Author: kim phuong

เสียงฟ้าร้องคำรามดังสนั่นหวั่นไหวอยู่ข้างนอกนั่น แต่มันกลับไม่ดังเท่ากับเสียงหัวใจของฉันที่เต้นรัวอยู่ในอก มือของฉันสั่นเทาขณะถือโทรศัพท์เครื่องเก่าที่หน้าจอกระพริบถี่ๆ เสียงจากปลายสายราบเรียบ ทว่ามันกลับบาดลึกเข้าไปในความรู้สึก “กฤษฎาเสียแล้วนะพิม… อุบัติเหตุทางรถยนต์เมื่อเช้านี้” คำพูดนั้นเหมือนค้อนปอนด์ที่เหวี่ยงเข้าใส่หน้าอกของฉันอย่างจัง โลกทั้งใบคล้ายจะหยุดหมุนไปชั่วขณะ ห้าปีแล้วที่ฉันไม่ได้ยินชื่อนี้ ห้าปีที่ฉันพยายามลบเขาออกจากชีวิต ห้าปีที่ฉันสร้างกำแพงล้อมรอบตัวเองและลูกชายตัวน้อยที่นอนหลับปุ๋ยอยู่บนเตียง ฉันหันไปมองสกาย ลูกชายวัยห้าขวบที่มีดวงตาเหมือนกับผู้ชายคนนั้นราวกับถอดแบบกันมา ดวงตาที่เคยจ้องมองฉันด้วยความรัก ก่อนจะเปลี่ยนเป็นความเฉยเมยในวันที่เขาเลือกชื่อเสียงและเงินทอง ฉันวางโทรศัพท์ลงช้าๆ พยายามบังคับลมหายใจให้เป็นปกติ กลิ่นธูปและเสียงสวดอภิธรรมในจินตนาการเริ่มลอยวนอยู่รอบตัว ฉันรู้ดีว่าการจากไปของเขาไม่ใช่แค่จุดจบของชีวิตหนึ่ง…

รินนั่งอยู่ท่ามกลางกลิ่นหอมจางๆ ของน้ำยาเคลือบเงาและกลิ่นอายของกาลเวลาที่อบอวลอยู่ในห้องทำงานขนาดเล็กของเธอ แสงแดดยามบ่ายส่องผ่านหน้าต่างบานสูง กระทบลงบนฝุ่นละอองที่เต้นระบำอยู่ในอากาศ มือที่เรียวบางและมั่นคงของเธอกำลังถือพู่กันปลายแหลม ค่อยๆ แต้มสีลงบนรอยแตกของภาพวาดโบราณอย่างประณีต ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความระมัดระวัง ราวกับว่าเธอกำลังเยียวยาบาดแผลของใครบางคนมากกว่าแค่การซ่อมแซมวัตถุ สำหรับริน การพยายามทำให้สิ่งที่แตกสลายกลับมาสมบูรณ์อีกครั้งคืองานของเธอ แต่มันก็น่าตลกที่ชีวิตของเธอเองกลับมีรอยร้าวที่ไม่มีวันประสานคืนได้ เสียงฝนที่เริ่มโปรยปรายข้างนอกทำให้เธอนิ่งไปชั่วขณะ กลิ่นดินที่ชื้นแฉะมักจะพาเธอย้อนกลับไปเมื่อสิบห้าปีก่อน วันนั้นก็เป็นวันที่ฝนตกหนักแบบนี้ วันที่เปลี่ยนผู้หญิงที่เต็มไปด้วยความหวังให้กลายเป็นเพียงคนแปลกหน้าในสายตาของตระกูลที่ยิ่งใหญ่ที่สุดในประเทศ รินจำความรู้สึกของหยดน้ำฝนที่เย็นเฉียบไหลผ่านแก้มได้ดี แต่มันยังไม่หนาวเหน็บเท่ากับสายตาของคนในคฤหาสน์ภักดีที่มองมาที่เธอ สายตาที่บอกว่าเธอเป็นเพียงสิ่งแปลกปลอม เป็นมลทินที่บังอาจแทรกตัวเข้ามาในสายเลือดที่บริสุทธิ์ของพวกเขา…

ฉันจำวันนั้นได้ดี วันที่ลมพัดผ่านชายผ้าลูกไม้สีขาวบริสุทธิ์ของชุดเจ้าสาวที่ฉันสวมใส่ มันควรจะเป็นวันที่ฉันมีความสุขที่สุดในชีวิต แต่วันนั้นฉันกลับรู้สึกถึงความหนาวเหน็บที่แปลกประหลาด มันซึมลึกเข้าไปในกระดูกอย่างบอกไม่ถูก งานแต่งงานของเราถูกจัดขึ้นอย่างยิ่งใหญ่ในโรงแรมหรูใจกลางเมือง ท่ามกลางสายตาชื่นชมของผู้คนมากมาย ภายนอกฉันดูเหมือนเจ้าหญิงที่ได้พบกับเจ้าชายในฝัน ภาคินเป็นชายหนุ่มที่สมบูรณ์แบบ เขามีทั้งฐานะ ชื่อเสียง และรูปลักษณ์ที่ใครเห็นก็ต้องหลงใหล แต่ในแววตาของเขาที่มองมายังฉันในวันนั้น มันกลับไม่ใช่แววตาของคนรักที่กำลังจะร่วมชีวิตด้วยกัน แต่มันคือแววตาของเจ้าของที่กำลังชื่นชมสมบัติชิ้นใหม่ที่เพิ่งได้มาครอบครอง สมบัติที่เขาเป็นคนเลือกและขัดเกลาด้วยตัวเอง เราแต่งงานกันในวันที่ฉันเริ่มตั้งครรภ์ได้สองเดือน ภาคินดูแลฉันทุกอย่าง เขาจัดการทุกรายละเอียดในชีวิตของฉัน ตั้งแต่อาหารที่ฉันต้องกิน…

เสียงฝนตกหนักกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ดังสนั่นจนแทบไม่ได้ยินเสียงลมหายใจของตัวเอง ฉันนั่งกอดเข่าอยู่ในมุมมืดของห้องเช่าแคบๆ ในมือมีเพียงซองจดหมายสีน้ำตาลที่ชุ่มไปด้วยน้ำฝน มันคือภาระที่หนักอึ้งเกินกว่าผู้หญิงอายุยี่สิบสองอย่างฉันจะรับไหว หนี้สินที่ฉันไม่ได้ก่อ แต่มันกำลังจะกลืนกินชีวิตของฉันและแม่ที่กำลังป่วยหนัก ในคืนที่มืดมิดที่สุดนั้นเอง แสงไฟจากรถยนต์หรูคันหนึ่งส่องสว่างเข้ามาในซอยแคบๆ รถยุโรปสีดำสนิทจอดนิ่งสนิทหน้าประตูไม้ผุพัง ผู้หญิงวัยกลางคนก้าวลงมาพร้อมกับร่มคันใหญ่ ท่าทางของเธอสง่างามจนดูผิดที่ผิดทางในสลัมแห่งนี้ เธอคือคุณหญิงมาลินี ผู้ที่จะหยิบยื่นข้อเสนอที่เปลี่ยนชีวิตฉันไปตลอดกาล เธอนั่งลงบนเก้าอี้ไม้เก่าๆ โดยไม่รังเกียจฝุ่นละออง สายตาที่มองมาที่ฉันไม่ใช่ความเมตตา แต่เป็นการประเมินราคาสินค้า เธอวางเอกสารปึกหนึ่งลงบนโต๊ะข้างๆ ถ้วยน้ำพริกที่เหลือเพียงก้นถ้วย…

เสียงหยดน้ำจากก๊อกเก่าๆ ในห้องปฏิบัติการใต้ดินยังคงจังหวะเดิมสม่ำเสมอ เหมือนเข็มนาฬิกาที่คอยเตือนว่าเวลาของฉันและลูกกำลังจะหมดลง ฉันนั่งมองแผ่นสไลด์แก้วภายใต้กล้องจุลทรรศน์ด้วยมือที่สั่นเทา สิ่งที่เห็นไม่ใช่แค่โครงสร้างของเซลล์ที่ผิดปกติ แต่มันคือเงาของอดีตที่ฉันพยายามวิ่งหนีมาตลอดแปดปี ภาพความทรงจำในปีนั้นยังชัดเจนจนน่ากลัว แสงไฟนีออนสีขาวสว่างจ้าในศูนย์วิจัยชีวการแพทย์ที่ทันสมัยที่สุดในประเทศ กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่ผสมปนเปกับกลิ่นกาแฟจางๆ และที่สำคัญที่สุดคือแววตาของกวินทร์ ในตอนนั้นเขาคือทุกอย่างของฉัน เขาเป็นทั้งหัวหน้าทีมวิจัยที่เก่งกาจและเป็นผู้ชายที่ฉันตั้งใจจะฝากชีวิตไว้ เราทำงานร่วมกันในโปรเจกต์ “G-Alpha” โครงการวิจัยที่จะปฏิวัติวงการพันธุกรรมมนุษย์ เราฝันว่าจะรักษาโรคที่ไม่มีทางแก้ได้ แต่ความทะเยอทะยานของกวินทร์มีมากกว่านั้น “รินทร์ คุณต้องเข้าใจว่าความก้าวหน้าบางครั้งก็ต้องการทางลัด” เขาเคยพูดกับฉันแบบนั้นในคืนหนึ่งที่เราทำงานล่วงเวลาด้วยกัน…

Gemini đã nói คืนนั้นฝนตกหนักจนมองไม่เห็นทางข้างหน้า เสียงเม็ดฝนกระทบหลังคารถและพื้นถนนดังสนั่นเหมือนเสียงหัวใจที่กำลังจะแตกสลายของฉัน ฉันยืนอยู่หน้าประตูรั้วเหล็กดัดสีทองอร่ามของคฤหาสน์ธีรกุล มือของฉันสั่นเทาขณะที่โอบกอดท้องที่ยังคงแบนราบของตัวเองเอาไว้ ในนั้นมีสิ่งมีชีวิตเล็กๆ ที่เพิ่งก่อตัวขึ้น สิ่งมีชีวิตที่เป็นหลักฐานของความรักที่ฉันคิดว่ามันยิ่งใหญ่พอจะเอาชนะทุกอย่างได้ ระวินเดินออกมาหาฉัน เขาไม่ได้กางร่ม เขาปล่อยให้ร่างกายเปียกปอนพอกับฉัน แต่นัยน์ตาของเขาไม่ได้มีความอบอุ่นเหลืออยู่เลย มันว่างเปล่าและเย็นชาจนฉันรู้สึกหนาวสั่นไปถึงกระดูก เขาไม่ได้พูดคำว่ารัก เขาไม่ได้ถามว่าฉันหนาวไหม สิ่งเดียวที่เขาทำคือยื่นซองจดหมายสีขาวที่เปียกชุ่มส่งมาให้ฉัน เขาบอกว่าพ่อของเขาไม่มีวันยอมรับเรื่องนี้ได้ ตระกูลธีรกุลต้องการเลือดที่บริสุทธิ์…

ความรักสามปีของฉันเริ่มต้นด้วยรอยยิ้มและจบลงด้วยความเงียบเชียบที่บาดลึกถึงกระดูก ในคืนนั้น แสงไฟในห้องจัดเลี้ยงโรงแรมหรูระยิบระยับเหมือนดวงดาวบนท้องฟ้า ฉันสวมชุดเดรสสีขาวบริสุทธิ์ ในมือถือกล่องของขวัญเล็กๆ ที่ข้างในมีผลตรวจการตั้งครรภ์ หัวใจของฉันเต้นแรงด้วยความตื่นเต้นและเปี่ยมไปด้วยความหวัง ฉันมองเห็น “ภาคิน” ยืนอยู่กลางวงล้อมของนักธุรกิจ เขาดูสง่างามและสมบูรณ์แบบเสมอ สามปีที่ผ่านมา เขาคือโลกทั้งใบของฉัน เขาคือคนที่บอกว่าฉันคือผู้หญิงที่เขาอยากจะใช้ชีวิตด้วยตลอดไป ฉันก้าวเดินไปหาเขาด้วยรอยยิ้มที่กว้างที่สุดในชีวิต แต่ก่อนที่ฉันจะไปถึง เสียงรองเท้าส้นสูงที่กระทบพื้นหินอ่อนอย่างหนักแน่นก็ดังขึ้นจากทางด้านหลัง ผู้หญิงคนหนึ่งเดินเข้ามาในงานด้วยท่าทางสง่างามปนเย่อหยิ่ง เธอชื่อ “ริน”…

ท่ามกลางสายฝนที่โหมกระหน่ำอย่างไม่ลืมหูลืมตาในค่ำคืนนั้น เสียงฟ้าร้องดังกึกก้องไปทั่วคฤหาสน์หรูตระกูลประกิต คฤหาสน์ที่ดูสง่างามจากภายนอก แต่ภายในกลับเต็มไปด้วยความเย็นเยือกของธรรมเนียมปฏิบัติที่สืบทอดกันมาหลายชั่วอายุคน นรินทร์นั่งคุกเข่าอยู่บนพื้นหินอ่อนที่เย็นเฉียบ ร่างกายของเธอสั่นเทาไม่ใช่เพียงเพราะความหนาวจากหยดน้ำฝนที่เปียกโชก แต่เป็นเพราะสายตาที่มองลงมาจากโซฟาหลุยส์ตัวใหญ่เบื้องหน้า สายตาของคุณหญิงบุษบา ผู้หญิงที่ถืออำนาจสูงสุดในบ้านหลังนี้ ในมือของนรินทร์กำแผ่นฟิล์มสีขาวดำขนาดเล็กเอาไว้แน่น มันคือหลักฐานการมีอยู่ของอีกหนึ่งชีวิตที่กำลังเติบโตอยู่ในครรภ์ของเธอ เธอเงยหน้าขึ้นมองภากร ชายที่เธอรักสุดหัวใจ ชายที่เคยสัญญาว่าจะปกป้องเธอจากทุกสิ่ง แต่ในตอนนี้ ภากรกลับยืนนิ่งอยู่ข้างหลังแม่ของเขา ดวงตาของเขาหลบต่ำ ไม่กล้าแม้แต่จะสบตากับผู้หญิงที่เขาร่วมสร้างชีวิตใหม่ขึ้นมา คุณหญิงบุษบาขยับตัวอย่างช้าๆ เสียงถอนหายใจของนางดูเหมือนจะกรีดลึกเข้าไปในความเงียบ…

เสียงหยาดฝนกระทบกระจกใสของอาคารผู้โดยสารในสนามบินสุวรรณภูมิดังระรัวเหมือนจังหวะหัวใจที่เต้นไม่เป็นส่ำ กลิ่นไอฝนผสมกับกลิ่นน้ำมันเครื่องบินลอยอบอวลอยู่ในอากาศที่เย็นเยียบด้วยไอจากเครื่องปรับอากาศ ไหมยืนกำมือตัวเองแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว เธอมองแผ่นหลังของฮิว ชายหนุ่มที่เธอรักสุดหัวใจ เขากำลังตรวจสอบกระเป๋าเดินทางใบใหญ่ด้วยใบหน้าที่เต็มไปด้วยความหวังและความตื่นเต้น ทุนการศึกษาไปเรียนต่อต่างประเทศคือประตูสู่ชีวิตใหม่ที่เขาเฝ้าฝันมาตลอดชีวิต และวันนี้เขากำลังจะก้าวผ่านประตูนั้นไป ทิ้งโลกใบเก่าที่มีเพียงเธอและห้องเช่าแคบๆ ไว้เบื้องหลัง ในกระเป๋าเสื้อคลุมของไหมมีกระดาษแผ่นเล็กๆ ที่ถูกพับไว้อย่างประณีต มันคือผลการตรวจครรภ์จากคลินิกที่เธอกลัวเกินกว่าจะหยิบออกมา นิ้วมือของเธอสั่นเทาขณะลูบไล้กระดาษใบนั้นผ่านเนื้อผ้า เธออยากจะตะโกนออกไป อยากจะดึงชายเสื้อของเขาไว้แล้วบอกว่า อย่าไปเลยนะ เรากำลังจะมีลูกด้วยกัน แต่เมื่อเห็นแววตาที่เป็นประกายของเขา แววตาที่ไม่เคยมีให้เธอมาก่อนแต่มีให้กับการเดินทางครั้งนี้…

ในวันที่ท้องฟ้าสดใสที่สุด กลับเป็นวันที่ชีวิตของฉันมืดมนที่สุดเช่นกัน ฉันยืนมองแผ่นกระดาษในมือด้วยนิ้วมือที่สั่นเทา ผลตรวจสุขภาพที่ควรจะเป็นเพียงขั้นตอนสุดท้ายก่อนที่ฉันจะบินไปเรียนต่อที่อังกฤษ แต่มันกลับกลายเป็นโซ่ตรวนที่ล่ามฉันไว้กับขุมนรก ตัวอักษรสีดำเด่นชัดนั้นยืนยันว่าฉันกำลังตั้งครรภ์ได้สองเดือนแล้ว หัวใจของฉันเต้นรัวจนเจ็บหน้าอก ฉันพยายามนึกทบทวนถึงคืนงานเลี้ยงจบการศึกษาเมื่อสองเดือนก่อน คืนที่ฉันจำอะไรไม่ได้เลยนอกจากความมึนงงและตื่นมาในห้องพักที่ว่างเปล่า ฉันคิดเสมอว่าคนในคืนนั้นคือเมฆ แฟนหนุ่มที่ฉันรักและไว้ใจที่สุด ฉันรีบโทรหาเขาทันทีด้วยความหวังว่าเขาจะเป็นที่พึ่งสุดท้าย แต่เสียงของเมฆที่ตอบกลับมานั้นเย็นชาเหมือนน้ำแข็ง เขาบอกว่าเรายังเด็กเกินไป และเขายังมีอนาคตที่สดใสรออยู่ เขาปฏิเสธทุกความรับผิดชอบและบอกให้ฉันไปจัดการ “ปัญหา” นี้ซะคนเดียว คำพูดของเขาเหมือนมีดที่กรีดลงบนหัวใจของฉันอย่างเลือดเย็น ฉันทรุดตัวลงนั่งกับพื้นห้อง…