Author: kim phuong

แสงแดดยามเช้าลอดผ่านม่านสีขาวสะอาดตาเข้ามาในห้องนอนที่ตกแต่งอย่างประณีต นิสราค่อยๆ ลืมตาขึ้นมาพร้อมกับรอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความหวัง เธอใช้ฝ่ามือลูบไล้หน้าท้องที่กลมโตของตัวเองอย่างแผ่วเบา ความรู้สึกขยับเขยื้อนจากภายในทำให้เธอมั่นใจว่าอีกไม่นาน ชีวิตใหม่ที่เธอรอคอยกำลังจะลืมตาดูโลกในอีกไม่กี่วันข้างหน้า นิสราในวัยสามสิบสองปี ดูงดงามกว่าครั้งไหนๆ แม้ใบหน้าจะมีความเหนื่อยล้าจากการโอบอุ้มอีกหนึ่งชีวิตมานานเกือบเก้าเดือน แต่ดวงตาของเธอกลับเปล่งประกายด้วยความสุขที่เปี่ยมล้น เธอหันไปมองข้างกาย พื้นที่ว่างบนเตียงยังคงมีความอุ่นหลงเหลืออยู่เพียงเบาบาง อนุรักษ์ สามีผู้แสนดีของเธอน่าจะตื่นไปเตรียมตัวทำงานตั้งแต่เช้าตรู่เหมือนเช่นทุกวัน เขาเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งที่งานยุ่งที่สุดคนหนึ่งของโรงพยาบาลในเครือของครอบครัวเธอ แต่ถึงอย่างนั้น เขาก็ไม่เคยละเลยที่จะดูแลเธอเลยแม้แต่นิดเดียว นิสราประคองตัวลุกขึ้นนั่งช้าๆ พลางมองไปที่หัวเตียง มีแจกันดอกลิลลี่สีขาวส่งกลิ่นหอมอ่อนๆ…

Gemini đã nói เสียงเครื่องวัดคลื่นหัวใจดังประสานไปกับเสียงลมหายใจที่แผ่วเบาของกัญญารัตน์ แสงไฟจากโคมไฟผ่าตัดเหนือศีรษะสว่างจ้าจนดวงตาที่พร่ามัวของเธอสู้ไม่ไหว เธอรู้สึกเหมือนกำลังจมลงไปในก้นบึ้งของมหาสมุทรที่เหน็บหนาวและมืดมิด กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยอบอวลอยู่ในจมูก แต่วันนี้มันกลับให้ความรู้สึกเหมือนกลิ่นของความตายมากกว่าปกติ มือของเธอเย็นเฉียบและสั่นเทา แม้จะพยายามรวบรวมเรี่ยวแรงที่มีอยู่เพียงน้อยนิดเพื่อคว้ามือของชายที่ยืนอยู่ข้างเตียงไว้ แต่เธอก็ทำไม่ได้ ชายคนนั้นคือ ดร.เอกชัย สามีผู้เป็นที่รักและเป็นศัลยแพทย์ฝีมือเยี่ยมที่เธอฝากชีวิตไว้ในกำมือของเขา เขาดูสุขุมในชุดผ่าตัดสีเขียวเข้ม หน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าส่วนล่างไว้ แต่แววตาที่มองลอดออกมานั้นกลับดูนิ่งเฉยจนน่ากลัว กัญญารัตน์อยากจะถามเขาว่าเกิดอะไรขึ้นกับเธอ ทำไมอุบัติเหตุครั้งนี้ถึงทำให้เธอรู้สึกเหมือนร่างกายกำลังแตกสลาย แต่คำพูดทุกอย่างกลับจุกอยู่ที่ลำคอ…

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! แสงไฟสีขาวจ้าจากโคมไฟผ่าตัดดวงใหญ่ส่องลงมาที่ใบหน้าของฉัน มันสว่างจนแสบตา แม้ว่าฉันจะพยายามหลับตาลง แต่แสงนั้นก็ยังทะลุผ่านเปลือกตาเข้ามาเป็นสีแดงระเรื่อ ฉันรู้สึกถึงความเย็นเยียบของเตียงเหล็กที่สัมผัสกับแผ่นหลัง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่คุ้นเคยอบอวลอยู่ในจมูก มันเป็นกลิ่นที่ฉันดมมาตลอดชีวิตในฐานะลูกสาวเจ้าของโรงพยาบาล แต่ในวันนี้ กลิ่นนั้นกลับทำให้ฉันรู้สึกสะอิดสะเอียนอย่างบอกไม่ถูก ฉันพยายามจะขยับนิ้วมือ พยายามจะส่งเสียงเรียกใครสักคน แตรร่างกายของฉันกลับหนักอึ้งเหมือนถูกทับด้วยก้อนหินมหึมา ฉันขยับไม่ได้เลยแม้แต่นิดเดียว แม้แต่จะหายใจด้วยตัวเองก็ยังทำไม่ได้ ฉันได้ยินเสียงเครื่องช่วยหายใจทำงานเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ฟืด… ฟาด……

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! แสงแดดยามเย็นสาดส่องผ่านหน้าต่างบานใหญ่ของโรงพยาบาลเอกชนชื่อดัง ห้องพักฟื้นระดับวีไอพีเงียบสงบจนได้ยินเสียงเข็มนาฬิกาเดินเป็นจังหวะสม่ำเสมอ อารยานั่งอยู่บนเตียงคนไข้ มือเรียวบางลูบไล้หน้าท้องที่นูนเด่นของเธออย่างแผ่วเบา สัมผัสถึงการเคลื่อนไหวเล็กๆ จากสิ่งมีชีวิตข้างในที่กำลังจะลืมตาดูโลกในอีกไม่กี่ชั่วโมงข้างหน้า หัวใจของเธอพองโตด้วยความหวังและความรักที่เอ่อล้น แต่มันกลับถูกฉาบทับด้วยความอ่อนเพลียจากสภาวะครรภ์เป็นพิษที่รุมเร้ามานานหลายสัปดาห์ กิตติพงษ์เดินเข้ามาในห้องด้วยรอยยิ้มที่อบอุ่นเหมือนทุกครั้ง เสื้อกาวน์สีขาวสะอาดตาของเขาขับเน้นบุคลิกของคุณหมอศัลยแพทย์ผู้เชี่ยวชาญและสามีที่แสนดี เขาวางช่อดอกลิลลี่สีขาวไว้ที่โต๊ะข้างเตียง ก่อนจะก้มลงจูบที่หน้าผากของอารยาอย่างอ่อนโยน กลิ่นน้ำหอมจางๆ ของเขาผสมกับกลิ่นยาฆ่าเชื้อในโรงพยาบาล เป็นกลิ่นที่อารยารู้สึกคุ้นเคยและวางใจมาตลอดเจ็ดปีที่ครองคู่กัน อดทนอีกนิดนะที่รัก กิตติพงษ์กระซิบข้างหูเธอ…

ใครยังไม่กดติดตาม ระวังนะ…เรื่องนี้ทั้งดราม่า ทั้งแซ่บ ดูแล้วหยุดไม่ได้แน่นอน! เสียงฟ้าร้องดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องฟ้าในค่ำคืนที่พายุหมุนวนอยู่เหนือเมือง เม็ดฝนหนาทึบสาดซัดกระทบหน้าต่างกระจกของคลินิกศัลยกรรมตกแต่งขนาดเล็กที่ตั้งอยู่ท้ายซอยเปลี่ยว แสงไฟนีออนบนป้ายชื่อคลินิกกะพริบถี่ๆ เหมือนกำลังจะดับลงในไม่ช้า ภายในห้องโถงเงียบสงัด มีเพียงเสียงฝีเท้าที่เร่งรีบของชายหนุ่มคนหนึ่งที่อุ้มหญิงสาวที่กำลังบิดเร้าด้วยความเจ็บปวดเข้ามา ภูริศวางชมดาวลงบนเตียงฉุกเฉินอย่างเบามือ แต่แววตาของเขาไม่ได้มีความอ่อนโยนหลงเหลืออยู่เลย มันเป็นดวงตาที่ว่างเปล่าและเย็นชา ราวกับเขากำลังมองดูวัตถุชิ้นหนึ่งมากกว่าจะเป็นภรรยาที่กำลังจะให้กำเนิดลูกของเขา ชมดาวกำชายเสื้อของเขาไว้แน่น เหงื่อเม็ดโตผุดขึ้นเต็มใบหน้าที่ซีดเซียว เธอพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ตามที่เคยเรียนมาในคลาสเตรียมคลอด แต่ความปวดร้าวที่แล่นพล่านไปทั่วท้องทำให้สติของเธอแทบจะหลุดลอย ภูริศบอกเธอว่าที่นี่ปลอดภัยที่สุด…

กดติดตามก่อนเลย เร็วๆ! ไม่งั้นดูจบแล้วจะเสียดายว่า “เอ๊ะ ทำไมเพิ่งเจอช่องนี้! เสียงเครื่องวัดสัญญาณชีพดังเป็นจังหวะสม่ำเสมอ ติ๊ด… ติ๊ด… ติ๊ด… แต่มันกลับไม่ช่วยให้ฉันรู้สึกมั่นใจขึ้นเลยสักนิด ในห้องคลอดหมายเลข 7 แห่งนี้ อากาศเย็นจัดจนฉันรู้สึกเหมือนกระดูกกำลังจะกลายเป็นน้ำแข็ง กลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้อที่รุนแรงเตะจมูกผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดที่ฉันเริ่มได้กลิ่นจากตัวเอง ฉันนอนอยู่บนเตียงผ่าตัด ร่างกายท่อนล่างไร้ความรู้สึกจากการฉีดยาบล็อกหลัง แต่หัวใจของฉันกลับเต้นระรัวจนแทบจะกระดอนออกมานอกอก ความเจ็บปวดจากการบีบตัวของมดลูกที่กินเวลานานหลายชั่วโมงก่อนหน้านี้ยังคงหลงเหลือเป็นร่องรอยแห่งความล้าล้าในจิตใจ ฉันพยายามสูดลมหายใจเข้าลึกๆ…

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! เสียงฝนตกกระทบหน้าต่างห้องพิจารณาคดีในวันนั้นยังคงดังก้องอยู่ในหัวของฉันเสมอมา… ฉันชื่อ ชลลดา ย้อนกลับไปเมื่อสิบห้าปีก่อน ฉันเป็นเพียงผู้หญิงตัวเล็กๆ คนหนึ่งที่ไม่มีอะไรเลย นอกจากความรักที่ใสซื่อและความหวังที่พังทลาย ฉันยังจำสัมผัสสุดท้ายของลูกน้อยในอ้อมแขนได้ กลิ่นแป้งเด็กจางๆ และเสียงร้องไห้ที่ขาดห่วงไปตอนที่พยาบาลมาพรากเขาไปจากฉัน ตามคำสั่งของ “ศาล” ที่ตัดสินว่าฉันไม่มีคุณสมบัติเพียงพอที่จะเป็นแม่ ในตอนนั้น ฉันมองเห็นเงาร่างของวรกิจ ผู้ชายที่ฉันเคยรักสุดหัวใจ เขายืนอยู่ข้างหลังแม่ของเขา…

ก่อนจะเริ่มเรื่องดราม่าสุดมัน อย่าลืมกดติดตามช่องเราก่อนนะครับ/นะคะ ไม่งั้นเดี๋ยวความลับหลุดแล้วจะหาว่าไม่เตือน! เสียงฝีเท้าแผ่วเบาของดวงใจย่ำลงบนพื้นไม้ขัดมันจนเงาวับของคฤหาสน์ตระกูลสิริมงคลมาตั้งแต่ายังไม่ทันสว่าง แสงแดดยามเช้ายังไม่กล้าตัดผ่านความเงียบงันของโถงทางเดินกว้างขวางที่มีเพียงกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกมะลิที่เธอเพิ่งนำมาวางไว้ในแจกันดวงใจในวัยเพียงยี่สิบปีเศษก้มหน้าก้มตาทำงานตามหน้าที่อย่างซื่อสัตย์สำหรับเธอแล้วคฤหาสน์หลังนี้เปรียบเสมือนจักรวาลที่แบ่งแยกผู้คนออกเป็นสองโลกอย่างชัดเจนโลกของผู้ที่อยู่บนจุดสูงสุดที่รายล้อมด้วยความหรูหราและโลกของผู้ที่หลบซ่อนอยู่ในเงามืดคอยปัดกวาดเช็ดถูหยาดเหงื่อและร่องรอยความสกปรกเพื่อให้คนบนยอดพีระมิดได้เชิดหน้าชูตาอย่างสง่างามมือคู่เล็กที่หยาบกร้านจากการทำงานหนักมาตั้งแต่วัยเยาว์กำลังจัดวางผ้าเช็ดตัวสีขาวสะอาดตาไว้ที่หน้าห้องของพงศกรลูกชายคนเดียวของเจ้าของบ้านความเงียบสงบในยามเช้าเช่นนี้มักจะเป็นช่วงเวลาที่ดวงใจได้รู้สึกถึงตัวตนของตัวเองมากที่สุดก่อนที่ความวุ่นวายและเสียงสั่งการของแม่บ้านใหญ่จะเริ่มต้นขึ้น พงศกรเป็นชายหนุ่มผู้เพียบพร้อมเขามีรอยยิ้มที่อบอุ่นและสายตาที่ดูเหมือนจะมองเห็นผู้คนมากกว่าแค่ฐานะทางสังคมในสายตาของสาวใช้ทุกคนพงศกรเปรียบเสมือนเทพบุตรที่เอื้อมไม่ถึงแต่สำหรับดวงใจเขากลับมีตัวตนที่สัมผัสได้มากกว่านั้นมันเริ่มต้นจากความบังเอิญในห้องสมุดเมื่อหลายเดือนก่อนเมื่อดวงใจเข้าไปทำความสะอาดแล้วพบว่าพงศกรกำลังหลับฟุบอยู่บนโต๊ะทำงานที่มีกองหนังสือวางระเนระนาดเธอไม่ได้เพียงแค่ปัดฝุ่นแต่เธอกลับเผลอยืนมองใบหน้าที่ดูอ่อนล้าของเขาด้วยความรู้สึกเห็นใจและเมื่อเขาลืมตาขึ้นมาสบตากับเธอในตอนนั้นแทนที่เขาจะดุที่เธอเข้ามารบกวนเขากลับส่งยิ้มอ่อนโยนและขอบคุณที่เธอช่วยจัดระเบียบหนังสือให้ความอ่อนโยนเพียงเล็กน้อยนั้นคือจุดเริ่มต้นของสายสัมพันธ์ที่ต้องหลบซ่อนอยู่ในมุมมืดของบ้านที่เต็มไปด้วยกฎเกณฑ์แห่งนี้ ความรักที่ค่อยๆ ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความแตกต่างของชนชั้นเป็นเหมือนเปลวไฟเล็กๆที่สั่นไหวท่ามกลางสายลมแรงพงศกรมักจะแอบหาโอกาสพูดคุยกับดวงใจในยามที่คนอื่นหลับใหลเขามักจะนำหนังสือเล่มเล็กๆ มาฝากเธอหรือแอบเอาขนมหวานจากต่างประเทศมาวางไว้ในที่ที่เธอคนเดียวจะหาเจอคำพูดหวานหูที่พงศกรพร่ำบอกดวงใจภายใต้แสงจันทร์ริมสระว่ายน้ำทำให้เด็กสาวที่ไม่มีอะไรเลยอย่างเธอเผลอวาดฝันถึงโลกที่พวกเขาสามารถเดินจูงมือกันได้อย่างเปิดเผยแต่ในโลกความเป็นจริงดวงใจรู้ดีว่ามันเป็นไปไม่ได้คุณหญิงอรแม่ของพงศกรเป็นกำแพงสูงชันที่ไม่มีทางก้าวข้ามได้คุณหญิงมองเห็นคนรับใช้เป็นเพียงเครื่องจักรที่ทำงานได้เท่านั้นไม่มีชีวิตไม่มีจิตใจและไม่มีสิทธิ์ที่จะฝันสูง ดวงใจพยายามดึงตัวเองกลับมาสู่โลกความจริงเสมอแต่หัวใจมักจะทรยศคำสั่งของสมองเธอเริ่มรู้สึกถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างภายในร่างกายอาการคลื่นไส้ในตอนเช้าที่เธอพยายามซ่อนไว้ด้วยการเข้าห้องน้ำก่อนใครเพื่อนความอ่อนเพลียที่รุมเร้าจนเกือบจะหน้ามืดกลางโถงบ้านบ่อยครั้งในวันที่อากาศร้อนจัดดวงใจพยายามหลอกตัวเองว่าเป็นเพียงเพราะงานหนักแต่ความจริงที่แฝงอยู่ในสายเลือดเริ่มส่งเสียงดังขึ้นเรื่อยๆจนเธอไม่สามารถเพิกเฉยได้อีกต่อไปในคืนหนึ่งที่ฝนตกหนักดวงใจยืนอยู่หลังพุ่มไม้ใหญ่ในสวนรอคอยให้พงศกรออกมาพบตามนัดเธอกุมหน้าท้องของตัวเองไว้แน่นความลับที่กำลังเติบโตอยู่ข้างในเปรียบเสมือนระเบิดเวลาที่หากเปิดเผยออกมาชีวิตของเธอในบ้านหลังนี้จะไม่มีวันเหมือนเดิม เมื่อพงศกรเดินมาถึงเขาเห็นใบหน้าที่ซีดเซียวของดวงใจจึงรีบดึงเธอเข้ามากอดไว้ในอ้อมแขนความอบอุ่นจากร่างกายของเขาเป็นสิ่งเดียวที่ทำให้ดวงใจรู้สึกปลอดภัยในบ้านที่เหน็บหนาวแห่งนี้ดวงใจเงยหน้ามองชายที่เธอรักด้วยหยาดน้ำตาที่คลอเบ้าเธอกระซิบด้วยเสียงสั่นเครือว่าเธอกำลังจะมีลูกให้เขาพงศกรนิ่งอึ้งไปครู่หนึ่งหัวใจของเขาเต้นแรงด้วยความรู้สึกที่ผสมปนเปกันระหว่างความดีใจและความหวาดกลัวเขากอดเธอแน่นขึ้นและสัญญาว่าจะรับผิดชอบจะปกป้องเธอและลูกไม่ว่าจะเกิดอะไรขึ้นก็ตามคำสัญญานั้นเปรียบเสมือนน้ำหล่อเลี้ยงหัวใจของดวงใจแต่ในขณะเดียวกันเธอก็เห็นเงาของความกังวลที่พาดผ่านดวงตาของเขา ความรักที่ยิ่งใหญ่กลับมาพร้อมกับภาระที่หนักอึ้งพงศกรเป็นคนนิสัยอ่อนโยนจนเกือบจะกลายเป็นความอ่อนแอเขารักดวงใจจริงแต่มือของเขาก็ถูกล่ามไว้ด้วยพันธนาการแห่งบุญคุณและความคาดหวังของตระกูลดวงใจเฝ้ามองพงศกรที่พยายามหาจังหวะจะเข้าไปคุยกับคุณหญิงอรแต่ทุกครั้งที่เขาเห็นสายตาที่เฉียบคมและดุดันของมารดาท่าทีของเขาก็จะเปลี่ยนเป็นนอบน้อมและหวาดหวั่นเสมอในขณะที่ท้องของดวงใจเริ่มขยายใหญ่ขึ้นทุกวันความลับที่เธอกลบฝังไว้ก็เริ่มจะปิดไม่อยู่สายตาของเหล่าคนรับใช้ด้วยกันเริ่มมองเธอด้วยความสงสัยเสียงซุบซิบนินทาดังแว่วมาตามทางเดินดวงใจต้องใช้ผ้าพันหน้าท้องไว้ให้แน่นที่สุดเพื่อตบตาผู้คนเธอยอมรับความเจ็บปวดทางกายเพื่อรักษาความหวังเพียงริบหรี่ว่าจะได้อยู่กับชายที่เธอรักต่อไป คุณหญิงอรไม่ใช่คนโง่เธอสังเกตเห็นความผิดปกติของลูกชายที่มักจะหาเรื่องแวะเวียนไปแถวเรือนคนรับใช้บ่อยครั้งและอาการซึมเศร้าของพงศกรที่มักจะเหม่อลอยสายตาของคุณหญิงเริ่มจับจ้องไปที่ดวงใจเด็กสาวที่ดูเจียมเนื้อเจียมตัวแต่กลับมีแรงดึงดูดบางอย่างที่คุณหญิงสัมผัสได้ความเงียบสงบก่อนพายุจะพัดถล่มเริ่มปกคลุมไปทั่วคฤหาสน์สิริมงคลดวงใจรู้สึกได้ถึงลางสังหรณ์ที่ไม่ดีทุกครั้งที่สบตากับคุณหญิงเธอมักจะเห็นประกายตาที่อำมหิตแฝงอยู่ในรอยยิ้มที่เย็นชาดวงใจเริ่มเข้าใจแล้วว่าโลกของคนรวยไม่ได้สร้างมาเพื่อโอบอุ้มคนจนแต่มันสร้างมาเพื่อกำจัดสิ่งแปลกปลอมที่อาจจะทำให้ความสง่างามของตระกูลต้องมัวหมอง ในเช้าวันที่เมฆฝนตั้งเค้าดำทะมึนดวงใจกำลังทำหน้าที่เช็ดฝุ่นในห้องรับแขกใหญ่คุณหญิงอรเดินเข้ามาในห้องด้วยท่วงท่าที่มั่นคงเสียงส้นเข็มกระทบพื้นไม้ดังเป็นจังหวะที่น่าสะพรึงกลัวคุณหญิงเดินตรงไปที่ตู้โชว์เครื่องประดับโบราณก่อนจะแสร้งทำเป็นร้องตกใจว่าสร้อยเพชรน้ำงามมรดกตกทอดของตระกูลได้หายไปดวงใจยืนนิ่งอึ้งมือที่ถือผ้าเช็ดฝุ่นสั่นเทาเธอไม่ได้ขยับเขยื้อนไปไหนแต่คนรับใช้คนอื่นๆ ถูกสั่งให้เข้ามาค้นตัวเธอทันทีและในพริบตาเดียวที่ความโกลาหลเกิดขึ้นมือดีของคนสนิทคุณหญิงอรก็ได้ “ค้นพบ” สร้อยเพชรเส้นนั้นอยู่ในกระเป๋าเสื้อกันเปื้อนของดวงใจ เสียงกรีดร้องขอความยุติธรรมของดวงใจถูกกลบหายไปด้วยคำด่าทอที่รุนแรงของคุณหญิงอรดวงใจถูกตราหน้าว่าเป็นหัวขโมยเนรคุณที่ลอบกัดเจ้าของบ้านที่เมตตาให้ที่พักพิงในนาทีนั้นพงศกรวิ่งเข้ามาในห้องเขามองเห็นดวงใจที่ถูกกดให้นั่งลงกับพื้นสะอื้นไห้จนตัวโยนเขามองสร้อยเพชรในมือแม่และมองใบหน้าที่เปื้อนน้ำตาของดวงใจพงศกรพยายามจะอ้าปากค้านเขาพยายามจะบอกว่ามันเป็นการเข้าใจผิดแต่เมื่อคุณหญิงอรจ้องหน้าเขาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยอำนาจและคำขู่ที่ไม่มีเสียงแต่ชัดเจนว่า “ถ้าแกช่วยมัน…

เดี๋ยวก่อนนน! ถ้ายังไม่กดติดตาม ห้ามเริ่มดูนะ เดี๋ยวพล็อตพีคแล้วคุณจะติดงอมแงม! กลิ่นของโรงพยาบาลดิเอ็กเซลเลนซ์มักจะต่างจากโรงพยาบาลทั่วไปเสมอ มันไม่ใช่กลิ่นยาฆ่าเชื้อที่ฉุนกะทัดรัดจนแสบจมูก แต่มันคือกลิ่นหอมอ่อนๆ ของดอกไม้สดที่ผลัดเปลี่ยนทุกเช้า ผสมกับกลิ่นน้ำหอมปรับอากาศราคาแพงที่อบอวลอยู่ในอากาศที่เย็นฉ่ำ ศศิมายืนอยู่ตรงหน้ากระจกบานใหญ่ในห้องพักรับรองส่วนตัวของนายแพทย์ชยุต เธอจัดปกเสื้อสีขาวสะอาดตาของตัวเองพลางสูดลมหายใจเข้าลึกๆ หัวใจของเธอเต้นแรงราวกับเสียงกลองที่ตีรัวอยู่ในอก วันนี้คือวันที่เธอตัดสินใจจะบอกความลับสำคัญที่สุดในชีวิตให้กับชายที่เธอรักที่สุดได้รับรู้ ชยุตไม่ใช่แค่หมอศัลยกรรมฝีมือดีที่ใครๆ ก็ยกย่อง แต่เขาคือทายาทเพียงคนเดียวของอาณาจักรการแพทย์ที่มั่งคั่งที่สุดแห่งหนึ่งในกรุงเทพฯ ส่วนเธอ เป็นเพียงผู้ช่วยวิจัยตัวเล็กๆ ที่เข้ามาทำงานในโครงการพิเศษของเขา ความรักของเราเริ่มต้นขึ้นท่ามกลางกองเอกสารและแสงไฟในห้องแล็บ…

กดติดตามก่อนเลย เร็วๆ! ไม่งั้นดูจบแล้วจะเสียดายว่า “เอ๊ะ ทำไมเพิ่งเจอช่องนี้!” เสียงฝนตกหนักกระทบหลังคาสังกะสีเก่าๆ ในย่านชานเมืองกรุงเทพฯ ดังสนั่นจนเกือบจะกลบเสียงเคาะแป้นพิมพ์ที่ดังรัวเป็นจังหวะ ภายในห้องเช่าขนาดเล็กที่มีเพียงโต๊ะไม้ตัวยาวและจอคอมพิวเตอร์สามจอสว่างจ้า กัญญานั่งขดตัวอยู่บนเก้าอี้ทำงานตัวโปรด ดวงตาของเธอสะท้อนแสงสีฟ้าจากรหัสคอมพิวเตอร์นับพันบรรทัดที่ไหลผ่านหน้าจออย่างรวดเร็ว ผมของเธอยุ่งเหยิงและถูกมัดไว้ลวกๆ ด้วยยางรัดผมเส้นเล็ก แผ่นหลังของเธอเปียกชื้นด้วยเหงื่อแม้ว่าพัดลมเก่าๆ จะพยายามหมุนสู้ความร้อนของเครื่องเซิร์ฟเวอร์ที่วางอยู่มุมห้องก็ตาม ภูริชนั่งอยู่ข้างๆ เธอ มือของเขาประสานกันไว้ที่ท้ายทอย จ้องมองไปที่หน้าจอเดียวกันด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความคาดหวัง เขาเป็นชายหนุ่มที่มีใบหน้าคมคาย…