส่ายไปมา ตัดผ่านดงไม้หนาทึบ…

เสียงฝีเท้าที่เหยียบลงบนใบไม้แห้งดังกรอบแกรบสะท้อนไปมาในหุบเขาที่เงียบงัด กลิ่นดินชื้นแฉะปนกับกลิ่นสาบสางของพงหญ้าที่ไม่มีใครเคยมาเหยียบย่ำมานานนับปีทำให้บรรยากาศรอบตัวดูหนักอึ้ง พระสมชายกระชับย่ามในมือแน่น เหงื่อเม็ดโป้งผุดขึ้นตามไรผมทั้งที่อากาศในป่ากาญจนบุรีช่วงใกล้ค่ำนั้นเริ่มเย็นตัวลงอย่างรวดเร็ว ข้างหน้าของเขาคือเส้นทางเล็กๆ ที่ถูกเถาวัลย์ปกคลุมจนแทบมองไม่เห็นทางเดิน มันนำไปสู่สถานที่ที่ถูกลืมเลือนไปจากแผนที่ ท่ามกลางแมกไม้อันหนาทึบนั้นเอง วัดป่าเสือตั้งอยู่อย่างโดดเดี่ยว สมชายไม่ใช่พระบวชใหม่ที่ไร้ประสบการณ์ เขาเคยเป็นหมอในเมืองกรุง เป็นคนที่เชื่อในวิทยาศาสตร์และเหตุผลมากกว่าเรื่องลี้ลับ แต่ความผิดพลาดในอดีตที่ฝังรากลึกในใจทำให้เขาเลือกหันหลังให้โลกภายนอกแล้วเข้าสู่ร่มกาสาวพัสตร์เพื่อแสวงหาความสงบ ทว่าความสงบที่เขาหวังไว้อาจจะไม่มีอยู่จริงที่นี่ เมื่อก้าวพ้นพุ่มไม้หนา เขาก็ได้เห็นซุ้มประตูวัดเก่าคร่ำคร่าที่สลักรูปหัวเสือแยกเขี้ยวดูน่าเกรงขาม แต่น่าแปลกที่ดวงตาของรูปสลักเสือนั้นกลับดูเหมือนมีความเศร้าสร้อยซ่อนอยู่ข้างใน เสียงนกแสกแผดร้องลั่นป่าจนเขาสะดุ้งโหยง ลมกระโชกแรงพัดมาวูบหนึ่งหอบเอากลิ่นบางอย่างที่เขาไม่คุ้นเคยมาแตะจมูก มันไม่ใช่กลิ่นธูป…

บทสวดที่ถูกสั่งห้าม… เสียงคำรามที่ไม่มีใครอยากได้ยิน… ทุกอย่างเริ่มต้นขึ้นในวันที่ผมก้าวเท้าเข้าสู่ “วัดป่าคำเสือ” วัดที่ตั้งอยู่ลึกเข้าไปในหุบเขาของจังหวัดเลย ที่นั่นไม่มีสัญญาณโทรศัพท์ ไม่มีไฟฟ้า และดูเหมือนจะไม่มีที่ว่างสำหรับคนบาปอย่างผม ผมชื่อ “หน่อย” วัยรุ่นวัยสิบเก้าที่ถูกพ่อแม่บังคับให้มาบวชเณรเพื่อล้างซวย หลังจากที่ผมไปก่อเรื่องแข่งรถจนเกือบเอาชีวิตไม่รอด พ่อบอกว่าวัดนี้ศักดิ์สิทธิ์และเคร่งครัดมาก หลวงพ่อพระท่านเป็นเกจิอาจารย์ที่เก่งกล้าวิชา แต่สำหรับผมในตอนนั้น มันก็แค่คุกที่เปลี่ยนจากลูกกรงเหล็กเป็นกำแพงวัดเก่าๆ เท่านั้นเอง การเดินทางเข้าสู่วัดป่าคำเสือใช้เวลานานหลายชั่วโมง รถกระบะของพ่อขับผ่านทางลูกรังฝุ่นตลบ สองข้างทางเริ่มเปลี่ยนจากไร่อ้อยเป็นป่าทึบ…

เสียงล้อรถบดลงบนกรวดหินดังกรวบกราบสม่ำเสมอ ท่ามกลางความเงียบงันของป่าลึกที่ดูเหมือนจะดูดกลืนทุกสรรพสิ่งเข้าไป ผมชื่อขวัญ ผมกำลังเดินทางเข้าสู่เขตวัดป่าถ้ำเสือ วัดที่ตั้งอยู่ในหุบเขาเร้นลับรอยต่อพรมแดนที่ห่างไกลจากความเจริญที่สุดเท่าที่ผมเคยพบมา ต้นไม้ใหญ่สองข้างทางแผ่กิ่งก้านสาขาปกคลุมจนแสงแดดแทบจะส่องลงมาไม่ถึงพื้นดิน บรรยากาศรอบตัวมันหนักอึ้งและเย็นยะเยือกอย่างบอกไม่ถูก แม้ว่าตอนนี้จะเป็นเวลาบ่ายแก่ๆ แต่กลับรู้สึกเหมือนกำลังเดินเข้าสู่พลบค่ำตลอดเวลา กลิ่นดินชื้นแฉะปนกับกลิ่นสาบของใบไม้เน่าเหม็นโชยเข้าจมูกเป็นระยะ ผมสะพายเป้ใบหนักที่มีเถ้ากระดูกของแม่วางอยู่ข้างในนั้น แม่สั่งเสียไว้ก่อนตายว่าต้องนำอัฐิมาทำบุญที่นี่ให้ได้ ไม่ว่าทางจะลำบากแค่ไหนก็ตาม ยิ่งลึกเข้าไป เสียงนกป่าที่เคยได้ยินตอนต้นทางกลับเงียบหายไปอย่างประหลาด มีเพียงเสียงลมพัดผ่านยอดไม้ที่ฟังดูเหมือนเสียงกระซิบของใครบางคน ผมเริ่มรู้สึกกระสับกระส่าย สายตาแอบชำเลืองมองเข้าไปในส풀ทึบที่หนาแน่นอยู่บ่อยครั้ง ความรู้สึกเหมือนถูกจ้องมองจากที่ไหนสักแห่งในความมืดนั้นรบกวนจิตใจผมตลอดเวลา จนกระทั่งผมมองเห็นซุ้มประตูวัดเก่าๆ…

ฝนกำลังตกหนัก เสียงหยดน้ำกระทบหน้าต่างห้องคลอดดังรัวเหมือนจังหวะหัวใจที่กำลังสั่นระรัวของฉัน กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่เย็นชืดลอยอบอวลอยู่ในอากาศ มันเป็นกลิ่นที่ฉันจะไม่มีวันลืมไปตลอดชีวิต ฉันนอนอยู่บนเตียงเหล็กที่เย็นเฉียบ ร่างกายสั่นเทาด้วยความเจ็บปวดที่เหมือนจะฉีกร่างออกเป็นชิ้นๆ พยาบาลเดินเข้ามาเช็กอาการเป็นระยะ สายตาที่พวกเขามองมาเต็มไปด้วยความสงสาร ฉันรู้ดีว่าทำไม เพราะในห้องนี้มีเพียงฉันคนเดียว ไม่มีสามี ไม่มีญาติ และไม่มีใครเลยที่ยืนอยู่ข้างเตียงเพื่อกุมมือฉันไว้ ในมือกำโทรศัพท์มือถือที่หน้าจอยังคงมืดสนิท ฉันพยายามกดดูเบอร์ของกฤตซ้ำแล้วซ้ำเล่า หวังว่าจะมีข้อความสักประโยค หรือสายเรียกเข้าสักครั้งที่บอกว่าเขากำลังรีบมา “กฤต คุณอยู่ไหน” ฉันพึมพำกับตัวเองด้วยเสียงที่แหบพร่า…

ฉันจำเสียงหัวใจของตัวเองในวันนั้นได้ดี มันเต้นรัวเหมือนกลองที่กำลังจะแตกสลายในอก ในห้องคลอดที่เต็มไปด้วยกลิ่นยาฆ่าเชื้อและแสงไฟสีขาวสว่างจ้าเกินไป ฉันนอนหอบหายใจด้วยความเหนื่อยล้า แต่ในใจกลับเต็มไปด้วยความหวังที่เบ่งบานอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน พยาบาลวางก้อนกลมๆ สีชมพูในอ้อมแขนของฉัน เขาร้องไห้เสียงดังลั่นห้อง ราวกับจะประกาศให้โลกรู้ว่าเขาได้ก้าวเข้ามาเป็นส่วนหนึ่งของโลกใบนี้แล้ว น้ำตาของฉันไหลออกมาไม่ใช่เพราะความเจ็บปวด แต่เพราะความรักที่ท่วมท้น ฉันมองดูใบหน้าเล็กๆ นั้นแล้วนึกถึงกร กรคือสามีของฉัน เขาคือผู้ชายที่ฉันเชื่อสุดใจว่าจะเป็นพ่อที่แสนดี เขาบอกฉันเสมอว่าเราจะสร้างครอบครัวที่อบอุ่นด้วยกัน เขาบอกว่าฉันคือบ้านหลังเดียวที่เขาต้องการ ฉันหลับตาลงด้วยความสุข พลางจินตนาการถึงวันที่เราสามคนพ่อแม่ลูกจะเดินจูงมือกันในสวนสาธารณะ ประตูห้องพักฟื้นเปิดออกในอีกไม่กี่ชั่วโมงต่อมา…

HỒI 1 – PHẦN 1 กลิ่นหอมของดอกลิลลี่สีขาวนวลฟุ้งกระจายไปทั่วห้องโถงกว้างขวางของคฤหาสน์หลังงาม แสงไฟระยิบระยับจากโคมระย้าคริสตัลสะท้อนเข้ากับแก้วไวน์ทรงสูงที่แขกเหรื่อถืออยู่ในมือ เสียงเพลงคลาสสิกบรรเลงเบาๆ สร้างบรรยากาศที่ดูเหมือนความฝัน ฉันยืนอยู่ตรงกลางความหรูหรานั้นในชุดราตรีสีขาวบริสุทธิ์ที่ตัดเย็บอย่างประณีต ทุกสายตาที่มองมาเต็มไปด้วยความอิจฉาและชื่นชม ฉันคือพิมรดา ผู้หญิงที่ทุกคนบอกว่าโชคดีที่สุดในโลก เพราะฉันมีสามีที่เพียบพร้อมอย่างกฤต สถาปนิกหนุ่มอนาคตไกลที่สร้างอาณาจักรนี้ขึ้นมาด้วยมือของเขาเอง กฤตเดินเข้ามาหาฉัน มือของเขาโอบที่เอวฉันอย่างแผ่วเบา รอยยิ้มของเขาดูอบอุ่นและจริงใจเสมอเมื่ออยู่ต่อหน้าผู้คน เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูของฉันว่าวันนี้ฉันสวยที่สุด ความอบอุ่นจากลมหายใจของเขาทำให้ฉันรู้สึกปลอดภัย…

เสียงฝนตกกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ของห้องเช่าแคบๆ ดังสนั่นจนเราแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของกันและกัน ฉันนั่งอยู่บนเตียงไม้ที่ส่งเสียงเอี๊ยดอ๊าดทุกครั้งที่ขยับตัว ส่วนวิธวินท์นั่งอยู่บนพื้นกระเบื้องที่เย็นเฉียบ เขากำลังกุมมือฉันไว้แน่น สัมผัสจากฝ่ามือของเขาอบอุ่นและมั่นคงเสียจนฉันเชื่อหมดใจว่าผู้ชายคนนี้คือโลกทั้งใบของฉัน เขามองสบตาฉัน ดวงตาคู่ความหวังนั่นฉายแววความมุ่งมั่นที่ฉันไม่เคยเห็นมาก่อน เขาเอื้อมมือมาลูบหน้าท้องที่ยังราบเรียบของฉันอย่างแผ่วเบา ราวกับกลัวว่าสัมผัสของเขาจะทำให้สิ่งล้ำค่าข้างในนั้นบุบสลายไป วิธวินท์กระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือแต่หนักแน่น เขาบอกฉันว่านลิน ไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้น ไม่ว่าคนทั้งโลกจะหันหลังให้เรา หรือแม้แต่แม่ของเขาจะขู่เข็ญอย่างไร เขาก็จะไม่มีวันทิ้งฉันกับลูกไปเด็ดขาด คำสัญญาของเขาในคืนนั้นเหมือนหยาดฝนที่ชโลมลงบนใจที่แห้งผากของเด็กกำพร้าอย่างฉัน ฉันเติบโตมาโดยไม่มีใครรัก ไม่มีบ้านให้กลับไปซบอิง…